ADHD volwassenen in het huwelijk

adhd volwassenen huwelijkVolgens The New York Times lopen er in de Verenigde Staten duizenden (vier procent van de bevolking) ongediagnosticeerde ADHD volwassenen rond. Veel van deze ADHD-ers zijn getrouwd, maar de combinatie ADHD en huwelijk is niet altijd even goed. Een aantal tips om het uit te houden met die stuiterballen.

Juist omdat veel volwassenen met (ongediagnosticeerde) ADHD doorlopend op hun tenen lopen om zich aan te passen aan de maatschappij, is eenmaal thuis de rek eruit en geven ze ongegeneerd toe aan hun bijzondere bedrading, met alle gevolgen van dien. De niet-ADHD hebbende huwelijkspartner slaat vervolgens op tilt: “Waarom hang je urenlang achter die computer, zie je niet dat de toestand van ons huis niet onderdoet voor een slagveld? Denk je soms dat de vuilnisbak vanzelf naar de straat toe kachelt? Hoe vaak moet ik je vertellen dat de post in de kast hoort en níet op de stortbak van het toilet?”

In de wittebroodsweken worden dergelijke ergernissen nog weleens bedekt met de mantel der liefde, maar met het klimmen der jaren wordt ook de berg frustraties steeds groter. Tijdige (h)erkenning van AD(H)D kan een hoop problemen voorkómen, mits de niet-ADHD-hebbende partner bereid is om rekening te houden met de bijzondere bedrading van zijn/haar eega.

Tips om een ADHD-huwelijk in goede banen te leiden en/of te houden.

Kennis is macht

Iedere relatie, dus ook een niet-ADHD-relatie, draait om begrip. Zit je in een AD(H)D-huwelijk, weet dan wat het hebben van AD(H)D inhoudt en vat ADHD-symptomen zoals snel afgeleid zijn en de neiging hebben je te interrumperen, niet persoonlijk op.

Zorg voor structuur

Veel ADHD volwassenen varen wel bij structuur, maar zijn zelf niet of verminderd in staat deze structuur aan te brengen. Je kunt  je partner helpen door hierin zelf een actieve rol te spelen. Ook de aanschaf van een whiteboard of weekplanner kan uitkomst bieden.

Maak tijd voor elkaar

Qualitytime is goed voor elk huwelijk, niet alleen voor ADHD-relaties. Maar juist in een ADHD-huwelijk kan het extra belangrijk zijn om tijd vrij te maken voor elkaar. Veel ADHD-ers raken snel overspoeld of kunnen uren – zo niet dagenlang opgaan in een bepaalde bezigheid of liefhebberij (hyperfocus). Regelmatig samen een dagje of avondje samen weg kan dit patroon doorbreken.

Maak niet de fout je partner als patiënt te zien

Je partner mag dan wel ADHD hebben, maar dit maakt hem/haar nog niet tot patiënt. Bedwing eventuele neigingen om werkelijk álles maar als ADHD-gedrag te betitelen. Steevast de verjaardagen van je hele rits neefjes en nichtjes ‘vergeten’ kan immers ook betekenen dat je eega gewoon geen zin heeft om vrijwel elke zondagmiddag op een kinderpartijtje te zitten.

Sta stil bij de pluspunten van je geliefde

Goed, hij of zij vergeet misschien wel elk jaar jullie trouwdag, laat met een gerust hart de vaat drie weken op het aanrecht bivakkeren, is met z’n eeuwige betalings-uitstelgedrag de droom van elke deurwaarder, en drijft je moeder tot waanzin met de meest impulsieve opmerkingen.. Maar hij of zij is óók diegene met wie altijd wat te beleven valt, nooit lang boos kan blijven en nog kinderlijk enthousiast kan genieten van een sneeuwballengevecht. (Om maar eens wat voorbeelden te noemen, want uiteraard kennen wij jouw partner niet en is elke ADHD-er ook maar een mens, in plaats van een stereotype.) Probeer, ondanks je ergernissen, altijd oog te houden voor de kwaliteiten van de ander, als partner én als mens.

Let op: heb je in je huwelijk te maken met lichamelijk en/of geestelijk geweld, ontrouw of vernedering, dan is er veel meer aan de hand dan alleen een ADHD-huwelijk! Het hebben van bijzondere bedrading mag nooit een excuus zijn om lichamelijk of geestelijk over de schreef te gaan.

Over Linda Groesbeek

Reacties

  1. madelief zegt:

    ik ben nu een half jaar getrouwd met mijn man die ADHD heeft.
    En we zijn 3 jaar samen.
    ik herken me zelf heel erg in de omschrijving hier boven.
    Ook is humor in je relatie heel belangrijk.
    En je moet veel kunnen hebben en goed vinden.

    Ik zou graag in contact willen komen met personen die ook een partner hebben die adhd hebben.
    ik ben gek om mijn man maar soms zou ik hem wel eens achter het behang willen plakken.

    mijn man werkt vor zich zelf en soms is dat heel zenuw slopend omdat er dan geen opdrachten binnen komen omdat hij enkele dingen is vergeten….
    Groetjes madelief

    • Mirjam zegt:

      Ik heb ook een man met ADHD en zou graag ervaringen uit willen wisselen en evt. tips?
      Groetjes van Mirjam

    • nanette zegt:

      ik woon al 11 jaar samen met een man die ADHD heeft (zeldzame soort)ik ben niet getrouwd
      maar wil ook graag met andere vrouwen praten waar van de partner ADHD heeft
      laat mij weten wie met mij hier over in contact wil komen?
      Groetjes nanette

      • mirjam bosman zegt:

        hoi bij ons is de situatie andersom maar zou graag met een vrouw praten hoe zij dit beleeft

        • nanette zegt:

          hai,zag je bericht graag wil ik ook praten hoe zij dit beleeft

        • Hoi , ik las je reactie over leven met een persoon die volwassenen ADHD heeft , ik vrees dat ik ook dit heb en zou graag met je hierover willen praten , indien jij dat ook wil natuurlijk .
          Ik ben 52 jaar gehuwd ( een moeilijk huwelijk door mijn gedrag ) 2 zonen en ondertussen al 4 x oma
          Groetjes
          Ann

          • Beste Ann,
            Mijn naam is Esther, heb vorig jaar een man ontmoet met ADHD. Graag wil ik weten hoe ik hiermee om moet gaan zonder op mijn tenen te lopen

      • Mirjam zegt:

        Is er misschien een groep op fb waar we er over van gedachten kunnen wisselen?

    • Jeanet zegt:

      Hi madelief,
      Erg herkenbaar allemaal ,mijn man werkt ook voor zichzelf , en regelmatig gaat er van alles mis .
      Met teveel opdrachten overziet hij het niet meer ,en vergeet hij van alles. Ook de administratie.wat leid tot ruzie en frustratie van mijn kant .ik herken heel veel ,en vind het erg lastig allemaal.
      Mijn dochter en een van mijn twee zoons hebben het ook .

    • Hoi! Oude post maar misschien kunnen we mailadressen wisselen?

    • Ik heb een partner met ADHD en zoek naar tips hoe we er samen nog beter mee om kunnen gaan.

  2. janneke zegt:

    Hoi Mirjam en Madelief,

    Ook ik heb een man met ADHD.
    Wij zijn 34 jaar getrouwd, ons huwelijk is 2 jaar geleden bijna op de klippen gelopen.
    Daarvoor waren er ook problemen, maar in 2011 bleek de situatie niet langer houdbaar.
    Ik ben een paar dagen bij mijn dochter geweest, volledig overstuur (ik was helemaal op, kon niet meer).
    Toen ik mijn man twee dagen later sprak, zag ik in zijn ogen dat het heel heel slecht met hem ging.
    Ik heb mijn gevoelens opzij gezet en ben met hem mee naar huis gegaan.
    Ik denk nog steeds dat ik voorkomen heb dat hij zelfmoord zou gaan plegen. Hij geeft dat ook toe.
    Ik kwam kort daarna bij toeval(?), via mijn vriendin die mij hierop attent maakte, in het bezit van het boek “Hulpgids ADHD” van Hallowell en Ratey en dit was een regelrechte eyeopener, zelfs voor mijn man!
    Naar aanleiding daarvan en de hele situatie zoals die op dat moment was, zijn we via de huisarts bij de psycholoog en uiteindelijk psychiater beland.
    Diagnose: Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en impulsiviteit, zeer ernstige depressie en relatieproblemen.
    Inmiddels zijn we twee jaar verder en in rustiger vaarwater.
    Gepokt en gemazeld door het verleden en waar we doorheen zijn gegaan de laatste jaren.
    Als jullie ervaringen willen uitwisselen of als ik met jullie mag meedenken over zaken waar jullie tegenaan lopen sta ik daar graag voor open.

    groetjes,
    Janneke

    • Hallo Janneke,

      Door veel zoeken over ADHD vond ik deze site. Bij mij is sinds kort ADHD geconstateerd ( ik ben nu 34) Maar door al mijn impulsieve reacties, te snel verkeerde conclusies trekkende grijze massa en vooral mijn opvliegendheid staat nu mijn huwelijk op de rand van een afgrond. Volgende week wordt als het goed is de medicatie gestart, net als de relatietherapie.
      Dank je voor je verhaal. Ik wil graag veranderen en lees nu ook de hulpgids. Met jouw verhaal in mijn achterhoofd wil ik de man worden die mijn vrouw verdiend. Ik wens je man en vooral jou nog veel levensvreugde, hopelijk samen.

      Groetjes,
      Martijn

      • Hoi Martijn,

        Wij zijn al een poos in therapie, samen en alleen.
        Soms gaan dingen niet meer vanzelf en moet je dankbaar hulp aanvaarden.
        Het is op dit moment wel weer even zwaar door zaken die uit die donkere periode opduiken.
        Die moeten nog opgelost worden. Maar hoe dat verder ook afloopt, wij gaan het wel redden.
        Gelukkig wel, want ondanks alles wat gebeurd is, hou ik nog steeds van deze man en wil ik hem niet kwijt.
        Fijn dat je ziet dat er iets moet veranderen en dat je er, gelukkig samen, voor wil knokken!
        Een boek dat ons ook veel inzicht heeft gegeven is “ADHD- relaties” van Melissa Orlov.
        Je moet haar maar eens googlen.
        Daar heeft je vrouw ook veel aan, naast de zelfhulpgids.
        Als je elkaar beter begrijpt, voor zover mogelijk, kan je met een hoop zaken anders omgaan of ze anders benaderen.
        Heel veel succes en dank je wel voor je lieve wensen,
        lieve groet,
        Janneke

    • j.boxman? zegt:

      j.boxman?

  3. madelief zegt:

    Hoi Mirjam en Janneke.

    fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die een partner heeft met adhd.
    En janneke wat een indruk wekkend verhaal.
    knap dat je het toch weer op gepakt hebt.

    wij zijn volgende week 1 jaartje getrouwd.
    maar vind het af en toe wel heel pittig.
    Ik heb een bloed probleem en daardoor heb ik vaak te weinig energie en kan ik mijn man helemaal niet meer volgen.
    Mijn man heeft ook heel vaak behoefte aan heel wat alcohol.
    kennen jullie dat ook en hoe gaan jullie daar mee om?

