Op reis met je ADHD bij volwassenen

adhd bij volwassenen vakantieHet vakantiegeld is gestort en de financiële gaten zijn gedicht. De hoogste tijd dus om te inventariseren wat er overblijft en hiervan een heerlijk reisje met z’n tweeën te boeken. Schuldgevoelens zijn niet nodig, want a) je geeft de economie een boost en b) een reisje is de ideale gelegenheid om je batterijen op te laden. Zit je in een ADHD-relatie, dan kunnen we ons zo voorstellen dat ook jouw eigen energieniveau wel een flinke oppepper kan gebruiken. Maar waar moet je op letten als je een ADHD-er meeneemt op vakantie?

Do’s

  1. Bereid je er op voor dat jij diegene bent die de koffers in gaat pakken. Een ADHD-er heeft over het algemeen een heleboel pluspunten, maar gevoel voor orde en planning horen daar in de regel niet bij. Wil je er zeker van zijn dat de paspoorten, je badpak en de reispapieren ook daadwerkelijk in de koffer belanden en niet in de buffetkast, pak dan zelf jullie koffers in. Geen tijd voor? Stel het dan uit tot het laatste moment en laat het over aan je ADHD-er. De stress moet je dan maar voor lief nemen, want juist als het vijf voor twaalf is, presteert iemand met bijzondere bedrading vaak op zijn/haar best.
  2. Stippel zelf de route uit. Herhaal: stippel zelf de route uit. Dóe dit, want iemand met bijzondere bedrading heeft de neiging alles aan te laten komen op het laatste moment. In de praktijk betekent dit, dat er zo’n 500 meter voor de afslag pas gekeken wordt of je nu Maastricht of Venlo aan moet houden. Kan je hier niet tegen, dan moet je zelf dit deel van de reis voor je rekening nemen.
  3. Neem het paspoort van je ADHD-geliefde in beslag. Paspoorten en andere belangrijke documenten hebben nu eenmaal de neiging om zoek te raken, zeker wanneer een ADHD-er ermee aan de haal gaat. (“Ik snap er niets van, toen ik van de week een broodje ging smeren, had ik ‘m nog.” ……. “In de broodmand, zei je? Euh… ja, verrek!”)

Don’ts

  1. Boek nooit, maar dan ook nooit, een hotel inclusief ontbijt. ADHD bij volwassenen en ochtenden: vaak niet zo’n combinatie. En zo’n hotel heeft de vervelende neiging de ontbijttafel maar tot een uur of half elf open te stellen, zodat je elke ochtend tot vijf voor half elf bezig bent je ADHD-partner naar beneden te sleuren om nog een hap binnen te krijgen.
  2. Gaan jullie voor een avontuurlijke vakantie? Weet je dat heel zeker? Een vakantie waar je kan raften, bergbeklimmen of een ravijn oversteken klinkt natuurlijke hartstikke leuk, maar van de overdaad aan adrenaline stuitert je ADHD-er waarschijnlijk door zijn/haar dak heen. Alleen doen wanneer je dat kan handlen, dus.
  3. Denken dat een medicatieverklaring voor mietjes is. Zit jouw ADHD-partner aan de medicijnen om zijn/haar bijzondere bedrading te beteugelen, realiseer je dan dat Ritalin en Concerta officieel vallen onder de Opiumwet. Dit betekent dat je een speciale verklaring nodig hebt om deze medicijnen mee te nemen op reis, zelfs wanneer je binnen het Schengengebied verblijft.
Over Linda Groesbeek

Reacties

  1. Wat een TOTAAL-UIT-DE-DUIM-GEZOGEN-NERGENS-OPSLAAND-DOM en achterlijk WAANZIN stuk is dit zeg…
    Ondergetekende leeft met een ADHD-er…
    Maar ADHD-er zoekt de vakantie uit… de ADHD-er zorgt dat ALLE koffers van het HELE gezin (!! VOLLEDIG !!!) ingepakt zijn… ook die van de 2 kleine ad(h)d-ers…
    de ADHD-er zorgt ervoor dat de GELDIGE paspoorten mee zijn, en dan NIET in de broodmand…
    en de route staat evt. in een TOMTOM (oid)..
    enz enz…
    Denkt de columnist leuk te zijn over de rug van “zieke” mensen, of heeft columnist zelf een geeste-probleem??
    Zeer triest ook dat een AD(H)D magazine zo’n ‘hilarisch’ stuk plaatst wat kant noch wal raakt…

    gemiste kans!!!

    • Zoals de columnist schrijft: een ADHD’er werkt het best op stress. Daarnaast zoekt iedere ADHD’er naar trukendozen en werkt met briefjes en planningen om maar niet in die bekende valkuilen te vallen. Zelf heb ik ook ADHD en heb geleerd te organiseren. Overdaad aan belevingen herken ik ook. En geen ochtendmens zijn klopte, tot ik helemaal niet meer kan slapen. Ik ben daardoor erg gefocust op tijd en als er ontbijt is van 8 tot 10, mik ik op 9 uur, zodat ik ook nog rustig alles bij elkaar kan sprokkelen.
      Marc, wees blij dat jou partner een weg heeft gevonden met haar ADHD. Maar besef dat er ook ADHD’ers zijn die zich hier volledig in herkennen.

    • Miranda zegt:

      Ik zelf adhd-er heb zelf de vakantie geregeld van tijd dat we weg gaan tot de boodschappen en kleding. Wel met lijstjes op de laptop ( deze worden elk jaar na de vakantie aangepast) Werd erg boos over het stuk wat hier geschreven is alsof we niets kunnen zonder een ander. Ik ben getrouwd en heb 2 kinderen 1 met adhd en 1 met add. Ik werk als verpleegkundige 20 uur per week .
      Vind het jammer dat men zo n stuk plaats hier.

