Gebruiksaanwijzing Partner zonder ADHD

adhd partnerLaten we wel wezen: als ADHD-er ben je veruit in de minderheid. En zoals altijd het geval is bij minderheden, word je geacht je enigszins aan te passen aan je omgeving. Niet omdat mensen zonder ADHD altijd de wijsheid in pacht zouden hebben, maar gewoon, omdat ze met zovelen zijn. Om je een beetje op weg te helpen, vind je hier de enige echte Gebruiksaanwijzing Voor Het Leven Als ADHD Bedrade Met Een Partner Zonder ADHD.

Hoewel geduld waarschijnlijk niet je sterkste kant is, zal je hier veel mee moeten oefenen. Laat om te beginnen je niet-ADHD partner eens uitspreken in plaats van hem/haar volcontinu te interrumperen. We weten dat jij al weet wat de ander wilt gaan zeggen en dat je je briljante weerwoord NU de wereld in moet slingeren omdat je straks vergeten bent wat je wilde zeggen, maar andere mensen stellen er net zo goed prijs op als ze hun zinnen en gedachten kunnen afmaken.

Wanneer je in je “flow” zit, vergeet dan niet om ook af en toe eens adem te halen. Mensen zonder bijzondere bedrading zijn beperkt wanneer het gaat om hyperfocus: zij zullen niet begrijpen waarom je je non-stop stort op iets wat je straks weer in een hoek gooit. Hoewel ze naar alle waarschijnlijkheid proberen om begrip te hebben voor datgene wat al je aandacht opeist, kan het helemaal geen kwaad om tussendoor even om je heen te kijken en aandacht te besteden aan je omgeving.

Benut elkaars sterke punten. Niet ADHD-ers zijn over het algemeen een kei in het maken van afspraken, deadlines en planningen… en houden zich er vaak ook nog aan. Durf je levensgezel te vragen om jou enigszins in het gareel te houden, en sta toe dat hij/zij jouw agenda (mede)beheert.

Waarschijnlijk heeft jouw partner een betere kijk op de organisatie van het huishouden dan jijzelf. Probeer, hoe moeilijk ook, om de toestand van jullie woning eens door de ogen van je geliefde te bekijken. Die vaat van afgelopen dinsdag kan écht niet meer, en vuile sokken horen niet onder het bed maar in de wasmand.

Adrenaline is niet voor iedereen een drug! Als rasechte ADHD-er laat je altijd alles aankomen op het laatste moment. Hou er rekening mee dat dat voor niet-ADHD-ers behoorlijk zenuwslopend kan zijn. Is je man/vrouw iemand die het liefst in januari al alle gegevens bijeensprokkelt voor de belastingaangifte, probeer dan om de kerk een beetje in het midden te houden en kom niet pas in actie als het vijf voor twaalf is.

Drijf je lover niet tot waanzin met je eigen onzekerheden. Ieder mens is weleens onzeker, daar hoef je echt geen ADHD-er voor te zijn. Maar iemand met ADHD heeft over het algemeen wel vaker bevestiging, aanmoediging en feedback nodig dan de “doorsnee” mens. Onthoud dat anderen niet op deze wereld zijn om de lacunes in jouw zelfvertrouwen op te vullen.

Gebruik je ADHD nóóit als excuus om dingen te doen die niet door de beugel kunnen! Je bent geen patiënt en je wil naar alle waarschijnlijkheid ook niet als patiënt behandeld worden, dus gedraag je er dan ook niet als één.

Daaruit voortvloeiend: heb je toch onbedoeld mensen gekwetst, ze tegen je in het harnas gejaagd of op hun tenen staan tapdansen, doe dit dan niet af met een grapje. ADHD-ers hebben meestal een groot gevoel voor humor, maar humor sluit niet altijd aan bij de gevoelens van de ander. Is iemand serieus gekwetst of beledigd, wijs dit dan niet zomaar terzijde, maar praat het uit en bied (indien nodig) je excuses aan.

Probeer open te staan voor de conventionele levensinstelling van anderen. Als jij dolenthousiast het plan lanceert om jullie banen aan de wilgen te hangen en wereldreiziger te worden, vat het dan niet persoonlijk op als je partner doodleuk reageert met: “Dat kan niet, want dan is er niemand om voor de katten te zorgen.” Ten eerste heeft hij/zij gelijk (de katten kunnen er tenslotte ook niets aan doen) en ten tweede wil je over een paar dagen toch weer iets anders.