    Ik vind het af en toe heel zwaar.

    groetjes madelief

  4. janneke zegt:

    Hoi Madelief,

    Mijn man weet zijn hele leven al dat hij verslavingsgevoelig is.
    Denk dan aan gokken, risico’s nemen (met name in het verkeer), drinken, roken, verzamelen en opstapelen (vorm van controle)
    Ik ken hem vanaf zijn 18e en toen pochtte hij graag op het feit goed tegen alcohol te kunnen.
    Dat pochen is gestopt toen hij 7 jaar later tijdens een familiefeest tegen een kennis van mijn ouders heeft opgedronken: hij was zó dronken en hij heeft in dat restaurant het hele toilet ondergekotst.
    Mijn broers hebben hem gevonden daar, terwijl hij de afvoer probeerde de ontstoppen met zijn handen.
    Ze hebben hem letterlijk naar de taxi moeten dragen en bij ons thuis de trap op. Mijn schoonouders, die op onze kinderen pasten, wisten niet wat ze zagen.
    Achteraf schaamde hij zich kapot. Hij heeft de hele nacht gekotst, maar ging de volgende dag netjes naar zijn werk. ’s Avonds een vent, ’s morgens een vent! zei hij
    Het is de laatste keer dat ik hem dronken heb gezien.
    Hij wist vanaf dat moment dat hij het niet in de hand had. En dat is iets wat hij niet wil.
    (Dat is dus wat ik met hem meeheb: hij signaleert het, kan het niet goed hanteren, tegelijk wil hij het niet.)
    Sinds hij medicijnen gebruikt voor zijn ADHD (waarbij alcoholgebruik wordt afgeraden) drinkt hij helemaal geen alcohol meer.
    Gokken zoekt hij niet op, juist omdat hij weet dat hij er niet mee kan omgaan. Heeft het als student wel gedaan en verdiende daar een lekker zakcentje mee.
    Later speculeerde hij op de beurs. Dat ging hem heel goed af! Tot na de Twin-Towers. De beurs kachelde in elkaar en de winst verdampte waar je bijstond. Hij mocht nog blij zijn dat het hem verder niets gekost heeft, alleen ons spaargeld.
    Roken heeft hij ook gedaan, tot zijn 27e. Onze twee oudste kinderen hadden op dat moment ernstig last van astmatische bronchitis. Ik ben het gesprek met hem aangegaan dat zijn rookgedrag daar niet bij paste. Hij zag dat ook in en is gestopt.
    En dát heeft hem de meeste moeite gekost. 10 jaar later kon hij nog in zijn bed omhoog schieten met het idee dat hij net een sigaret had gerookt.
    Risico’s in het verkeer nemen, tja, dat blijft een moeilijke….
    Behalve beschadigingen aan zichzelf, (op motor en fiets) heeft hij nog niet iemand anders beschadigd.
    Maar ik merk wel dat hij met de medicatie en de gedragsveranderingen door de therapie, minder risico begint te nemen en zich meer bewust wordt van hoe hij zich gedraagt. Al heeft hij dat niet altijd in de hand, hij doet er wel zijn best voor.
    Eigenlijk zie je dus dat er pas verandering plaats vindt als er iets aan vooraf gaat wat het triggert ermee te stoppen.
    Ik hoop niet dat er bij jullie eerst iets ernstigs moet gebeuren (en dan denk ik in eerste instantie het verbreken van de relatie/ verkeersongevallen waar anderen door zijn toedoen de dupe van zijn etc)
    om hem in te laten zien dat hij op de verkeerde weg is.
    Zelf ben ik verpleegkundige en ik heb de gevolgen gezien van alcoholmisbruik in het ziekenhuis.
    Mannen/vrouwen met korsakow-syndroom (dementie door alcoholmisbruik; echt, ze zijn zo gek als een deur), lever- en alvleesklieraandoeningen en daar uiteindelijk aan overlijden.
    Ondertussen hebben ze een gezin dat in puin ligt, oude ouders van in de 80 die achter hun verslaafde kinderen aanlopen om ze maar te behoeden voor een ondergang die onherroepelijk komt, kinderen/ vrouwen die zich van hen hebben afgekeerd enz.
    Mensen die zo graag drinken moeten eens kennis maken met die gevolgen. loop eens een tijdje mee zou ik zeggen.
    En praat eens met mensen die door hun alcoholmisbruik het leven van zichzelf en anderen verwoest hebben. Hoe die nu naar zichzelf kijken, naar hun eeuwige schuldgevoel (die ze misschien nóg wel hard proberen weg te drinken)!
    Het is jammer dat het zo is, maar ik heb vaak het gevoel dat mensen eerst hard op hun bek moeten gaan voordat ze iets van een ander willen aannemen of hun gedrag willen veranderen.
    En soms veranderen ze nooit, omdat het moeite en inzet kost en een glas naar je mond duwen minder. En het verdooft lekker ieder gevoel van schuld en schaamte wat je eventueel wel hebt.
    Bedenk wel, Madelief, wat je ook probeert, tegen hem zegt of doet, jij kan hem niet veranderen, dat kan alleen hijzelf. Uiteindelijk kan je alleen jezelf veranderen, er anders naar gaan kijken.
    Madelief, blijf goed op jezelf passen en bewaak je grenzen!!!!
    Wordt je man psychisch begeleid/ heeft hij gedragstherapie/ medicatie?
    Als er iets goed voor hem zou zijn, dan is het allereerst stoppen met drinken en gaan mediteren.
    Doe dat desnoods samen. Ook meditatie geeft op de duur gedragsverandering, het verandert je hersenen.
    Mijn man heeft er veel baat bij. (Al lijkt het niet bij elkaar te passen, ADHD en meditatie)

    sterkte en groetjes,
    Janneke

  5. madelief zegt:

    hoi Janneke,
    ja verslavings gevoeligheid is wel iets wat echt bij adhd hoort.

    Mijn man heeft het vooral met drinken maar gebruikt het ook als een soort van medicijn.
    zelf slikt hij ook anti depresiva . en geen medicijnen meer voor zijn adhd.
    hij wilt eigenlijk ook niet meer over zijn adhd spreken en volgens hem is hij er over heen gegroeid.
    maar ik herken nog zo veel dingen van een adhd er in hem.
    En ik heb ook voor de zorg geleerd en opvoed kunde en in mijn opleiding heb ik geleerd dat adhd nooit over gaat alleen dat je er wel mee kunt leven.
    ik vind het dus wel heel moeilijk en ben zelf wel heel energie loos momenteel.
    ik kan het niet met hem bespreken en ik maak zelf het probleem alleen maar groter volgens hem.
    alleen zit ik met zijn drank gebruik, hij heeft heel vaak wel wat te veel op en is dan misschien niet gemeen of vervelend maar wel heel erg ierietand.
    gisteren ging hij om 1:00 snachts nog een discusie met me aan over niks. hij had te veel op en dan eist hij dat ik naar hem luister, resultaat was dat ik om 4 uur nog niet sliep hij wel.

    Volgens hem wordt hij van de drank rustig maar ik kan hem dan vaak niet meer volgen.
    en ik zou willen dat hij psychisch begeleid wordt maar hij vind dat hij geen probleem heeft. ik denk te zuur. hij slikt wel anti depresiva. tegen angst stoornis.

    alleen zijn bedrijfje loopt ook niet meer en we komen bijna niet rond ,ja ik werk me een slag in de ronde en dat is eigenlijk te zwaar.

    we hebben bijna ons eerste huwelijks jaar er op zitten en ik hou heel veel van hem maar ik moet echt mn grenzen aan geven en daar ben ik niet zo goed in.
    hij werkt ook thuis dus hij is altijd thuis. dus als ik even rust wil moet ik de deur uit.
    dat heb ik vanmiddag dan ook gedaan.

    Janneke hebben jou kinderen ook adhd?

    groetjes madelief
    in het verkeer is hij redelijk voorzichtig hij heeft bewust geen rijbewijs omdat hij bang was vroeger dat hij te wild was. sinds kort wel een brommer.
    ik heb wel een rijbewijs.

    In het verkeer valt het wel mee hij heeft geen rijbewijs ik wel en ik rij ook altijd alleen beweert hij wel altijd dat hij beter kan rijden als hij zn rijbewijs heeft.

  6. janneke zegt:

    Ach Madelief,
    mijn maag krampt samen als ik jouw verslag lees.
    Ik zou graag meteen wat zinnigs op willen schrijven, maar ik wil er eerst wat langer over nadenken als je dat niet erg vindt.
    Morgenochtend schrijf ik je terug.

    Liefs,
    Janneke

    • janneke zegt:

      Hoi Madelief,
      Ik heb opgezocht wat er in het lichaam kan gebeuren bij gebruik van alcohol icm anti-depressiva :

      • Interacties alcohol en antidepressiva

      TCA (tricyclische antidepressiva)

      Alcohol en TCA worden beide afgebroken in de lever, door alcohol wordt TCA minder goed afgebroken door je lever. Hierdoor is de dosis van het medicijn in het bloed te hoog en kunnen bijwerkingen als sufheid en slaperigheid toenemen. Ook je alcohol-bloedspiegel kan hoger uitvallen, dit is belangrijk voor als je nog wilt auto-rijden na twee glazen alcohol. Je blaastest kan nog wel eens hoger uitvallen dan gedacht

      Je schrijft dat je heel veel ADHD symptomen ziet bij je man en dat je hebt geleerd dat daar prima mee te leven is.
      Ik denk inderdaad dat je als mens prima kunt leven met ADHD. Zonder medicatie en zonder begeleiding. Maar in het merendeel van de gevallen dan wel in je eentje.
      Je stuitert door je leven, maakt brokken en lacht erom en/of maakt brokken en maak dat je wegkomt en/of je maakt brokken, je huilt even en hup, verder weer! Op naar baantje zoveel, ideetje zoveel, partner zoveel, out of the box-denken zoveel.
      Ik denk dat er heel wat mensen met ADHD in de maatschappij heel hard werken, daar ook compleet grenzeloos in zijn (hyperfocus), geweldig leuke vrienden zijn, waarom en waarmee je ontzettende lol kunt beleven en steeds in zijn voor grappen en grollen en die zo energiek zijn dat ze iedereen met zich meetrekken in hun zelfgeschapen draaikolk.
      Die van het ene doldwaze plan naar het andere stuiteren en daar af en toe ook nog eens precies iets aanboren waar nét iedereen op zat te wachten en dus daar ook nog eens flink geld mee verdienen.
      In tegenstelling daarmee zijn er ook mensen met ADHD die op deze manier rondstuiteren en een spoor van vernieling achter laten: diep verdrietige en ontgoochelde partners (verbroken relaties) door alles wat ze niet hadden moeten uitspoken om het goed te houden, verbroken familiebanden, en mogelijk zelfs regelrechte criminaliteit met alle gevolgen van dien.
      Dhr Barkleij (dé ADHD-psycholoog uit Amerika) zegt dan ook dat het merendeel van de mensen die in de gevangenis zitten in aanmerking komen van de diagnose ADHD (en eventuele co-morbiditeit die daar vaak mee samen gaat).
      Hij zegt dat er drie breinnetwerken zijn die ons sturen in ons gedrag:
      de emotionele sturing, het afremmen van impulsen en de timing van wat we doen en zeggen.
      Madelief, kijk eens met de ogen van wat ik hier schrijf naar het functioneren van je man.
      En kijk wat je ervan herkent.
      Ieder mens heeft wel trekjes van ADHD. Wanneer wordt ADHD wel een probleem dan?
      – als je niet goed vooruit kan denken
      – niet goed je tijd indelen/ plannen
      -impulsen die opkomen niet kan afremmen of uitstellen
      -rusteloos zijn
      -ondoordacht handelen/ te snel beslissen
      -opleidingen niet af kunnen maken/ moeite met je baan vasthouden
      -moeilijkheden met of in relaties
      Dhr Barkley zegt dat als ADHD op tijd wordt ontdekt en behandeld het heel veel problemen kan voorkomen. Soms is gedragstherapie (lees: bewustwording) voldoende, maar in het merendeel van de gevallen werkt een combinatie van medicijnen en therapie het beste.
      Er ontstaat namelijk meer zelfregulatie.