      • Nou nou wat een heftige reactie. Het bovenstaande stuk sluit juist precies aan bij mijn vakantiegevoel. Ik ben de ADHDer in huis en zou niet weten wat ik moet als de vakantie begint zonder mijn partner. Ik vergeet ALLES.

        Pas in het vliegtuig begin ik me af te vragen of ik mijn paspoort wel bij me heb en ik maak van mijn koffer één grote dump van spullen waarbij ik mij op vakantie afvraag waarom ik het in hemelsnaam heb meegenomen (en vooral… hoe ga ik het er ooit weer in krijgen bij thuiskomst en waarom is mijn telefoonoplader nergens te vinden?)

        Vakantie is (na kerst) de grootste bron van stress denkbaar voor mij en ik ben intens gelukkig dat mijn partner zo ontzettend goed in vooruitdenken is. Ik denk dat veel niet- ADHDers die in het (rijke) bezit van een ADHDer zijn deze tips kunnen gebruiken, of in ieder geval uitproberen.

        Overigens krijg ik ook stress van teksten met veel woorden in kapitalen en overvloedig gebruik van enters, maar wellicht komt die problematiek nog eens in de toekomst in een apart stuk ter sprake. 😉

  2. Hoi Linda, herkenbare dingen schrijf je. Maar schrijf je het nu naar ADHD’ers of naar hun omgeving? Ik ben getrouwd met een autist en heb zelf ADHD. Ik heb voor ieder probleem naar een oplossing moeten zoeken die zowel bij mijn partner past als bij mij.
    Voor iedere DO is ook een alternatief te bedenken waardoor mensen als Marc niet zo in de wiek geschoten voelen. Voor iedere DON’T zijn ook suggesties te bedenken waardoor het wel DO kan zijn. Het is ook maar een persoonlijke benadering, neem ik aan, van wat jij vind dat je als partner moet doen en wat je moet laten. Stof om te discussiëren dus.

  3. Manjo zegt:

    Net als Marc vind ik dit ook één groot waanzinstuk. Slaat echt helemaal nergens op. Nou kun je zeggen dat overdrijven de zaak duidelijk maakt, of dat dit een stuk is met sarcasme, of understatement of wat dan ook, maar dan nog blijft het opgeblazen onzin.
    En waarom dan wel? Omdat alle clichés hier bij elkaar geveegd worden als zouden ze in even sterke mate in 100% van alle ADHD-ers voorkomen. Dat is niet het geval, bovendien hebben veel ADHD-ers in de loop der jaren al systeempjes ontwikkeld om de genoemde problemen te ontwijken.
    En wat mijzelf betreft: ik ben een absolute ADHD-er, maar ben ook al mijn hele leven (54 jaar) de regelaar en organisator geweest. Dat moet wel als er verder niemand is die het voortouw kan of wil nemen. En het is nog altijd goed gegaan, het enige dat echt standaard is, is dat we een uur later vertrekken dan gepland. Dus plan ik het vertrek al jaren anderhalf tot twee uur te vroeg, zodat we nog altijd vroeger vertrekken dan wat nodig is. Simpel toch?
    Tot slot: met mijn ADHD slaap ik nooit voor 12 á 1 uur ’s nachts in en ben ik tussen 5 en 6 ’s ochtends weer klaarwakker en fit om er weer tegenaan te gaan. Ik ken meerdere ADHD-ers die, net als ik, ’s ochtends vroeg absoluut op hun best zijn.
    Dus dat geen enkele ADHD-er ’s ochtends iets kan doen is ook al klinkklare nonsens.

  4. Trudy zegt:

    Hallo mensen..
    Ik vind op vakantie gaan een crime.. 1 week vind ik leuk, maar dan… wat moet ik nog doen, begin onrustig te worden, wil niet meer in de lijn lopen die anderen uitzetten ( bvb hotel, bergen beklimmen, oude gebouwen bekijken, al die vreemde mensen om je heen). Voor mij word het een teveel aan prikkel en verlang naar m,n eigen huis en structuur. Koffers pakken, pffffffff, wil zoveel meenemen, stel je voor dat je nou net dat ene niet hebt. Maar het lukt. Mijn partner gaat meestal 2 weken en ik 1 week. Werkt prima. Daarnaast hou ik niet van hotels, waar je kunt eten tussen bepaalde tijden. Moet je uren wachten tot je s,morgens van je kamer kunt om eindelijk te kunnen ontbijten. De meeste ADHDers zijn nu eenmaal vroege vogels en actief s,morgens.

    gr Trudy

  5. Wat jammer zeg, dat er zo gestempeld wordt. Deze tekst zegt eigenlijk in het kort dat een ADHD-er tot praktisch niks in staat is en altijd hulp nodig zal hebben. Is dit geschreven door een ADHD-er zelf of iemand die geleerd heeft over ADHD?

    Mijn eigen verklaring van ADHD & reizen:
    – ADHD gecombineerde type (en da’s best lastig..!)
    – Regelmatig reizen (zeker zes keer per jaar)
    – Pak koffer voor zowel partner als mijzelf (met succes!!)
    – Bewaar ZELF mijn paspoort (idem, met succes!)
    – Regel ZELF (vlekkeloos) het vervoer naar Schiphol en terug (bizar dat het kan hè?!)

