Lesje omgaan met ADHD bij volwassenen

adhd bij volwassenen relatieWebredacteur en psycholoog Chantal Caes laat op ludieke wijze zien hoe om te gaan met een partner met ADHD. In haar artikel op Welingelichte Kringen.nl geeft ze een kort overzicht van de problemen waar men tegenaan kan lopen wanneer een niet-ADHD’er samenwoont met een ADHD’er. Buiten de spontaniteit, creativiteit en gezelligheid die leven met ADHD bij volwassenen met zich meebrengt, zijn er absoluut puntjes om ‘aan te werken’. Acht gouden tips voor partners van een ADHD-er.

Stel je zit rustig op de bank na het avondeten en wil nog even doornemen wat de plannen voor de komende week zijn om de agenda’s een beetje af te stemmen. Grote kans dat lief met ADHD geen agenda heeft, compleet is vergeten dat er zaterdag een belangrijke afspraak op de planning staat, voordat dit duidelijk is gemaakt al drie keer is afgeleid door veel interessantere zaken en geagiteerd reageerd wanneer hij of zij wordt aangesproken aan het gebrek concentratie en interesse. Wanneer er voorzichtig wordt gevraagd of dan in elk geval de wc is schoongemaakt als afgesproken barst de bom. Hier kan volgens Caes wat aan worden gedaan.

Tip 1: Verwijder noppenfolie

Anders gezegd, zorg voor zo min mogelijk afleiding wanneer er een belangrijk gesprek moet worden gevoerd of de geliefde ADHD-er zich moet concentreren op werk, studie of planning. Zeker noppenfolie werkt als een onuitputtelijke bron van vermaak voor de ADHD-er, als bron van frustratie voor de rest van de wereld.

Tip 2: Koop vierhonderd leesbrillen

Zorg ervoor dat belangrijke zaken als brillen, sleutels en papieren meerdere kopieen hebben en leg deze verspreid in het huis neer. Met een paspoort of rijbewijs is dat wat lastiger, dus neem die zelf in bewaring voordat jullie op vakantie gaan of een auto willen huren. Je kan er donder op zeggen dat deze is verlopen, verloren of vergeten op het moment supreme.

Tip 3: Zorg dat de stroom regelmatig uitvalt

Dwing de ADHD-partner om eens in de zoveel tijd achter zijn of haar computer vandaan te kruipen voor een gezellig avondje samen op de bank. Zonder continue de hoofdschakelaar te moeten omzetten of alle stoppen eruit trekken is concrete afspraken maken en die regelmatig herhalen een aantrekkelijk alternatief.

Tip 4: Koop een stemmingsring

Mensen met ADHD kunnen last hebben van stemmingswisslingen en botvieren dit uiteraard op de mensen dicht om ze heen. Een stemmingsring werkt als een alarm, is de ring zwart: maak je als partner dan voorzichtig en snel uit de voeten.

Tip 5: Schoonmaakhulp

Het huishouden staat bij veel ADHD-ers bovenaan de lijst met dingen om uit te stellen. Ruzie, frustratie en een zwaar gebrek aan regelmaat zijn vaak het gevolg. Wanneer je in de positie bent om een schoonmaakster te nemen doe dat vooral! Het scheelt een hoop stress in de relatie.

Tip 6: Koop plastic kamerplanten

Planten water geven hoort een beetje onder het kopje ‘huishouden’. Klinkt ‘vergeten’, ‘ik wist niet hoe vaak ze water moesten’ of ‘ik heb maar heel veel water in een keer gegeven’ bekend in de oren? Hou dan maar op en koop een paar knappe plastic planten, die gaan niet dood aan iets te veel of te weinig water.

Tip 7: Koop een huisdier met diabetes

Een huisdier met diabetes heeft regelmaat nodig. De structuur moet er zijn, ineens is het een kwestie van leven of dood. Een dergelijke verantwoording kan een hoop structuur meebrengen die de ADHD’er anders zelf niet voor elkaar had gekregen. Daarnaast krijgt het dier nog een mooi huis in plaats van dat hij of zij jarenlang in het asiel blijft plakken.

Tip 8: Plak overal een etiket op

Overal betekend overal. Alle potjes, smeerseltjes en personen. Laat mensen op een feestje een naamsticker dragen, dan komt de ADHD’er niet in lastige situaties als hij of zij de naam van een oudtante of buurman is vergeten.

Ondanks de ludieke insteek van het artikel van Chantal Caes zitten er wel een paar sterke punten in. Met een aantal hulpmiddelen en een goede structuur zijn een hoop frustraties weggenomen en wordt het een stuk rustiger in huis. Om daar de gezondheid van een dier voor op het spel te zetten lijkt me wat riskant, maar dat verschilt natuurlijk per persoon. Enig punt van kritiek: het is en blijft de verantwoording van de ADHD-er om zijn of haar leven op de rit te houden. Hulp is zeker welkom, maar ga niet moederen over je partner, want dan ontstaat er een ander probleem.

Over Danitsja Koster

Reacties

  1. “Koop plastic kamerplanten”… Hahaha, goed idee! Ik heb mijn planten vandaag maar weer eens in de vuilnisbak gegooid, planten en ik zijn geen combi.

  2. Haha, zelfde het geval hier. Lees dit terwijl ik naast mijn verdorde palm zit in mijn atelier. Oeps. 😉

  3. ria kuijf zegt:

    Haha, ik type dit terwijl ik naar mijn lichtbruin verkleurde treurwilgje kijk…slik…

  4. Conquistador zegt:

    Orchideeën moeten zijn gekweekt voor de AD[H]D-er :-)
    Hebben nauwelijks zorg nodig en zijn dankbaar als je er toevallig aan denkt om ze water te geven.

    Die kat met diabetes is ook een idee.
    Ik heb zelf diabetes en probeer maar eens om regelmatig te eten.

    En een moodring heb ik ook. Huisgenoot hoeft daar echter niet naar te kijken.
    Mijn gezicht spreekt boekdelen :-)
    Een blik en hij is blij dat we buiten roken. Een peuk of 2 later is het wel weer gezakt.

  5. pepijn ritzema zegt:

    Ik heb *** hekel aan stofzuigen. Dus ik maar een robotstofzuiger gekocht. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat! Heeft lasertechniek en een soort ‘gps’, zodat hij alles ziet en weet waar hij is. Echt iets voor een ad(h)d’er, want hij gaat zelf terug naar zijn basisstation, het enige wat je moet doen is de bak legen als ie klaar is. LOL! Geen spijt van.

    • Nadia zegt:

      Hoi Pepijn
      Ik verslijt tofzuigers aan de lopende band. De laatste moet het stellen zonder wieltjes en die achterste filterkleppen ‘floepten’ er steeds af dus weggegooid. Hij doet het gelukkig nog maar met een zenuwslopende fluittoon (aaarggghhh) Dat ding heeft al veel schoppen en andere agressieve manipulaties gekregen van ondergetekende. Zo’n robotje is destijds getest op TV en de rand van het tapijt leek een onoverkomelijke hindernis. Knipperen, stilvallen etc… De batterij moet ook opgeladen worden (niet vergeten, knoop in je zakdoek maar waar is die f**king zakdoek nu gebleven??? LOL…) Bij mij zou hij snel op het apparatenkerkhof belanden, samen met zijn andere onfortuinlijke broertjes.
      Liefs, Nadia

  6. Ach ik leef al jaren met mijn man,soms is het best zwaar,maar saai is het nog steeds niet en we zijn al 16 bij elkaar!!

    • Miaatje zegt:

      HAHAHAHA..ik heb enorm gelachen om het stuk. Mijn partner als niet ADHD, knikte instemmend mee bij het voorlezen.

      We zijn al 12 jaar bij elkaar. Soms is het zwaar, voor de een of de ander maar saai is ons leven niet…

  7. Evelien Kostense zegt:

    Eh planten…. tja eh.. alleen de aloë vera blijft het doen… die heeft weinig water nodig en kan ineens veel hebben 😉

  8. marcella zegt:

    de aankomende zondag komen mijn schoonouders voor het eerts op de koffie bij mijn vriend thuis.hoe moet je je gedragen joh.ik heb adhd en wil een goede indruk achter laten maar heb al heel de week last ervan,kan ni slapen,zenuwachtig,boos,druk,….wat kan ik voor trucjes/middeltjes inzetten om deze afspraak goed te laten lopen?

  9. En zijn er ook tips voor mensen met een baan? Hoe blijft iets interessant?
    Ik verveel me snel en heb zaken te snel door. Wil veel wisselen en houd van spanning…..
    Waar vind ik dat?
    En hoe vind ik mensen die met mij kunnen leven?

    • Kies een baan die je echt interesseert en waarin je veel afwisseling vindt. Ik ben kunstenaar, designer én ondernemer. Verzin regelmatig idee’tjes. En er zitten verdomd veel adhd-ers onder ondernemers. 😉 En ze krijgen precies dezelfde oefeningen, hihi, zoals bijv. time management. Stikt van de soulmates. En most of all, zie adhd niet als een beperking, maar als een talent. :-) Je bent creatief, enthousiast en kan gelijk de kern van het probleem aanwijzen. En ja, je raakt snel verveeld. Oplossing: saaie dingen uitbesteden. 😉 (Ondernemer, interim manager, buiten werken, eigen baas, creatief werk)

      • Brigitte zegt:

        Helaas heb ik ook erg te maken met mijn partner met die stemmingswisselingen.
        Gewoon zo boos kan hij worden en onredelijk.
        En aan de andere kant ineens weer vrolijk, hij gebruikt nu iets homeopatisch van innoverte Bloem rustig,maar kan alles verdraaien ook voor informatie niet goed uitleggen,want meneer als u dat ook heeft snap echt niet hoe u ondernemer kunt zijn. want als u echt adhd heeft bent u ook van alles kwijt chaotisch ,vergeet u afspraken hoe doet u dat dan.

        • janneke zegt:

          Hoi Brigitte,

          Mijn man heeft adhd en is zelfstandig ondernemer.
          Een keer in zijn leven, na zijn afstuderen in loondienst geweest, na drie maanden alweer zijn ontslag genomen omdat de gang van zaken hem niet aanstond. ; )
          Daarna ergens opnieuw gaan werken (in die tijd waren er nog banen in zijn vakgebied) in een soort half loondienst/ half zelfstandig zijn, na zo’n 17 jaar de boel overgenomen en nu nog steeds eigenaar, een paar parttimers in dienst om zich wat te ontlasten inmiddels.
          Tja, wat zal ik eens zeggen over chaotisch, vergeetachtig, steeds alles kwijt, administratief steeds achter de feiten aanrennen door zijn uitstelgedrag, financieel niet achter de dingen aan gaan en daardoor niet verdienen wat hij had moeten verdienen……, ik kan er wel een boek over schrijven!
          Zijn werk is zijn leven geweest, altijd (sinds 33 jaar), pas sinds twee jaar de diagnose adhd en ernstige depressie is vastgesteld, is hij het rustiger aan gaan doen.
          Het gezin (kinderen zijn inmiddels allang het huis uit en we hebben inmiddels 4 kleinkinderen)en ik zijn belangrijker geworden en hij geniet ervan.
          Sinds de diagnose delegeert hij meer en durft hij toe te geven dat administratie en regelen van nog te innen zaken niet zijn sterkste punt is. (opruimen trouwens ook niet, hij schuift alles van links naar rechts, want je weet nooit of….)
          Hij kan nog steeds twee of drie afspraken tegelijk plannen, maar mensen zijn er inmiddels aan gewend en nemen hem zoals hij is. Hij is namelijk wel heel erg goed in zijn werk!!
          De ruimte waar hij werkt is overzichtelijker geworden, maar een hoop van zijn chaos (alles wat hij niet weg kan gooien, zelfs al is het niet meer helemaal heel…) heeft zich nu naar andere delen van het pand verplaatst, waar het minder zichtbaar is. En daar ligt het nu lekker onbelangrijk te zijn, geen idee voor hoelang….
          Mijn man heeft wel eens droombeelden van de laatste werkzame jaren als werknemer i.p.v. werkgever te werken; veel minder aan je hoofd, minder administratie, minder rompslomp, maar ik weet dat dat m niet gaat worden.
          Iemand die al zo lang eigen baas is kan volgens mij niet meer onder iemand werken en orders aannemen. Volgens mij heeft hij dan binnen de kortste keren woorden over alles wat hem niet aan staat.
          Zelf heeft hij zo nu en dan de illusie dat hij dat best wel zou kunnen, maar op andere tijdstippen geeft hij me weer gelijk.
          Het gaat best goed zoals het nu gaat.
          En als hij over een heel poosje met pensioen gaat, krijgen we daar nog een hoop op te ruimen! ; )

          Janneke

      • wow. Ik ben erg blij nu ik alle reacties lees en vooral die van jou Lena. Ik werd doodongelukkig op de studie rechten en ik ben er ook pas net achter dat ik dit heb. Ik ken niemand met adhd en dit voelt als een opluchting! Ik ben creatief bezig met fotografie en tekenen dus misschien kan ik daar wel wat mee. :) ik heb trouwens ook overal bruine orchideen.