      Ondoordachte beslissingen kunnen schulden tot gevolg hebben. Om dit weg te duwen drink, rook of eet je meer dan goed voor je is of gaat aan de drugs. Je maakt makkelijker ruzie (voelt geen grenzen, dendert over die van anderen heen). Je wordt somber, depressie ligt op de loer.
      Uiteindelijk lopen relaties stuk hierop.
      Mensen met onbehandelde ADHD hebben een drie maal grotere kans om voor hun 46e te overlijden door een ongeluk, verslaving of slechte gezondheid.
      25% van de mensen met ADHD ontwikkelt vroeg of laat een depressie.
      Dus als jouw man de diagnose heeft gekregen en jij herkent een hoop van bovenstaande zaken, dan ga jij je toch afvragen wat de redenen zijn waarom hij niets onderneemt zijn sociale, relationele, financieele en psychische situatie te verbeteren?

      Nu snap ik en voel ik echt wel aan hoe ontzettend veel jij van hem houdt.
      En dat jij hem niet kwijt wilt. En dat je alles voor hem wilt doen. En dat je altijd bereidt bent dat stapje opzij te doen om hem meer ruimte te gunnen, meer dan jij jezelf gunt.
      Zie hem maar als een dikke grote olifant met een eetprobleem. Jullie moeten samen een hokje delen van twee vierkante meter. Jij bent klein en tenger en neemt niet veel ruimte in.
      Maar hij eet en eet en eet en jij niet, want anders past het allemaal niet meer.
      En langzaam drukt hij je met zijn ontzettende gewicht dood tegen de wand.
      En dan is jouw leven voorbij.
      Maar je hield wel heel veel van hem.
      Hij ook. Want hij at niet minder of ging op dieet om jou ook wat ruimte te gunnen.
      Madelief? Ga jij ook een beetje van jezelf houden?
      En wanneer ga je daarmee beginnen?
      liefs,
      Janneke

  7. Janneke, kan ik op de een of andere manier met je in contact komen?

  8. janneke zegt:

    Hoi Kaat,

    Ik ben een paar dagen niet thuis geweest, ik zie net je vraag.
    Heb je daar een dringende reden voor die je niet op deze side kan of durft te zetten?

    Janneke

  9. Oscar zegt:

    Vriendin met ADHD, nu een jaar of 7. Wat me irriteert en boeit is de (ogenschijnlijke) afwezigheid van diepgang of gevoel
    Op intimiteit en liefkozingen onwennige reactie
    Geen kip zonder kop als je leest maar wel altijd bezig heeft geduurd voor ik besefte hoe gevoelig zij is voor prikkels
    Raakt tot huilens toe gefrustreerd van zich ‘ niet kunnen uiten’ en wordt dan furieys verwijt mij met regelmaat dat ik haar niet voor vol aan zie. Soms mis ik mis de romantiek en subtiliteiten. Zij zit n haar gewoonten en haar eige koppie
    Machtstrijd uit den boze want het gaat tot het gaatje en harder dan hard
    Maar dan treffende opmerkingen, gebaren dat ik merk dat ze kleine dingen onhoud
    Kan bij tijd en wijle boos op haar zijn maar meer is deze relatie een les in hier en nu leven
    MvG

    EErlijk gezegd, zou

    • hallo, ikzelf ben ook een ADHD-er en loop de laatste tijd binnen mijn relatie erg tegen de lamp.
      ik ben al 8,5 jaar samen met de man van mijn leven en wil hem ook echt niet kwijt. maar ik merk dat ik soms gewoon teveel voor hem ben. ik ben pas de afgelopen paar jaar erg bewust geworden van mijn ADHD en de symptomen die daarbij horen. vroeger was het niet zo in opspraak ADHD, en was je gewoon een ‘lastig’ kind die zich niet goed kon concentreren en druk was.
      wat ikzelf het moeilijke vind van mijn ADHD zijn de ontwikkelingen binnen conflict situaties, mijn hoofd wordt zo druk en sla gewoon op hol (krijg zoveel emotionele prikkels boos,verdrietig, e.d.). ik wil graag mezelf verdedigen en goed verwoorden maar het lukt mij niet binnen in mijn relatie (buiten mijn relatie om heb ik er niet veel last van). en klap dan dicht en moet dan vaak huilen, dit is niet echt heel fijn gedrag voor een volwassen vrouw en heb daar zelf ook heel erg last van want ik laat elke keer een bepaalde onvolwassen kant van mij zien wat ik eigenlijk niet ben.
      ik merk dat mijn partner echt het geduld aan het verliezen is met mij en hij heeft het gevoel dat hij mij niet kan bereiken. terwijl ik echt mijn best doe…….. ben zelf een beetje radeloos en zou graag in contact komen met een vrouw die in een soortgelijke situatie zit/heeft want hierin voel ik me best eenzaam en onbegrepen. en als ADHD-er weetje ook dat mensen hun best doen om je te begrijpen ( zoals o.a. mijn partner, maar in de praktijk niet wetend wat er allemaal gebeurd in ons ADHD hoofd in zo’n situatie).
      ik hoor het graag allemaal en anders is het ook wel een keer fijn om je verhaal te doen haha

      • Janneke zegt:

        Hoi Roos,

        Ik lees net je stukje.
        Het moet inderdaad heel lastig zijn voor jullie allebei om elkaar te verstaan en te begrijpen vanuit hoe je zelf bent en functioneert en hoe dit bij je partner werkt…
        Jij wil jezelf verdedigen/ goed verwoorden/ verklaren tegenover je partner en als dat dan niet lukt ( omdat je hem niet lijkt te bereiken/ hij wordt nog bozer/ hij reageert niet op een manier die jij op dat moment nodig hebt/ hij begrijpt niet hoe het bij jou werkt of aankomt) ga je huilen.
        En dat is niet meer dan het tonen van je onmacht; al het andere werkt niet en je moet ergens heen met al die gevoelens, ze stromen weg.
        Wees niet boos of teleurgesteld op of in jezelf als dat gebeurt.
        Zeg gewoon dat het gebeurt omdat je niet meer weet wat je nog moet doen om jezelf te verklaren.

        Een relatie hebben met iemand met wie je graag je leven/ huis wil delen, vraagt inzet, liefde, begrip, inlevingsvermogen enz enz
        Het is nooit klaar en is steeds aan veranderingen onderhevig.
        Dat maakt het ook tot een uitdaging.
        Elkaar zo goed mogelijk begrijpen en aanvoelen is belangrijk en maakt de omgang met elkaar makkelijker.
        Wat ik jullie echt kan aanbevelen is het boek “hulpgids ADHD ”
        ( van Hallowell& John Ratey)
        Wij hebben er in ieder geval veel aan gehad om te snappen wat ADHD voor de persoon in kwestie en de omgeving met zich meebrengt.

        Hartelijke groet,
        Janneke

        • Hay Janneke,
          bedankt voor je snelle reactie, ik ga het boek maar eens aanschaffen.
          ik heb mijn partner ook gestimuleerd om deze website even te bekijken en door te lezen. Want er zijn echt momenten dat ik dacht dat ik gek werd en niet normaal was en dat voedt mijn onzekerheid alleen maar en dat is niet de bedoeling. wil wel samen gelukkig zijn en werken naar een balans.
          de wil is er bij beiden dus het gaat zeker goed komen of we gaan iig ons best doen. groetjes Roos

          • Janneke zegt:

            Hoi Roos,

            Fijn om te lezen dat jullie er allebei voor willen gaan elkaar beter te begrijpen.
            Want als je je alleen en niet begrepen gaat voelen in een relatie, kan je net zo goed alleen zijn, dat geeft in ieder geval minder stress…
            Ieder mens heeft zijn zwakke en goede kanten. En we verschillen van elkaar, allemaal.
            Het kan zo zijn, dat, waar jij zwak in bent, juist een sterke kant van je partner is en andersom.
            Profiteer daar beiden van, want je kan daarvan op een positieve manier gebruik maken.
            Het begint bij respect en wederzijds begrip en acceptatie van hoe de ander is.
            Nog meer van belang is, dat jij jezelf accepteert, met je zwakke en sterke kanten.
            Voel het niet als zwak als je eens op een ander leunt bij wie dat wat jij niet goed voor elkaar krijgt, juist een sterke kant is.
            Kijk hoe die ander dat doet en leer ervan.
            Je kwetsbaar durven opstellen maakt een mens uiteindelijk alleen maar sterker.
            Omdat je meer begrip en steun zal krijgen uit je omgeving.
            Durf dat aan.
            Wees bereid om naar jezelf te kijken en als je dingen ziet, die niet goed voor je werken of zelfs tegen je werken, ga eens op zoek naar andere mogelijkheden om dat positiever te laten uitpakken.
            En dit geldt voor ieder mens, maakt niet uit met wat voor bedrading.
            Succes en alle goeds voor de toekomst,
            Janneke

          • Katrien Van Roy zegt:

            Hallo Roos,

            Zouden wij in contact kunnen komen?

      • Hoi Roos!

        Nu 8 jaar in een relatie en pas kort ontdekt dat ik mogelijk ADD heb. Ik herken superveel van wat jij schrijft.
        Ik zie dat jouw bericht al een jaartje oud is. En ik ben erg benieuwd naar hoe het nu met je gaat. Hoe kunnen we in contact komen ?

  10. Oscar zegt:

    Alcohol wordt inderdaad een probleem als wij in een afkoelingsperiode zitten

  11. janneke zegt:

    Oscar,

    Sinds wanneer weet je vriendin dat ze adhd heeft?
    Gebruikt ze enige vorm van medicatie?
    Heeft ze enige vorm van begeleiding?
    Ik lees nogal wat problematiek in het bovenstaande. Wat doet dat met jou?

    groetjes,
    janneke

    • Arnold zegt:

      Hallo allemaal
      ik zat weer eens te lezen hier en herken hier toch weer heel erg veel wat betrefd relaties en medicatie
      ik ben oa 15 jaar getrouwd geweest (toen natuurlijk geen diagnose en medicatie) en daarna wat vriendinnetjes 1 x samengewoond en als laatste een soort lat relatie van 9 jaar
      nu inmiddels 5 jaar gediagnosticeerd en gebruik nu medicatie( methylfenidaat retar 25mg,20mg,20mg en voor het slapen 10 mg gewone methylfenidaat )na eerst gekloot te hebben voor ik eindelijk een goeie medicatie had en eindelijk een goeie psycholoog die mijn goed begleid en veel boeken gelezen heerlijk een hyperfocus want normaal zou ik geen boek lezen met 2 of 300 pagina”s doe met enkele cursussen mee betrefende adhd en moet zeggen eindelijk geaccepteerd dat ik het heb en er mee om leren gaan
      achteraf begrijp ik wel dat mijn relaties mis liepen omdat ik nu weet hoe ik in elkaar zit (ja ik weet het verstand komt met de jaren en adhd-ers hebben die echt wel maar gebruiken die dus een beetje verkeerd)
      gevoel uiten naar iemand heb ik nu gelukkig wel geleerd (het zat er wel maar durfde dit door dingen die in het verleden zijn gebeurd niet te uiten ,bang dat iemand over je muurtje heen gaat )
      ik kan best wel sarcasties reageren maar weet nu dat ik dat doe en waarom (het is een soort bescherming van mijn zelf)
      maar kan nu heel goed er mee om gaan en kom dan toch weer terug bij het stukje had ik het maar eerder geweten (diagnose) en de juiste medicatie en hulp dan had mijn leven er anders uitgezien
      maar ook hier is dus een leerproces en gelukkig kan ik het nu wel
      ik las over alcohol, nou ik drink dus 1of 2 keer per jaar wat omdat ik weet dat mijn medicatie dan niet werkt en zie dat bij een van mijn jongens het daardoor helemaal verkeerd is gegaan en heb een vader met een doseringsprobleem en heb daar in het verleden zoveel ellende mee meegemaakt dat wil ik niet dus
      auto rijden (nu door omstandigheden niet ) maar zonder medicatie een ongeleid projectiel maar met medicatie super
      nou volgens mijn weer ff lekker wat van mijn af geschreven
      grt Arnold

      • janneke zegt:

        Fijn dat het nu goed met je gaat, Arnold.
        En dat je accepteert dat het verleden het verleden is, maar dat je kan leren van zaken die fout zijn gegaan.
        Alle goeds gewenst voor de toekomst!
        Janneke

  12. Wat een verhalen allemaal…. Sommigen heel positief en anderen heel erg triest… Wat me ook opvalt is dat mensen zich hierachter verschuilen en geen hulp zoeken.
    Zelf ben ik deze week geconfronteerd met ADD. Dit heeft mijn hele leven op zijn kop gezet voor wat betreft alle puzzelstukjes die allemaal samen vallen….