    Meer kots ik hier niet uit, want een column is ervoor om discussies en reacties op te wekken en dat lukt dan wel weer aardig goed!

  6. Claudia zegt:

    Op vakantie gaan vind ik heerlijk! Koffers inpakken doe ik niet want mijn partner is organisatorisch beter dan ik(ADHD hoofd). Lijstjes maken doe ik nooit, maar het wordt hoog tijd om er aan te gaan beginnen! Iedere dag komt iets bij op mijn fictieve lijstje en het wordt lastig om iets niet te vergeten. Verder ga het goed, hoor. Mijn dochtertje van 7 is ook ADHDer en kan mooi haar koffertje inpakken. Ze weet precies wat ze wilt meenemen. Maar het veel in de koffer willen stoppen, is zeer herkenbaar.

  7. Zoekend naar een forum over het hebben van een relatie met partners met ADHD of andersom, kwam ik uiteindelijk hier terecht. Al een oud topic maar ik maak toch even van de gelegenheid gebruik om te kunnen reageren.

    Als eerste wil ik graag opmerken dat, wanneer het verhaal waar de topic mee begon, hilarisch is bedoeld en met humor en een lach is geschreven om stof tot discussie doen opwaaien, dat dan is uitstekend gelukt….aangezien ADHD-ers over het algemeen een goed gevoel voor humor hebben, zouden zij zich over dit stuk dan ook niet druk hoeven maken, toch?

    Maar….wanneer dit verhaal serieus is bedoeld, dan vind ik het een nogal gewaagd en cliché stuk en bovenal….zeer betuttelend en minachtend. Dan denk ik bij mezelf “wat is er erger, een doorgeslagen controlefreak of een ADHD-er die niet altijd even goed het overzicht heeft en/of kan bewaren”…….?
    Ik weet van mezelf wel waar ik beter mee kan leven….

    Er is ook een soort van middenweg. Samen de route bedenken en (in overleg) verder alleen uitwerken. Daarna doornemen en wanneer oké, op naar het volgende regelonderdeel.
    Ik heb middels andere relaties inmiddels wel geleerd (als gematigde controlefreak 🙂 niet de verantwoording van de ander naar me toe te trekken of over te nemen maar deze daar te laten waar deze hoort en dat is me in deze relatie heel goed van pas gekomen en uitstekend bevallen. Bovendien houdt hij er absoluut niet van om betutteld te worden en gelijk heeft hij!

    Daarnaast, ik vind het heerlijk om uren achter internet van alles op te zoeken, te lezen, te bekijken, te vergelijken enz. Ik houd van dingen onderzoeken, uitzoeken, plannen en organiseren. Dit alles is niets voor hem. Ben ik blij mee, kan ik helemaal mijn gang gaan zonder dat iemand zich er voortdurend mee bemoeit of alles tot in de puntjes samen wil doen…..beiden in ons element op deze manier. Hij doet in alle rust zijn ding, hij die van hem en samen ondernemen we ook van alles.
    Het is erg belangrijk een juiste balans in afstand en nabijheid te vinden en te behouden.

    Zeker, ik heb de zaken “tijdig” (wat een ander weer veel te laat vind dus dat is een discutabel begrip) goed geregeld maar heb er ook vertrouwen in dat mijn partner zijn aandeel op zich neemt en deze middels opgezette structuurtjes (zoals lijstjes) afwerkt. Hij moet leren daar niet al te laat mee te beginnen, ik moet leren niet te pushen omdat ik vind dat alles op tijd klaar en geregeld moet zijn al ben ik aan de andere kant weer heel flexibel en zelf ook wel een beetje chaotisch (ben niet voor niets een gematigde controle freak 🙂

    Tuurlijk kijk ik stiekem over zijn schouder mee ( bijv. w.b. een vakantie…is het paspoort inmiddels echt al verlengd? :-), dat weet hij en hebben we beiden lol om. Hij weet op deze manier zeker dat hij niets vergeet en dan ben ik er weer zeker van dat de zaken geregeld worden/zijn.
    Beiden happy…mooi toch? Verder is hij heel handig geworden in het uitbesteden van klusjes die hij echt heel lastig vindt en/of zoekt daar ondersteuning in. Daar laat ik hem in. Ik ben zijn partner, niet zijn moeder of hulpverlener en ga dan sommige zaken ook niet overnemen. Hem helpen en ondersteunen doe ik wel, overnemen niet. Het is een volwassen man die zijn eigen verantwoording voor zaken hoort en moet nemen. Andersom werkt dit net zo met dit verschil dat ik een vrouw ben.

    Wat het inpakken van koffers aangaat, ik ben degene die niet kan kiezen wat mee te nemen en nooit en te nimmer haar koffer dicht krijg en er bij anderen nog wat bij prop. Bij hem werkt het andersom, hij weet ook niet goed wat hij mee moet nemen dus neemt maar zo weinig mogelijk mee, dan bewaart hij in ieder geval het overzicht 🙂

    Nee, makkelijk vind ik het als zeer gevoelig mens, niet om met iemand met ADHD te leven. Ik weet graag waar ik aan toe ben en zijn (de ene keer meer en/of frequenter dan de andere keer) sterke stemmingswisselingen en het niet nakomen van afspraken en beloften (omdat hij dit vergeet of zich daarover weer bedenkt in een andere mood of modus) kan ik dan ook moeilijk mee overweg. Druk zijn, veel bewegen, hard praten, plotseling heel dichtbij komen en grote gebaren maken vind ik erg onprettig. Emotionele uitbarstingen kan ik nog redelijk mee overweg maar een woede aanval die tot complete razernij kan oplopen, daar kan ik absoluut niet mee omgaan en accepteer ik ook niet.
    Behalve dat je zo niet met elkaar omgaat, zijn dat at triggers voor mijn oud zeer. Andersom zijn die er ook. Heldere communicatie blijkt een gouden regel maar dat geldt voor alle relaties.