Begrijp dat anderen jou niet altijd begrijpen. Het is leuk om als een soort stuiterbal door het leven te gaan, maar je partner heeft lang niet altijd de energie (en de zin) om met je mee te stuiteren. Als hij/zij hinder ondervindt van jouw ADHD-bedrading en dit bespreekbaar wil maken, voel je dan niet terechtgewezen.

Reacties

  1. Ik ben op dit artikeltje gestuit omdat ik al regelmatig heel moe van mezelf word. Maar mijn partner ook van mij. Gelukkig weten we sinds een half jaar wat er dus aan de hand is (adhd ). Dit omdat onze zoon deze diagnose kreeg.
    Er staan een aantal heel herkenbare dingen in bovenstaand stukje.
    Ik wist niet eens dat dit tijdschrift bestond. Zonder nou alles aan adhd op te willen hangen is het erg fijn om te lezen hoe anderen met alles omgaan.
    Mss is het een idee om een artikel te schrijven hoe een gezin waarin 3 van de 4 gezinsleden dit hebben het rooien. Of is dat al een keer gedaan?

    Miek,
    vr.43 jr.

    • Monique Bos zegt:

      Dit zou ik ook graag willen weten. Ik ben de niet ADHD,r, maar heb binnen het gezin 2 ADHD,rs en 1 ADD;r en 1 waarschijnlijk nog 1 ADHD’r (binnenkort laten testen.
      Ik zou wel eens willen weten of er een boek is voor mijn gezin die ook uit kan leggen hoe ik in elkaar zit. Aangezien meestal gaat over hoe hun in elkaar zitten. Ben namelijk de enige in het gezin die dit niet heeft, dus in dit geval voel ik mij anders dan de rest. En zou hun wel eens duidelijk willen kunnen maken dat ik niet zoals hun ben.

  2. bluebutterfly zegt:

    Wat een heerlijk stukje om te lezen. Sommige dingen zijn zo herkenbaar!
    Fijn om na 25jaar eindelijk te weten waar die betwetrigheid, onbedwingbare drang tot meningsuiting en af en toe gek worden van jezelf vandaan komt. Jammer genoeg ben ik niet degene met alle humor, want die heb ik totaal niet! Daarnaast ben ik niet iemand die zomaar de baan opzegt, maar eerder iemand die na een maand alweer verveelt is op de nieuwe baan en opzoek gaat naar vacatures maar daarna echt geen stappen durft te ondernemen! Stel dat ik niet goed genoeg ben voor de volgende baan en ontslagen wordt? Dan heb ik geen geld meer. Of stel dat ze me direct beu zijn, dan ben ik weer thuis… Dat zie ik niet zitten hoor! En die reis… Ja heerlijk een wereldreis maar al dat plannen? Ja daaaaag! Daar ga ik niet aan beginnen!

    Herkennen jullie je hierin dan ook weer? Soms herken ik me in verhalen… Soms helemaal niet maar soms juist zo erg! Maar ik begrijp dat je niet overal aan hoeft te ‘voldoen’?

    • Ik herken mijzelf ook in het betweterige zijn, altijd maar mijn mening willen verkondigen, ook niet afwachten of mensen op mijn mening zitten te wachten.
      Ik laat mijn partner negen van de tien keer niet uitpraten tot grote ergenis van hem.
      Ik kwets mensen met mijn manier van redeneren, beargumenteren, reageren, en ik heb het vaak niet eens door.
      Ik zeg heel vaak niet de intentie te hebben mensen te kwetsen, dat heb ik ook niet maar doe het wel, snap best dat mensen dat niet meer geloven op den duur.
      Ik ben ook niet iemand die mijn baan op zegt, ik ben juist bang dat ik straks geen inkomen meer heb, en dan?
      Ik ga door en door en door, en ben in mijn vrije tijd vaak zo uitgeblust dat ik tot weinig kom, maar ik moet nog zoveel.

