Lesje omgaan met ADHD bij volwassenen

adhd bij volwassenen relatieWebredacteur en psycholoog Chantal Caes laat op ludieke wijze zien hoe om te gaan met een partner met ADHD. In haar artikel op Welingelichte Kringen.nl geeft ze een kort overzicht van de problemen waar men tegenaan kan lopen wanneer een niet-ADHD’er samenwoont met een ADHD’er. Buiten de spontaniteit, creativiteit en gezelligheid die leven met ADHD bij volwassenen met zich meebrengt, zijn er absoluut puntjes om ‘aan te werken’. Acht gouden tips voor partners van een ADHD-er.

Stel je zit rustig op de bank na het avondeten en wil nog even doornemen wat de plannen voor de komende week zijn om de agenda’s een beetje af te stemmen. Grote kans dat lief met ADHD geen agenda heeft, compleet is vergeten dat er zaterdag een belangrijke afspraak op de planning staat, voordat dit duidelijk is gemaakt al drie keer is afgeleid door veel interessantere zaken en geagiteerd reageerd wanneer hij of zij wordt aangesproken aan het gebrek concentratie en interesse. Wanneer er voorzichtig wordt gevraagd of dan in elk geval de wc is schoongemaakt als afgesproken barst de bom. Hier kan volgens Caes wat aan worden gedaan.

Tip 1: Verwijder noppenfolie

Anders gezegd, zorg voor zo min mogelijk afleiding wanneer er een belangrijk gesprek moet worden gevoerd of de geliefde ADHD-er zich moet concentreren op werk, studie of planning. Zeker noppenfolie werkt als een onuitputtelijke bron van vermaak voor de ADHD-er, als bron van frustratie voor de rest van de wereld.

Tip 2: Koop vierhonderd leesbrillen

Zorg ervoor dat belangrijke zaken als brillen, sleutels en papieren meerdere kopieen hebben en leg deze verspreid in het huis neer. Met een paspoort of rijbewijs is dat wat lastiger, dus neem die zelf in bewaring voordat jullie op vakantie gaan of een auto willen huren. Je kan er donder op zeggen dat deze is verlopen, verloren of vergeten op het moment supreme.

Tip 3: Zorg dat de stroom regelmatig uitvalt

Dwing de ADHD-partner om eens in de zoveel tijd achter zijn of haar computer vandaan te kruipen voor een gezellig avondje samen op de bank. Zonder continue de hoofdschakelaar te moeten omzetten of alle stoppen eruit trekken is concrete afspraken maken en die regelmatig herhalen een aantrekkelijk alternatief.

Tip 4: Koop een stemmingsring

Mensen met ADHD kunnen last hebben van stemmingswisslingen en botvieren dit uiteraard op de mensen dicht om ze heen. Een stemmingsring werkt als een alarm, is de ring zwart: maak je als partner dan voorzichtig en snel uit de voeten.

Tip 5: Schoonmaakhulp

Het huishouden staat bij veel ADHD-ers bovenaan de lijst met dingen om uit te stellen. Ruzie, frustratie en een zwaar gebrek aan regelmaat zijn vaak het gevolg. Wanneer je in de positie bent om een schoonmaakster te nemen doe dat vooral! Het scheelt een hoop stress in de relatie.

Tip 6: Koop plastic kamerplanten

Planten water geven hoort een beetje onder het kopje ‘huishouden’. Klinkt ‘vergeten’, ‘ik wist niet hoe vaak ze water moesten’ of ‘ik heb maar heel veel water in een keer gegeven’ bekend in de oren? Hou dan maar op en koop een paar knappe plastic planten, die gaan niet dood aan iets te veel of te weinig water.

Tip 7: Koop een huisdier met diabetes

Een huisdier met diabetes heeft regelmaat nodig. De structuur moet er zijn, ineens is het een kwestie van leven of dood. Een dergelijke verantwoording kan een hoop structuur meebrengen die de ADHD’er anders zelf niet voor elkaar had gekregen. Daarnaast krijgt het dier nog een mooi huis in plaats van dat hij of zij jarenlang in het asiel blijft plakken.

Tip 8: Plak overal een etiket op

Overal betekend overal. Alle potjes, smeerseltjes en personen. Laat mensen op een feestje een naamsticker dragen, dan komt de ADHD’er niet in lastige situaties als hij of zij de naam van een oudtante of buurman is vergeten.

Ondanks de ludieke insteek van het artikel van Chantal Caes zitten er wel een paar sterke punten in. Met een aantal hulpmiddelen en een goede structuur zijn een hoop frustraties weggenomen en wordt het een stuk rustiger in huis. Om daar de gezondheid van een dier voor op het spel te zetten lijkt me wat riskant, maar dat verschilt natuurlijk per persoon. Enig punt van kritiek: het is en blijft de verantwoording van de ADHD-er om zijn of haar leven op de rit te houden. Hulp is zeker welkom, maar ga niet moederen over je partner, want dan ontstaat er een ander probleem.

Reacties

  1. Suus zegt:

    “Koop plastic kamerplanten”… Hahaha, goed idee! Ik heb mijn planten vandaag maar weer eens in de vuilnisbak gegooid, planten en ik zijn geen combi.

  2. Lena zegt:

    Haha, zelfde het geval hier. Lees dit terwijl ik naast mijn verdorde palm zit in mijn atelier. Oeps. ;-)

  3. ria kuijf zegt:

    Haha, ik type dit terwijl ik naar mijn lichtbruin verkleurde treurwilgje kijk…slik…

  4. Conquistador zegt:

    Orchideeën moeten zijn gekweekt voor de AD[H]D-er :-)
    Hebben nauwelijks zorg nodig en zijn dankbaar als je er toevallig aan denkt om ze water te geven.