    • Massietje zegt:

      Ken je de slogan “geen dag hetzelfde”?
      Dat werk doe ik dus. Ik sta voor de klas op een basisschool. En geen dag is hetzelfde. Dus ik blijf het ontzettend leuk vinden. Ook reageer ik heel anders op de kids dan mijn collega’s. waarschijnlijk omdat mijn eigen reacties ook anders zijn.
      alleen de hele administratieve rompslomp….tja, dat is weleens een probleem. maar gelukkig heb ik een klassenassistent die regelmatig bijspringt met dat soort dingen.

  10. Ik ben gezegend met add/adhd maar heeft er iemand tips hoe je voorkomt dat je niet adhd partner uitgeblust raakt omdat ik soms erg oncontroleerbaar snel en hard kan gaan en mijn partner klaagt dat ik te veel energie kost en daarom zo brak is.

    • marcella zegt:

      allereerst heeft hij zelf zijn grens aan te geven.Ik heb adhd en ben sowieso n vrolijke….maar als hij jou niet afremt of zegt waneer het ff te druk is…..dan is het lastig voor jou om daar rekening mee te houden.Wat dacht je van te vragen waneer je te hard of te snel gaat.jij zal het niet doorhebben.Kan hij jou afremmen en wil je dat toelaten en accepteren of reageer je daar boos op.Verder hebben ik en mijn vriend(hij heb geen adhdd) ook regelmaat(aan tafel eten,praten tijdens het koken waarbij ik niets doen maar praat en hij kookt en luistert en soms ook wa trug zegt)vaste tijden voor dingen samen(bv gtst) maar geef ook je zwakke punten aan dus waar je hulp bij nodig hebt….(bij mij is da als we op bezoek zijn bij me zus en nichtje van 5)dan verget ik altijd de tijd.da heb ie nu door en dus let hij op de tijd ipv ik en daarom komen we niet meer al hijgend bij de bus aan…..kep nog wel meer tips maar kijk ff op me fb marsje van dijk veghel.hoop je graag daar te spreken

      • Miaatje zegt:

        amen…! mijn partner heeft het ook niet. hebben ook tegen de grens aan gehikt dat het voor hem te zwaar werd, na de zenuwinzinking (hij wilde vriend, goede vriend, verzorger en praatdokter zijn, allemaal uit liefde) hebben we een stevig gesprek gevoerd en sindsdien, dik 4 jaar terug, gaat het goed. precies zoals marcella zegt. je vriend moet zijn grenzen aangeven op een manier waarbij jij zonder tegensputteren accepteert wanneer het bij hem tot aan het randje loopt..het liefst voor die tijd…:)

        je mag wel van je partner vragen, eerder eisen, dat hij wel duidelijk en met genoeg woorden aangeeft wat de grens is en in overleg met jou daar samen uit zien te komen. Marcella en ik hebben dat punt reeds bereikt…nu jij nog …en je partner :)

    • Sabine Schmidtgall zegt:

      ja mij man heeft ook adhd en ik herken dat inderdaad.want je vangt vaak veel op en soms verwacht je van je niet adhd partner dat die alles wel kan bijbenen.Soms is dat wel eens vermoeiend en snapt ie niet dat dat wel eens zwaar is!!

  11. carina zegt:

    nou heel erg serieus zijn die tips ook niet, belangrijker is toch echt hoe je omgaat met erge stemmingswisselingen, woedeuitbarstingen, etc of niet??Ik bedoel plastic kamer plantjes??waar vind ik serieuse informatie??groetjes

  12. janneke zegt:

    Hoi Carina,

    Ik proef een hoop frustratie in het weinige wat je schrijft.
    Wat en wie is het probleem?
    Wie weet kunnen mensen die hier meelezen met je meedenken.

    groetjes,
    Janneke

    • Carina zegt:

      ja klopt:-) ik ben inderdaad een gefrusteerd mens geworden:-) Heb op andere sites meer informatie gevonden over adhd en ik snap nu een beetje meer hoezo mijn partner is zoals hij is, maar ik denk dat onze problemen niet alleen “schuld”van ADHD zijn dus ik ben hier ook niet op de juiste site:-)
      bedankt voor je reactie en nog veel succes
      groetjes Carina

      • Sabine zegt:

        vertel eens wat je wl wilt weten, ik heb al 16 jaar dezelfde partner,met adhd,dus heb al een hoop geleerd!!

        • Carolina zegt:

          beste, ik las je reactie hier op deze site over dat je al veel had geleerd over je partner met adhd…. Ik vertrek vanavond met een vriendin die adhd heeft op reis voor drie weken. En de laatste dagen (bij het plannen van vanalles) heb ik gemerkt dat ze me enorm opzuigt. ze communiceert amper (vertelt weinig uit haar zelf) als ze een mening heeft zegt ze die enorm direct en bot waardoor ik mij echt tegen de muur gedrukt voel. Ik probeer haar te begrijpen, heb nu vandaag en gisteren wat opgezocht over adhd en ik weet dat ik het niet te persoonlijk mag opnemen. Maar ik hoop gwn dat ze ook rekening houdt met mij, hierover hebben we al wat gevraagd. Ma ik hoop echt dat ze me wat ruimte geeft ook. (vooral op mentaal vlak) enige tips, heb eigenlijk wel schrik dat ik me niet zal amuseren :(( mocht het lukken mij eventueel een mailtje te sturen :: morena_carolina@hotmail.com – of fb mailtje op de naam van surrealisstic mind. alvast bedankt , met vriendelijke groeten carolina

          • janneke zegt:

            Hoi Carolina,
            Sorry dat ik me even meng in jullie verhaal, maar ik lees wat jij schrijft en ik vraag me af hoelang jij deze vriendin kent?
            Bij wat je schrijft lijkt het of je het over iemand hebt waarvan je net begint te ontdekken hoe die persoon in elkaar steekt.
            In een vriendschap is het nemen en geven, vanuit een weten hoe de ander is.
            Ik heb een vriendin waarmee ik bijv. nooit naar de stad zou gaan, simpelweg omdat ik weet dat ze daar niet van houdt. Dat doe ik dan met iemand anders.
            Dit is maar een voorbeeld.
            Jullie lijken elkaar niet echt te kennen. Of heb ik het mis?

            Succes met alles,
            janneke

          • Carolina zegt:

            Ja wij kennen elkaar nu een jaar e half, we doen beiden volwassen onderwijs (1dag in de week dat we samen les hebben) en daar buiten gaan we geregeld eens uit of een keer gaan wandelen met de hond. we horen elkaar wekelijks en zien mekaar ook af en toe. Nu met de reis te plannen zie ik haar op een andere manier indderdaad, en ik heb mij waarschijnlijk ferm mispakt over wat adhd precies inhoudt :s Ook verteld ze niet veel over haar “subjectieve leefwereld”? Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat ze vaak niet wilt toegeven dat het door haar adhd is. overlaatst heb ik in tranen uitgebarsten omdat ze niet merkte hoe ze tekeer ging tegen mij… en na al die drama heeft ze uiteindelijk kunnen toegeven dat het door stress en haar adhd kwam. Ik ben iemand die rekening houdt en tracht te helpen waar mogelijk ( zie mij nu bezig :p persoonlijke zaken te vertellen aan onbekenden) Ik wil het zowel aangenaam maken voor mij als voor haar op reis. dat is het belangrijkste waaraan ik denk momenteel… is het ook zo dat het belangrijk is om meer gezonder te eten dan junkfood bij adhd? tis geene grote eter, maar als ze eet, zijnt vaak frietjs of pasta (wel geen snoep, da vind ze nix :p ) alvast bedankt voor je reactie, ik hoop dat ik het goed ga doen :(

  13. janneke zegt:

    Ik geloof ook zeker niet dat ADHD per definitie de boosdoener is als zaken/werk/ relaties/ geestelijk- en lichamelijk welzijn, niet lekker lopen.
    Maar dat het een onderdeel van het probleem kan zijn, vlak ik persoonlijk niet uit.
    Altijd goed om iets van alle kanten te belichten en niet te kort door de bocht te gaan.
    Reactie: graag gedaan!
    Succes: waarmee? Het is belangstelling als mens tot mens. Af en toe kan je daar behoefte toe voelen, zaken die je bezig houden met een ander (onbekend) iemand te delen.
    Iemand die niet naast je staat en de situatie niet kent, kan met meer afstand naar iets kijken en ervaren. Soms helpt dat om nieuwe inzichten te krijgen die je helpen een situatie beter te hanteren.
    Veel sterkte!

    Janneke

  14. Ik lees vaker berichten van gefrustreerde niet adhd partners . Maar eigenlijk zie ik nooit berichten van gefrustreerde adhd partners omdat niet adhders weigeren de positieve kanten te bekijken en blijven hamerp dingen die we fout doen of nn. Misschien zou het kunnen zijn dat ondanks de beweringen wij achteraf toch minder egoistisch en begripvoller zijn dan niet adhders beweren of denken.

    • Graag wil ik even reageren. Ik ben als vrouw een ADHD’er die eigenlijk aan de Google was geslagen omdat mijn emotie’s een stormvloed zijn en ik er even geen controle op heb. Mijn partner begrijpt en vind het ADHD begrip een moeilijk iets. Doet zijn best maar het komt er op neer dat ik niet te veel moet zeuren of mer er in moet verdiepen.
      Haast onmogelijk aangezien we 3 kids hebben met alledrie hun ‘tikjes’zoals ik het maar noem. Lees ADHD-PDD-NOS en alles wat er mee te maken heeft.
      De hulpverleners komen met allerlei cursussen aan om mij aan alle kanten te helpen, maar hoe gaat dat als je overdag werken wil, en je partner je er niet in ondersteunt. Sinds het slikken van medicatie ben ik behoorlijk verandert, kan veel meer aan, driftbuien zijn bijna weg en er is veel meer rust gekomen. Het nadeel is dat er soms te veel rust is en me regelmatig eenzaam en ongelukkig voel met buien. De andere dag is het vaak verdwenen.
      Ik geef toe dat ik niet bepaald een makkelijk mens ben om mee te leven, doe echt mijn best, maar na al die jaren kom je er achter een pleaser te zijn geworden, wat en wie ik zelf ben is totaal naar de achtergrond verdwenen.
      Partners van ADHD’ers en de frustratie’s begrijp ik heel goed maar ook zij moeten beseffen dat degene die het heeft ook veel frustratie’s heeft doordat ze weinig goed kunnen doen in hun ogen.

      • janneke zegt:

        Lieve maddy,

        Het laatste stukje van wat jij schrijft, is niet voor de onzichtbare lezer op deze side bedoeld, maar eigenlijk voor je man:
        Hoe kan je hem duidelijk maken hoezeer je je best doet het allemaal goed te doen:
        Je leest over waar je mee te maken hebt in het dagelijks leven om het beter te kunnen plaatsen, te begrijpen en er daardoor beter mee te kunnen omgaan.
        Door het gebruik van medicatie ben je veranderd: minder snel driftig, beter overzicht enz., maar tegelijk ook een stuk rust in je hoofd waar je niet mee kan omgaan, want dat heb je nooit eerder gekend.
        Tegelijk het gevoel hebben dat je jezelf, zoals je jezelf kende, kwijt bent geraakt en nu jezelf opnieuw moet uitvinden: wie ben ik zoals ik nu ben? Wil ik zo zijn? Voel ik me hier goed bij of ben ik mezelf kwijt?
        En daardoor het gevoel dat je alleen nog maar bezig bent jezelf in bochten te dwingen om zo je omgeving het juiste rustige gevoel te verschaffen, omdat je minder opvalt door je gedrag: het gevoel een pleaser te zijn geworden.
        Je zou willen dat je man jou ziet: in hoe jij je best doet, je medicijnen braaf slikt, het voor iedereen makkelijker maakt door jezelf meer aan te passen aan ” zoals het hoort”.
        Misschien wil je graag zijn arm om je heen, dat stukje waardering voor wat je doet, de ondersteuning die je nodig hebt om je tevreden te durven gaan voelen over alles wat er nu in jou en je omgeving verandert.
        Je wilt jullie kinderen ondersteunen met hun problemen door je in van alles en nog wat te verdiepen, wat je eigenlijk samen met hem zou willen doen.
        Daarbij heb je de pech een vrouw te zijn: een vat vol emoties, je wil geen oplossingen, je wil gehoord en gezien worden, je gesteund voelen door degene waarvan jij houdt en die van jou houdt. Anders houd je het misschien niet vol.
        Mannen denken nogal eens simpel: probleem? zoek de oplossing, kous af.
        Tja, en zo werkt het dus helaas niet altijd…..
        De hulpverleners zien het wel en willen je steunen in je proces.
        Je wilt hun steun wel, maar naast hun steun en begrip, de steun die jouw man jou geeft in dit geheel.

