Egoïstisch uit mezelf of door mijn ADHD?

Ik ben 22 jaar oud en weet al van een jonge leeftijd dat ik ADHD heb. De focus lag toen echter op hoe zich dit uit op school en de hyperactiviteit. Nu als volwassene ervaar ik heel veel van de kenmerken anders en met meer gevolgen voor mijn persoonlijke leven.

Met de quarantaine zitten we allemaal kort op elkaar. Ons huis heeft dunne muren, dus mijn zus en ik horen elkaar regelmatig wel eens spreken. Gisteren had ze ons gezegd dat ze een mondeling examen had, maar toevallig recht op hetzelfde uur dat ik mijn laatste gesprek had voor een afstudeerproject, dat die avond ingeleverd moest worden. Verzetten was voor mij geen optie. Ik beslis om in de kelder te bellen.

Uiteraard verloopt mijn ochtend van het gesprek chaotisch: ik ontbijt en raak aan de praat met mama, spring te laat in de douche en ben al te laat voor mijn gesprek. Uit haast en stress (een moeilijke groepspartner heeft dat effect snel op mij) beslis ik mijn gesprek toch in mijn kamer te doen, maar gewoon stil, zodat mijn zus me niet zal horen. Een vervelend gesprek en heel slechte internetverbinding doen mijn stress enorm snel stijgen en, vergeten dat mijn zus haar mondeling examen aan het afleggen is, ga ik op mijn bed zitten waar ik betere verbinding heb. Maar ook veel dichter bij onze gemeenschappelijke muur. Ik breek het gesprek zo snel mogelijk af en hoor dan opeens mijn hond aan de deur. Verschrikkelijk genoeg om te zeggen, maar mijn zus haar examen had mijn gedachten volledig verlaten… Ik doe de deur open, begroet de hond en hoor opeens mijn zus haar stem. En ik besef: Verdorie… haar examen…

Uiteraard is mijn zus nu zeer kwaad op mij, en ik zal ook nooit zeggen dat ze dat niet moet zijn. Wat ik heb gedaan is verschrikkelijk. Maar ik stel me nu gewoon de vraag: is het mogelijk om zo iets belangrijk te vergeten in het midden van een stressvolle situatie? Of is dit egoïsme gewoon het gevolg van wie ik ben, en niet mijn ADHD?

Over Redactie ADHDITION Magazine

Speak Your Mind

*