    Wat een motivatie om er tegenaan te gaan! Ik ben op de helft van mijn leven (40) dus ik wil de komende 40 jaar oprecht genieten….

    Een jaar geleden een nieuwe relatie gekregen die zeer moeilijk verliep… Het lag altijd aan de ander… Nu weet ik wel beter! Deze relatie kan helaas niet meer gered worden, in goed overleg, maar ik kan wel werken aan de toekomst. Eerst mezelf en mijn kind op orde hebben en dan weer eens mijn vleugels uitslaan….
    Deze diagnose heeft de hand in eigen boezem doen steken….geeft me de mogelijkheid om mijn eigen fouten in te zien en mijn gedrag te verbeteren..

    We zullen zien… Ik ga heel veel lezen op internet, want aan medicatie zit ook een keerzijde die ik niet uit het oog wil verliezen…En heb je goede tips: hoor het graag!

  13. Hoi Donald,
    ik zou zo gauw geen goede tip voor je weten.
    Maar ik wil wel uitspreken hoe knap ik het vind: jezelf echt te zien in de spiegel, conclusies te trekken, te leren van het verleden en een nieuwe start te durven maken.
    En ondertussen alles in je op te nemen wat je daarbij kan ondersteunen.
    Alle succes en sterkte gewenst,
    Janneke

    • Dank je wel Janneke! Op 1 of andere manier kreeg ik zojuist een mailnotificatie omdat er iemand anders reageerde!

      Het gaat momenteel heel goed met mij. Juist door te accepteren wat er loos is en terugrekenen over alles wat is geweest is de balans opgemaakt….
      Mijn nieuwe leven is begonnen!

      Donald!

  14. hoi bij mij is adhd geconstateerd en drijf mijn man tot waanzin.
    heb zelf moeite met acceptatie omdat ik bij onze zoon combi begaafdheid zie die veel dezelfde dingen heeft als adhd.
    wil graag een fijne relatie en gezin maar wat is dit soms moeilijk als jij schakelt en je partner overzicht nodig heeft

    iemand tips mirjam

  15. Hoi Mirjam,

    Er is bij jou ADHD vastgesteld, schrijf je.
    Heb je therapie aangeboden gekregen of een andere vorm van begeleiding?
    Is er sprake van het starten met medicatie?
    Is er problematiek op het gebied van jullie relatie waardoor die onder druk staat?
    Hoe oud is jullie zoon, hoeveel problemen ervaren jullie door zijn manier van in het leven staan?
    Zijn er nog andere problemen die invloed hebben op jou, je man, jullie gezin?
    Welke problemen ervaar je zelf?
    Waar loopt je man tegenaan?
    Waar loop je tegenaan met je zoon?

    Als ik of anderen hier tips hebben voor jou krijg je die meer gericht op jouw situatie als je er iets meer over vertelt. Anders worden het alleen maar losse flodders.
    groetjes,
    Janneke

  16. ja dat klopt. ja wel aangeboden maar geen behoefte aan. medicatie gehad maar werkt niet.
    nou ja onrust veroorzaakt ook onrust in relatie.heb meer het gevoel dat ik meer uitdaging nodig heb .
    de aansturing van zoonlief gaat gewoon super en loopt lekker . zijn natuurlijk wel een tijden dat er meerdere aansturing nodig is.
    tuurlijk kids vragen veel aandacht en aansturing dus minder tijd voor elkaar en de rest
    dat mijn man onrustig wordt als het onrustig is thuis
    en dat hij bang is dat ik de controlle kwijt raak.
    gr,
    mirjam

  17. Als je hulp aangeboden is en je hebt er geen behoefte aan, ga ik ervan uit dat je eigenlijk zelf geen problemen ervaart.
    Dat je meer een probleem hebt met hoe je man (of eventuele omgeving) op jouw onrust reageert.
    En dat je dat een probleem vindt dat je bij hem wilt laten: het is zijn probleem als hij daar onrustig van wordt, hij moet daar zelf maar een weg in vinden.
    Als je het probleem gewoon bij een ander legt, heb je er zelf geen.
    Bedenk wel dat een relatie hebben iets is waar je samen voor wilt gaan.
    En dat het een weegschaal is die nauw luistert; die evenwichtig wil zijn.
    Omdat anders een van twee partijen zich op den duur niet meer gelukkig gaat voelen met de situatie. Er ontstaat een meer geven dan krijgen gevoel.
    Geven en nemen moet in evenwicht zijn; je hebt hier beiden de verantwoording voor.
    Als je een tip wilt: kijk eens goed naar jezelf en wat jij inbrengt en doet in jullie relatie.
    En wat het prijskaartje kan zijn als jij geen behoefte voelt met jezelf/ je functioneren aan de gang te gaan.
    Minder tijd voor elkaar is ook minder tijd voor de relatie. Investeren zegt ook iets over hoeveel je om elkaar geeft.

    Ik wil je niet aanvallen, je mag zijn die je bent.
    Maar ik zou wensen dat je eens opnieuw naar alles kijkt, echt kijkt.
    Dat je gaat overdenken waar je mee bezig bent en waar je mee speelt.
    En wat de gevolgen kunnen zijn als je het op zijn beloop laat, of laat “voort sudderen” .
    Sterkte,
    Janneke
    .

  18. nou het is niet dat ik niets aan wil nemen en ook geen gesprekken wil . heb die al wel gehad en tijd aan besteed. mijn relatie is het belangrijkste wat ik heb en waar ik zeker heel veel voor geef en ook zeker weet dat het ook mijn probleem is. waar ik iets mee moet.
    ik denk gewoon dat ik niet de adhd er ben die ik wel ben gemaakt en dat is wel een belasting.

    je mag me rustig aanvallen daar lig ik niet wakker van en kijk zeker heel duidelijk

  19. Hallo iedereen, ik zit met een vraag. Bij mn man is onlangs adhd vastgesteld en is met medicatie begonnen. Maar nou bemerken wij dat onze zoon (2 jr) heel onrustig is als mn man voor hem zorgt. Doe ik het, dan is het een heel ander kind. Niet onrustig, geen gekrijs en werkt rustig mee. Heeft adhd daar invloed op?.

  20. Hoi Jess,

    Is jullie zoontje altijd al onrustig geweest bij je man of is het iets van de laatste tijd?
    Want er zijn periodes in de ontwikkeling van een kind dat het meer naar een van beide ouders trekt, dat kan het natuurlijk ook zijn.
    En anders ligt het misschien aan de manier waarop je man met zijn zoontje omgaat, de manier waarop hij hem verzorgt?
    Misschien dat je het kan benoemen als je ergens kan toekijken zonder deel te nemen; observeren hoe hij het aanpakt. En dan op een ander moment ( waar het kind dus niet bij is, want ze horen en begrijpen meer dan je denkt), samen bespreken wat je gesignaleerd hebt.
    Maar het kan ook makkelijk het eerste zijn, dus van voorbijgaande aard.

    Janneke

  21. Hallo allemaal,

    Ik zit met het volgende. Ik heb nu 1,5 jr een relatie met een man waar ik veel van houdt. na een paar maanden begonnen mij dingen op te vallen. Hij liet me nooit uitpraten, terwijl het verder een hele lieve attente man is. Ik sprak hem er een paar keer op aan, waar hij van schrok, maar het veranderde niet, hij leek het ook niet door te hebben. Verder kan hij letterlijk een paar uur achter elkaar ‘ratelen’op een hyper-achtige manier en van de hak op de tak. Ik ben een prater en kan uren met iemand praten, maar dit zijn monologen, geen gesprekken! Ook ging me opvallen dat de stress en problemen op zijn werk (gevoel het niet aan te kunnen) niet van tijdelijke aard waren… Ik ging al snel alle huishoudelijek klusje op me nemen om hem te ontzien (ook omdat hij twee linker handen heeft en overal uren over doet) , maar kwam er achter dat hij helemaal niet zo druk was in werkelijkheid, hij VOELT zich vooral druk. Ook slaapt hij erg onrustig (draaien en woelen) en heeft hij problemen om in slaap te komen. Hij MOET 5 keer per weef intensief sporten om zijn hoofd leeg te maken zegt hij. Verder wiebelt hij altijd met zijn voeten en is hij constant afgeleid. Hij voelt zich voortdure d overspannen, maar blijft meer met nieuwe overenthousiaste plannen komen waar ik dan niets van begrijp.. Voor mij is het wel duidelijk: ik denk dat hij ADHD heeft, maar hij is er
    niet mee gediagnosticeerd, heeft nog geen hulp gezocht. Nu is mijn probleem dat ik eigenlijk met al zijn ‘dingetjes’wel kan leven, behalve met het overloze eindeloze gepraat. (verbale diarree noemt hij het zelf lachend). ik kom er niet tussen en het zijn steeds dezelfde monologen, meestal over de stress en problemen op zijn werk. maar het kan eigenlijk over alles gaan. ik wordt er helemaal gek van… Het is nu zo ver dat ik merk dat ik hem ga vermijden, ik wil geen lange autoritten meer met hem, of etentjes. ik doe smorgens net alsof ik slaap want anders begint het geratel meteen smorgens vroeg al. Soms loop ik met tranen in mijn ogen de slaapkamer uit omdat ik het niet meer volhoud. Ik kan hem echter ook niet goed stoppen, want merk dat ik hem dan pijn doe/ kwets. Hij begrijpt het ook niet, vindt dat ik dat ik hem af en toe (!) de ruimte moet geven om zijn verhaal te doen… Ik sta nu op het punt om de relatei te verbreken. Niet omdat ik niet van hem houd, ik houd erg veel van hem. Maar ik merk dat ik er niet voor kan gaan, waarmee ik hem ook kwets want we zetten steeds de volgende stap niet (samenwonen, kinderen) , en ook merk ik dat ik bang ben dat onze kinderen dit ook zullen krijgen. De moeilijkheid is dat IK wel kan denken dat hij ADHD heeft, maar hij ervaart zelf onvoldoende een probleem, dus ik kan hem ook niet zomaar gaan psychologiseren, zeggen dat hij ADHD heeft. Hij zet me nu voor de keuze : of we gaan samen verder en we gaan ervoor, of het stopt. Ik ben erg verdrietig, wil hem niet kwijt, maar durf het ook niet aan ervoor te gaan. Is dit laf van mij?? Herkennen mensen dit? Heeft iemand advies?