        Zie ik het goed, Maddy?

        Als dit je probleem is: probeer hierover toch met je man in gesprek te gaan en als dat niet lukt, vraag dan aan een van de hulpverleners hoe het op een andere manier kan, om tot je man door te dringen.
        (Relatietherapie? Jouw eigen stuk en dit stuk door hem laten lezen?)
        Want alleen is maar alleen. En dat kan heel eenzaam voelen….

        Sterkte en succes,
        liefs,
        Janneke

    • volledig akkoord met jou !! ik heb er ook een aantal in mijn omgeving deze mensen moet je links laten liggen ze nemen het goede en laten het slechte tegenover wij adhd-er wij zijn vrij denkers en dit zullen zij noot begrijpen !!

    • ik ben echt blij de reacties hier te lezen dit geeft mij echt kracht , moed en steun van ik ben niet alleen en voel mij begrepen wat ik niet heb in mijn omgeving.Er gaat een nieuw leven open voor mij en ben er helemaal klaar voor en kan niet wachten.Mijn vorige 25 jaar voelde als een blok waar ik heen moest knokken elke dag op elke gebied werk relaties studies en het ergste je maakt niets af….je kan je niet uiten of je doen begrijpen waardoor je een gevoel van eenzaamheid gaat creëren nergens voel jij je nog op u plaats zelfs op sociaal vlak en 95% van de bevolking gelooft niet in adhd wat jou nog meer moe maakt en een gevoel geeft van een laag zelfbeeld omdat je niet zoals iedereen bent nochtans voel jij je veel slimmer en probleem oplossend !!!

  15. janneke zegt:

    Beste Ingo,

    Ik ben een partner van een man met adhd.
    Waarom op zoek op een side over adhd?
    In de eerste plaats om informatie te vergaren. Daarna om lotgenoten te ontmoeten die ook worstelen met zaken waar ze tegenaan lopen en om te lezen waar mensen met adhd tegenaan lopen in hun leven . Gewoon voor wederzijds meer begrip.
    Ik ben 34 jaar getrouwd, waarvan ik 32 jaar tegen zaken aan gelopen met mijn man wat niet goed liep, maar waar ik mijn uiterste best bij heb gedaan het goed te praten/ weg te stoppen/ zelf aan de slag te gaan/ trachten hem te ondersteunen en te stimuleren en op zijn tijd als het erg uit de hand liep af te remmen (dat laatste is me het minst goed afgegaan, omdat hij nooit begreep waarom)
    Waarom? Omdat ik van hem hou.
    De diagnose heeft bij ons de puzzelstukjes laten vallen en de tijd rijp gemaakt voor verandering.
    Heel erg laat, bijna te laat, want als je er zelf over begint te denken dat het leven niet meer waard is om geleefd te worden en je geeft de moed op, omdat je het gevoel hebt dat je partner nog slechts doet waar hij zin in heeft ten koste van jou, (tenminste, zo leek het) dan gaat het niet goed met je.
    Wat had ons leven er anders uitgezien als deze diagnose zo veel eerder gesteld was geweest!
    Het maakt me niets uit dat mijn man adhd heeft, ik hou daarom niet minder van hem, zelfs meer, omdat ik nu weet waar hij zijn hele fucking leven al tegenaan gelopen is en mee geworsteld heeft!!
    Ik wil er zoveel mogelijk over weten, zoveel mogelijk lezen en horen om ook voor hem het leven makkelijker te maken en mee te denken als dat nodig is.
    Ja, ik loop nog tegen zaken aan waarin hij er een behoorlijk zooitje van heeft gemaakt.
    Ja, ik kan het daar nog af en toe behoorlijk moeilijk mee hebben. Maar ik ben ook maar een mens.
    En mijn stemmingen blijven helaas langer hangen dan bij mijn man met adhd. (kan ik best soms jaloers op zijn hoor)
    Het is fijn als je leest dat je niet de enige bent die tegen dingen aangelopen is in zijn leven.
    Dat geeft steun en moed om door te gaan en er de schouders onder te zetten.
    En als ik met mijn ervaringen ook maar één iemand helpen kan, ben ik daar blij mee en dankbaar voor.
    Ik zou graag willen dat anderen niet eerst tot het gaatje moeten gaan om gehoord en gezien te worden.
    Daarbij is mijn man een lieve, zachtaardige man met daarnaast alle kenmerken van adhd.
    Hij is goed zoals hij is en ik ben blij dat hij mét medicatie en psychische ondersteuning nu beter in zijn vel zit dan ooit eerder in zijn leven.

    Janneke

  16. janneke zegt:

    Hoi Carolina,
    Je gaat op deze manier niet al te relaxt op reis, lijkt mij…..
    Je probeert je al in te dekken en al een voorstelling van zaken te maken voor het geval er een en ander mis mocht gaan door haar eventuele gedrag.
    Kijk, gezond eten is voor niemand slecht, maar of het niet eten van junkfood eventuele aanvaringen voorkomt?
    Als ik jou was zou ik de vakantie met een open mind tegemoet gaan; laat maar komen wat komt!
    Bewaak je grenzen in wat je wel of niet wilt, wees daarin zeker en resoluut, zonder daar ruzie over te maken.
    Benoem zaken die jou eventueel niet mochten bevallen/ tegenstaan of niet hanteerbaar zijn voor jou en probeer dat op een rustige manier te doen; maak het bespreekbaar!
    Ga moeilijke zaken niet uit de weg, laat het niet op zijn beloop.
    Wees respectvol naar elkaar toe, laat elkaar in de waarde.
    Jullie zijn allebei net zo belangrijk, het is voor jullie beiden vakantie, je wilt allebei een fijne tijd hebben op jouw manier.
    Dus probeer tot een compromis te komen als jullie het oneens zijn over zaken.
    En doe eventueel ook dingen alleen en niet heel de tijd verplicht samen.
    Dit zou ik iedereen aanraden, maakt niet uit met welke bedrading.
    Je kent elkaar niet door en door, dat zal na deze drie weken beter zijn.
    Na deze vakantie weet je of je nog eens met haar weg zal gaan of niet.
    Ik hoop gewoon dat jullie drie hele fijne weken gaan hebben samen!
    Probeer er wat relaxter in te gaan staan en geniet!
    ik zou het leuk vinden als je na afloop vertelt hoe het geweest is!
    lieve groetjes en een goede reis,
    Janneke

    • Carolina zegt:

      Dat zijn hele mooie woorden! en ik zie het al veel beter zitten 😀 zal zeker laten weten hoe we het gesteld hebben. Bedankt voor de steun !

      groetjes Carolina :)))

  17. Hallo Janneke,
    Wat je schrijft klopt helemaal. Relatietherapie is al aangekaart en hij blijft t onzin vinden. Hij is opgevoed met het idee dat het met medicatie is opgelost en anders niet zeuren.Maar dan verpakt in nette woorden of wegwuiven. Snel een ander onderwerp zoekend.
    Mijn ADHD gaat samen net als bij velen met hoogsensitiviteit dus emoties en anderen aanvoelen kunnen soms heftig zijn. Ik vind er mijn weg wel in. Ben al een eind gekomen.
    Bedankt voor je steun.
    Liefs Maddy

  18. janneke zegt:

    Hoi Maddy,

    Jammer dat je man zo weinig openstaat voor de problemen waar jullie beiden mee te maken hebben!
    Het is een grote fout te denken dat medicatie alles wel oplost, dat is gewoon echt niet waar!
    De medicatie is niet meer dan een hulpmiddel en daarbij moet je ook nog wennen en leren omgaan met de veranderingen die door de medicijnen in je lichaam ontstaan.
    Het is de combinatie van therapie en medicatie die tot goede resultaten leidt en dan nog alleen als je er achter staat om dingen te willen veranderen in je leven.
    Jij bent daartoe bereid: medicatie, therapie en verandering. Dat kan een mens alleen als daar een hele goede aanleiding toe is; je leven loopt vast, de dingen gaan fout , noem maar op.
    Je hebt je schouders er volop onder gezet.
    Hoe jammer dan dat je levensgezel niet naast je gaat staan en jou helpt te dragen.
    Want ook hij is er bij gebaat dat dit hele proces zo goed mogelijk verloopt, het betreft ook zijn leven met jou en de kinderen!
    Ik hoop voor jou en hem, dat er ook bij hem verandering mogelijk is.
    Misschien kan je hem wat laten lezen van sides als deze. Misschien vindt hij er toch herkenning in, in sommige verhalen.

    liefs,
    Janneke

  19. Ik hebeen partner met ADHD, in één woord: doodvermoeiend!
    Ga dr zelf geestelijk aan onderdoor en het ik heb meer zorgen met hem als met mijn dochter van 3!

    Aan mensen met ADHD: houdt eens wat meer rekening met je partner en doe g*dverdomme gewoon meehelpen in het huishouden!
    Zo moeilijk is het echt niet hoor!
    Ik heb een bipolaire stoornis en ik gebruik dat ook niet als excuus.
    En hoe moeilijk is het nou om 1 keer in de week een plant water te geven :S
    Ik bedoel het allemaal niet verkeerd maar veel van jullie laten je niet helpen en verwachten maar dat je omgeving jullie geestelijke en fysieke troep opruimt!
    Wordt volwassen allemaal!

    • ik snap je helemaal en wat kan je soms ook gefrustreert ervan raken heh!!
      we doen t natuurlijk ook een beetje zelf heh als we eerlijk zijn!! Sterkte

  20. Dag Silvie,
    En de rest,

    Ik lees doorgaans graag berichtjes op deze site en meestal meng ik me niet direct in discussies, maar wil toch graag even op het laatste berichtje reageren omdat ik ‘m wat kort door de bocht vind. NIET alle ADHD-ers zijn slecht in huishouden. Beter nog, als zelf zijnde een persoon met duizend-en-één-ideeën en hierdoor een lichte 😉 neiging tot chaos, ben ik juist een extreme opruimer en dus dol op huishouden. Hoewel ADHD-er neem ik met liefde minimaal de helft van het huishouden op me en word er zelfs erg gelukkig van. 😉 Oftewel, ADHD-ers zijn ook allemaal uniek (ondanks de vele overeenkomsten) en dus is op deze manier je frustratie uiten niet geheel terecht.

    Desondanks leef ik met je mee, vervelend dat het thuis niet helemaal gaat zoals het zou moeten gaan. Ik denk dat elkaar proberen te begrijpen een goede start is. Wat ik veelal met mijn niet-ADHD-vriend doe, is afspraken maken, of eigenlijk onderhandelen. Als hij dit-en-dit doet (saaie dingen waar ik een hekel aan heb) doe ik dat-en-dat (dingen die ik leuk vindt en hij stom). Dat leidt tot een duidelijke structuur en afspraken en het werkt in elk geval bij ons erg goed. :) Verder de tip om saaie-dingen-leuk-te-maken. ADHD-ers hebben doorgaans een grote hekel aan saaie dingen en kunnen ons in no-time vervelen. Als iets echter op de een of andere manier onze nieuwsgierigheid weet te prikkelen, kunnen we er ons makkelijk uren mee bezighouden (hyperfocus). Probeer uit te vinden hoe huishouden leuk kan worden voor je vent (lekkere muziek aan, een beloning aan het eind, een goede ruilafspraak, of gewoon de waarde van een geordend, rustig huis) en wie weet staat die straks vol plezier te stofzuigen. 😉 Autoriteit of zeuren werkt averechts, verleiden of onderhandelen kan wonderen doen. In elk geval bij mij thuis.