    Wanneer hij erg onrustig en gespannen is, kan ik dat een poosje naast me neerleggen maar merk dat ik deze mood op den duur toch ga overnemen. Ik wordt onrustig van hem, hij van mij en samen hebben we last van elkaar. Zeer irritant. Tijd voor wat afstand nemen. Beiden zijn we HSP wat nadelige prikkels kan opleveren (zeker wanneer je al moeite hebt met filteren) maar als groot voordeel heeft dat we elkaar haarscherp aanvoelen. Empathie en inlevingsvermogen komen bij mijn partner absoluut in zijn woordenboek voor.

    Ondanks dat ik (48) vorig jaar de meest zonderlinge, liefdevolle, bijzondere, mooie, warme en allerliefste man (50) van de wereld heb ontmoet met een hart van goud en waar geen greintje kwaad in zit, heb ik vorige week uiteindelijk toch de relatie verbroken. We hebben een prachtige tijd gehad, ups en downs maar die overleefden we wel. Ik zit zelf (momenteel) ook niet goed in mijn vel, we triggeren elkaar (veelal vanuit oud zeer) regelmatig wat niet echt tot een gezellig samenzijn leidt.

    Het is ons helaas niet gelukt om onze (heftige) levenservaring en krachten op een positieve manier te bundelen. Het werkt in de levensfase waarin we nu beiden verkeren, tegen elkaar en we verzwakken elkaar i.p.v. dat we samen sterker worden. Dat is niet de bedoeling van een relatie.

    Dit heeft niet direct van doen met zijn ADHD maar toch ook weer wel. Als kind is dit niet herkent en onderkend en onbehandeld gebleven. Hij is tijdens zijn jeugd veel gepest (hij was een beetje “vreemd” vond men) en zwaar verwaarloosd. Zo ontwikkelden zich gestaag andere “stoornissen”.
    Faalangst, angststoornissen, sociale fobie, depressie, stemmingsstoornissen, laag zelfbeeld, middelenmisbruik en verslaving. Wanneer er sprake is van Comorbide ADHD is er veelal sprake van meer bijkomstigheden. Het een roept het ander op en versterkt elkaar in negatieve zin.

    Er is in de loop der jaren heel wat medicatie ingestopt (gelukkig recentelijk alleen weer met Ritalin begonnen, verder geen troep behalve anti-depressiva) en “afgedokterd” op een veelal niet goede manier (foute diagnoses bijvoorbeeld) waar hij veel schade van heeft ondervonden waardoor hij heel terecht, huiverig is om nogmaals “het circuit” in te gaan ondanks dat er nu veel meer bekend is over ADHD bij volwassenen en gespecialiseerde therapieën hierop zijn afgestemd.

    Zo worden tegenwoordig als eerste de overige “stoornissen” aangepakt eer en een ADHD behandeling van start gaat. Met als gevolg…..een man die met regelmaat “de fout ingaat”, met niet alleen zichzelf, zijn leven en de wereld maar ook zijn relatie en grote liefde overhoop ligt. Ik sta momenteel niet sterk genoeg in mijn schoenen om hem daarin op de juiste wijze te benaderen en in te steunen, zonder mezelf volledig weg te cijferen en “te vergeten”. Het lukt me niet. Ik word erin meegezogen, ben niet voldoende in staat me hier buiten te houden. Het is een wisselwerking.

    Ik heb energie voor mezelf en mijn eigen leven en problemen nodig, daarom kies ik nu voor mezelf. Ik heb gemerkt dat het niet echt goed met hem gaat maar ik moet, om mezelf te beschermen, afstand houden. Het gaat me door merg en been maar dit zal hij zelf door moeten komen. Hetzelfde geldt voor mij.

    Maar oh mensen, wat zou ik toch graag met deze bijzondere man op vakantie gaan. Ik zou zelfs bereid zijn om zijn koffer te pakken, met liefde alle routes uit te stippelen (de Tom Tom doet de rest:-) overnachtingen te zoeken en boeken (hotels vallen af vinden we beiden vreselijk :-), zijn paspoort in te nemen, de broodmand mee te nemen en al wat meer bij de to do’s en not to do’s werd genoemd in het verhaal wat deze topic startte……niet omdat ik denk dat hij dit zelf niet kan maar uit liefde, omdat ik zielsveel van deze man met bijzondere bedrading (even gejat die uitspraak) houd…..dit was de meest bijzondere en mooie relatie uit mijn leven en alle fijne herinneringen zal ik met liefde en warmte koesteren. In of uit de zon maakt niet uit. In mijn hart heeft hij een warm plekje….

    Sola

  8. Trudy zegt:

    Sola,

    Wat een mooi stuk heb je geschreven.
    Voor mij, als ADHD vrouw zo herkenbaar, maar dan de route van je man.
    Hij heeft weer gefaald, word weer bevestigd, zoals zo vaak in dit leven.
    Van jou, eigenlijk vind ik je wel lief, je neemt het toch op voor hem en haalt hem, ondanks de problemen niet naar beneden. Super, want in ons hart zijn we heel zacht, gevoelig.

    Ik wens je alle geluk toe in je leven.