    Die kat met diabetes is ook een idee.
    Ik heb zelf diabetes en probeer maar eens om regelmatig te eten.

    En een moodring heb ik ook. Huisgenoot hoeft daar echter niet naar te kijken.
    Mijn gezicht spreekt boekdelen :-)
    Een blik en hij is blij dat we buiten roken. Een peuk of 2 later is het wel weer gezakt.

  5. pepijn ritzema zegt:

    Ik heb *** hekel aan stofzuigen. Dus ik maar een robotstofzuiger gekocht. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat! Heeft lasertechniek en een soort ‘gps’, zodat hij alles ziet en weet waar hij is. Echt iets voor een ad(h)d’er, want hij gaat zelf terug naar zijn basisstation, het enige wat je moet doen is de bak legen als ie klaar is. LOL! Geen spijt van.

    • Nadia zegt:

      Hoi Pepijn
      Ik verslijt tofzuigers aan de lopende band. De laatste moet het stellen zonder wieltjes en die achterste filterkleppen ‘floepten’ er steeds af dus weggegooid. Hij doet het gelukkig nog maar met een zenuwslopende fluittoon (aaarggghhh) Dat ding heeft al veel schoppen en andere agressieve manipulaties gekregen van ondergetekende. Zo’n robotje is destijds getest op TV en de rand van het tapijt leek een onoverkomelijke hindernis. Knipperen, stilvallen etc… De batterij moet ook opgeladen worden (niet vergeten, knoop in je zakdoek maar waar is die f**king zakdoek nu gebleven??? LOL…) Bij mij zou hij snel op het apparatenkerkhof belanden, samen met zijn andere onfortuinlijke broertjes.
      Liefs, Nadia

  6. sabine zegt:

    Ach ik leef al jaren met mijn man,soms is het best zwaar,maar saai is het nog steeds niet en we zijn al 16 bij elkaar!!

    • Miaatje zegt:

      HAHAHAHA..ik heb enorm gelachen om het stuk. Mijn partner als niet ADHD, knikte instemmend mee bij het voorlezen.

      We zijn al 12 jaar bij elkaar. Soms is het zwaar, voor de een of de ander maar saai is ons leven niet…

  7. Evelien Kostense zegt:

    Eh planten…. tja eh.. alleen de aloë vera blijft het doen… die heeft weinig water nodig en kan ineens veel hebben ;)

  8. marcella zegt:

    de aankomende zondag komen mijn schoonouders voor het eerts op de koffie bij mijn vriend thuis.hoe moet je je gedragen joh.ik heb adhd en wil een goede indruk achter laten maar heb al heel de week last ervan,kan ni slapen,zenuwachtig,boos,druk,….wat kan ik voor trucjes/middeltjes inzetten om deze afspraak goed te laten lopen?

  9. Petra zegt:

    En zijn er ook tips voor mensen met een baan? Hoe blijft iets interessant?
    Ik verveel me snel en heb zaken te snel door. Wil veel wisselen en houd van spanning…..
    Waar vind ik dat?
    En hoe vind ik mensen die met mij kunnen leven?

    • Lena zegt:

      Kies een baan die je echt interesseert en waarin je veel afwisseling vindt. Ik ben kunstenaar, designer én ondernemer. Verzin regelmatig idee’tjes. En er zitten verdomd veel adhd-ers onder ondernemers. ;-) En ze krijgen precies dezelfde oefeningen, hihi, zoals bijv. time management. Stikt van de soulmates. En most of all, zie adhd niet als een beperking, maar als een talent. :-) Je bent creatief, enthousiast en kan gelijk de kern van het probleem aanwijzen. En ja, je raakt snel verveeld. Oplossing: saaie dingen uitbesteden. ;-) (Ondernemer, interim manager, buiten werken, eigen baas, creatief werk)

      • Brigitte zegt:

        Helaas heb ik ook erg te maken met mijn partner met die stemmingswisselingen.
        Gewoon zo boos kan hij worden en onredelijk.
        En aan de andere kant ineens weer vrolijk, hij gebruikt nu iets homeopatisch van innoverte Bloem rustig,maar kan alles verdraaien ook voor informatie niet goed uitleggen,want meneer als u dat ook heeft snap echt niet hoe u ondernemer kunt zijn. want als u echt adhd heeft bent u ook van alles kwijt chaotisch ,vergeet u afspraken hoe doet u dat dan.

        • janneke zegt:

          Hoi Brigitte,

          Mijn man heeft adhd en is zelfstandig ondernemer.
          Een keer in zijn leven, na zijn afstuderen in loondienst geweest, na drie maanden alweer zijn ontslag genomen omdat de gang van zaken hem niet aanstond. ; )
          Daarna ergens opnieuw gaan werken (in die tijd waren er nog banen in zijn vakgebied) in een soort half loondienst/ half zelfstandig zijn, na zo’n 17 jaar de boel overgenomen en nu nog steeds eigenaar, een paar parttimers in dienst om zich wat te ontlasten inmiddels.
          Tja, wat zal ik eens zeggen over chaotisch, vergeetachtig, steeds alles kwijt, administratief steeds achter de feiten aanrennen door zijn uitstelgedrag, financieel niet achter de dingen aan gaan en daardoor niet verdienen wat hij had moeten verdienen……, ik kan er wel een boek over schrijven!
          Zijn werk is zijn leven geweest, altijd (sinds 33 jaar), pas sinds twee jaar de diagnose adhd en ernstige depressie is vastgesteld, is hij het rustiger aan gaan doen.
          Het gezin (kinderen zijn inmiddels allang het huis uit en we hebben inmiddels 4 kleinkinderen)en ik zijn belangrijker geworden en hij geniet ervan.
          Sinds de diagnose delegeert hij meer en durft hij toe te geven dat administratie en regelen van nog te innen zaken niet zijn sterkste punt is. (opruimen trouwens ook niet, hij schuift alles van links naar rechts, want je weet nooit of….)
          Hij kan nog steeds twee of drie afspraken tegelijk plannen, maar mensen zijn er inmiddels aan gewend en nemen hem zoals hij is. Hij is namelijk wel heel erg goed in zijn werk!!
          De ruimte waar hij werkt is overzichtelijker geworden, maar een hoop van zijn chaos (alles wat hij niet weg kan gooien, zelfs al is het niet meer helemaal heel…) heeft zich nu naar andere delen van het pand verplaatst, waar het minder zichtbaar is. En daar ligt het nu lekker onbelangrijk te zijn, geen idee voor hoelang….
          Mijn man heeft wel eens droombeelden van de laatste werkzame jaren als werknemer i.p.v. werkgever te werken; veel minder aan je hoofd, minder administratie, minder rompslomp, maar ik weet dat dat m niet gaat worden.
          Iemand die al zo lang eigen baas is kan volgens mij niet meer onder iemand werken en orders aannemen. Volgens mij heeft hij dan binnen de kortste keren woorden over alles wat hem niet aan staat.
          Zelf heeft hij zo nu en dan de illusie dat hij dat best wel zou kunnen, maar op andere tijdstippen geeft hij me weer gelijk.
          Het gaat best goed zoals het nu gaat.
          En als hij over een heel poosje met pensioen gaat, krijgen we daar nog een hoop op te ruimen! ; )

          Janneke

    • Massietje zegt:

      Ken je de slogan “geen dag hetzelfde”?
      Dat werk doe ik dus. Ik sta voor de klas op een basisschool. En geen dag is hetzelfde. Dus ik blijf het ontzettend leuk vinden. Ook reageer ik heel anders op de kids dan mijn collega’s. waarschijnlijk omdat mijn eigen reacties ook anders zijn.
      alleen de hele administratieve rompslomp….tja, dat is weleens een probleem. maar gelukkig heb ik een klassenassistent die regelmatig bijspringt met dat soort dingen.

  10. Ingo zegt:

    Ik ben gezegend met add/adhd maar heeft er iemand tips hoe je voorkomt dat je niet adhd partner uitgeblust raakt omdat ik soms erg oncontroleerbaar snel en hard kan gaan en mijn partner klaagt dat ik te veel energie kost en daarom zo brak is.

    • marcella zegt:

      allereerst heeft hij zelf zijn grens aan te geven.Ik heb adhd en ben sowieso n vrolijke….maar als hij jou niet afremt of zegt waneer het ff te druk is…..dan is het lastig voor jou om daar rekening mee te houden.Wat dacht je van te vragen waneer je te hard of te snel gaat.jij zal het niet doorhebben.Kan hij jou afremmen en wil je dat toelaten en accepteren of reageer je daar boos op.Verder hebben ik en mijn vriend(hij heb geen adhdd) ook regelmaat(aan tafel eten,praten tijdens het koken waarbij ik niets doen maar praat en hij kookt en luistert en soms ook wa trug zegt)vaste tijden voor dingen samen(bv gtst) maar geef ook je zwakke punten aan dus waar je hulp bij nodig hebt….(bij mij is da als we op bezoek zijn bij me zus en nichtje van 5)dan verget ik altijd de tijd.da heb ie nu door en dus let hij op de tijd ipv ik en daarom komen we niet meer al hijgend bij de bus aan…..kep nog wel meer tips maar kijk ff op me fb marsje van dijk veghel.hoop je graag daar te spreken

      • Miaatje zegt:

        amen…! mijn partner heeft het ook niet. hebben ook tegen de grens aan gehikt dat het voor hem te zwaar werd, na de zenuwinzinking (hij wilde vriend, goede vriend, verzorger en praatdokter zijn, allemaal uit liefde) hebben we een stevig gesprek gevoerd en sindsdien, dik 4 jaar terug, gaat het goed. precies zoals marcella zegt. je vriend moet zijn grenzen aangeven op een manier waarbij jij zonder tegensputteren accepteert wanneer het bij hem tot aan het randje loopt..het liefst voor die tijd…:)

        je mag wel van je partner vragen, eerder eisen, dat hij wel duidelijk en met genoeg woorden aangeeft wat de grens is en in overleg met jou daar samen uit zien te komen. Marcella en ik hebben dat punt reeds bereikt…nu jij nog …en je partner :)

    • Sabine Schmidtgall zegt:

      ja mij man heeft ook adhd en ik herken dat inderdaad.want je vangt vaak veel op en soms verwacht je van je niet adhd partner dat die alles wel kan bijbenen.Soms is dat wel eens vermoeiend en snapt ie niet dat dat wel eens zwaar is!!

  11. carina zegt:

    nou heel erg serieus zijn die tips ook niet, belangrijker is toch echt hoe je omgaat met erge stemmingswisselingen, woedeuitbarstingen, etc of niet??Ik bedoel plastic kamer plantjes??waar vind ik serieuse informatie??groetjes

  12. janneke zegt:

    Hoi Carina,

    Ik proef een hoop frustratie in het weinige wat je schrijft.
    Wat en wie is het probleem?
    Wie weet kunnen mensen die hier meelezen met je meedenken.

    groetjes,
    Janneke

    • Carina zegt:

      ja klopt:-) ik ben inderdaad een gefrusteerd mens geworden:-) Heb op andere sites meer informatie gevonden over adhd en ik snap nu een beetje meer hoezo mijn partner is zoals hij is, maar ik denk dat onze problemen niet alleen “schuld”van ADHD zijn dus ik ben hier ook niet op de juiste site:-)
      bedankt voor je reactie en nog veel succes
      groetjes Carina

      • Sabine zegt:

        vertel eens wat je wl wilt weten, ik heb al 16 jaar dezelfde partner,met adhd,dus heb al een hoop geleerd!!