  22. Hoi Nina,

    Je vriend heeft en ervaart geen problemen:
    – stress en problemen op het werk
    -drukte in zijn hoofd, kan hij alleen kwijtraken door veelvuldig te sporten, tot vijf keer per week, omdat de druk maar even afneemt daardoor.
    -wordt snel afgeleid, moeite om structuur aan te brengen en vast te houden
    -moeite met in slaap komen, onrustig gedurende de nacht
    -een hyperfocus, tijdens een gesprek met zijn partner, op zaken die HEM bezig houden; tijdens het gesprek geen oog voor hoe de partner erop reageert (verbaal, lichaamstaal). Gaat op in zijn eigen belevingswereld.
    -voelt zich constant gespannen/ overspannen, waarschijnlijk door de moeite die het hem kost om alle ballen hoog te houden.
    – door dit alles relatieproblemen, waardoor de partner dreigt af te haken.

    Inderdaad: waarom zou je dit alles als een probleem moeten ervaren?
    En overduidelijk heb jij een probleem met een man die geen probleem heeft.

    Meestal is er sprake van een zoveelste relatie die het ook weer eens mag gaan proberen.
    Is dat bij jullie ook het geval?
    Want hij lijkt het wel erg makkelijk op te geven/ het erbij te laten zitten.
    Het lijkt mij dat dit wel eens een gangbaar patroon zou kunnen zijn: op naar de volgende relatie-mislukking.

    Ik snap volkomen dat je geen volgende stap overweegt en ik denk (helaas) dat dat ook een heel
    verstandige beslissing is.
    Als een man niet genoeg van jou houdt om samen met jou voor de relatie te vechten, kan je je tijd beter besteden.
    En ja, als jouw vriend adhd heeft (de symptomen die je beschrijft passen in dat beeld, maar zullen eerst terdege uitgezocht moeten worden door deskundigen), kunnen jullie kinderen eventueel adhd hebben, want er zit een bepaalde mate van erfelijkheid in.
    Als er geen sprake is van ontkenning en je er goed mee om gaat, hoeft dat geen onoverkomelijke problemen te geven.
    Maar een relatie begint met jullie tweeen en als dat niet goed op de rails staat, de weegschaal niet in balans is qua geven en nemen, is de relatie niet gezond.
    Investeren doe je allebei, het is geen solostuk.
    Dus als jouw vriend geen problemen heeft met zijn problemen en er de noodzaak niet van ziet er aan te werken ten gunste van zichzelf en de relatie met jou, denk ik dat er geen gezamelijke gezonde toekomst is.
    En dat besef je al, dat blijkt uit wat je schrijft.
    Maar ik snap hoe moeilijk het voor je moet zijn en hoe verdrietig, omdat je zoveel van hem houdt.
    Misschien moet je hem dit gewoon laten lezen, misschien wil hij er nog eens over denken iets aan zijn problemen te doen zodat zijn leven makkelijker wordt en jullie relatie gezonder.

    Heel veel sterkte
    en blijf oog houden voor wat JIJ nodig hebt om gelukkig te worden!
    Liefs,
    Janneke

  23. Ik wil nog even terugkomen Janneke, hoe je reageert op Mirjam!

    In eerste instantie zegt ze dat ze haar man tot wanhoop brengt. Dat was zelfreflectie! Later zegt ze geen behoefte te hebben aan hulp. Maar ze wil wel een stabiele relatie! Je bent geen ADHDer maar gemaakt… dan ben je het ook!
    Ga eerst eens goed onderzoek laten doen om te onderzoeken wat je wel hebt, sta er open voor en wees niet bang! Maar nu leg je alles bij je man Mirjam…

    Zet die hele grote spiegel neer, accepteer wat je ziet, verander wat je wilt veranderen… het begint bij jou!
    succes Mirjam!

  24. Hoi Janneke,

    Heel veel dank voor je reactie, die heeft me enorm gesterkt. Het is soms moeilijk om op je zelf te blijven vertrouwen, je gevoel, je eigen zicht op de situatie, als de ander geen idee heeft waar je het over hebt. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben vandaag heel erg eerlijk en duidelijk geweest in een gesprek met hem. Ik heb aangegeven dat ik zo veel last heb van zijn geratel en oeverloze monologen, dat ik het zo niet meer volhoud, en dat dat ook de belangrijkste reden is dat ik er nog niet voor durf te gaan. Ik had het al wel eens gezegd, maar niet zo duidelijk als nu. Hij was in eerste instantie erg boos. Vond dat ik wel erg naar hem wees, dat ik het ook eens zou kunnen opbrengen gewoon naar hem te luisteren, dat hij het immers zo moeilijk had op zijn werk. Hij begreep niet waarom ik zijn geratel niet gewoon kon aanhoren als ik zo veel van hem hield. Hierin heeft deze site, jouw mail, en gelukkig ook wat vrienden van mij, me gesterkt. Ik zei heel rustig dat dat voor mij geen optie meer was. Dat ik dat allemaal geprobeerd heb, (al uren en uren en uren) maar dat ik dat niet meer wil en kan. Dat me dat te veel energie kost en dat ik het ook niet normaal vind. Dat hij altijd normaal met me kan praten, als een dialoog, maar niet meer zo. Dat woordje ‘ normaal’ was reden voor een nieuwe tirade. Hoe durfde ik hem niet normaal te noemen, hij vond het respectloos. Ik zei ik vind die situaties niet normaal, dat jij maar uren een monoloog houdt en ik dat zou moeten aanhoren, maar hij was erg gekwetst en het haalde allemaal niet veel uit. Later werd hij rustiger, meer begripvol. hij hoorde van wel meer mensen dat hij erg druk kon zijn, maar hij zei dat hij nu eenmaal niet zichzelf kan veranderen. Het was heel verdrietig allemaal, we voelden alletwee machteloosheid. Ik ga hem niet vertellen dat hij hulp nodig heeft, die conclusie moet hij zelf trekken. We zijn in harmonie uit elkaar gegaan, met de afspraak elkaar een poosje met rust te laten om alles te laten bezinken. het kan zijn dat het nu uit is. Ik zei dat ik dat niet wilde, maar toen hij vroeg of ik bij hem zou blijven als er niks veranderde hoorde ik mezelf heel rustig en duidelijk: ‘ nee’ zeggen. Ik stond te kijken van mezelf. Zo bang als ik ben om hem kwijt te raken, zo verdrietig als ik ben, zo helder wist ik ook op dat moment toch dat ik het zo niet volhoud. En nu ben ik vreemd soort opgelucht. Dat zal nog wel veranderen, maar voor nu is het even goed. Jij ook veel succes Janneke en nogmaals dank voor je reactie! gr Nina

    • Hoi Nina,

      Wat goed van je dat je onder de gegeven omstandigheden zo rustig mogelijk hebt kunnen blijven, hebt gezegd wat je wilde zeggen en dat je bij jezelf bent gebleven!
      Wat je vriend zegt : dat hij zichzelf niet kan veranderen, ik denk dat dat tot bepaalde hoogte niet waar is.
      Ik denk juist dat je een ANDER niet kan veranderen, maar wel jezelf: dat je anders met zaken om kan gaan, dat je meer open voor anderen kan staan; dat je naar jezelf kan en wil kijken in je functioneren en in het leven staan.
      Als je merkt dat het niet goed voor jezelf uitpakt, de manier waarop je in het leven staat en je wil daar daadwerkelijk iets aan veranderen, dan zal je daaraan moeten werken, met of zonder hulp.
      Alle verandering begint bij jezelf. Het is niet zo dat de wereld om je heen verandert in iets wat beter bij je past, helaas, zo werkt het niet.
      Misschien zal je vriend het nooit (willen) zien; wat hij nodig heeft om zich gelukkiger te gaan voelen.
      Dat is een keuze die bij hem ligt.
      Als partner kan jij de keuze maken niet meer in zijn draaimolen mee te gaan. Je hebt voor jezelf een keuze gemaakt voor wat jij nodig hebt om gelukkiger in het leven te staan.
      En dat is niet met hem, als hij niet de bereidheid toont aan de relatie en zichzelf te willen werken.
      De tijd zal leren of dit gebeuren voor hem de doorslag geeft toch aan de slag te gaan; soms zijn er nog heel wat meer drama’s nodig helaas om een verandering teweeg te brengen….
      Ik vind het heel knap wat je hebt gedaan, het is moeilijk om een relatie die zoveel problemen, maar ook fijne kanten had, te verbreken en voor jezelf te kiezen.
      Het geeft ook veel verdriet; dat wat niet mocht zijn.
      Je ervaart ook echter een soort van opluchting, dat geeft aan dat je voor jou het goede hebt gedaan!
      Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd,
      liefs,
      Janneke

  25. Oei confronterend dit! Ik ben 5jr samen met een man met ADHD, waarvan 2 getrouwd. Hij heeft sinds een half jaar een baan waarbij alle structuur uit zijn leven is weggevallen. Dit word thuis afgereageerd door enorme woede aanvallen, en ik kan er niet meer tegen. Ik wil hier graag hulp bij, hij ziet dit niet zitten. Hij zit aan de hoogste dosering concerta en dat vind hij genoeg. Hij vind dat ik hem heb gekozen zoals hij is en hem niet moet proberen te veranderen. Hij is ook verslaafd (aan wiet) en is bang dat hulpverleners dit van hem ‘af pakken’. Iemand tips hoe ik hem kan overtuigen van het feit dat ik hem wil helpen zijn problemen op te lossen en niet zijn karakter wil veranderen?
    Gr. Inge

  26. Je zit in een moeilijk parket, Inge…
    Hij zit in een baan op dit moment die hem niet goed bekomt en blijkbaar niet bij hem past.
    Als hij dit zelf niet wil inzien en het gevoel heeft dat hij faalt als hij het niet aan kan en daardoor zijn woede thuis afreageert, zitten jullie met een groot probleem!
    Verslavingsgevoeligheid komt helaas veel voor bij mensen met adhd.
    Als hij daar het probleem niet van ziet, is dat al een tweede probleem.
    Hij verbergt zich onder de weedverslaving om zijn problemen op andere gebieden niet te hoeven aanpakken.
    En jij staat naast hem en mag met de gebakken peren zitten.
    Is er geen mogelijkheid naar een andere baan uit te zien?
    Kan hij overgeplaatst worden naar bijv een andere afdeling waar hij meer structuur ervaart?
    Op het werk te gaan praten over de problemen waar hij tegenaan loopt?
    Probeer met hem in gesprek te blijven zonder je mee te laten slepen in zijn driftbuien.
    Heeft hij een behandelaar waar hij terecht kan? Er is iemand die zijn medicijnen voorschrijft.
    Heel veel sterkte!
    Misschien zijn hier anderen die ervaring hebben met een soortgelijke situatie?