      • Hallo Karin,
        Wat een herkenning, ik word er verdrietig van. Ik wíl niet betweterig overkomen, ik wíl niet in de reden vallen, mensen kwetsen etc. Ik wil ontspannen zijn, vrolijk, mijn mond kunnen houden en mijn gedachten in mijzelf kunnen ordenen ipv ze al pratend te vormen. Ik wil me begrepen voelen als dit allemaal niet lukt. Dat juist de mensen in mijn directe liefdevolle omgeving weten van mijn goede eerlijke bedoeling, ingaan op de inhoud van wat ik bedoel te zeggen en de ‘vorm’ op de koop toe nemen.
        Maar.. het lukt me niet. En natuurlijk kan me dat soms niet schelen, maar wanneer het gaat om de relatie met je kind of je partner wíl je juist nog meer dat je overkomt zoals je bedoelt, wie je bent en niet wie je lijkt. En als je daar dan nóg harder je best voor gaat doen, door uit te leggen, te praten en praten, lijkt het of het gat tussen wat je bedoelt en hoe je overkomt nog groter wordt.
        Ik ben er verdrietig van. Ik wil wel maar ik kan niet.

        • Hallo wat staat er veel informatie op dit forum en wat herken ik er veel van.
          Op ongeveer mijn 35e is bij mij adhd geconstateerd na dat ik in psychische problemen zat ivm een relatiebreuk van 13 jaar.
          Na overleg met mijn huisarts besloten niet aan medicatie te beginnen, aangezien ik dus al 35 zonder door het leven ging.

          Daarna ben ik ongeveer 3 jaar als vrijgezel door het leven gegaan en ondanks de adhd lukte het allemaal wel.
          Ruim 4 jaar geleden ben ik mijn huidige vriendin (tot vorige week) tegen gekomen.
          Zij is super intelligent, lekker rustig en bovenal heel erg lief, voor mijn gevoel was/is haar karakter een ideale aansluiting op dat van mij.
          Helaas heeft ze de relatie vorig weekend verbroken.
          Haar voornaamste reden’s zijn mijn manier van discusseren of juist niet, het weglopen tijdens discussies, de driftbuien en afspraken niet nakomen die we eerder gemaakt hebben.
          Dit doet me nu zoveel pijn van binnen, want ondanks dat ik het nooit heb toe willen geven heeft ze gewoon gelijk.

          Door het verdriet en uiteraard mijn impulsiviteit heb ik dingen er uitgeflapt die niet klopte, lopen janken, schreeuwen, weglopen enz. enz..
          Nu heb ik de stap genomen en krijg vandaag een doorverwijzing naar de psycholoog.
          Ik hoop dat ze me kunnen helpen alles een beetje onder controle en in balans te houden.
          Ondertussen ben ik ook heel veel van me af aan het schrijven, wat me erg helpt.
          In eerste instantie om mijn ex haar liefde terug te winnen, maar dat lukt niet op deze manier, dus nu schrijf ik de gedichten voor mezelf.

          Wat ik eigenlijk wil vertellen is dat bijna alles wat in deze blog staat ook op onze relatie betrekking had en ik nu spijt heb als haren op mijn hoofd dat ik niet eerder iets heb ondernomen.

  3. Herkenbaar op de afspraken en het huishouden na, ik ben erg gebrand op duidelijkheid, en aangezien mijn partner prima functioneerd in een chaotische omgeving ben ik degene die zo goed en zo kwaad als het gaat het huishouden op orde houdt.

  4. anne-marie zegt:

    Tsja een “Meet en Greet” met adhd ers en hun partner ?? en zou dit een kans van slagen hebben ? en dan nog het Meeting point bedenken !! ik ben wel een voorstander.

  5. Jurgen zegt:

    Echt herkenbaar! Mijn partner heeft ADHD, alsook haar oudste dochter. Haar zoontje heeft dan weer MCDD(vorm van autisme).
    Wat me vooral bij mijn partner opvalt , en in onze relatie, is dat we hoge toppen en diepe dalen hebben. Het is echt alles of niets. Als het goed gaat zijn we het perfecte team waar niemand tegenop kan, maar in mindere tijden moet ik en onze relatie het zwaar ontgelden. Is dit bij anderen ook zo?
    Ze kan ook soms zo chaotisch zijn, wat soms charmant is, behalve wanneer herinneringen van onbetaalde rekeningen in de bus vallen, dan kan ik het weer oplossen.. Ook herkenbaar?
    Toch is er ook veel positiefs te vertellen! Ze houd me echt scherp; ik moet altijd alert zijn en goed proberen volgen, want inderdaad, de gedachten en woorden gaan alle kanten op. Ook de stemmingswisselingen zijn een ware uitdaging, waar ze volgens mij al enkele relaties op zien stuk gaan heeft… Maar niet met mij! Ze is de uitdaging meer dan waard, met of zonder ADHD.