        • Carolina zegt:

          beste, ik las je reactie hier op deze site over dat je al veel had geleerd over je partner met adhd…. Ik vertrek vanavond met een vriendin die adhd heeft op reis voor drie weken. En de laatste dagen (bij het plannen van vanalles) heb ik gemerkt dat ze me enorm opzuigt. ze communiceert amper (vertelt weinig uit haar zelf) als ze een mening heeft zegt ze die enorm direct en bot waardoor ik mij echt tegen de muur gedrukt voel. Ik probeer haar te begrijpen, heb nu vandaag en gisteren wat opgezocht over adhd en ik weet dat ik het niet te persoonlijk mag opnemen. Maar ik hoop gwn dat ze ook rekening houdt met mij, hierover hebben we al wat gevraagd. Ma ik hoop echt dat ze me wat ruimte geeft ook. (vooral op mentaal vlak) enige tips, heb eigenlijk wel schrik dat ik me niet zal amuseren :( ( mocht het lukken mij eventueel een mailtje te sturen :: morena_carolina@hotmail.com – of fb mailtje op de naam van surrealisstic mind. alvast bedankt , met vriendelijke groeten carolina

          • janneke zegt:

            Hoi Carolina,
            Sorry dat ik me even meng in jullie verhaal, maar ik lees wat jij schrijft en ik vraag me af hoelang jij deze vriendin kent?
            Bij wat je schrijft lijkt het of je het over iemand hebt waarvan je net begint te ontdekken hoe die persoon in elkaar steekt.
            In een vriendschap is het nemen en geven, vanuit een weten hoe de ander is.
            Ik heb een vriendin waarmee ik bijv. nooit naar de stad zou gaan, simpelweg omdat ik weet dat ze daar niet van houdt. Dat doe ik dan met iemand anders.
            Dit is maar een voorbeeld.
            Jullie lijken elkaar niet echt te kennen. Of heb ik het mis?

            Succes met alles,
            janneke

          • Carolina zegt:

            Ja wij kennen elkaar nu een jaar e half, we doen beiden volwassen onderwijs (1dag in de week dat we samen les hebben) en daar buiten gaan we geregeld eens uit of een keer gaan wandelen met de hond. we horen elkaar wekelijks en zien mekaar ook af en toe. Nu met de reis te plannen zie ik haar op een andere manier indderdaad, en ik heb mij waarschijnlijk ferm mispakt over wat adhd precies inhoudt :s Ook verteld ze niet veel over haar “subjectieve leefwereld”? Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat ze vaak niet wilt toegeven dat het door haar adhd is. overlaatst heb ik in tranen uitgebarsten omdat ze niet merkte hoe ze tekeer ging tegen mij… en na al die drama heeft ze uiteindelijk kunnen toegeven dat het door stress en haar adhd kwam. Ik ben iemand die rekening houdt en tracht te helpen waar mogelijk ( zie mij nu bezig :p persoonlijke zaken te vertellen aan onbekenden) Ik wil het zowel aangenaam maken voor mij als voor haar op reis. dat is het belangrijkste waaraan ik denk momenteel… is het ook zo dat het belangrijk is om meer gezonder te eten dan junkfood bij adhd? tis geene grote eter, maar als ze eet, zijnt vaak frietjs of pasta (wel geen snoep, da vind ze nix :p ) alvast bedankt voor je reactie, ik hoop dat ik het goed ga doen :(

  13. janneke zegt:

    Ik geloof ook zeker niet dat ADHD per definitie de boosdoener is als zaken/werk/ relaties/ geestelijk- en lichamelijk welzijn, niet lekker lopen.
    Maar dat het een onderdeel van het probleem kan zijn, vlak ik persoonlijk niet uit.
    Altijd goed om iets van alle kanten te belichten en niet te kort door de bocht te gaan.
    Reactie: graag gedaan!
    Succes: waarmee? Het is belangstelling als mens tot mens. Af en toe kan je daar behoefte toe voelen, zaken die je bezig houden met een ander (onbekend) iemand te delen.
    Iemand die niet naast je staat en de situatie niet kent, kan met meer afstand naar iets kijken en ervaren. Soms helpt dat om nieuwe inzichten te krijgen die je helpen een situatie beter te hanteren.
    Veel sterkte!

    Janneke

  14. Ingo zegt:

    Ik lees vaker berichten van gefrustreerde niet adhd partners . Maar eigenlijk zie ik nooit berichten van gefrustreerde adhd partners omdat niet adhders weigeren de positieve kanten te bekijken en blijven hamerp dingen die we fout doen of nn. Misschien zou het kunnen zijn dat ondanks de beweringen wij achteraf toch minder egoistisch en begripvoller zijn dan niet adhders beweren of denken.