    • Hey Janneke,
      Ik ben Roel en heb sinds kort alle puzzelstukjes bij elkaar gezien welke inderdaad vertellen dat ik
      een begaafdheid 😉 heb zoals adhd. IK ben in eerste instantie blij dat het kind voor mij een naam krijgt en als ik kijk naar de symptomen moet ik meegeven dat ik de jackpot heb gewonnen 🙂 alles maar dan ook alles wayt ik lees stemt overeen met wat er in en rond me aan de gang is. Vooreerst was ik zeer beinvloedbaar met alles wat met verdovende middelen te maken heeft zoals xtc, lsd, weed, speed, alcohol en noem maar op. een jaar of 10 geleden ben ik met het zootje alcohol gestopt omdat dit een kostbare relatie aan het vergallen was en wwas me ineens bewust van de eene dag op de andere dat dit niet langer kon. de anderen zijn automatisch weggeglipt toen ik stopte met elk weekend discotheken af te schuimen en na inzicht dat it toch ook niet gezond kon zijn. Nu was wiet nog het enige wat me reste en vééél koffie en functioneerde lange tijd op deze 2 samen, ook het milieu waarin ik me bevond was niet zo netjes allemaal ofschoon ik er geen echt kwaad in zag buiten het illegale dan. Ik heb al vele relaties achter de rug ende omzeep geholpen mede door dit verslavende gedrag. We hielden allemaal veel van elkaar maar iets maakte de dat de liefde opzei werd geduwt door gezond verstand en die maakte een ( begrijpelijk ) einde aan de relaties. Waar ik geen vat op had is dat ik wel merkte dat er in elke relatie wel gelijken waren welke maakte dat deze op de klippen liep en ik zag ook die gelijken. vele boeken over de liefde en padwerk later heb ik wel veel lessen geleerd maar die vertelden me steeds niet welke nu de eigenlijke oorzaak is van deze breuken. In vele relaties durft men niet zeggen wat men ziet om niet te kwetsen of voelt men wel dat er iets niet pluis is maar durft dat of kan dat niet correct verwoorden. Nu vele jaren en weisheden later werd ik o zo verliefd op deze vrouw die niet zo veel ouder is dan ik en ik wou niet metteen een relatie beginnen met deze zus van een heele goede vriend omdat wat ik zag te mooi was om waar te zijn en ik dat niet nog eens wou stukmaken door een holder de bolder relatie mee te beginnen dus nam ik al mijn tijd om deze persoon te leren kennen en liet me natuurlijk van mijn beste kant zien waardoor deze helemaal verdooft raakte (even verdoofd als ik was) door wat ze zag. Enkele maanden later in de relatie begon deze prins van zijn paard neder te dwalen en liet wat steken vallen zoals idd, monologisch en oeverloos door rammelen. het gevoel geven dat alles om mij draaide, en nog veele andere gevoelens die wel correct overkwamen (komen) maar die niet zo bedoeld zijn. de eerste keer dat ze me zei dat ik msschn ADHD had (ook door analyse van andere sympthomen zoals verslaving, van de hak op de tak springen, nooit wat kunnen afwerken,…)werd daar door mij wel wat aandacht aan gegeven maar verwaterde al heel snel) toen ik dit vertelde aan mijn omgeving die me zeer goed kent (famillie vrienden) lachte ze eens en zeiden ; “Maar dat wist ik al lang hoor dat jij ADHD hebt”. bijdeze verdween mijn aandacht want het werd als gewoon , iets typerend bestempeld MAAR, deze mensen leven niet met me samen en zien ook niet altijd alles en mijn Vriendin nu wel. Het grote voordeel van deze Relatie is dat deze dame me wel de spiegel voor mijn neus durft zetten wetende van haar psychologische correctheid en dit is heel confronterend voor me maar het wordt zo een ellenlange lijst van Taken waar ik moet en beter kan aan werken dat Mijn Partner door het bos de bomen niet meer kan zien en op een punt gekomen is dat ze er mee wil stoppen met de relatie, niet omdat ze me niet graag ziet maar omdat ze het gevoel heeft dat ze de relatie aan het volhouden is in plaats van te genieten, het wordt een dagelijkse strijd voor haar en verliest zichzelf omdat ze zich volledig aan me opoffert en dit is ZOOO fout dat ik deze maal hgehoor heb gegeven aan dit ADHD syndroom en me ben gaan verdiepen in boeken en forum als deze en moet meegeven na het lezen van al deze posts dat het goed doet er over te kunnen praten en te weten dat men er niet alleen voor staat. Ik zie zeker de positieve eigenschappen van ADHD te hebben, de mensen zeggen wel eens dat ik goud heb in mijn handen omdat ik zo’n mooie dingen maak omdat ik er eindeloos in kan opgaan bijv. Toen ik deze relatie begonnen ben met mijn huidige vriendin, ben ik gestopt met sigaretten roken en met wiet paffen omdat ik het gevoel had dat deze relatie me een trapje hoger kon brengen en ik hier nuchter wou bij blijven en dat is me tot noch toe gelukt zonder enige middelen en of therapien ( Wiet blijft een zwak punt als ik er mee geconfronteerd word aangezien er nog vele kenissen roken maar toch slaag ik er in me hard te maken en neen te zeggen ( niet altijd ik geef toe) Ben inmiddels gestopt ook met koffie zuipen en probeer mijn suikergehalte in te tomen want dat zal er ook wel allemaal geen goed aan doen aan die drukte in mijn hoofd en die ik uitstraal als en echte stuiterbal. Persoonlijk geloof ik niet in toedienen van medicatie ( heb psychiatrie gedaan en dat hielp voor geen bal) Als je in pillen kan geloven kan je in jezelf ook geloven! Waar een wil is is een weg maar men moet het willen zien natuurlijk! Dank aan allen voor jullie posts. doed goed te weten er niet alleen voor te staan en Janneke, jij ook bedankt voor je ondersteunende reply’s, zonder jou zou dit forum er heel anders hebben uitgezien, echt tof allemaal en wens allen veel moed in de ontdekking en de bewerking van deze gave, Remember ADHD is geen ziekte!

      • Hoi Roel,

        Ik moest wel even glimlachen om jouw stuk hoor.
        Je schrijft waarschijnlijk zoals je praat: zonder veel pauzes.
        Of adhd nu betitelt wordt als ziekte of niet: het heeft zijn voors en zijn tegens.
        Dat heb je al uitgebreid beschreven.
        Je wil op eigen kracht proberen je leven op de rails te houden en je relatie daarmee behouden. Ik vind dat heel lovenswaardig, het vraagt enorm veel wilskracht.
        Mijn zoon wilde dat ook, uit alle macht.
        Jarenlang heeft hij ervoor geknokt.
        Tot hij steeds meer last kreeg van paniekaanvallen.
        Hij is nu enorm dankbaar voor de steun die hij ervaart van zijn psycholoog en de therapieen die hij op eigen initiatief volgt en het effect van de medicatie op zijn functioneren.
        Ook mijn man doet het heel goed op adhd mediciatie i.c.m. een antidepressivum. (Net als onze zoon trouwens)
        Van mijn zoon hoorde ik dat hij meer rust ervaart, niet meer zo hoeft te knokken voor alles.
        Hij heeft nu zelfs een paar maal een moment gehad dat het stil was in zijn hoofd, een ongekende ervaring. Daarbij ook een paar maal een gevoel van geluk.
        Mijn man ervaart het weer anders (met med.) : hij kan zijn aandacht bij wat hij onderneemt er beter bij houden en de dingen die hij wil doen ook af maken.
        Voor mij is de man zonder of met medicatie een wereld van verschil!
        Hij komt kalmer over; zijn lontje is minder kort; schiet minder snel uit zijn slof, hij is gelijkmatiger in zijn doen en laten.
        Hij kan voor het eerst sinds we getrouwd zijn, samen met mij winkels doorlopen en rustig rondkijken.
        Hoe dat vroeger ging? Met het zweet op mijn rug naar binnen gaan en rondlopen; van te voren al bedenken wat ik moet hebben, waar is het ongeveer en hoe snel kunnen we er weer uit zijn?
        En vaak was dat nog niet snel genoeg, zat mijn man al weer in de auto te gamen op zijn mobiel, omdat hij het niet uithield in de winkels.
        Of we stonden wel samen binnen en hij dramde zijn zin door over een aan te schaffen iets; geen discussie mogelijk.
        Ik met de volle kar voor de kassa, hij buiten op een bankje.
        Dit gaat alleen nog maar over het winkelen. (Wat ik tot een minimum beperkte)
        Ik denk dat het heel moeilijk is echt zelf te kunnen zien wat medicatie met je doet.
        Zowel mijn man als mijn zoon drinken geen alcohol meer, roken niet meer, geen weed of drugs meer (zoon), onze zoon drinkt alleen drankjes zonder caffeine. Mijn man drinkt sinds zeker 15 jaar geen koffie meer, kreeg er ook hoge bloeddruk van. (dronk ook wel extreem veel koffie op een dag) Suikerverslaving is nog wel een groot probleem, voor mijn man dan.
        Ik “geloof” niet in pillen, ik zie voor mijn neus wat het effect is, iedere dag opnieuw.
        Ik ben blij dat het positief uitwerkt voor ons, dat de relatie er beter door is geworden.
        Natuurlijk ook door het proces van bewustwording sinds de diagnose gesteld is.
        De medicatie heeft een ondersteunende functie in het geheel.
        En daarbij heeft het ook een tijdje geduurd voor ze beiden de medicatie hadden waar ze zich goed bij voelen, lichamelijk en geestelijk.

        Ga eens in gesprek met de vrouw van wie jij zoveel houdt en die je echt niet kwijt wil.
        Vraag haar eens hoe ze erover denkt en wat zij graag zou willen.
        Een relatie heb je samen en niet alleen. Je moet er samen aan werken en voor knokken.
        Ik wens je / jullie alle goeds voor de toekomst,
        groetjes, Janneke

        • Hey Janneke,
          hartelijk dank voor je steun, idd, ik denk dat ik soms maar beter mijn betweterige koppigheid opzij schuif en de herhaaldelijke raad van derden tot mij neem en me voor het goede van de zaak toch maar neerleg bij de weet dat medicatie deel uitmaakt van het gehele proces.
          Ik heb inmiddels afspraak gemaakt met een psychiatrisch ziekenhuis om er een diagnose te laten stellen. Dit kan nagenoeg niet sneller dan binnen 2 maand aangezien de wachttijd maar ik ga niet op mijn lauweren zitten wachten en heb al een afspraak gemaakt voor een eerste gesprek met een psycholoog voor verdere begeleiding voor mijn sympthomen. Verder zoek ik me te informeren op lezingen (graag mét partner) en eventueel enkele sessies bij een gedragstherapeut voor de woedeuitbarstingen onder controle te krijgen want dat sympthoom is het ergste.
          Superdank voor je respons J.
          Groetjes, Roel.

          (ps. mijn geliefde leest mee 😉

          • Hoi Roel,

            Wat een goede berichten!
            Je manier van vaart zetten achter de dingen doen mij sterk aan mijn zoon denken; die doet dat op dezelfde manier als hij tot actie overgaat.
            Mijn man loopt bij psyq, daar gaven ze destijds een soort cursus over adhd en add.
            Dit voor mensen die net de diagnose te horen hadden gekregen.
            Het was mogelijk dat een partner daarbij aanwezig was.
            Ik bleek de enige partner te zijn die mee kwam…
            Oorzaken: ouders van jongeren zijn al afgetaaid na alle problemen, partners zijn er vandoor of allang niet meer in beeld of simpelweg niet geinteresseerd: jij hebt een probleem, doe er wat aan! (Volgens mij heb je t probleem samen zolang je samen bent, maar ja zo denkt dus niet iedereen)
            Er is een tijdschrift dat “impuls” heet, speciaal voor mensen met adhd en add.
            Er worden lezingen georganiseerd in adhd-cafe’s, overal in het land, vaak eens in de zoveel weken. Dit doen ze om voorlichting te geven en lotgenotencontact tot stand te brengen. Op internet zal best ergens te vinden zijn waar je daarvoor terecht kan.
            Je kunt er informatie krijgen en vragen stellen. En je partner kan natuurlijk meekomen. Ook voor de partners kan er een lotgenotencontact zijn als er ook andere partners aanwezig zijn.
            Zelf zijn wij nog niet in zo’n cafe geweest, maar ik weet dat het georganiseerd wordt.
            Zelf heb ik het lotgenotencontact wel gemist. Ik had gehoopt andere partners te ontmoeten op die cursus, maar helaas….
            Ook een partnergroep was er niet, te weinig belangstelling of het wordt gewoon niet georganiseerd. Wat dat betreft sta je als partner aardig in de kou.
            En dan te bedenken dat mensen met adhd ongewoon veel relaties op de klippen laten lopen….
            Goed dat je aan jezelf wilt werken en medicatie wil overwegen!
            En fijn dat je partner over je schouder meekijkt en met je mee wil denken en mee wil gaan!
            Het allerbeste en heel veel succes,
            Janneke