    • Astrid zegt:

      wat fijn om de reactie van Jürgen te lezen! Ik heb sinds kort een relatie met een man met ADHD. Ik merkte het al binnen een paar telefoongesprekken. Ik ben zelf rustig maar ook dominant, en hij overschreeuwt me, laat mij niet uitpraten maar kan toch luisteren als ik iets wil zeggen. Ik vind hem een uitdaging, ik heb dit blijkbaar nodig. Natuurlijk frustreert het me af en toe maar dan ik maar ‘het zal wel’ en maak ik me niet druk.

  6. Wat goed om te lezen Jürgen, als ADHD er herken ik dit zeker. Ook het artikel v Astrid btw.
    Hoge Pieken Diepe Dalen, herhalingsgevaar, maar vooral dat ik mijn (ex) partner volledig gefrustreerd heb. Ze had het gewoon niet meer, voelde zich onbegrepen , en heeft voor zichzelf (toch iig nu) 100% zekerheid dat enkel de ADHD is.

    En idd is er veel voorgevallen, mede dankzij ADHD , maar wellciht speelt er ook meer, zoals niet weten wat het met je partner doet, toch niet op dat niveau iig. Wat dan over en weer gaat. De ADHD er loopt al jaren rond met “niet goed (genoeg0 ” , op het moment dat je meest dierbare dit lijkt te bevestigen komen alle schilden gepoetst en al uit de garage om ze weer flink hoog te houden.

    Weet ik veel dat er juist een andere benadering voor nodig is, weet zij veel dat ik al een mega gevoelige snaar heb op gebied van “goed genoeg” .

    het “had ik maar ….”gevoel viert uiteraard hoog tij, je beseft pas wat het met de ander doet wanneer je in het diepste geraakt wordt . (beiden dus !)
    Laat dan ook vooral je partner weten wat het met je doet, of je nu met of zonder ADHD in je hoofd zit.
    Wij ADHD er zijn bij tijden enorm empatisch, slagvaardig en gaan van A in een maal door naar Z en t lukt ook nog….

    Maar 1 ding is zeker,,,, soms zijn we zo enorm onhandig dat je geneiogd bent om de ADHD er tot orde te roepen. Op zich niets mis mee… probeer het alleen niet met eeen megafoon…:-)

  7. Ik heb waarschijnlijk ook adhd, me niet laten testen, maar ik vindt het net zo lastig om met een niet adhd om te gaan.
    Heb gewoon een normale baan, je kunt het ook van de andere kant bekijken wie heeft ooit bepaalt wat normaal is, het wordt altijd van de negatieve kant bekeken , zou het postitief benaderen dan kunnen de niet adhd-er nog veel van leren,

  8. Herkenbaar, dacht eerst te weten hoe om te gaan met mijn niet-adhd’er partner totdat na jaren ups en downs hij nu bij de psycholoog loopt en het vermoeden ADD nu een feit is
    En ik altijd maar denken dat het alleen aan mij lag hahahahaha het is toch enigszins hilarisch

  9. Ik heb zelf adhd van het gecombineerde type , en hij was de ” normale partner ”
    Nu hij ADD blijkt te hebben vallen er nog meer zaken op zijn plaats
    We lopen nu wel tegen tig dingen aan maar het komt wel goed

  10. onvoorstelbaar herkenbaar.
    Er gaat zoveel aandacht uit naar de adhd-er en terecht het niet niets om die diagnose te krijgen.
    Maar ik zou wel een steunpunt willen voor mij als vrouw van een een adhd er en tevens moeder van 3 kinderen met adhd. Soms kan ik het woord niet meer aan horen en als ik frustrerend tegen het zoveelste kenmerk aanloop of letterlijk struikel over de vergeten troep; dan denk ik jullie hebben adhd. Maar i k ben degene die last heeft van de adhd.

Laat wat van je horen

*