    • Maddy zegt:

      Graag wil ik even reageren. Ik ben als vrouw een ADHD’er die eigenlijk aan de Google was geslagen omdat mijn emotie’s een stormvloed zijn en ik er even geen controle op heb. Mijn partner begrijpt en vind het ADHD begrip een moeilijk iets. Doet zijn best maar het komt er op neer dat ik niet te veel moet zeuren of mer er in moet verdiepen.
      Haast onmogelijk aangezien we 3 kids hebben met alledrie hun ‘tikjes’zoals ik het maar noem. Lees ADHD-PDD-NOS en alles wat er mee te maken heeft.
      De hulpverleners komen met allerlei cursussen aan om mij aan alle kanten te helpen, maar hoe gaat dat als je overdag werken wil, en je partner je er niet in ondersteunt. Sinds het slikken van medicatie ben ik behoorlijk verandert, kan veel meer aan, driftbuien zijn bijna weg en er is veel meer rust gekomen. Het nadeel is dat er soms te veel rust is en me regelmatig eenzaam en ongelukkig voel met buien. De andere dag is het vaak verdwenen.
      Ik geef toe dat ik niet bepaald een makkelijk mens ben om mee te leven, doe echt mijn best, maar na al die jaren kom je er achter een pleaser te zijn geworden, wat en wie ik zelf ben is totaal naar de achtergrond verdwenen.
      Partners van ADHD’ers en de frustratie’s begrijp ik heel goed maar ook zij moeten beseffen dat degene die het heeft ook veel frustratie’s heeft doordat ze weinig goed kunnen doen in hun ogen.

      • janneke zegt:

        Lieve maddy,

        Het laatste stukje van wat jij schrijft, is niet voor de onzichtbare lezer op deze side bedoeld, maar eigenlijk voor je man:
        Hoe kan je hem duidelijk maken hoezeer je je best doet het allemaal goed te doen:
        Je leest over waar je mee te maken hebt in het dagelijks leven om het beter te kunnen plaatsen, te begrijpen en er daardoor beter mee te kunnen omgaan.
        Door het gebruik van medicatie ben je veranderd: minder snel driftig, beter overzicht enz., maar tegelijk ook een stuk rust in je hoofd waar je niet mee kan omgaan, want dat heb je nooit eerder gekend.
        Tegelijk het gevoel hebben dat je jezelf, zoals je jezelf kende, kwijt bent geraakt en nu jezelf opnieuw moet uitvinden: wie ben ik zoals ik nu ben? Wil ik zo zijn? Voel ik me hier goed bij of ben ik mezelf kwijt?
        En daardoor het gevoel dat je alleen nog maar bezig bent jezelf in bochten te dwingen om zo je omgeving het juiste rustige gevoel te verschaffen, omdat je minder opvalt door je gedrag: het gevoel een pleaser te zijn geworden.
        Je zou willen dat je man jou ziet: in hoe jij je best doet, je medicijnen braaf slikt, het voor iedereen makkelijker maakt door jezelf meer aan te passen aan ” zoals het hoort”.
        Misschien wil je graag zijn arm om je heen, dat stukje waardering voor wat je doet, de ondersteuning die je nodig hebt om je tevreden te durven gaan voelen over alles wat er nu in jou en je omgeving verandert.
        Je wilt jullie kinderen ondersteunen met hun problemen door je in van alles en nog wat te verdiepen, wat je eigenlijk samen met hem zou willen doen.
        Daarbij heb je de pech een vrouw te zijn: een vat vol emoties, je wil geen oplossingen, je wil gehoord en gezien worden, je gesteund voelen door degene waarvan jij houdt en die van jou houdt. Anders houd je het misschien niet vol.
        Mannen denken nogal eens simpel: probleem? zoek de oplossing, kous af.
        Tja, en zo werkt het dus helaas niet altijd…..
        De hulpverleners zien het wel en willen je steunen in je proces.
        Je wilt hun steun wel, maar naast hun steun en begrip, de steun die jouw man jou geeft in dit geheel.

        Zie ik het goed, Maddy?

        Als dit je probleem is: probeer hierover toch met je man in gesprek te gaan en als dat niet lukt, vraag dan aan een van de hulpverleners hoe het op een andere manier kan, om tot je man door te dringen.
        (Relatietherapie? Jouw eigen stuk en dit stuk door hem laten lezen?)
        Want alleen is maar alleen. En dat kan heel eenzaam voelen….

        Sterkte en succes,
        liefs,
        Janneke

  15. janneke zegt:

    Beste Ingo,

    Ik ben een partner van een man met adhd.
    Waarom op zoek op een side over adhd?
    In de eerste plaats om informatie te vergaren. Daarna om lotgenoten te ontmoeten die ook worstelen met zaken waar ze tegenaan lopen en om te lezen waar mensen met adhd tegenaan lopen in hun leven . Gewoon voor wederzijds meer begrip.
    Ik ben 34 jaar getrouwd, waarvan ik 32 jaar tegen zaken aan gelopen met mijn man wat niet goed liep, maar waar ik mijn uiterste best bij heb gedaan het goed te praten/ weg te stoppen/ zelf aan de slag te gaan/ trachten hem te ondersteunen en te stimuleren en op zijn tijd als het erg uit de hand liep af te remmen (dat laatste is me het minst goed afgegaan, omdat hij nooit begreep waarom)
    Waarom? Omdat ik van hem hou.
    De diagnose heeft bij ons de puzzelstukjes laten vallen en de tijd rijp gemaakt voor verandering.
    Heel erg laat, bijna te laat, want als je er zelf over begint te denken dat het leven niet meer waard is om geleefd te worden en je geeft de moed op, omdat je het gevoel hebt dat je partner nog slechts doet waar hij zin in heeft ten koste van jou, (tenminste, zo leek het) dan gaat het niet goed met je.
    Wat had ons leven er anders uitgezien als deze diagnose zo veel eerder gesteld was geweest!
    Het maakt me niets uit dat mijn man adhd heeft, ik hou daarom niet minder van hem, zelfs meer, omdat ik nu weet waar hij zijn hele fucking leven al tegenaan gelopen is en mee geworsteld heeft!!
    Ik wil er zoveel mogelijk over weten, zoveel mogelijk lezen en horen om ook voor hem het leven makkelijker te maken en mee te denken als dat nodig is.
    Ja, ik loop nog tegen zaken aan waarin hij er een behoorlijk zooitje van heeft gemaakt.
    Ja, ik kan het daar nog af en toe behoorlijk moeilijk mee hebben. Maar ik ben ook maar een mens.
    En mijn stemmingen blijven helaas langer hangen dan bij mijn man met adhd. (kan ik best soms jaloers op zijn hoor)
    Het is fijn als je leest dat je niet de enige bent die tegen dingen aangelopen is in zijn leven.
    Dat geeft steun en moed om door te gaan en er de schouders onder te zetten.
    En als ik met mijn ervaringen ook maar één iemand helpen kan, ben ik daar blij mee en dankbaar voor.
    Ik zou graag willen dat anderen niet eerst tot het gaatje moeten gaan om gehoord en gezien te worden.
    Daarbij is mijn man een lieve, zachtaardige man met daarnaast alle kenmerken van adhd.
    Hij is goed zoals hij is en ik ben blij dat hij mét medicatie en psychische ondersteuning nu beter in zijn vel zit dan ooit eerder in zijn leven.