  9. Sola zegt:

    Beste Trudy,

    Wat een aardige reactie, dank je wel. Geloof best dat je, je hierin herkent, het zijn de alledaagse beslommeringen en struikelblokken in een dergelijke relatie. Maar alle uren en soms dagen daar buitenom, zo heerlijk, zo liefdevol en oprecht. Maar die moordende onzekerheid…..het onvoorspelbare….heel zwaar vind ik dat. En alle hindernissen die overige “stoornissen” met zich meebrengen. Dat ligt ook aan mij, ik ben degene die nu niet in staat is daarvoor een manier te vinden waardoor ik er mee om kan gaan al hoef ik natuurlijk niet alles te accepteren. Hij is wel degelijk verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag. Zo hoeven woede aanvallen die overgaan in complete razernij niet op geweld uit te draaien…
    Er zijn wel degelijk grenzen en langzaamaan heb ik geleerd deze niet alleen te weten maar ook te stellen en mij daaraan te houden binnen alle flexibiliteit waarover ik beschik.
    Daartegen heeft hij zich nog nooit verzet, respecteert mijn grenzen en begrijpt het vanuit mijn belevingswereld en zienswijze ook wel.

    Gelukkig maar want ik heb nogal de neiging om dan maar door te drammen tot ik denk dat iemand mijn belevingswereld wel snapt. Zou de Ikea bank snel doorgezakt zijn van al die “communicatie” (lees overtuigings) uurtjes 🙂

    Zelf werk ik binnen de (jeugd)hulpverlening binnen voornamelijk (justitiële) instellingen. Van onder andere alle kinderen/pubers en jong volwassenen met ADHD die ik in de loop der jaren ben tegengekomen en (individueel) heb begeleid, is er nog niet 1 geweest met wie ik geen klik had en het “gouden” zachte, gevoelige en warme hart niet heb kunnen gewaarworden. Het is zo duidelijk aanwezig zolang je maar voorbij de “problemen” wilt kijken en iemand het “voordeel van de twijfel” gunt en geeft.

    Datzelfde geldt voor mij, had ik niet meerdere malen het “voordeel van de twijfel” gekregen, had ik in mijn leven veel minder kans van slagen gehad. Terug kijkend op mijn kind zijn, mijn jeugd, puberteit, adolescentie (alles behoorlijk zwaar en heftig) en tot eigenlijk wel zo tegen mijn 30e (en later), kan ik daar aardig wat diagnoses aanhangen. Ook onbehandeld maar vooral, onbegrepen!!! gebleven, heeft me o.a. heel wat (ernstige) depressies, tranen en worstelingen opgeleverd….Maar ik heb geknokt, kei en keihard. Heel lang en heel hard. Veel verloren, o.a. vrienden en soms werk, en woonruimte enz. Mijn depressies, sociale fobie, angst en paniekstoornissen weten te overwinnen. Depressies zijn nog altijd een valkuil maar weet ik aardig uit te blijven zolang ik mijn eigen leven redelijk op de rit houd.

    Ook ik heb een gebruiksaanwijzing, bij mij hangt er alleen niet een gedefinieerd kaartje aan. Mijn ex-partner ( had deze keer niet gedacht dat het woordje “ex” nog in mijn woordenboek zou voorkomen, doet echt heel zeer en verdriet) met ADHD voelde me haarscherp aan, gaf me veel ruimte om mezelf te kunnen en mogen zijn, accepteerde mijn soms sombere moods, steunde mij voor zover hij daartoe in staat was, respecteert mij om wie ik ben en wat ik kan dragen.

    Andersom idem. Het is dus echt niet zo dat alleen de partner zonder ADHD het zwaar heeft met de wederhelft. Andersom evengoed. Al zou het alleen al maar gaan omdat je de belevingswereld (en het “onbegrip” ) van de ander niet begrijpt. Daarnaast, eerlijk is eerlijk, “soort zoekt soort” (overeenkomstig of juist totaal verschillend) en op een ieder valt overigens wel wat aan te merken toch? Ik heb in ieder geval nog nooit een probleemloze relatie gehad. De een kon zich vanuit een Katholiek gezin met alleen maar jongens, niet emotioneel uitten en liep volledig vast in zichzelf, de ander had het syndroom van Asperger, een ander een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis met een gokverslaving en gewelddadig, weer een ander zat psychisch volledig in de knoop met zichzelf en had psychopathische neigingen. Ik zoek ze op zou je zo onderhand denken…-) Tsja, dat is wat ik bedoelde te zeggen met “soort zoekt soort”. Bedoel het niet zo onaardig als dat het er staat.
    Schrijf het met een dikke glimlach 🙂

    Maar….deze zogenaamde onvermogende ADHD-er, was toch op mijn 48e wel mooi de eerste man bij wie ik zoveel liefde, warmte, ruimte voor mezelf, respect en empathie heb mogen ontvangen en voelen als bij hem! Voor deze fijne en liefdevolle ervaring, ben ik hem zeer dankbaar!!!
    Dit had ik voor geen goud willen missen!!!

    Mijn beslissing is puur rationeel. Het liefst zou ik met hem verder willen maar ik weet, dat wanneer de zaken blijven zoals ze nu zijn, ik daar aan onderdoor kan gaan. En zal gaan. Ik voel al langere tijd dat deze relatie afbreuk doet aan mijn stabiliteit. Ondanks dat ik hem zo lief heb en we het samen vaak zo fijn hebben. Ik ben momenteel niet sterk genoeg om me daartegen op een gezonde manier te wapenen en moeilijkheden mij niet (persoonlijk) aan te trekken maar naast me neer te leggen. Dat lukt me onvoldoende en ik heb daar last van op een manier die ongezond voor mij is. Daar kunnen we momenteel beiden niets aan veranderen, vandaar dat ik heb besloten deze keer wel voor mezelf te kiezen. Daarmee kies ik ook voor hem…..hij zal nu noodgedwongen zelf de touwtjes in handen moeten nemen en (emotioneel) orde op zaken moeten stellen. Ik hoop dat daar iets uit komt wat goed voor hem en zijn leven is zo op den lange duur. Ik gun hem en inmiddels ook mezelf, werkelijk het allerbeste!