  27. Zoon (29 jr) en schoondochter (25 jr) zijn pas afgelopen juli getrouwd (anderhalf jaar samen nu) maar de huwelijkspret heeft maar 2 maandjes geduurd. Schoondochter is bekend met voorliefde voor drank en soms coke, houdt van heel veel gezellige uitjes met vriendinnen en drankjes, winkelen en was een prachtige bruid, stralend van geluk.
    Vrij snel na de bruiloft (ik kreeg het idee dat de prettige spanning van voorbereiden etc was verdwenen) wilde ze steeds vaker ‘s-avonds op stap, maar ook in de weekends. Zoon ging niet altijd mee, gunde haar de vrijheid maar moest zelf ook de volgende dag vroeg op voor zijn werk.
    Schoondochter werkt(e) een paar ochtendjes in de huishouding, na meerdere banen te hebben verloren (moeite met regels en een ‘baas’ boven haar). Ging ook haar ex weer opzoeken (waar ze 1 jaar mee is geweest en beiden gebruikten veel coke) en hing daarover smoesjes op, leugens en liet haar vriendinnen voor een alibi zorgen.
    Inmiddels, na twee maanden bij haar ouders te hebben gelogeerd, nu al een tijdje bij een vage vriendin, die niemand eigenlijk kent. Geen werk meer, haar kleding en spullen staan nog steeds bij zoon in (hun gezamenlijk) huis, ze zwerft van hot naar her, heeft nergens rust, iedereen loopt aan haar kop te zeuren, zoon is overmatig jaloers en achterdochtig, familie en schoonfamilie gunt haar niks, oude vriendinnen willen haar niet meer vanwege stelen van hen, winkeldiefstallen, overmatig drankgebruik icm agressieve uitvallen persoonlijk of via telefoon, dreigen met een scheiding (zoon loopt toch maar te zeiken en begrijpt haar niet), slachtoffergedrag (jullie denken dat ik wat mankeer, nou..ik heb geen probleem)….ik kan nog wel even doorgaan zo..
    Inmiddels wel twee spoedafspraken met een psychiater gehad, test gehad voor adhd (scoorde erg hoog helaas) en antidepressiva om de pieken er wat af te halen. 2 januari a.s heeft schoondochter haar intakegesprek voor adhd-behandeling en wellicht medicatie, we hopen allemaal van harte dat ze ook daadwerkelijk gaat.
    Zoon wil ze niet bij welk gesprek dan ook hebben, hooguit haar zus of haar vader mocht ’s een keertje mee.
    Kerstdagen was ze foetsie, zoon heeft haar niet gezien of gehoord, morgen is ze jarig – zal wel hetzelfde verlopen evenals oud/nieuw.
    Het is hartverscheurend om dit jonge geluk in zeeeeer korte termijn te zien sneuvelen, het is hartverscheurend om zoon kapot van verdriet en onzekerheid te zien. De trouwfoto’s en video kan hij gewoon niet bekijken, haar trouwjurk en zijn pak heeft hij achterin een kast gehangen, mensen mijdt hij omdat hij gewoon niet meer weet wat hij moet zeggen wanneer ze vragen hoe het met het jonggehuwde stel gaat, zijn nieuwe baan heeft hij verloren in de proeftijd omdat hij al 20 kg is afgevallen, niet meer voldoende slaapt en eruit ziet als een geest. Verdriet en onzekerheid doet veel slecht met een mens…
    Voor de families van beide kanten is het onbegrijpelijk, verdrietig en zwaar wat er allemaal gebeurt. We blijven in contact met elkaar, proberen elkaar wat op te beuren of gewoon een schouder te zijn voor elkaar. Zoon blijft hopen op een goede afloop, dat ze naar de therapie gaat en dat dit wat verbetering zal geven – ze zijn nog niet eens echt aan het genieten van hun huwelijk begonnen.
    We willen allemaal dat ze weer gelukkig met elkaar kunnen zijn, dat wij van hun geluk kunnen genieten en getuige mogen zijn.
    Het jaar 2013 begon goed, met alle voorpret naar het huwelijk etc alleen had niemand van ons kunnen vermoeden dat het zo enorm zwaar en verdrietig zou worden. En ook weten we niet hoe lang dit nog gaat voortduren en …of er ook verbetering in de situatie komt. We hopen echt allemaal dat schoondochter naar de therapie zal (blijven) gaan, dat medicatie wat kan verrichten, dat ze de drank en coke kan laten staan….maar of dit werkelijk zal lukken?

    • Yvonne,
      Wat een vreselijk verhaal, wat erg, wat verschrikkelijk voor je zoon!
      Het ziet er naar uit dat je schoondochter niet alleen adhd heeft, maar de problemen die dat al met zich meebrengt heeft willen ondersneeuwen door cokemisbruik (en wie weet wat nog meer…), met alle gevolgen vandien.
      Het eerste probleem is in feite de cokeverslaving, daarna komt pas de rest, de adhd en de relatie met je zoon.
      Dis is niet eenvoudig en de afloop niet voorspelbaar.
      Ik wens jou, je zoon en verder familie heel veel sterkte en wijsheid toe.
      liefs, Janneke

  28. Weet je, Janneke…wanneer schoondochter bij de hulpverlening ‘nee’ zegt op de vraag of zij soms verslaafd is aan iets, wordt er verder niets mee gedaan. Haar zus of haar vader welke een enkele keer mee mocht op gesprek probeerden er wel op door te gaan, maar er wordt verder geen aandacht aan besteed. Ook de keren dat zij een aantal dagen ‘verdween’, terugkwam met gigantische agressie, scheldpartijen naar haar ouders en mijn zoon, gooien met spullen naar een ieders hoofd….haar ouders en mijn zoon wilden haar het liefste laten opnemen ter bescherming van zichzelf. Maar zolang het niet ‘ernstig’ genoeg is en schoondochter zelf niet wil, blijft dit zo nog even doorgaan, zo lijkt het. Een bijna uitzichtloze situatie die nu al een paar maanden duurt en wij allemaal als familie eromheen, moeten lijdzaam toezien hoe schoondochter zichzelf kapot maakt en ook hoe mijn zoon hieraan kapot gaat. En uiteraard hoe beide families hieronder lijden, want het gaat je echt aan het hart. Vandaag is schoondochter jarig en zoals ik al voorvoelde, is ze de gehele dag onvindbaar geweest voor haar familie en mijn zoon. Het enige teken van leven wat er kwam was een verwijtend smsje naar mijn zoon, waarom hij haar niet had gefeliciteerd. Zoon kon het niet opbrengen haar te feliciteren, waarmee eigenlijk, zei hij. Zo feestelijk is het allemaal al maanden niet meer en daarbij wil ze hem of haar familie niet eens in de buurt hebben of iets feestelijks mee delen.
    De drank en de coke verdoofd haar pijn, dat denk ik zelf. De pijn die zij zelf heeft omdat ze diep van binnen wel weet dat ze anderen veel verdriet doet, maar schijnbaar niet weet hoe ze hierin verandering moet brengen. Toegeven dat ze hulp nodig heeft doet ze (nog) niet, want zij heeft geen probleem. Anderen hebben een probleem met haar en dat lossen ze maar lekker zelf op.
    Een vreselijk verhaal ja met op den duur een nare afloop, wanneer enige hulpverlening niet het benodigde resultaat kan brengen om weer een normaal leven te leiden.
    Morgenavond van 2013 naar 2014, we wensen elkaar maar geen gelukkig nieuwjaar, maar een gelukkigER nieuwjaar. Wij houden hoop, met angst en beven.
    Dank voor je reactie.

    • Yvonne, ik weet niet of je de programma’s hebt gezien op dinsdagavond (weet even niet meer hoe het heette) met families die lijden ten gevolge van drank- of drugsmisbruik door een van de familieleden?
      De impact daarvan zijn enorm voor degenen die van de betreffende persoon houden.
      De persoon waar het allemaal om draait, is er alleen maar mee bezig te doen wat zijn lijf van hem eist: namelijk zichzelf voorzien van datgene waar iedereen, de persoon incluis, kapot aan gaat.
      En in de manier waarop is alles geoorloofd, helaas…
      In dat programma wordt de betreffende persoon verteld wat dit alles met de familie doet, hoeveel ze om de persoon geven en wat ze zouden willen dat er verandert ten gunste van hen allemaal.
      Als de verslaafde voelt wat dit met zijn omgeving doet, is hij/zij soms bereid tot het aangaan van de strijd met de verslaving. En zelfs dan is er nog niets zeker over een goede afloop of een eventuele terugval. Die blijft altijd op de loer liggen, de rest van zijn/ haar leven.
      Want het verslaafd zijn onderdrukt alle vervelende gevoelens die je altijd wel ergens opdoet in je leven, of die simpelweg in de persoon zelf opborrelen. Het enige gevoel wat over blijft is de honger naar meer van hetzelfde, om simpelweg niet te hoeven voelen en om te kunnen verdwalen in een schijnwereld die een “prettig gevoel” geeft voor zolang als het duurt.
      In feite een soort van zelfmoord waarin je je omgeving meesleept, want ook zij sterven voor een stukje.
      Het is de vraag hoever je zoon wilt gaan in het in stand houden van deze relatie.
      Soms gaat er lange tijd overheen voor er een keuze gemaakt kan worden als je zoveel van iemand houdt.
      Maar laat hij ook oog houden voor wat hijzelf waard is. En hoeveel investering deze relatie waard is.
      Dat kan alleen hij zelf bepalen.
      Als ouders sta je aan de zijlijn en kijkt toe. Het enige wat je echt kan doen is luisteren en steunen zonder te oordelen; er simpelweg voor hem zijn, welke keuze hij ook steeds weer maakt.
      Heel veel sterkte jullie allen en alle goeds gewenst voor 2014, welke kant het ook opgaat.
      Janneke

      P.s. ik vind het diep triest dat de hulpverlening zo tekort schiet en zo minimalistisch (zonder aandacht te hebben voor de familie) kijkt naar iemand die bij hen komt.
      Bij adhd ligt de verleiding tot verslavingen meer dan gemiddeld op de loer en dat is algemeen bekend. En welke verslaafde durft zomaar toe te geven afhankelijk van een bepaald middel te zijn?
      Treurig en triest!

      • Yvonne zegt:

        Hi Janneke
        Na lange tijd toch even een update op mijn verhaal:
        Maart 2014 zijn zoon en schoondochter gescheiden, na nog een aantal dramatische gebeurtenissen.
        Zoonlief is nog steeds alle schulden aan het afbetalen die schoondochter heeft gemaakt in hun getrouwde periode en kan, nadat dit ook gedaan is, eindelijk deze heftige en zeer verdrietige periode achter zich laten.
        Inmiddels ex-schoondochter dus, zij woont weer bij haar ouders op een zolderkamertje en heeft o.a. in een verslavingskliniek gezeten (zonder echt resultaat) en gaat op de oude voet voort.
        Wij hebben zelf geen enkel contact meer met haar (en willen wij ook niet meer), maar met haar ouders zo af en toe nog (en ik heb met ze te doen).
        Zoon heeft inmiddels een nieuwe relatie maar heeft soms moeite met vertrouwen geven, dat is iets wat hij van deze situatie heeft overgehouden. Zijn vriendin is hier van op de hoogte en waar in zijn vorige relatie nergens open en eerlijk over gesproken kon worden, kan dat in deze relatie gelukkig wel en dat helpt enorm.
        Soms gaan relaties waarin adhd en/of verslavingsproblematiek voorkomt, goed. Maar soms ook niet dus.. ik vond het wel zo fair om (al is het na lange tijd) toch nog even iets te laten horen hierover.