    Oja en daarnaast nog een paar geweldige eigenschappen van ADHD-ers. Ze zijn in ongestresste en ontspannen toestand vaak erg lief, meelevend en empathisch. Vol met energie en willen graag anderen helpen. Houden nooit wraakgevoelens vast. Elke dag is een nieuwe dag. En die nieuwe dag is in elk geval NOOIT saai. 😉

    Succes en groetjes!

    Lena

    • Miaatje zegt:

      mijn vent zegt: ik heb liever dat je 3 klusjes goed doet in het huishouden dan alle klusjes die te doen zijn in huis tegelijkertijd…dat heeft namelijk het gevolg dat alles half is gedaan…en sindsdien werkt dat voor ons…

  21. Nog een kleine addendum… ‘t Is wel handig om uit te vinden hoe je als ADHD-er niet boven je eigen tolerantiegrenzen van chaos en drukte uit kan stijgen, ook wel zo aardig voor je omgeving.

    Wat mij heel erg geholpen heeft en helpt, zijn:
    – Meditatie
    – Vroeg/eerder opstaan
    – Meer tijd nemen voor dingen
    http://www.zenhabits.net (waanzinnige goede Amerikaanse blog)
    – Ontdekken waar je talenten en passies samen komen en daarvoor gaan!
    – Saaie dingen leuk maken

  22. Geweldig Lena,
    ik word hier helemaal blij van!
    Mijn man is een adhd-er met chaos en impulsiviteit, een zeer kort geheugen en een aanzienlijke aandachtsstoornis. Daarnaast een verzamelaar en niets weg kunnen doen waar hij nog enig nut van verwacht in een duistere toekomst. Het huishouden is zijn ding niet, nooit geweest ook.
    Hij zegt wel eens: als ik ooit alleen kom te wonen, kan ik binnen de kortste keren in ” mijn leven in puin”.
    Wij kennen echter een man met adhd , hij is 30 jaar oud, gezin met twee kinderen, die extreem netjes is en geordend, alles moet op gezette tijden etc. Zijn vrouw doet inmiddels zo goed als niets meer in het huishouden, want hij doet het beter of over. Ik denk dat dit zijn manier is om grip op de zaak/ het leven te houden.
    Zo zie je maar dat adhd niet bij iedereen hetzelfde plaatje geeft, ik denk dat er heel wat vormen zullen zijn. En het is pas een probleem als het als een probleem ervaren wordt.

    groetjes,
    Janneke

  23. Hallo allemaal,

    Wat fijn om te lezen wat jullie allemaal schrijven, voelt als een warm badje van (h)erkenning !
    Ook ik heb nu ongeveer 5 jaar een relatie met een man met ADHD. Kende hem al langer en zag hem altijd als een hele lieve, zachte en rustige man… Alles was zoooo toppie ! Tot het moment waarop we gingen samenwonen… De lieve, zachte, gevoelige en zorgzame kanten zijn er zeker nog steeds en zijn tevens de reden waarom ik er niet voor kies om onze relatie te beëindigen. Maar de andere kanten zijn er dus ook. Enorme woede aanvallen, denken dat hij een gesprek voert, maar het zijn eindeloze monologen, die niet te onderbreken zijn, financiële problemen die pas later aan het licht kwamen, heel erg gesteld zijn op orde, maar vervolgens weer op andere plekken enorme bendes maken. Ruzie maken, niet relaxen kunnen , snel geïrriteerd zijn, terwijl het juist gezellig is aan tafel bijvoorbeeld. Alcohol maakt alles nog erger etcetcetc. Hij heeft uitzonderlijk veel talenten , hij kan eigenlijk alles ( klussen, koken, huishouden etcetc) en is ook nog eens heel creatief en maakt muziek enzo, maar bij alles waar hij zich dan op stort, wordt de rest wat ook moet gebeuren vergeten. Ik snapte er niks van !! Ik dacht echt mijn prins ontmoet te hebben en kon niet plaatsen wat er mis ging, die constante discussies, daar werd ik doodmoe van en kon ze ook niet begrenzen. De spanning liep op en op. Ik werd zelf depressief, heb echt gedacht dat ik zelf de oorzaak was van dit alles. Financiele problemen kwamen ineens op tafel. En zo kan ik nog wel ff doorgaan. Toen de diagnose ADHD dan eindelijk werd gesteld, lag daar een hele tijd de aandacht op. Medicatie, erkenning verdriet en een depressie, bij mijn vriend. In de tussentijd moesten we nog verhuizen etc. Medicatie deed het goed, maar dat betekende niet dat ineens alles was opgelost, natuurlijk. Een hele tijd later, is hij ineens gestopt met zijn medicatie. Want, vond hij, wat is er mis mee dat ik ADHD heb en ik kan die medicijnen eigenlijk niet betalen… Hele ridel begon weer opnieuw. Het liep helemaal spaak en uiteindelijk heb ik hem gevraagd te vertrekken, ik was soms echt zo bang voor hem, als hij weer een woede aanval had en verbaal niet te stuiten was ! Dat was de ommekeer, we waren allebei zo verdrietig. Hij is echt heel depressief geraakt, ik gelukkig niet meer, ik had mijn grens bereikt en aangegeven, gelukkig !! Hij kreeg ook paniekaanvallen. Ik vond gelukkig weer een baan, ging werken en hij was thuis. Zorgde zo goed en kwaad als het ging voor de zaken hier. Ik ben de discussie niet meer met hem aangegaan, over wel/niet medicatie, verantwoording nemen voor zichzelf en zijn stuk wb onze relatie lag nu bij hem. Hij voelde na de zoveelste angstaanval echt wel dat er hulp moest komen en gaat nu gelukkig weer naar zijn psychiater en neemt zijn medicatie weer. Een wereld van verschil !! Nu kan ik weer rustig ademhalen en kunnen we weer samen afspraken maken en het fijn hebben. Nog lang niet is alles opgelost, maar we geven niet op. Hij is een heel mooi mens en ik wil hem nooit verliezen. Maar heeft nog niet helemaal geaccepteerd wat hij heeft en dat daar hulp bij nodig is. Ik had nachtdienst en in mijn tas vond ik… cool best, een tompoes en pinda’s en een lief briefje…. Snappie ? En ook ik heb natuurlijk als niet ADHDer mijn bagage en aandeel in de spanningen die ik vaak onbewust of onbedoeld meenam in onze relatie. Ik was nog niet zo lang gescheiden, heb 2 kinderen, ik ben volgens mij wel heel erg gevoelig voor vanalles ( HPS ?) en mijn hele leven stond eigenlijk nog op de kop. Maar goed, turbulente jaren en ik ben zo dankbaar dat we verder kunnen nu ! Dat wilde ik graag even delen met jullie, dankjewel !

  24. Hoi Tanneke,

    Ook jouw verhaal geeft zoveel herkenning!
    Het is denk ik ook heel moeilijk: medicijnen slikken om beter te functioneren en een fijner persoon te zijn om mee samen te leven.
    Het gevoel dat je niet ” jezelf” bent, gevoel van vervreemding denk ik.
    Het gevoel niet goed genoeg te zijn, afgewezen worden als je niet slikt.
    Maar tegelijk een hele hoge prijs betalen als je er mee stopt.
    ik denk wel eens: zou het helpen om eens een paar weken een continue camera erop te zetten, op het functioneren zonder en met medicatie.
    En dan niet voor de tv, maar gewoon om mensen te helpen beseffen dat het echt beter gaat als er medicatie in het spel is. Om ze letterlijk te laten zien hoe ze zijn en doen als ze niets gebruiken.
    En hoeveel dat vraagt van hun partner en omgeving.
    Dan weet je tenminste waarom je het doet. Wat het verschil is.
    Ik wens jullie alle goeds voor de toekomst!
    Liefs, Janneke

  25. Miaatje zegt:

    Ik heb jullie link naar mijn partner gestuurd. Die gaf te kennen dat hij als niet adhd-er dit graag wil lezen…dat noem ik nou liefde…en dat na 12 jaar..

    blij dat jullie bestaan

  26. Hoihoi wat is dit toch fijn om te lezen. Het idee dat je niet de enige bent. Mijn vriend heeft ook adhd en vind het erg lastig om er mee om te gaan. Als ik me ergens niet fijn bij voel en er over wil praten berg je maar…. de woede aanvalen komen naar boven. Probeer zelf heel rustig te blijven . Het moet zoals hij dat in de planning heeft. Zo wil hij het dan moet het ook zo. Er is geen middenweg. En zijn er spullen kapot. Hebben jullie tips voor mij

  27. Hallo,

    Ik vraag mij af of er hier ook mensen zijn met ADHD die ook een partner hebben met ADHD.
    Dat is namelijk het geval bij mij en mijn vriend.
    Toen onze relatie begon was dit nog niet bekend, mijn vriend heeft inmiddels officieel de diagnose gekregen en ik onofficieel (door een gepensioneerde huisarts) ook..

    Ik zie voordelen maar ook nadelen! Voordelen zijn vooral dat we beide lekker snel kunnen denken en heerlijk spontaan dingen kunnen ondernemen en aan creativiteit ontbreekt het ook niet in de relatie.
    Maar we zijn beide chaotisch en stellen beide alles zo lang mogelijk uit.

    Ben benieuwd of er meer “van dit soort” stellen aanwezig zijn en hoe jullie hier mee om gaan!

  28. Hallo,

    Als ik dit zo lees kan ik alleen maar denken: “wat een algemeen geleuter!”.
    Kom op zeg! Wat dacht je van mensen zonder adhd die zo chaotisch zijn als de ziekte, ontaktisch zijn, geen zin in sex hebben of van het 1 op andere moment een rot bui kunnen hebben.

    Ik heb zelf adhd, ben hoogbegaafd en hoogsensitief. Het enige wat ik herken is de vergeetachtigheid. Niet omdat ik verstrooid ben maar gewoon vergeet wat ik een paar uur geleden heb afgesproken. Gewoon omdat ik afgeleid wordt door nevenprikkels op dat moment?!,…..

    Laat je niet van alles aanpraten. Natuurlijk heb je moeite met e.o.a. maar zeker niet zoals hier doet vermoeden, een groot levend drama.

    Ik ben gelukkig, heb twee heerlijke dochters met adhd en mijn man een kippenhok. Hou de humor erin, bedenk dat er creatieve oplossingen zijn voor de moeilijkere dingen en gebruik je gezonde verstand. En soms helpt het ook medicatie te gebruiken, maar dat is maar net hoeveel hinder je ervan ondervindt.

    SUCCES met een gezellig, goed en gezond leven als creatieveling, want dat zijn ADHD-ers.
    Y.

    • Janneke zegt:

      Beste Y,

      Ik lees dit stukje nu pas.
      Een hele late reactie van mij, maar vind dat ik toch nog even moet reageren op wat je destijds geschreven hebt.
      Ik vind het fijn te lezen hoe jij je ADHD accepteert, van jezelf houdt en op zijn tijd kan lachen om jezelf.
      Dat je , ondanks je ADHD capriolen, goed functioneert in je relatie en gezin. Chapeau!
      Ik vind wel dat je wat kort door de bocht gaat in je kijk op andere mensen met ADHD.
      Niet iedereen is zoals jij of heeft het zo goed getroffen als jij.
      Daarbij: zolang mensen niet vastlopen in hun leven , zullen ze hoogstwaarschijnlijk ook geen hulp zoeken. Er zullen echt heel wat mensen rondlopen met het gedrag wat jij beschrijft, die volledig voldoen aan de definitie van ADHD.
      En er zijn er ook heel veel die die diagnose ook daadwerkelijk hebben gekregen, maar dit verder wensen te negeren, om welke reden dan ook.
      Ik denk dat je altijd op moet passen met generaliseren. Geen mens is hetzelfde, ieder van ons is uniek.

      Maar met jou gaat het goed. En dat is fijn om te lezen.

      Met vriendelijke groet,
      Janneke

  29. Ramona zegt:

    Hallo Maddy,

    net las ik dat jij heel erg bent verandert door de medicatie. Mag ik vragen welke medicatie je slikt?

    Groetjes Ramona

    • Hallo Romana,
      Bedankt voor je vraag, inmiddels ben ik na mijn laatste stukje tekst weer 1 jaar verder en ik kan zeggen dat het vrij goed gaat. Ik slikte eerst de normale Ritalin maar daar kon ik niet tegen met al die rebounds. Nu slik ik Ritalin-retard oftewel langwerkende Ritalin.