    Ik denk dat ik, voor ons allebeide, op het juiste moment STOP heb gezegd….

    Trudy, hoe redden jullie dit samen? Therapie/coaching individueel en/of samen ondergaan?

    Lieve groet, Sola

  10. Sola zegt:

    Aanvulling:

    Nee, geen kwaad woord over hem ondanks alle problemen en moeilijkheden.
    Ik ben klaar met dit gedrag, kan er niet mee uit de voeten. Let wel…gedrag….van hem als mens en man houd ik zielsveel. Die wil ik helemaal niet laten gaan, daar wil ik graag deelgenoot van zijn en samen mee verder. Het beroerde in deze is, dat hij nu juist degene is die dat gedrag vertoond, daarom kan ik met hem, de man van wie ik zo ontzettend veel houd, niet verder…..

    Ik ben er erg verdrietig onder. Volg voor geheel wat anders zelf therapie (trauma’s) en dat is zwaar. Ben daarmee wel een poosje zoet. Mocht hij besluiten ook weer een therapie te volgen, is hij ook wel een poosje zoet. We kunnen dus niet zeggen “we zien over een half jaar wel verder”. Dat is pijnlijk….ik ben inmiddels 48 en hij is 50. Komen beiden de liefde van ons leven tegen en toch lukt het samen niet. Het enige wat er nu inzit, is om (gekscherend) over 5 jaar onder de Eiffeltoren af te spreken en te zien hoe onze levens en gevoelens er op dat moment bijstaan.

    Dat duurt verrekt lang wanneer je iemand het liefst nu en ter plekke, in je armen zou willen sluiten….mijn besluit lijkt bijna op een levenslange veroordeling……zo voelt het wel.
    Dat terwijl ik voor het eerst in mijn leven het gevoel had levenslang met iemand verder te willen….

    Sola

  11. Trudy zegt:

    Hoe red ik het in een relatie…
    Niet dus. Mijn vertrouwen is dermate beschadigd dat ik denk niet meer geschikt te zijn voor een relatie.
    Ik weet het dus niet, misschien ontmoet ik nog eens de man, wie weet, zou leuk zijn. ergens sta ik daar wel voor open maar maakt me ook doodsbang. De angst alles te moeten, in de lijn te lopen, zo niet mezelf te kunnen zijn. Ik wil mezelf kunnen zijn in al mijn hebbelijk en onhebbelijkheden, ik wil kunnen wiebelen( van de hak op de tak springen) doen wat ik zelf wil. Ruimte en acceptatie dus. Tegenwoordig eet ik mijn retalin netjes op, al gaat dat nogal eens mis en probeer ik niet te impulsief te zijn. Is moeilijk, want ik vind dat een leuke kant van mij maar het lukt. Enja, ik ben ook nog een gelukkig mens, zelf met mijn ADHD. Ben zo leuk.

    Groet Trudy

  12. Sola zegt:

    In je schrijven van vorig jaar, maakte ik op dat je een relatie had. Niet meer nu?
    In welk opzicht is je vertrouwen beschadigd? Heeft dat met afspraken te maken die afgestemd zijn op je ADHD? Bijvoorbeeld dat de ander aangeeft iets te kunnen handelen maar uiteindelijk je het toch kwalijk neemt dat het niet gaat zoals aanvankelijk afgesproken?

    Ruimte geven en accepteren is best mogelijk binnen een relatie lijkt me. Ik heb daar i.i.g. geen moeite mee. Maar heb wel bepaalde verwachtingen. W.b. mijn ex-partner zijn deze de ene dag prima, volkomen logisch en normaal en geen probleem, de andere dag geven ze hem het gevoel iets “te moeten” waar hij van in de stress schiet en ziet overal van af. Mezelf kennende zet ik een ander niet zo snel onder druk, geef ik heel veel ruimte. In deze denk ik, dat dit dan toch ook echt meer in zijn beleving zit dan in mijn verwachtingen….Daar houd ik dan weer rekening mee maar het blijft moeizaam.

    Een LAT relatie waarin je elkaar maar zo nu en dan ziet wanneer het, in deze, hem past, daar heb ik geen zin in. Onverwacht (ik kondig het meestal wel aan/overleg het om hem niet te overvallen, houd ik trouwens zelf ook niet van) aanwippen of iets afspreken moet ook kunnen vind ik.

    Hij denkt net als jij, dat ook hij ongeschikt is voor een relatie. Daar ben ik het niet mee eens. De kunst is alleen om iemand te treffen met wie dat past en de vorm daarop af te stemmen. Overigens geldt dat voor elke relatie, voor mij ook met mijn soms onleesbare gebruiksaanwijzing 🙂 En zoals je al heel mooi zei….ruimte voor jezelf en acceptatie….! Ik heb geen ADHD maar precies dezelfde behoefte en wens…..aan de ADHD hoeft het dus per definitie niet te liggen…..hoort er alleen gewoon bij 🙂 Meteen lekker duidelijk toch? 🙂

    Als “ADHD-er zijnde” heb je hier overigens wel een mooi voordeeltje te pakken….jij hoeft niks uit te leggen. Ik wel, want dit schijnt in “normale gevallen”, egoïstisch te zijn….:-)

    Dumpen die hap Trudy…..gelukkig zijn met jezelf en je eigen leven is sowieso de basis (en voorwaarde) voor een relatie. En ik geloof zeker dat ook jij een mooi en leuk mens bent. Impulsief zijn is leuk zolang je maar niet in een impulsieve bui ineens de hele haringkar opkoopt. Dat gaat namelijk heel erg stinken in je koelkast….:-) En mee op vakantie nemen gaat ook niet….Of de starter van deze topic moet ze in een tonnetje zien te wurmen?