    Janneke

  16. janneke zegt:

    Hoi Carolina,
    Je gaat op deze manier niet al te relaxt op reis, lijkt mij…..
    Je probeert je al in te dekken en al een voorstelling van zaken te maken voor het geval er een en ander mis mocht gaan door haar eventuele gedrag.
    Kijk, gezond eten is voor niemand slecht, maar of het niet eten van junkfood eventuele aanvaringen voorkomt?
    Als ik jou was zou ik de vakantie met een open mind tegemoet gaan; laat maar komen wat komt!
    Bewaak je grenzen in wat je wel of niet wilt, wees daarin zeker en resoluut, zonder daar ruzie over te maken.
    Benoem zaken die jou eventueel niet mochten bevallen/ tegenstaan of niet hanteerbaar zijn voor jou en probeer dat op een rustige manier te doen; maak het bespreekbaar!
    Ga moeilijke zaken niet uit de weg, laat het niet op zijn beloop.
    Wees respectvol naar elkaar toe, laat elkaar in de waarde.
    Jullie zijn allebei net zo belangrijk, het is voor jullie beiden vakantie, je wilt allebei een fijne tijd hebben op jouw manier.
    Dus probeer tot een compromis te komen als jullie het oneens zijn over zaken.
    En doe eventueel ook dingen alleen en niet heel de tijd verplicht samen.
    Dit zou ik iedereen aanraden, maakt niet uit met welke bedrading.
    Je kent elkaar niet door en door, dat zal na deze drie weken beter zijn.
    Na deze vakantie weet je of je nog eens met haar weg zal gaan of niet.
    Ik hoop gewoon dat jullie drie hele fijne weken gaan hebben samen!
    Probeer er wat relaxter in te gaan staan en geniet!
    ik zou het leuk vinden als je na afloop vertelt hoe het geweest is!
    lieve groetjes en een goede reis,
    Janneke

    • Carolina zegt:

      Dat zijn hele mooie woorden! en ik zie het al veel beter zitten :D zal zeker laten weten hoe we het gesteld hebben. Bedankt voor de steun !

      groetjes Carolina :) ))

  17. Maddy zegt:

    Hallo Janneke,
    Wat je schrijft klopt helemaal. Relatietherapie is al aangekaart en hij blijft t onzin vinden. Hij is opgevoed met het idee dat het met medicatie is opgelost en anders niet zeuren.Maar dan verpakt in nette woorden of wegwuiven. Snel een ander onderwerp zoekend.
    Mijn ADHD gaat samen net als bij velen met hoogsensitiviteit dus emoties en anderen aanvoelen kunnen soms heftig zijn. Ik vind er mijn weg wel in. Ben al een eind gekomen.
    Bedankt voor je steun.
    Liefs Maddy

  18. janneke zegt:

    Hoi Maddy,

    Jammer dat je man zo weinig openstaat voor de problemen waar jullie beiden mee te maken hebben!
    Het is een grote fout te denken dat medicatie alles wel oplost, dat is gewoon echt niet waar!
    De medicatie is niet meer dan een hulpmiddel en daarbij moet je ook nog wennen en leren omgaan met de veranderingen die door de medicijnen in je lichaam ontstaan.
    Het is de combinatie van therapie en medicatie die tot goede resultaten leidt en dan nog alleen als je er achter staat om dingen te willen veranderen in je leven.
    Jij bent daartoe bereid: medicatie, therapie en verandering. Dat kan een mens alleen als daar een hele goede aanleiding toe is; je leven loopt vast, de dingen gaan fout , noem maar op.
    Je hebt je schouders er volop onder gezet.
    Hoe jammer dan dat je levensgezel niet naast je gaat staan en jou helpt te dragen.
    Want ook hij is er bij gebaat dat dit hele proces zo goed mogelijk verloopt, het betreft ook zijn leven met jou en de kinderen!
    Ik hoop voor jou en hem, dat er ook bij hem verandering mogelijk is.
    Misschien kan je hem wat laten lezen van sides als deze. Misschien vindt hij er toch herkenning in, in sommige verhalen.

    liefs,
    Janneke

  19. Silvie zegt:

    Ik hebeen partner met ADHD, in één woord: doodvermoeiend!
    Ga dr zelf geestelijk aan onderdoor en het ik heb meer zorgen met hem als met mijn dochter van 3!

    Aan mensen met ADHD: houdt eens wat meer rekening met je partner en doe g*dverdomme gewoon meehelpen in het huishouden!
    Zo moeilijk is het echt niet hoor!
    Ik heb een bipolaire stoornis en ik gebruik dat ook niet als excuus.
    En hoe moeilijk is het nou om 1 keer in de week een plant water te geven :S
    Ik bedoel het allemaal niet verkeerd maar veel van jullie laten je niet helpen en verwachten maar dat je omgeving jullie geestelijke en fysieke troep opruimt!
    Wordt volwassen allemaal!