      Groetjes, Maddy

  30. Patrick Den Haag zegt:

    Ik weet niet of alle ADHD-mensen zo zijn maar ik ga dus zeker geen rekening houden met iemands stemmingswisselingen of gebrek aan omgangsvormen. Heb een vriend die op ADHD getest is en er medicijnen voor slikt, ik heb echt in mijn leven niet zo’n vervelend stuk vreten meegemaakt.
    Om aandacht schreeuwen.
    Dominant.
    Irritant.
    Geen besef van omgangsvormen.
    Kruiperig als die kruiperig moet zijn.
    Opporturnistisch.

    Dat is geen ADHD meer, maar gewoon GEBREK AAN OPVOEDING in 99% van de gevallen.
    Pleur op met je ADHD, gewoon opvoeden in een kamp al die figuren

  31. Pepijn zegt:

    @ Patrick
    Zo dat moest er even uit.

  32. samantha brochard zegt:

    hoi wilde laten weten dat mijn man adhd heeft en ik borderline en ondanks alle struggles die wij meemaken we super gelukkig zijn, al 14 jaar.
    we 2 gigantische mooie zoons van 18 en 14 hebben grootgebracht en gelukkige jeugd meemaken.
    in elk huwelijk/relatie is het geven en nemen, als 1 van ons “mindere” dagen meemaken dan vangt de ander het op.
    we houden rekening met elkaar en geven elkaar de ruimte waar nodig.
    voordeel van combinatie borderline met adhd; we hebben allebei sterke behoefte aan structuur!
    we vullen elkaar aan .. hij vergeet ik herinner, ik geen zin in huishouden, doet hij het en andersom idem dito.
    maar boven alles respect, geduld en communicatie is het belangrijkste dat geldt toch in elke huwelijk ?! Dus ik zou zeggen stop met “hokjes plaatsen” en zoek een middenweg op die manier groei je naar elkaar toe in plaats van uit elkaar met alle frustraties van dien..

  33. Hoi,
    Mijn vriend is 18 (ben zelf 16) en hij heeft adhd. En je merkt het verder niet heel erg aan hem maar hoe beter je hem leert kennen Hoe meer je t ziet. En soms vind ik het heel moeilijk om met zijn adhd om te gaan, hij kan bijvoorbeeld zo ontzettend kwaad worden om de kleinste dingen en dan begint hij te schreeuwen en mij overal de schuld van te geven en ik heb soms echt geen idee wat ik daar dan mee aan moet. Als ik het dan wil uitpraten en mijn verhaal wil doen praat die constant Door me heen en luistert niet eens. En ik kan dan wel boos tegen hem gaan lopen doen maar dan wordt hij alleen maar kwader van, en als ik dan rustig blijft snapt hij het niet en wordt hij ook boos. Hij is in staat me soms dagen te negeren en geeft vaak de indruk dat hij het niet eens goed wilt maken. En ik weet dat hij het heel erg moeilijk vindt om zijn gevoel te uiten , dat heeft hij vertelt en ik hou daar dan ook rekening mee.
    Hij kropt ook heel vaak dingen op en als ik dan een stap verkeerd zet krijg ik echt alles over me heen. En hij is veel te eigenwijs om met iemand te gaan praten zodat hij zijn verhaal kwijt kan en ik het niet steeds over me heen krijg. Ik wou vragen hoe je hier het beste mee om kunt gaan? Ik weet ook nog niet zolang dat hij adhd heeft. Hij heeft het me nooit verteld ik heb het van een vriend van ons gehoord. En toen ik vroeg waarom hij het me niet gewoon vertelt had omdat dat voor mij makkelijker was geweest omdat ik er dan rekening mee had kunnen houden werd hij weer kwaad. Herkent iemand dit een beetje en heeft iemand enig idee hoe ik dan t beste kan reageren?
    Groetjes Joëlle

  34. Hoi Joelle,

    Ik snap best dat jij zo tegen wat dingen aan loopt.
    Zaken waarin veel van je gevraagd wordt: inlevingsvermogen van jouw kant, maar ook incasseringsvermogen.
    Je vriend zal vaak dingen doen/ zeggen zonder er ook maar een moment bij stil te staan hoe dat doen en zeggen bij jou binnen komt en wat dat met jou doet.
    Hij heeft geen overzicht in wat hij doet/zegt en de gevolgen daarvan. De gevolgen overkomen hen, is een verrassing.
    En jij laat blijken in wat je schrijft, dat jij dat wel kan/ doet.
    Dat is het grote verschil waar je tegenaan loopt en tegenaan zult blijven lopen.
    Ik weet niet of je vriend medicijnen gebruikt of enige vorm van begeleiding heeft of heeft gehad?
    Maar ook al is dat wel zo: besef dat het verschil tussen jou en hem er altijd zal zijn.
    Met medicatie en begeleiding (vaak start dat pas , zeker bij volwassenen, als er al een heleboel geescaleerd is in hun persoonlijk leven…) kan hij zelf streven naar een stukje bewustwording/ verandering. De medicatie zorgt ervoor dat ze minder impulsief (o.a. kort lontje) doen en reageren en dat ze hun aandacht beter bij zaken kunnen houden.
    Maar bepaalde zaken zullen nooit echt veranderen en vragen veel inlevings- en acceptatievermogen van mensen om hen heen.
    Het zijn vaak lieve, onzekere mensen die zich in een hoek gedrukt voelen door anderen die hen niet kunnen volgen in hun manier van zijn en leven. Die anderen, die commentaar hebben en zich met hen bemoeien. Ze zijn erg gevoelig voor kritiek en voelen veel van wat hen wordt gezegd (op welke toon dan ook) als een afwijzing.
    Als jij heel veel van hem houdt en hem genoeg de moeite waard vindt om met hem verder te gaan, wil ik je het volgende aanraden:
    -Hou niet alleen van hem, hou ook van jezelf.
    – Durf plek op te eisen, ook jij en wat je eventueel wilt of zou willen, is belangrijk. Net zo belangrijk!
    -Bewaak je grenzen, accepteer niet alles van hem uit naam van de liefde.
    -als iets niet goed bespreekbaar is op een bepaald moment omdat alles wat je doet of zegt verkeerd valt: las voor jezelf een time out in. Ga weg (soms letterlijk) , reageer je desnoods op iets af wat geen kwaad kan (sla een kussen in elkaar of zo; )) en denk daarna rustig na over hoe je het het beste aan kan pakken.
    Het werk namelijk het beste als je op een ander moment er op terug komt en laat zien dat je ook hebt nagedacht en ingevoeld over hoe hij zich voelt en wat hij wil. Als hij zich gezien en gehoord voelt wordt het makkelijker een compromie te bereiken.

    Ik besef dat ik hier en daar voor het gemak generaliseer en ik besef dat er heel veel verschillende mensen zijn met een verschillende soort van adhd.
    Maar hopelijk werkt dit bij jou en jouw vriend.
    liefs,
    Janneke

    • Hey Janneke,
      Super bedankt voor je tips en uitleg over wat er Door zijn hoofd kan gaan. Ik ga er mee aan de slag en hoop dat het werkt en dat onze relatie dan wat soepeler loopt.
      Dank je wel!!

      Xx
      Joëlle

  35. hee Joelle,

    Ben blij dat je er wat mee kan!
    En als je tegen dingen aan loopt, wil ik graag met je meedenken hoor.
    Ik kan putten uit een rijke ervaring 😉
    Ik ben met een man getrouwd (al 35 jaar) die adhd heeft met alles erop en eraan.
    En ik heb een zoon van 28 met dezelfde diagnose.
    Allebei pas sinds drie jaar bekend. (helaas)
    Allebei in therapie, allebei met mediactie.
    Succes, liefs
    Janneke

  36. Haha als ik weer ergens tegen aan loop zal ik hier weer op reageren!
    Echt super bedankt!
    Is dat niet lastig als je tegen dit soort aan loopt met je man en zoon en dat je dan niet weet wat de oorzaak is?
    Dat lijkt me een best wel lastige situatie

  37. Dag allebei,

    ADHD-ers zijn pittig idd. Ik ben er zelf eentje (vrouw, 25 jr) en herken me wel enigszins in jullie omschrijvingen, al is het bij mij wat minder intens, misschien omdat ik een meisje ben en ik heb voor mezelf al wat trucjes heb aangeleerd / wat meer in balans ben? Jullie tips zijn zeker waar. Jullie observaties ook. Zet mezelf ook weer eens aan het denken. Denk dat wij ADHD-ers er idd snel het een en ander uit kunnen laten floepen, zonder er soms goed over na te kunnen denken wat het met de ander doet. Beter nog, vaak menen we die dingen die we zeggen helemaal niet. ‘t Is meer iets wat er uit floept omdat we gefrustreerd zijn of gestrest over iets totaal anders. Dus je moet het idd niet te persoonlijk opvatten. Al is’t wel goed dit duidelijk te maken aan de ADHD-partner. Claim je space, zoals Janneke al zegt. Anders denderen we zo door je heen in onze impulsiviteit.

    Wat dingen die voor mij sowieso helpen. Communiceren (niet in paniek/frustratiemoment waarop alle dingen eruit floepen, maar erna), probeer elkaar te begrijpen, zodat je rekening kan houden met elkaar. Maar verder ook: genoeg slapen. (Ik ga om 22:00 naar bed en slaap altijd 8 uur) Gezond eten (niet teveel suiker, zetmelen, kleurstoffen, veel groente, fruit, thee). Meditatie (bewustwording, bij jezelf blijven, inleven in anderen). Niet teveel stress (wat dingen laten vallen, je hoeft niet alles mee te maken, dingen die je teveel stress opleveren afstoten, genieten van een proces, niet te hard voor jezelf zijn).
    Wellicht wat tips voor je partner?

    Daarnaast, probeer ook te genieten van de up-sides van een ADHD-er. Spontaan, lief, vergevend? (Ik hou zelf nooit langer dan een dag een ‘grudge’, ADHD-ers maken zelf ook veel foutjes, vergeten verjaardagen, als jij een keer iets stoms doet, zijn we dat een dag later vergeten). Creatief. Enthousiast. Vol goede energie.

    Hoe meer je als ADHD-er met jezelf in balans komt (structuur, rust, zelfkennis, gezond leven), hoe meer de upsides van de ADHD omhoog komen en de downsides (gefrustreerd, boos, onaardig, onredelijk, te druk, etc.) verminderen. Ik ken gelukkig ook veel hele lieve ADHD-ers. :-)

    Hoop dat je er iets mee kunt. Of anders je partner?

    Groetjes,
    L.