    Vanavond een goed gesprek gehad met een goede vriend van mijn ex-partner. Stof tot nadenken al heb ik hierover mijn hoofd al vaker gebroken. Zijn advies is: heel kalm aan en vooral niet te dichtbij komen of in zijn wereld treden al nodigt hij mij daartoe uit. Zodra ik dat doe benauwd hem dat uiteindelijk toch. Herken je dat van jezelf?

    Verder, niets maar dan ook helemaal niets verwachten, laat alles open en ga ervan uit dat je de meeste dingen uiteindelijk alleen zal doen (uitjes naar familie of een verjaardag bijvoorbeeld). Wat je dan uiteindelijk wel samen doet, is mooi meegenomen.

    Tot slot, vanuit die afstand, rust en geen verwachtingen (die druk kunnen opleggen), is het misschien mogelijk uiteindelijk iets op te bouwen waarin je wel bepaalde verwachtingen kunt uitten waar de ander zich dan uiteindelijk niet in alleen woorden maar ook in daden bij aan kan sluiten (conformeert) en zonder stress in mee kan gaan. M.a.w. Tijd, rust en ruimte geven, acceptatie voor de “tekortkomingen” (bij mijn ex-parter gaat dat v.n. om de eeuwige instabiliteit met alle gevolgen van dien), levert op den duur (wel een hele lange adem hebben!) w.s. het meeste op.
    Denk jij, uitgaande van jezelf, dat dit zo werkt?

    Ik heb er mijn vraagtekens bij of ik dat op die manier wel zie zitten. Bovendien hebben we beiden behoefte aan een intiem en innig contact en zit ik voor ik het weet in zijn wereld wat hij na verloop van tijd weer bedreigend vind. Hoe daar mee om te gaan dan? Een oppervlakkige relatie is niks voor mij. Er zal vast nog wel wat tussenin zitten maar die mogelijkheid, in welke vorm dat dan zou moeten zijn, zie ik nu niet. Hij kan het mij ook niet vertellen want hij is van de uitersten. Hoe vind ik die middenweg en hoe kan ik daar zelf, ook tevreden mee zijn? Tips?

    Pfffttt, wat kan het toch ingewikkeld zijn wanneer je zo ongecompliceerd van een gecompliceerd iemand houd en daarnaast zelf ook wel een beetje ingewikkeld bent…:-)

    Zou het fijn vinden van je te horen. Op vakantie gaan zit er niet meer in maar proberen en leren te begrijpen hoe dingen zo in het algemeen (ieder is verschillend) werken, zou mij wel helpen dit een plekje te kunnen geven. Of misschien zelfs op den duur een “doorstart” wanneer in ieder geval ik, steviger in mijn schoenen sta…

    Om te voorkomen dat ik hier de hele topic vol tik met mijn verhalen, kunnen we ook mailen indien je dat zou willen. Zo ja, geef dit dan maar aan, dan geef ik mijn email adres wel.

    Hartelijke groet, Sola

  13. Sola zegt:

    Oh en nog wat….je hoeft geen ADHD te hebben om het gevoel te hebben dat je “weer eens faalt” in je leven (in deze relatie) en dat bevestigd krijgt. Onvermogen en onzekerheid hoeft niet altijd een kaartje aan te hangen…Uiteindelijk lijken wij mensen veel meer op elkaar dan we denken en/of willen hoor….Ieder met z’n eigen ding, wel of niet gelabeld…

  14. Billy zegt:

    Hé Sola en Trudy,
    Niet dat jullie verhalen nou het opkikkertje van de week voor me zijn, maar het troost me wel. Dergelijke gevoelens en ervaringen zijn voor mij erg vereenzamend. Het aloude gevoel van niet normaal te zijn, er niet bij te horen zingen dagelijks door mijn hoofd. En ik zit niet in de puberteit! Ik ben 45. Ik heb een lieve man en twee lieve dochters. Ik woon in een fijne omgeving. Ik ben gezond. Ik ben intelligent. Ik barst van de goede ideeën en plannen. ….. Ik voel me dagelijks down, maar ook up (erg volatiel). Ik presteer weinig. Doe veel, maak vrijwel niets af. Raak totaal gestrest van futiliteiten.

    ————

    Inderdaad, ik heb ADD. Maar als het op reizen aankomt, krijg ik enorme jeuk van dit inkoppertje van een “column” . Afgezien dan van het koffers inpakken. Daar ben ik wel eens laat mee. Maar ik doe het echt zelf èn van de anderen. Ik denk aan de EHBO-doos, de spelletjes, eten/drinken voor onderweg. En mijn man weet toch altijd alles on de auto te krijgen! Ik lees erg goed kaart. Ik organiseer de meeste reisjes en ze zijn tot nu toe altijd zeer gewaardeerd. Ik vermoed dat het me wel meer energie kost dan anderen, maar hé, ik weet niet beter! Het is niet handig om alle ADHD-ers zo over één kam te scheren (of smeren, daar lijkt het meer op!)