    • Sabine zegt:

      ik snap je helemaal en wat kan je soms ook gefrustreert ervan raken heh!!
      we doen t natuurlijk ook een beetje zelf heh als we eerlijk zijn!! Sterkte

  20. Lena zegt:

    Dag Silvie,
    En de rest,

    Ik lees doorgaans graag berichtjes op deze site en meestal meng ik me niet direct in discussies, maar wil toch graag even op het laatste berichtje reageren omdat ik ‘m wat kort door de bocht vind. NIET alle ADHD-ers zijn slecht in huishouden. Beter nog, als zelf zijnde een persoon met duizend-en-één-ideeën en hierdoor een lichte ;) neiging tot chaos, ben ik juist een extreme opruimer en dus dol op huishouden. Hoewel ADHD-er neem ik met liefde minimaal de helft van het huishouden op me en word er zelfs erg gelukkig van. ;) Oftewel, ADHD-ers zijn ook allemaal uniek (ondanks de vele overeenkomsten) en dus is op deze manier je frustratie uiten niet geheel terecht.

    Desondanks leef ik met je mee, vervelend dat het thuis niet helemaal gaat zoals het zou moeten gaan. Ik denk dat elkaar proberen te begrijpen een goede start is. Wat ik veelal met mijn niet-ADHD-vriend doe, is afspraken maken, of eigenlijk onderhandelen. Als hij dit-en-dit doet (saaie dingen waar ik een hekel aan heb) doe ik dat-en-dat (dingen die ik leuk vindt en hij stom). Dat leidt tot een duidelijke structuur en afspraken en het werkt in elk geval bij ons erg goed. :) Verder de tip om saaie-dingen-leuk-te-maken. ADHD-ers hebben doorgaans een grote hekel aan saaie dingen en kunnen ons in no-time vervelen. Als iets echter op de een of andere manier onze nieuwsgierigheid weet te prikkelen, kunnen we er ons makkelijk uren mee bezighouden (hyperfocus). Probeer uit te vinden hoe huishouden leuk kan worden voor je vent (lekkere muziek aan, een beloning aan het eind, een goede ruilafspraak, of gewoon de waarde van een geordend, rustig huis) en wie weet staat die straks vol plezier te stofzuigen. ;) Autoriteit of zeuren werkt averechts, verleiden of onderhandelen kan wonderen doen. In elk geval bij mij thuis.

    Oja en daarnaast nog een paar geweldige eigenschappen van ADHD-ers. Ze zijn in ongestresste en ontspannen toestand vaak erg lief, meelevend en empathisch. Vol met energie en willen graag anderen helpen. Houden nooit wraakgevoelens vast. Elke dag is een nieuwe dag. En die nieuwe dag is in elk geval NOOIT saai. ;)

    Succes en groetjes!

    Lena

    • Miaatje zegt:

      mijn vent zegt: ik heb liever dat je 3 klusjes goed doet in het huishouden dan alle klusjes die te doen zijn in huis tegelijkertijd…dat heeft namelijk het gevolg dat alles half is gedaan…en sindsdien werkt dat voor ons…

  21. Lena zegt:

    Nog een kleine addendum… ‘t Is wel handig om uit te vinden hoe je als ADHD-er niet boven je eigen tolerantiegrenzen van chaos en drukte uit kan stijgen, ook wel zo aardig voor je omgeving.

    Wat mij heel erg geholpen heeft en helpt, zijn:
    – Meditatie
    – Vroeg/eerder opstaan
    – Meer tijd nemen voor dingen
    http://www.zenhabits.net (waanzinnige goede Amerikaanse blog)
    – Ontdekken waar je talenten en passies samen komen en daarvoor gaan!
    – Saaie dingen leuk maken

  22. janneke zegt:

    Geweldig Lena,
    ik word hier helemaal blij van!
    Mijn man is een adhd-er met chaos en impulsiviteit, een zeer kort geheugen en een aanzienlijke aandachtsstoornis. Daarnaast een verzamelaar en niets weg kunnen doen waar hij nog enig nut van verwacht in een duistere toekomst. Het huishouden is zijn ding niet, nooit geweest ook.
    Hij zegt wel eens: als ik ooit alleen kom te wonen, kan ik binnen de kortste keren in ” mijn leven in puin”.
    Wij kennen echter een man met adhd , hij is 30 jaar oud, gezin met twee kinderen, die extreem netjes is en geordend, alles moet op gezette tijden etc. Zijn vrouw doet inmiddels zo goed als niets meer in het huishouden, want hij doet het beter of over. Ik denk dat dit zijn manier is om grip op de zaak/ het leven te houden.
    Zo zie je maar dat adhd niet bij iedereen hetzelfde plaatje geeft, ik denk dat er heel wat vormen zullen zijn. En het is pas een probleem als het als een probleem ervaren wordt.