  38. Het fijne is dat ik nu, sinds enkele jaren, helder begin te zien waar ik al die jaren tegenaan gelopen ben.
    Ik leer nu dat ik ruimte mag innemen, dat er ook naar mij geluisterd wordt en dat ik zinnige dingen te zeggen heb.
    Ik heb geleerd mijn man te laten gaan in zijn dromen en denkbeelden (die vaak een totaal ander leven zouden inhouden bij uitvoeren ervan) zonder nachten wakker te liggen en me zorgen te maken. Ik weet nu dat elk nieuw idee niet automatisch inhoudt dat mijn leven helemaal overhoop gegooid wordt. Dat het in 95% van de gevallen bij (hardop) dromen blijft en dat we ondertussen blijven waar we zijn.
    Ik heb geleerd dat ik overzicht heb waar mijn man het vaak niet heeft, vooral in relatie tot andere mensen. Ik voel beter aan wat de gevolgen zijn van dingen die je zegt en doet, ik probeer mijn man daarin te leiden (voor zover hij dat toelaat)
    Je snapt wel dat ik nog in een flink proces zit waarin ik ook mezelf pas beter leer kennen.
    Maar beter laat dan nooit, denk ik dan maar.
    Mijn zoon woont al jaren niet meer thuis, hij heeft een vrouw. Hij lijkt op zijn vader, maar toch ook weer niet. Vader is chaos, impulsief, structuurloos; zoon heeft zo nooit willen zijn.
    Die heeft zich vastgebeten in structuur aanbrengen door middel van schriftjes vol schrijven met stappenplannen.
    (denk dan echt aan zaken als: ik sta ‘s morgens om …u op, daarna ga ik tandenpoetsen etc etc)
    Uiteindelijk dodelijk vermoeiend en depressief makend…
    In mijn zoon herken ik ook veel van mezelf: gevoelig, groot inlevingsvermogen.
    Mijn man heeft dat tot op zekere hoogte ook, maar toch mist er iets.
    Al met al: er is nog veel te ontdekken en te leren ermee om te gaan.
    Het leven is er in ieder geval niet saai door. (Al had het af en toe wel wat saaier gemogen van mij hoor, af en toe zit ik in een rollercoaster hier….:) )
    Als ik iemand kan helpen mijn inzichten, ontdekkingen/ervaringen: graag!
    Liefs,
    Janneke

  39. Hoi L,

    Hoe waar, alles wat je zegt!
    Alles wat je benoemt kan ik rechtstreeks projecteren op mijn man.
    De zaken die je hebt geprobeerd te veranderen: daar is hij de laatste jaren mee bezig.
    Zowel mijn man en zoon mediteren en hebben daar veel aan. (Even pas op de plaats)
    Waarbij aangetekend dat mijn zoon mijn man achter de vodden zit daarmee, hij belt hem als hij gaat mediteren en dan gaan ze, ieder op zichzelf, zitten.
    Maar t is met name: minder hooi op de vork nemen, meer pas op de plaats, trachten wat structuur aan te brengen (al moet ik hem erg stimuleren als het om zaken gaan waarhij niets mee heeft maar die wel gedaan moeten worden…..).
    Gelukkig word ik daarbij ondersteund door mijn zoon, die dat veel beter beheerst dan zijn vader: zichzelf dwingen iets te doen of af te maken wat niet leuk is om te doen.
    Want het wordt toch wel even heftig tussen ons zo nu en dan, als ik hem ( in)direct wil dwingen eraan te beginnen….
    Ik voel me er alleen anders bij dan in het verleden, bij heftige uitbarstingen, omdat ik nu weet en snap waar het vandaan komt en dat het inderdaad niet zo bedoeld is als het eruit komt.
    En als hij uiteindelijk gefrustreerd uitroept “dat ie er dan wel aan zal beginnen!”, dan zeg ik: mooi zo!
    En ik draai me om en ga mijn eigen ding doen.
    En dan, na een half uurtje, ga ik m over zijn bolletje strijken en vertellen hoe goed ie bezig is.
    T werkt. Maar helaas dus niet altijd.
    Dat je als vrouw anders bent in je adhd als een man: ik denk dat dat inderdaad zo is!
    Een vrouw uit de adhd-groep van mijn man waar ik een goed contact mee heb is op heel veel vlakken gelijk mijn man en toch: zij kan dingen op gevoelsgebied beter volgen en begrijpen als ik met haar praat.
    Slapen: klopt ook. Mijn man sliep niet meer dan 4 a 5 uur per nacht. Hij slikt sinds enkele jaren melatonine (lichaamseigen stof; wordt wrs te weinig aangemaakt bij mensen met adhd).
    Hij heeft er veel baat bij. Slaapt nu wat meer, maar in ieder geval minder oppervlakkig, zijn slaap is dieper en hij wordt uitgeruster wakker.
    Voor zijn adhd slikt hij concerta en lexapro. Die combinatie (adhd med. en een antidepressivum) zijn goud gebleken! Hij is rustiger, meer in balans, meer relativerend en zijn korte lontje is weg.
    En absoluut niet vlak; zijn adhd is minder prominent in beeld.
    Zelf merkt hij geen verschil, dat verbaast mij zo. Voor mij is het een wereld van verschil!

    Janneke

    Janneke

    • Dag Janneke,

      Dag Janneke,
      Ik ben gelukkig dit allemaal te mogen lezen .Mijn leven is een puinhoop.
      Ben 45 jaar en Altijd het beste voorgehad met mensen , soms te veel willen doen voor hen of te behagen , recht uit het hart .Maar maak er telkens liep het uit op een catastrofe .al het goede , leuke wordt in een keer van de tafel geveegd .Ik kon er mijn vinger niet opleggen .Sinds 2j en 4 maanden heb ik een relatie gehad met een zeer bijzondere lieve hartige vrouw , de liefste persoon die ik maar kon voorstellen ,optimist , onbaatzuchtig , ik heb er geen woorden voor .De relatie is net beëindigd , de zoveelste keer .
      Deze keer ben ik mij vragen beginnen stellen , hoe kan het fout lopen met zo’n persoon . het was die ene persoon zie ik nu waar ik altijd naar toe verlangde , waar ik mee wilde oud worden . Haar onperfect heden maakten haar zelf perfect .Gezegend met naturelle rust, het is de vrouw die het beste in mij naar boven haalde , die mij het mooiste maakte.
      Door haar te zien onder doorgaan en afzien , ben ik beginnen vragen stellen . Het moest iets zijn bij mij
      maar ik kon er mijn vinger niet opleggen . ik werd en eens op attent gemaakt door haar dat ik mss een afhad probleem of iets dergelijks zou hebben .,iet in het specifiek , maar ze vergelijk het met een zoon van een vriendin , die met medicatie een veel aangenamer persoon was .
      Ik ben dan maar eens beginnen googelen met een paar symptomen en ben hier op terecht gekomen
      mijn ogen gingen open.
      Nooit heb ik beter geweten , ik dacht dat ik een speciaal karakter had ,en dat adhd enkel iets voor kinderen was en van voorbij gaande aard . Altijd droeg ik mijn hart voorop, soms te .ik wilde altijd het beste en mensen behagen , het beste geven van mezelf, toch liep het vaak fout .Graag koken , meehelpen in huishouden voor ze thuiskwam.
      Vaak hadden ik discussies met mijn vriendin dat ze nog nooit eerder gehad had ,zelf was ik het vlug vergeten maar het bleef hangen .Ook was er soms onterecht reden tot achterdocht, maar die ontstaat meestal na externe factoren niet door hen zelf .
      Zelf ben ik ook zelfstandig in de bouw, zeer creatief , ver vooruitdenkend , orgineel , autodidact,
      gouden handen , zeer breed spectrum , wil het allemaal zelf doen en het is perfect,een super resultaat
      Maar !!!!!, het Brengt me niet op ,integendeel het heeft me een berg schulden opgeleverd, het kan niet altijd pech zijn .ondanks de mooie projecten .
      Na het lezen van al die opmerkingen vind ik toch wel veel zaken terug
      -drukke gedachte (soms zeer negatief , altijd aan iets aan het denken)
      -verliezen van aandacht in detail , het detail wordt eindeloos vergroot, en het grote geheel niet meer zien
      -bevriezen van gedachte als gevolg
      -achterdocht
      -zeer creatief
      -veel discussies
      -snel afgeleid, iets doen en vaak é min verder met iets anders bezig zijn
      -vaak dingen niet terugvinden , sleutels , materialen
      -veel Humor
      -passie voor koken
      – hyperfocus , tot midden in de nacht lezen over iets om het te gronden willen analyseren
      -onregelmatig
      -weinig of geen structuur nadien gezien
      -veel op het einde , en dan super lang kunnen werken , last minute planning
      -laatste 5 % niet kunnen afwerken
      -veel excuses , en leugens , die je beseft en toch doet( niet zozeer om te kwetsen , maar eigenbeeld)
      -snel boos en snel terug vergeten .
      -impulsief ( soms heel onzinnige dingen , die je op dat moment niet meer beseft n enorm beklaagd)
      -verlatings angst in relatie
      -een totaal beeld zien , maar niet stap per stap kunne beginnen
      – denken wat een ander van jou denkt ( mss laag zelf beeld )
      -maar een hart van goud
      -lijkt soms depressie
      -hou van eerlijke opinies , niet rond de pot draaien, of iets verzachtend willen zeggen
      -voelde jezelf vaak onbegrepen
      -kan de meest onvergetelijk leuke momenten creëren voor mensen, geliefde
      – heel romantisch

      t is heeeeeeeeel complex, en het maakt me aan de ene kant wat bang , de andere kant verlossend.
      omdat er zoveel types zijn van adhd vaak met heel tegenover gestelde behandelingen van medicatie .
      In ieder geval zoek ik naar ballans , wat rust in mijn leven . dat ik al het positieve eens kan doen renderen op termijn .Ik heb zo n schuld gevoel naar mijn vorige vriendin toe , het was ook totaal onbegrepen , bestempeld als moeilijk karakter .hoewel ik weet dat ze me super graag zag , is er nu een breuk .
      Ik moet eerst hulp zoeken , maar lees ook vaak dat ze in Belgie nog zo conservatief er tegenover staan .
      tov van de diagnose van dr Amen in de states met hersenscan en dergelijke.

      Ik wil echt verder , het aanpakken , eerst en vooral moet ik dit doen voor mezelf ,.
      Alle tips zijn welkom , waar , hoe .

      Ik wil geen dierbare mensen meer verliezen .Een voorbeeld voor mijn zoon willen zijn van 8 jaar.
      IK WIL VOORUIT
      A

      • Janneke zegt:

        Hoi A,

        Ik heb net je stuk gelezen en ga er zeker op reageren.
        Alleen ontbreekt me op dit moment de tijd en de rust om dat te doen : mijn kleinkinderen van en naar school brengen etc.
        Ik weet niet wanneer er even een rustig moment is om hiervoor te gaan zitten, maar voor morgenavond reageer ik.

        Hartelijke groet,
        Janneke

  40. Hoi,

    In alles wat jullie zeggen herken ik ook heel erg in mijn vriend.
    Hij is alleen veelste eigenwijs om iets met zijn adhd te doen. Soms vraag ik me af of zich er voor schaamt. Als ik er over begin wordt die heel erg boos, hij wil nergens iets van weten. Meestal krijg ik te horen dat ik hem niks moet vertellen over adhd omdat hij het zelf prima weet enzo. Hij zou never nooit aan terapie of medicatie ofzo beginnen. Dat vindt hij niet nodig. Dat is iets wat ik toch wel jammer vind als ik van jullie hoor Hoe goed dat werkt. Als hij ergens niet aan wilt beginnen doet hij het ook niet en ik kan hem dan met geen mogelijkheid om praten.
    Verder heeft hij ook zeker hele lieve kanten hoor. Daar hou ik me meestal aan vast als hij weer is boos wordt.
    Ik heb heel veel aan jullie tips en ik ga er zeker wat mee doen!!
    Super bedankt!!

    Groetjes
    Joëlle

  41. Joelle,

    Wat je wel goed moet beseffen is , dat jij een ander mens niet kan veranderen in iemand die jij eigenlijk liever zou hebben.
    De enige die jij veranderen kan, dat ben jij zelf.
    Jouw vriend heeft geen probleem zolang hij iets niet als een probleem ervaart. En dus zal hij, zolang dat het geval is, niet aan de gang gaan met zichzelf op welke wijze dan ook.
    Mijn man heeft diep, heel diep in de shit moeten raken voor hij zag dat hij een probleem heeft.
    En daarmee de mensen die hem lief zijn.
    Hetzelfde geldt voor mijn zoon. Mijn man heeft als eerste hulp gezocht. Kon op dat moment ook niet anders meer.
    Onze zoon ging een jaar later omdat hij, ondanks het zelf willen doen, toch niet meer verder kon.
    Geen van beiden had ooit eerder iets van doen gehad met een psycholoog of arts op dat gebied.
    Toen mijn man jong was bestond de term adhd niet eens. Hij was gewoon “lastig om mee om te gaan, maar wel lief, want hij was zijn boosheid altijd binnen de kortste keren weer vergeten.” (volgens zijn moeder)
    Op het moment dat je gaat inzien dat je iets moet gaan doen omdat het anders niet goed meer met je gaat , pas dan kan je gaan veranderen en aan jezelf werken.
    Jij bent nog jong, maar volgens mij heb jij een heel lief en goed karakter. Jij bent bereid om mee te buigen in zijn drukte en chaos en zijn manier van zijn te accepteren, ook al wil hij niet aan zichzelf werken (want hij heeft geen probleem, zijn omgeving is het probleem),
    Daarom nogmaals de waarschuwing goed op jouw grenzen te letten. Leef je eigen leven, leef niet dat van hem erbij….
    Ik heb mijn man over jouw situatie verteld en hij is het roerend met mij eens dat je goed naar de situatie moet proberen te blijven kijken.
    Is de situatie niet houdbaar: neem dan afstand!
    Als jouw vriend ECHT van jou houdt en jij dreigt het bijltje erbij neer te gooien, geeft dat bij hem misschien de doorslag aan zichzelf en jullie relatie te gaan werken.
    Doet hij dat niet: wees sterk en kies voor jezelf! Hoe moeilijk dat emotioneel ook is op dat moment.
    Ik zal je vertellen: als mijn man niet aan zichzelf was gaan werken, was onze relatie voorbij geweest.
    Hoelang we ook al bij elkaar waren.
    Liefde kan niet van een kant komen. Liefde moet in een aardig evenwicht zijn van geven en nemen.
    Sterkte, Joelle,
    liefs, Janneke

  42. Nee je hebt gelijk ik kan hem niet veranderen en soms moet ik dat wel even tegen mezelf zeggen.
    Ik hou echt ontzettend veel van mijn vriend en ik heb ook heel erg veel voor hem over ook al heeft hij dat niet altijd Door geloof ik. Ik heb hem letterlijk gevraagd of hij aan zijn adhd wilt werken en dus wilt veranderen (in sommige opzichte dan zoals zijn korte lontje) hij vind dat wel lastig maar geloof dat hij er wel aan gaat werken. Hij heeft er als kind al veel aan gewerkt zei hij en hij vond dat hij wel genoeg veranderd was. Ik zei tegen hem dat ik met, Hoe hij nu soms tegen mij doet, niet met hem kan leven. Daar was die wel even stil van 😀 ik laat nu ook niet meer over me heen lopen Door hem en daar moet hij ook een beetje aan wennen Haha.
    Hij heeft al een keer gezegd dat hij er geen zin meer in had en er mee wou stoppen en een dag later stond hij bijna letterlijk huilend voor mn deur omdat die spijt had. ( dat was wel lief :) )
    Als hij zichzelf niet wilt veranderen voor mij dan heb je gelijk en moet t uit maken. Ik hoop heel erg dat dat niet nodig is.
    Ik heb echt ontzettend veel aan jullie tips gehad echt heel erg bedankt!!