    Linda Groesbeek heeft bij mij op een punt volledig gelijk. Die opiumverklaring, die doe ik in Europa echt niet meer. Ook niet voor USA. Daar wordt sowieso minder dramatisch tegen medicijngebruik aangekeken. Veel te veel gedoe. Hopelijk blijft dit goed gaan.

    Wil je een verassende, goed doordachte reis? Neem een ADD-er. Of wil een niet ADD-er eigenlijk vooraf al het fotoalbum van de nog te maken reis ter goedkeuring?! Dat is nl. wat dit lacherige columnpje bij me oproept: een ADHD-er kun je maar beter aan een riempje meenemen. Denken jullie wel aan de doekjes voor ons ADHD-kwijl? Have fun!

  15. Hei Billy,

    Thanks voor je reactie. Ga er van het weekend even op in. Het roept een aantal vragen bij me op, o.a die ik Trudy al stelde.
    Voor nu wel de vraag: heb je ook leuke AD(H)D pleistertjes in je EHBO doos ter beschikking? 🙂
    Kan helpen hoor, al schijnt “een kusje erop” ook wonderen te doen…:-)

    Groet, Sola

    Groet, Sola

  16. Hei Billy,

    Ben nog altijd aan het nadenken over hoe ik zal reageren. Wat wel en niet te zeggen/noemen en vragen.
    Mijn reactie volgt dus nog.

    Onderwijl is tussen mijn “ex” partner en mij de situatie zo, dat we beiden hebben besloten er wel voor te gaan. Onze relatie open te houden en ons beste beentje voor te zetten. Hij heeft inmiddels besloten therapie/counseling/coaching te gaan volgen en dat in gang gezet. Daaraan kan ik geen beloften ophangen, hij overigens evenmin. We zullen zien. Ik heb me al suf gelezen, hij doet dat nu. Herkende zich volledig in een boek over ADHD van Sandra Kooij. Kan weer ademhalen ondanks dat ik hem al eerder op exact dezelfde feiten had gewezen. Hij kan nu al die rare diagnoses (Comorbide ADHD bij volwassenen kan veel verwarring zaaien) naast zich neerleggen en proberen te begrijpen wat dit (Comorbide ADHD) voor hem inhoudt en hoe hij sommige dingen kan leren ombuigen middels therapie/coaching/counseling. Vervolgens kan ik daar weer wat mee en leren op in te spelen. Makkelijk is het niet en zal het nooit worden. Maar hè…wie zegt dat ik een makkelijke relatie wil? 🙂

    Sola

  17. Iemand van wie ik houd, wil ik voor door het stof gaan mits het mezelf niet verstikt…..

    Wijze woorden van de Daila Lama:

    Even more important than the warmth and affection we receive, is the warmth and affection we give. It is by giving warmth and affection, by having a genuine sense of concern for others, in other words through compassion, that we gain the conditions for genuine happiness. More important than being loved, therefore, is to love.

  18. ben voor het eerst op deze site beland en heb met enige verbazing van alles gelezen.
    Wat mij bijzonder stoort is dat iedereen het heeft over “ik heb ADHD” je hebt geen ADHD . Dit is een etiket dat je krijgt opgeplakt en daar moet je het dan mee doen. Voor kinderen zo ontzettend fout. In de psychiatrie spreekt men over een overactiviteit en wordt er beslist niet gesproken over het hebben van ADHD.Bijzonder jammer dat er zo over gesprken wordt.
    Dit moet gaan veranderen en buiten alle vervelende, lachwekkende, irritante en verdrietige zaken zou er veel meer gekeken moeten worden naar de positieve eigenschappen en veeeeel minder pillen .nergens voor nodig als kinderen hun energie kwijt kunnen en niet in een keurslijf moeten lopen van de ouders en de sc hool . De ouders moeten een “lesje”krijgen en niet de kinderen……

  19. Wel nuttig om te bedenken: het aanvragen van een Schengenverklaring duurt weken. Begin hier dus tijdig aan!

  20. sandra zegt:

    Wat een super FOUT stuk is dit! Ik heb zelf ADHD en ik herken me echt NERGENS in! Als je dan een stuk schrijft verdiep je dan op zijn minst in adhd, dit lijkt echt zo uit de duim gezogen! Iedereen met adhd heeft ook zo zijn eigen karakter….iedereen is uniek, geen mens is hetselfde! Er is geen vast protocol hoe om te gaan met….behandel iedereen zoals je zelf behandeld wil worden, verdiep je in de ander en probeer in te leven wat de ander fijn vind en nodig heeft, adhd of niet.

  21. Hoewel ik mij kan voorstellen dat er ADHD ers zijn waar dit ( ten dele) op kan slaan, vind ik het wel een stik uit de categorie ” alles over een kam”

    Ik heb adhd , maar heb beslist geen moeite met organiseren, de vakantie planning, laat staan de afslag op 500 mtr van te voren bepalen ( wel humor )
    Sommige zaken stel ik ook wel uit, soms gaat dat mis…maar bij iemand zonder, gaat ook genoeg mis.

    En als went dan toch over vakantie oid heben met ADHD, het zal zeker niet saai zijn onderweg.
    Bereid je voor dat de glimlach op slag verdwijnt als er een onverwachte file staat. Om nog geen 2 minuten later als een dolle clown karaoke op de Duitse radio uit volle borst mee te zingen ,

    De niet ADHD partner moet daar ook wel enigzins gek v worden hihihi….maar saai ….never !

Laat wat van je horen

*