    groetjes,
    Janneke

  23. Tanneke zegt:

    Hallo allemaal,

    Wat fijn om te lezen wat jullie allemaal schrijven, voelt als een warm badje van (h)erkenning !
    Ook ik heb nu ongeveer 5 jaar een relatie met een man met ADHD. Kende hem al langer en zag hem altijd als een hele lieve, zachte en rustige man… Alles was zoooo toppie ! Tot het moment waarop we gingen samenwonen… De lieve, zachte, gevoelige en zorgzame kanten zijn er zeker nog steeds en zijn tevens de reden waarom ik er niet voor kies om onze relatie te beëindigen. Maar de andere kanten zijn er dus ook. Enorme woede aanvallen, denken dat hij een gesprek voert, maar het zijn eindeloze monologen, die niet te onderbreken zijn, financiële problemen die pas later aan het licht kwamen, heel erg gesteld zijn op orde, maar vervolgens weer op andere plekken enorme bendes maken. Ruzie maken, niet relaxen kunnen , snel geïrriteerd zijn, terwijl het juist gezellig is aan tafel bijvoorbeeld. Alcohol maakt alles nog erger etcetcetc. Hij heeft uitzonderlijk veel talenten , hij kan eigenlijk alles ( klussen, koken, huishouden etcetc) en is ook nog eens heel creatief en maakt muziek enzo, maar bij alles waar hij zich dan op stort, wordt de rest wat ook moet gebeuren vergeten. Ik snapte er niks van !! Ik dacht echt mijn prins ontmoet te hebben en kon niet plaatsen wat er mis ging, die constante discussies, daar werd ik doodmoe van en kon ze ook niet begrenzen. De spanning liep op en op. Ik werd zelf depressief, heb echt gedacht dat ik zelf de oorzaak was van dit alles. Financiele problemen kwamen ineens op tafel. En zo kan ik nog wel ff doorgaan. Toen de diagnose ADHD dan eindelijk werd gesteld, lag daar een hele tijd de aandacht op. Medicatie, erkenning verdriet en een depressie, bij mijn vriend. In de tussentijd moesten we nog verhuizen etc. Medicatie deed het goed, maar dat betekende niet dat ineens alles was opgelost, natuurlijk. Een hele tijd later, is hij ineens gestopt met zijn medicatie. Want, vond hij, wat is er mis mee dat ik ADHD heb en ik kan die medicijnen eigenlijk niet betalen… Hele ridel begon weer opnieuw. Het liep helemaal spaak en uiteindelijk heb ik hem gevraagd te vertrekken, ik was soms echt zo bang voor hem, als hij weer een woede aanval had en verbaal niet te stuiten was ! Dat was de ommekeer, we waren allebei zo verdrietig. Hij is echt heel depressief geraakt, ik gelukkig niet meer, ik had mijn grens bereikt en aangegeven, gelukkig !! Hij kreeg ook paniekaanvallen. Ik vond gelukkig weer een baan, ging werken en hij was thuis. Zorgde zo goed en kwaad als het ging voor de zaken hier. Ik ben de discussie niet meer met hem aangegaan, over wel/niet medicatie, verantwoording nemen voor zichzelf en zijn stuk wb onze relatie lag nu bij hem. Hij voelde na de zoveelste angstaanval echt wel dat er hulp moest komen en gaat nu gelukkig weer naar zijn psychiater en neemt zijn medicatie weer. Een wereld van verschil !! Nu kan ik weer rustig ademhalen en kunnen we weer samen afspraken maken en het fijn hebben. Nog lang niet is alles opgelost, maar we geven niet op. Hij is een heel mooi mens en ik wil hem nooit verliezen. Maar heeft nog niet helemaal geaccepteerd wat hij heeft en dat daar hulp bij nodig is. Ik had nachtdienst en in mijn tas vond ik… cool best, een tompoes en pinda’s en een lief briefje…. Snappie ? En ook ik heb natuurlijk als niet ADHDer mijn bagage en aandeel in de spanningen die ik vaak onbewust of onbedoeld meenam in onze relatie. Ik was nog niet zo lang gescheiden, heb 2 kinderen, ik ben volgens mij wel heel erg gevoelig voor vanalles ( HPS ?) en mijn hele leven stond eigenlijk nog op de kop. Maar goed, turbulente jaren en ik ben zo dankbaar dat we verder kunnen nu ! Dat wilde ik graag even delen met jullie, dankjewel !

  24. janneke zegt:

    Hoi Tanneke,

    Ook jouw verhaal geeft zoveel herkenning!
    Het is denk ik ook heel moeilijk: medicijnen slikken om beter te functioneren en een fijner persoon te zijn om mee samen te leven.
    Het gevoel dat je niet ” jezelf” bent, gevoel van vervreemding denk ik.
    Het gevoel niet goed genoeg te zijn, afgewezen worden als je niet slikt.
    Maar tegelijk een hele hoge prijs betalen als je er mee stopt.
    ik denk wel eens: zou het helpen om eens een paar weken een continue camera erop te zetten, op het functioneren zonder en met medicatie.
    En dan niet voor de tv, maar gewoon om mensen te helpen beseffen dat het echt beter gaat als er medicatie in het spel is. Om ze letterlijk te laten zien hoe ze zijn en doen als ze niets gebruiken.
    En hoeveel dat vraagt van hun partner en omgeving.
    Dan weet je tenminste waarom je het doet. Wat het verschil is.
    Ik wens jullie alle goeds voor de toekomst!
    Liefs, Janneke

  25. Miaatje zegt:

    Ik heb jullie link naar mijn partner gestuurd. Die gaf te kennen dat hij als niet adhd-er dit graag wil lezen…dat noem ik nou liefde…en dat na 12 jaar..

    blij dat jullie bestaan

  26. D12549
    P577
    N9947

    zlinks!@#

  27. loes zegt:

    Hoihoi wat is dit toch fijn om te lezen. Het idee dat je niet de enige bent. Mijn vriend heeft ook adhd en vind het erg lastig om er mee om te gaan. Als ik me ergens niet fijn bij voel en er over wil praten berg je maar…. de woede aanvalen komen naar boven. Probeer zelf heel rustig te blijven . Het moet zoals hij dat in de planning heeft. Zo wil hij het dan moet het ook zo. Er is geen middenweg. En zijn er spullen kapot. Hebben jullie tips voor mij

Laat wat van je horen

*