    Xx Joëlle

  43. Joelle,

    Het doet me heel goed te lezen hoe je erin staat en ermee omgaat.
    Je wil voor de relatie knokken, maar niet ten koste van jezelf. En dat is goed!
    Hou dat vast.
    Je vriend worstelt blijkbaar enorm met wat hij vindt hoe het gaat en hoe zijn omgeving zegt dat het gaat: het een staat haaks op het andere. Moeilijk!
    Fijn dat jij hem wilt steunen en er voor hem zijn, gewoon omdat je van hem houdt.
    En dat hij erg gek op je is, dat blijkt wel uit wat er gebeurd is: de relatie willen stoppen (misschien te bedreigend: je moet veranderen, er aan werken om deze relatie te behouden en wil je dat wel? Je bent toch goed zoals je bent? Waarom moet jij je aanpassen als je zelf vindt dat het best wel goed gaat, op jouw manier?) en dat de paniek van het ” uit zijn” je dan toch zo bij de keel grijpt dat je erop terug komt.
    Dat moet jou zeker hoop geven dat er verandering mogelijk is.
    Mijn man en ik waren allebei 18 jaar toen wij elkaar leerden kennen. Dat is nu 37 jaar geleden.
    Dus dat jullie nog zo jong zijn, zegt niets over het verloop van jullie relatie.
    Als jullie er beiden de schouders onder willen zetten en er voor knokken, komen jullie er wel.
    Heel veel succes Joelle,
    Janneke

  44. ok dan zou ik willen weten of wellbutrin lage dosis dan ok zou zijn ik kan ritaline wel verdragen maar ik voel me depressiever sinds de rilatine ??? raar
    grt

  45. effe vergeten ritaline en vitamines mag da samen ???,

  46. Davikita zegt:

    Ik ben niet alleen de partner van een adhder maar heb zelf add. Geloof mij dat het leven hierdoor een heel groot zooitje is. Ik heb een officiele dianose, mijn vriend wil er niet aan. Ik ruik adhders op kilometers afstand. We zijn 10 jaar bij elkaar waarvan de eerste 5 jaar wel goed ging al was het wat chaotisch :-) Toen begingen wij echter de fout een eigen bedrijf te beginnen en hiernaar ging alles snel bergafwaards. Mijn vriend is blijkbaar het negeer type en laat het aan mij over om alle ellende weer op te ruimen. Mijn hoofd loopt compleet om en er zijn vele dagen dat ik het allemaal niet meer zie zitten. Ik probeer ons bedrijf al 1,5 jaar te sluiten maar ook dat is niet zo makkelijk als het lijkt. Ondertussen worden de problemen alleen maar groter en groter. Mijn dochter is nu 14 en heeft ook zo haar aparte trekjes maar die staat gelukkig heel sterk in haar schoenen en accepteerd zichzelf zoals ze is en heeft vaak de grootste lol om haar eigen vaagheid. Het huishouden is hier wel het laatste waar ik me druk om maak…. :-( Hoe overleeft een add’er met een adhder???

    • Hoi Davikita, Heel herkenbaar..
      Ik heb al jaren ADHD en sinds 5 jaar met een ADDér. Omdat we al een zoontje hadden gemaakt het jaar ervoor :P, was het bij elkaar zijn 24/7 heel snel.
      Ik heb in de jaren geleerd dat structuur en ritme mijn redding zijn, mijn ADHD en mijn dwarsheid kostte mij het contact met mijn oudste zoon, dat komt nooit meer goed, al heb ik er wel hardhandig van geleerd.
      Mijn Partner dus ADDer ruimt niets op, zegt iets te doen en vervolgens komt het woordje “sorry, niet aan gedacht” eruit.
      Ik weet niet of ik zonder de opvoeding van mijn middelste zoon die zwaar ADHD/ PDD-NOS en een Iq achterstand anders in deze relatie zou hebben gestaan.
      Nu sta ik te flippen, omdat ik deja-vu op deja-vu krijg..
      Ik vind het maar moeilijk, heb ondertussen met ons zesjarige zoontje het huis verlaten.
      Onze zoon is HSP en kon er werkelijk niet tegen, en zei dit ook .. Toen besefte ik dat mam en pap een stoornis hebben, en onze zoon HSp en dat het leven in ons gezin vooral voor hem altijd een strijd is geweest, lief zijn, want dan wordt papa niet boos, opruimen als papa het niet doet, want dan wordt mama niet boos en wordt er niet geschreeuwd.
      IK hou onwijs van de vader van mijn zoon, maar nog meer van ons zoontje :).
      Ik zie wel waar het schip strand, ben 44 en heb dat geharrewar met relaties wel gezien :) :P.

  47. dag davitika
    wel ik en mijn dochter twee adhdtje moeilijk !! maar wij moeten soms elkaar mijden voor een uurtje
    ik ben mama en mijn dochter 12
    helaas moet ik wellbutrin opstarten medicatie want mijn leven is door mijn adhd add een chaotisch iets geworden ik bedoel op werkgebied en relaties
    kan geen relatie aan omdat ja ik veel energie heb en veel meer !!!
    ik probeer andere dingen zoals samen veel sporten en ja moeilijk
    als er iets is of vragen je kan gerust mailen :)
    grt

  48. Sophisticated Lady zegt:

    In januari waren mijn ouders een tijdje op vakantie in Marokko en guess what??? Alle planten waren dood. Hahaha!

  49. Hoe zit het met het feit dat de dopamine level – gebeuren/ of hoe dat ook heet. Word aangetast door de te seksueel gerichte televisie programma`s, de te makkelijk bereikbare porno en levens stijl van de nieuwe generaties tegenwoordig?? Volgens wetenschap is het een chemische reactie?? ( Niet zozeer controleerbaar )

    • antoinet zegt:

      Wat waar verwoord heel mooi . Ik zou graag ergens lezen hoe het de adhd.er en de partner/fam. Bevalt en wat de oir er nadelen zijn buiten de rebound..en hoe is de begeleiding daar dan in ? Hoe leert men je dan bvb omgaan met het anders voelen Door het medicijn?en eigenlijk lijkt het mij beter de oorzaak (adhd en de mogelijkheden te benutten) aan te pakken . En hoe kan de adhder ten positieve veranderen als fam.vasthoud /je ziet als in het verleden? Gr H en janneke zo mooi verwoord

  50. Sinds kort ken ik een meisje (wat ik graag beter wil leren kennen) hiermee. Ik heb het “afwezige”, het “botte”, de “stemmingswisselingen” en het “stille” ook al enige malen mogen meemaken. Ik wist echt niet wat ik er mee aan moest (als niet AD(H)D man krijg je voor je gevoel het ene dubbele signaal na het andere….doodvermoeiend inderdaad :) )

    Eind vorige week vertelde ze me wat ze had en dat ze er wel medicijnen voor heeft, maar dat dat ook niet perfect was. Sindsdien ben ik me aan het inlezen en blijkt het heel wat meer te zijn dan de 5 regels die zij eraan besteedde . Bedankt voor het stuk en de reactie, deze geven mij een handvat …en ik zal het nodig hebben zie ik al wel :)

  51. Kirsten zegt:

    Ik heb ook adhd, ik ben na een ernstig auto ongeluk gestopt met mijn medicatie omdat ik er hartkloppingen van kreeg. In overleg met de arts mocht ik er ook mee stoppen.

    Sommige tips hierboven zijn bij mij helemaal niet van toepassing.
    Ik vergeet het huishouden niet en stel het niet uit. Als ik dat doe ben ik alleen maar onrustig in mn hoofd en zit ik niet lekker op de bank.

    Ook was ik juist de agenda in huis, mijn vriend vroeg mij altijd wanneer we wat hebben.
    Dit is nu helaas anders als gevolg van een hersenkneuzing en heeft dus niks met mijn adhd te maken.
    Ook kun je er als volwassene overheen groeien. Ik denk dat ik in die fase zit.

  52. Dag Janneke,

    Ik ben gelukkig dit allemaal te mogen lezen .Mijn leven is een puinhoop.
    Ben 45 jaar en Altijd het beste voorgehad met mensen , soms te veel willen doen voor hen of te behagen , recht uit het hart .Maar maak er telkens liep het uit op een catastrofe .al het goede , leuke wordt in een keer van de tafel geveegd .Ik kon er mijn vinger niet opleggen .Sinds 2j en 4 maanden heb ik een relatie gehad met een zeer bijzondere lieve, hartige vrouw , de liefste persoon die ik maar kon voorstellen ,optimist , onbaatzuchtig , ik heb er geen woorden voor .De relatie is net beëindigd , de zoveelste keer .
    Deze keer ben ik mij vragen beginnen stellen , hoe kan het fout lopen met zo’n persoon . het was die ene persoon zie ik nu waar ik altijd naar toe verlangde , waar ik mee wilde oud worden . Haar onperfect heden maakten haar zelf perfect .Gezegend met naturelle rust, het is de vrouw die het beste in mij naar boven haalde , die mij het mooiste maakte.
    Door haar te zien onder doorgaan en afzien , ben ik beginnen vragen stellen . Het moest iets zijn bij mij
    maar ik kon er mijn vinger niet opleggen . Ik werd en eens op attent gemaakt door haar dat ik mss een adHD probleem of iets dergelijks zou hebben .NietS in het specifiek , maar ze vergelijk het met een zoon van een vriendin , die met medicatie een veel aangenamer persoon was .
    Ik ben dan maar eens beginnen googelen met een paar symptomen en ben hier op terecht gekomen
    mijn ogen gingen open.
    Nooit heb ik beter geweten , ik dacht dat ik een speciaal karakter had ,en dat adhd enkel iets voor kinderen was en van voorbij gaande aard . Altijd droeg ik mijn hart voorop, soms te .ik wilde altijd het beste en mensen behagen , het beste geven van mezelf, toch liep het vaak fout .Graag koken , meehelpen in huishouden voor ze thuiskwam.
    Vaak hadden ik discussies met mijn vriendin dat ze nog nooit eerder gehad had ,zelf was ik het vlug vergeten maar het bleef hangen .Ook was er soms onterecht reden tot achterdocht, maar die ontstaat meestal na externe factoren niet door hen zelf .
    Zelf ben ik ook zelfstandig in de bouw, zeer creatief , ver vooruitdenkend , orgineel , autodidact,
    gouden handen , zeer breed spectrum ,IK wil het allemaal zelf doen en het is perfect,een super resultaat
    Maar !!!!!, het Brengt me niet op ,integendeel het heeft me een berg schulden opgeleverd, het kan niet altijd pech zijn .ondanks de mooie projecten .
    Na het lezen van al die opmerkingen vind ik toch wel veel zaken terug
    -drukke gedachte (soms zeer negatief , altijd aan iets aan het denken)
    -verliezen van aandacht in detail , het detail wordt eindeloos vergroot, en het grote geheel niet meer zien
    -bevriezen van gedachte als gevolg
    -achterdocht
    -zeer creatief
    -veel discussies
    -snel afgeleid, iets doen en vaak 3 min verder met iets anders bezig zijn of 3 dingen
    -vaak dingen niet terugvinden , sleutels , materialen
    -veel Humor
    -passie voor koken
    – hyperfocus , tot midden in de nacht lezen over iets om het te gronden willen analyseren
    -onregelmatig
    -weinig of geen structuur nadien gezien
    -veel op het einde , en dan super lang kunnen werken , last minute planning
    -laatste 5 % niet kunnen afwerken
    -veel excuses , en leugens , die je beseft en toch doet( niet zozeer om te kwetsen , maar eigenbeeld)
    -snel boos en snel terug vergeten .
    -impulsief ( soms heel onzinnige dingen , die je op dat moment niet meer beseft n enorm beklaagd)
    -verlatings angst in relatie
    -een totaal beeld zien , maar niet stap per stap kunne beginnen
    – denken wat een ander van jou denkt ( mss laag zelf beeld )
    -maar een hart van goud
    -lijkt soms depressie
    -hou van eerlijke opinies , niet rond de pot draaien, of iets verzachtend willen zeggen
    -voelde jezelf vaak onbegrepen
    -kan de meest onvergetelijk leuke momenten creëren voor mensen, geliefde
    – heel romantisch

