ADHD als creatieve gave

Scott Kaufman on ADHD Scott Barry Kaufman (Wetenschappelijk Directeur van The Imagination Institute in the Positive Psychology Center aan de Universiteit van Pennsylvania) stelt dat ADHD een creatieve gave is in plaats van een “leerprobleem”, mits er een passende leeromgeving is. Wat die passende leeromgeving betreft valt in zijn (en onze) ogen nog veel winst te behalen. Voor scientificamerican.com schreef hij een interessante blog over het creatieve geheugen versus het werkgeheugen van AD(H)D-ers.

In deze blog wordt gerefereerd aan een Amerikaans onderzoek dat heeft plaatsgevonden onder twee groepen hoogbegaafde leerlingen: de ene groep bestond uit leerlingen met ADHD-kenmerken en de andere groep uit leerlingen zonder ADHD-kenmerken.
Al deze leerlingen werden getest op de volgende drie punten:
Fluid reasoning (Vloeibare intelligentie: het vermogen tot abstract logisch redeneren, flexibel denken en probleem oplossen)
Working memory (Werkgeheugen: het vermogen tot het controleren van je aandacht en om meerdere informatiestromen tegelijk in je achterhoofd te kunnen houden)
Creative cognition (Creativiteit: het vermogen om iets nieuws te scheppen en/of het bedenken van originele oplossingen voor problemen)

Uit de testresultaten bleek dat de leerlingen met ADHD-kenmerken lager scoorden op werkgeheugen dan de leerlingen zonder ADHD-kenmerken, terwijl er in vloeibare intelligentie-scores nagenoeg geen verschil bleek te zijn. Deze bevindingen suggereren dus dat ADHD-ers ondanks een minder hoge score op werkgeheugen nog steeds best slim kunnen zijn.

53% van de studenten met ADHD-kenmerken had een score van 70% of hoger op creativiteit. Opvallend genoeg bleek dat voor beide groepen gold dat hoe lager op werkgeheugen gescoord was, hoe hoger er op creativiteit gescoord werd!

De onderzoekers gaven als commentaar op deze uitkomsten dat er in de schoolsetting een uitdaging ligt een omgeving te creëren waarin creativiteit erkent en benadrukt wordt als leerstijl en leeruitkomst.
Scott Barry Kaufman stelt dat in plaats van kinderen met ADHD naar speciaal onderwijs te sturen er minder gefocust moet worden op het werkgeheugen en het onthouden van dingen. Er zou juist breder gekeken moeten worden naar vloeibare intelligentie en niet-sequentieel denken (-> “out of the box-denken”). Hierdoor zouden de creatieve vermogens van leerlingen beter uit de verf kunnen komen.

En daar zit wat ons betreft wel wat in, want hoe vaak heb je als AD(H)D-er op school en/of op wel niet te horen gekregen dat er “zoveel in je zit, maar het komt er maar niet uit? Of dat je het wel kan, maar het lukt gewoon niet?”
Er zit veel in je waar je niet naar hebt leren kijken en waar misschien juist jouw kracht ligt. Als er op school/werk meer geïnvesteerd wordt in werkgeheugen dan in creativiteit, wordt dat al gauw ‘de norm/de standaard/het normale’. Daar willen de meesten van ons aan voldoen. Daar gaat dan ook veel aandacht heen. Als je brein lekkerder gaat op nieuwe dingen bedenken dan op het onthouden van dingen, zal het dus structureel extra hard moeten werken om toch voor elkaar te krijgen wat ervan gevraagd wordt. Aangezien je het creatieve deel van je hersenen niet ‘even uit kan zetten’ zal ook dat deel om aandacht blijven vragen en jawel, het drukke/volle hoofd is geboren.
Ga dus eens op verkenning bij jezelf uit en merk op in je dagelijks leven (hoe klein ook) bij welke dingen jij je fijner voelt.
Scott Barry Kaufman sluit zijn blog af met een (letterlijk en figuurlijk) geniaal voorbeeld van een persoon die dit met succes deed:

Neem bijvoorbeeld John, die in 1949 op het Eton College zat en ervan droomde om wetenschapper te worden. Als laatste uit zijn klas, kreeg hij het volgende commentaar op zijn rapport:

“Zijn werk is verre van bevredigend..Hij luistert niet, maar blijft volhouden zijn werk op zijn eigen manier te doen…Ik geloof dat hij plannen heeft om wetenschapper te worden; dit is vrij belachelijk gezien zijn huidige prestaties, als hij geen simpele biologische feiten kan leren maakt hij geen schijn van kans om het werk van een specialist te doen, en het zou een pure verspilling zijn van zijn eigen tijd én die van degenen die hem moeten onderwijzen.”

De persoon over wie dit gaat is Sir John B. Gurdon, winnaar van de Nobel Prijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2012 voor zijn revolutionaire onderzoek naar stamcellen.

Zo zie je dus maar, Eigen-en-Wijs zijn en hier ook naar handelen kan best wat opleveren!

Klik hier om de blog in zijn geheel te lezen!

Over Bas den Blaauwen

Laat wat van je horen

*