    t is heeeeeeeeel complex, en het maakt me aan de ene kant wat bang , de andere kant verlossend.
    omdat er zoveel types zijn van adhd vaak met heel tegenover gestelde behandelingen van medicatie .
    In ieder geval zoek ik naar ballans , wat rust in mijn leven . dat ik al het positieve eens kan doen renderen op termijn .Ik heb zo n schuld gevoel naar mijn vorige vriendin toe , het was ook totaal onbegrepen , bestempeld als moeilijk karakter .hoewel ik weet dat ze me super graag zag , is er nu een breuk .
    Ik moet eerst hulp zoeken , maar lees ook vaak dat ze in Belgie nog zo conservatief er tegenover staan .
    tov van de diagnose van dr Amen in de states met hersenscan en dergelijke.

    Ik wil echt verder , het aanpakken , eerst en vooral moet ik dit doen voor mezelf ,.
    Alle tips zijn welkom , waar , hoe .

    Ik wil geen dierbare mensen meer verliezen .Een voorbeeld voor mijn zoon willen zijn van 8 jaar.
    IK WIL VOORUIT
    A

  53. Sorry voor wat type fouten in mijn tekst, het was weer eens te snel

    gr A

    • Janneke zegt:

      Beste A,

      Je maakt de balans op van je leven en ontdekt dat je op een weg zit die een kant op gaat waar je niet wil zijn.
      Je schrijft dat je hier graag hulp bij wil, maar niet weet waar te beginnen en of het wel de juiste hulp zal zijn.
      Zelf woon ik in Nederland, dus ben niet goed op de hoogte van jullie gezondheidszorg in België.
      Wel ben ik een jaar of twee geleden naar een symposium over ADHD geweest in Antwerpen , waar deskundigen in ADHD aan het woord kwamen uit zowel België als Nederland. Ik kreeg hier wel het gevoel dat vooral België al behoorlijk aan de weg timmerde, voor wat betreft de problematiek rondom mensen met ADHD.
      Ik krijg niet de indruk dat je al eerder stappen hebt ondernomen om een en ander met een deskundige te delen/ bespreken. En dat je nu min of meer lijkt afgeschrikt door dingen die je gehoord of gelezen hebt.
      In Nederland is het over het algemeen zo dat je met klachten naar je huisarts gaat en dat deze je dan een verwijsbrief geeft voor psychologische hulp en het verder uitzoeken wat er precies met jou aan de hand is. Bijv. PSYQ of de GGZ hier bekijkt samen met jou of er sprake kan zijn van een bepaalde problematiek die ondersteuning vereist, bijv door middel van therapie, maatschappelijk werk en/ of medicatie .
      Ik weet niet hoe dat in België werkt, maar misschien is bij jullie de huisarts ook de poort naar hulp en ondersteuning?

      Sterkte en succes,
      Janneke

  54. Hallo A en Janneke
    Ik ben vandaag voor het eerst hier en lees ik nuttige informaties.
    Wat A heeft allemaal opgenoemd, komt pressies overeen met de problemen of ook wel gewoontes genoemd van mijn vriend plus dat hij nog eigenwijs en koppig is en beloven en niet nakomen.
    De grootste probleem tussen ons is dat ik ook een stoornis heb en dat is autisme.
    We kennen elkaar al twee jaar en de hele twee jaar is met ruzie en verwijten en schuld geven door gebracht en ontelbare keren aan en uit geweest, een stoplicht relatie dus.
    Bij hem was bekend dat hij ADHDer was, maar hij deed er niets mee. Geen pil en geen therapieën. Ik heb heel veel moeite gedaan totdat hij weer begon om behandelingen te volgen en pillen te nemen, maar dat ook weer tijdelijk, hij is nu al weer half jaar mee gestopt omdat niet vergoed werd en therapieën ook gestopt omdat hij regelmatig vergat om naar zijn afspraken te gaan.
    Hij merkte dat met mij ook niet goed ging al begin in ons relatie, want ik kreeg woede aanvallen en schreeuwen en zichzelf slaan en huilen en niets goed vinden en alles moet perfect zijn en kon niet tegen kritiek, kon niet tegen rommel en had hekel aan het woord “vergeten” dat hoorde ik meerdere keren per dag en beloftes vergeten had ik erg hekel aan, niet begrepen worden, of anderen mij raar vonden, zelfs mijn eigen moeder en zussen en broer begrepen mij niet. Iedereen dacht dat ik overdrijf en moet normaal doen en niet zo als kind moet gedragen. Ik wilde altijd alles perfect hebben, ik vergat niets en alles volgens schema volgen anders paniek en stress, alles moet op z’n plek staan.
    Mijn vriend vroeg me om me ook te laten bekijken door een psycholoog, omdat hij niet meer tegen kon hoe ik me gedroeg.
    Twee jaar lang liep ik bij verschillende psychiater en psychotherapeut en psychologen. Ik kreeg pillen om te kalmeren maar helaas niks hielp totdat ik op tv en ook een film over autisme heb gezien en daarnaast was ik nog zelf aan het onderzoeken naar allerlei stoornissen en toen had ik ongeveer door dat ik misschien autisme heb. Ik vroeg aan mijn psycholoog om een diagnose te stellen en gelijk ontdekten wij dat ik autisme heb.
    37 jaar voelde ik me vreemd in dit wereld. Ik voelde me alsof ik van een andere planeet ben. Ik vroeg me altijd af waarom ik anders ben en de rest van de wereld is anders. kon geen enkele opleiding afmaken omdat ik afgeleid werd omdat ik niks leuk vond. Het voelde alsof iedereen mij in de gaten houdt en achtervolgt, vriendjes gehad en werd gedumpt zonder reden. mijn hele leven was een grote vraagteken voor me. Nu dat ik en mijn vriend weten dat ik autistisch ben is nog steeds moeilijk om met mij om te gaan. een ADHD patiënt heeft pillen, ik heb geen pillen voor en plus een vriend die ADHD heeft. We zijn erg verliefd op elkaar. We kunnen niet met elkaar en ook niet zonder elkaar.
    Ik ben op een nieuwe therapeut aan het wachten zodat ik op nieuwe begin mezelf te leren kennen en me gedrag aanpas en leren omgaan met anderen en andere therapie om met mijn woede te kunnen omgaan en onderdruk, maar mijn vriend ziet het niet zitten, hij weet niet of hij met mij zo verder kan, leven lang therapie vind hij niks terwijl hij zelf ook leven lang pillen moet slikken en therapieën moet volgen en moet zich aanpassen.
    Dit is erg pijnlijk voor mij dat ik nergens geaccepteerd wordt nu ook door mijn eigen vriend niet. Dit is erg oneerlijk. Sinds ik weet wat ik heb, ben ik alleen maar aan het huilen en verdriet en doe erg mijn best om mijn vriend tevreden en gelukkig te houden, maar in ons geval dat we beiden een stoornis hebben is een grote probleem.
    Mijn vriend is 43 jaar en ik 37 jaar twee volwassen mensen, maar kunnen niet met elkaar omgaan
    Wat hebben jullie advies voor ons
    groetjes
    uranus

    • Janneke zegt:

      Lieve Uranus,

      Ik heb net gelezen wat je geschreven hebt.
      Ik heb nu helaas geen tijd om daarop te reageren.
      Maar ik beloof je dat ik dat vandaag nog wel zal doen.

      Janneke

    • Janneke zegt:

      Hierbij mijn reactie:

      Lieve Uranus,

      Twee mensen, samenwonend, met een andere bedrading: de een leeft in chaos en onoverzichtelijkheid, constant achter de feiten aanrennen, van alles ( willen) ondernemen en daarbij veel niet doen of te laat, met alle gevolgen van dien ;
      de ander (jij) heeft noodzaak bij structuur, netheid, overzicht, duidelijkheid en regelmaat, dus eigenlijk precies het tegenovergestelde.

      Eigenlijk vullen jullie elkaar perfect aan. Als de een wat over zou kunnen nemen van de ander, zou er wel eens een mooie balans kunnen zijn.
      Maar in de praktijk misschien wat moeilijk uitvoerbaar….
      Misschien ligt er een mogelijkheid in elkaar respecteren en accepteren in hoe de ander is.
      Het mooiste zou misschien wel zijn ( als dat mogelijk is) om jullie woning te verdelen in twee gedeelten, zodat jullie je ieder in je eigen deel kan terugtrekken als daar behoefte toe is: de een in zijn chaos en de ander in zijn netheid en overzichtelijkheid.
      Misschien is een latrelatie, waarbij jullie ieder op jezelf woont een optie. ( bijv twee appartementen naast elkaar of twee huizen met een binnendeur.)

      Jullie zijn beiden goed zoals je bent, maar jullie zijn allebei anders.
      En dat kan veel moeilijkheden veroorzaken als je een relatie hebt met elkaar; veel onrust, onoverzichtelijkheid, nerveuziteit en op zijn tijd boosheid, verwardheid en verdriet.
      En dat zal uiteindelijk de relatie steeds weer op scherp stellen.

      Uranus, je bent een denker en een echte doorzetter! Je komt er wel.
      En uit wat je schrijft, maak ik op dat jullie er beiden echt voor willen knokken.
      Het zou, denk ik , mooi zijn als jullie beiden zouden beginnen met jezelf: accepteer wie en wat je bent en hou van jezelf, je bent goed zoals je bent.
      Je kan alleen maar iets veranderen aan jezelf waar je zelf baat bij hebt ( de zin van inziet) en gelukkiger van wordt. Als dat namelijk niet het geval is, zal je het niet volhouden.
      Probeer niet iets te veranderen voor je omgeving, doe het voor jou. Als jij je prettig voelt en jezelf accepteert zoals je bent, dan straal je dat ook uit naar anderen.
      Probeer te denken in oplossingen en niet in problemen.
      En praat met elkaar.
      Je vertelt dat je vriend zijn beloftes niet nakomt. Komt veel voor bij mensen met ADHD: je belooft iets, oprecht, vervolgens vergeet je die belofte met dezelfde vaart weer. ( Slecht werkend geheugen; vergeten te noteren; uitstellen en daardoor vergeten wat je uitgesteld hebt. Een heel herkenbaar probleem)
      Vaak gaat dit soort beloftes alleen goed als het over iets gaat wat hen erg bezig houdt en hun aandacht gevangen houdt. Tja….
      Veel mensen met ADHD hebben een constante stroom van gedachten die alle kanten opvliegen. Een wirwar gedachten, de een vloeit voort uit de andere en lijkt voor diegene heel logisch verbonden te zijn met elkaar. Maar iemand zonder adhd zou deze gedachtegang helemaal niet logisch vinden, maar juist chaotisch.
      Zoals het hoofd van iemand met ADHD is, zo ziet vaak zijn directe omgeving er ook letterlijk uit.
      En ook soms juist niet: sommigen zoeken het in hun omgeving dan juist in structuur en overzicht, om de chaos in hun hoofd te compenseren.

      Ik wens je alle goeds en sterkte toe,
      Liefs, Janneke

Laat wat van je horen

*