        • janneke zegt:

          Wat een moeilijke tijd hebben je zoon en jullie achter de rug!
          Voor haar ouders waarschijnlijk een hel waar ze in leven. Wat lijkt me dat vreselijk, je dochter steeds meer weg te zien glijden in zelfdestructie…
          Maar ook fijn en heerlijk dat je zoon een vrouw heeft gevonden die er voor hem is en snapt waar hij mee worstelt en geworsteld heeft. En waar hij met zijn verhaal terecht kan en die hem tegemoet komt in zijn ontstane onzekerheden.
          Ook voor jullie moet dit een verademing zijn, na alle ellende…
          Lief dat je me dit wilde laten weten, ik ben heel blij voor jullie!
          Ik wens jullie en jullie zoon en vrouw alle goeds en geluk toe!

          Lieve groet,
          Janneke

  29. hallo, ik ben sinds 14 4 2012 getrouwd en sinds 2010 een relatie met mijn man. we hebben een geweldige dochter samen. door constante ruzies en huiselijk geweld is ons dochtertje uit huis geplaatst en onder toezicht. dit tot groot verdriet van mij. ik sta voor mijn gevoel machteloos. sinds vorige jaar is na 40 jaar eindelijk vastgesteld dat mijn man adhd heeft. voor hem totaal nieuw en niet verwacht maar voor mij was dit al snel duidelijk na de eerste heftige ruzies. ik hou met heel mijn hart van hem maar na nu al een half jaar mijn dochtertje die nog maar net 2 is te missen en geen vooruitgang in onze relatie zit ben ik het een beetje moe aan het worden. ik heb er al genoeg voor moeten bloeden. ik zit een beetje vast hoe hard ik hem ook wil helpen en begrijpen. zijn er vrouwen die soortgelijk mee maken?

  30. Hallo, ik ben hier om te getuigen over hoe DR-george hielp me. December 2014, zag ik een post op een bepaalde site sharing getuigenis over hoe de grote spreuken bracht haar ex. Aanvankelijk dacht ik de post is onwerkelijk, maar ik had later een tweede gedachte en ik contact opgenomen met de spreuken zoals geïnstrueerd door de post. Ik heb geen andere keuze dan mijn best proberen omdat mijn man liet me met mijn drie kinderen voor een andere vrouw na een klein misverstand. Ik en mijn man getrouwd meer dan 23 jaar en we leefden zo gelukkig. Op een gegeven moment begon mijn man te gedragen vreemd voor mij nadat we hadden een klein misverstand, waarvan ik smeekte om vergiffenis. Voordat ik wist wat er gaande was, liet hij me en ga voor een andere vrouw die werkt in hetzelfde kantoor met hem. Toen ik zag de post, ik contact opgenomen met de spreuken op zijn e-mail en hij vertelde me geen zorgen te maken dat mijn man terug naar mij zal komen in twee dagen tijd nadat hij afmaken gieten van de herenigen spreuk op hem. Tot mijn grootste verbazing, mijn man kwam terug om me bedelen voor een tweede kans na een maximum van vijf dagen terug en we zijn gelukkig samen weer leven als één familie. Ik wil dit medium gebruiken om iedereen te laten hier weten dat dit echt is en als je daar met hetzelfde probleem neem dan zo vriendelijk contact op met Dr George, de grote spreuken via zijn e-mail dro1georgetempleman@gmail.com becausehe blikje gedaan het onverwachte . Wens u allen het beste ook!

  31. Ik ben zelf adhd’r maar mijn vrouw houd daar geen rekening mee ik heb zelfs zelfmoord pogingen gedaan door haar gedrag . Ze doet het zelfs expres en ze moedigd mij zelfs om het te doen .

    • Fred van de Pol zegt:

      Hi Moo
      Dat is niet OK als je vrouw dat aanmoedigd. Maar het kan moeilijk zijn om vastzittende patronen binnen jullie omgang te doorbreken. Volgens mij begint het bij eerlijk zijn naar jezelf en accepteren dat JIJ er mag zijn en dat je jezelf mag zijn!

  32. Hi Janneke (en anderen),

    Al sinds ik me kan herinneren, ben ik rusteloos en lusteloos. Als kind werd ik dan ook afgestempeld als een druk kind. Sinds mijn peutertijd, lijd ik onder slaapproblemen en een grijze massa die nooit stilstaat. Ik word standaard moe wakker. Ik ben een kei in piekeren. Heb heel veel moeite om me te focussen. School ging me gemakkelijk af, ik heb dan ook nooit leren om te leren. Altijd op zoek naar een rush en bevestiging, terwijl ik aan de andere kant op zoek ben naar rust. Als ik het één heb, ben ik op zoek naar het ander. Dit heeft als gevolg dat ik enorm impulsief kan zijn. Over sommige beslissingen kan ik dagen piekeren “ga ik die schoenen nu wel of niet kopen?”, terwijl ik in “the spur of the moment” zomaar een skivakantie boek, maar nog nooit op de latten heb gestaann. Overzicht houden en mezelf uit een bepaalde situatie halen, gaat mij dan ook maar moeilijk af. Ik probeer altijd structuur aan te brengen, maar dat lukt maar moeilijk in de meeste gevallen – zo ook bij mijn huidige werkgever.

    Ik heb altijd geweten dat er iets “mis” met me is. Relaties houden nooit langer stand dan ik zou willen, ik raak snel uitgekeken op mijn werk als de uitdaging weg is of wanneer het gewoon niet bevalt. In beide gevallen ga ik dan ook altijd op zoek naar vervanging. De financiele problematiek herken ik echter niet, ondanks dat ik vaak switch van baan, verdien ik goed en ben ik altijd in staat om een goede, verantwoordelijke baan te vinden.

    Vorig jaar, toen ik wederom een grove fout had gemaakt in mijn relatie , heb ik wederom besloten om naar de huisarts te gaan en mij te laten adviseren waar het vandaan komt. Wat de oorzaak kon zijn van mijn problematiek, van mijn innerlijke onrust en frustratie, en de constante zoektocht naar bevesting, chaos, rust, rush en liefde.

    Vanuit de praktijkbegeleider ben ik doorverwezen naar een psycholoog, na het maken van een aantal tests kreeg ik de stempel narcist opgedrukt. Ik herkende mezelf deels in de symptomen en het gedrag, maar daar waar ik dacht dat het mij berusting/acceptatie zou bieden, mede door therapie, werd ik alleen maar onrustiger. Ik deed er alles om te bewijzen dat ik een narcist ben., waarbij ik in mijn relatie constant zei: “zie je wel, ik verdient je niet”, “Je bent te goed voor mij”. Ik saboteerde alles wat ik maar kon en wat me lief was. Totdat we allebei genoodzaakt waren om de relatie te beëindigen. Ik was op. Zij was op. Iedere situatie werd geanalyseerd. Kapot geanalyseerd. Terwijl mijn vriendin mij alle support gaf, maar mij vanuit haar werk wellicht toch meer behandelde als patiënt dan als vriend. Ik walgde van mezelf, voelde een extreme haat naar mezelf toe. Want ik was en ben een monster. Ik verniel levens, incluis het mijne en wil soms de wereld zien branden.

    Nu zijn er bepaalde symptomen die ik wel herken in het narcisme: verlaagd zelfbeeld, obsessief gedrag, verslavingsgevoelig (sigaretten, maar voor de zoektocht naar een kick), stemmingswisselingen, neerslachtigheid, moeite met kritiek (die ik voel tot op het bot en voelt als een oordeel over mijn hele zijn) en het opblazen/masker dragen om mijn echte emotie niet te tonen.
    Ik wilde het zo graag geloven, en geloofde het ook. Want het was een oorzaak. Het was een reden. Door het voeren van gesprekken met anderen: mijn ouders, vrienden waar ik close mee ben en ex vriendinnen, maar ook door het uitvoeren van opdrachten vanuit de psychotherapie waarbij ik situaties moet opschrijven waarbij mijn extreme boosheid de boventoon voert, ben ik erachter gekomen dat ik een belangrijke eigenschap bezit. De eigenschap om empatisch te zijn, en me echt in te kunnen leven in situaties van anderen. Eigenlijk is het ontbreken van die eigenschap de voedbodem van narcisme, samen met een minderwaardigheidscomplex. Ik doe soms onhandige dingen, ben soms enorm lomp in mijn communicatie en gedrag maar doe het niet voor persoonlijk gewin, maar gewoon omdat het niet anders in mij opkomt zonder dat ik iemand wil kwetsen om er zelf beter van te worden.

    Gisteravond ben ik een drankje gaan drinken bij een vriendin, die ADD heeft, pas later geconstateerd. Ze is in behandeling en heeft medicatie. Zij vertelde over haar uitdagingen. En het was allemaal zo herkenbaar. Het was alsof ik mezelf hoorde praten. Alsof ik in een spiegel keek. En voor de eerste keer zag ik mezelf. En toen ik haar hoorde praten, kreeg ik een sprankje hoop. Voor de eerste keer in lange tijd zag ik licht aan het einde van de tunnel. Een oplossing voor iets wat ik al, sinds ik me herinner, met me meetors.

    Ik denk nog steeds dat ik bepaalde narcistische eigenschappen heb ontwikkeld om te copen met het leven, maar weet nu zeker dat ik geen narcist ben.

    Reden waarom ik dit schrijf is of er meer mensen hier, of in hun omgeving eenzelfde zoektocht hebben doorgemaakt? En wat zou voor mij de volgende stap kan zijn? Wat moet ik doen? Waar?

    Vriendelijk bedankt voor de reacties alvast.

    Roger

    • Hoi Roger,
      Als ik jouw stuk lees, komt er maar één ding in me op: uit wat je beschrijft zou ik aan ADHD denken.
      Mijn zoon van 32 zou jouw stuk geschreven kunnen hebben.
      Hij heeft de diagnose: een combinatievat van ADHD/ADD.
      Deze diagnose is pas zo’ n jaar of vijf geleden gesteld.

      Als ik jou was zou ik te rade gaan bij een andere partij; dus een seconde opinion.
      En bekijk van tevoren of deze psycholoog/ psychiater ADHD als specialisatie heeft.
      Dan weet je zeker dat er met de juiste blik naar je gekeken en geluisterd wordt.

      Slechte/ gestoorde/ ( te) korte nachtrust komt vaak voor bij mensen met ADHD: vlgs psychiater Sandra v dr Kooy komt dit
      mogelijk doordat bij mensen met ADHD de melatonine productie niet goed is.

      Succes!
      Lieve groet, Janneke

    • Hai Roger
      Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar, maar het narcisme niet. Ik ben ook een hele lange weg gegaan todat ik de diagnose ADHD/ADD gecombineerd, stukje autisme en nog meerdere dingen. Ik ben 72 jaar inmiddels en heb 30 jaar geleden de diagnose chronische depressie, wat dus een mantel was voor de diagnose waar ik het net over had. 30 jaar naar de kl…….. Maar niet achteruitkijken zegt men dan. Wil ik ook niet en als het enigzins kan doe ik het ook niet. Maar het waren 30 hele belangrijke jaren waarin ik GEleefd heb maar niet BEleefd heb. Ik heb hier al over gehad op de site bij een ander onderwerp, misschien heb je het gelezen. Momenteel sta ik op een kruispunt, ga ik rechtsaf, linksaf, rechtdoor of moet ik blijven staan. Ik snap niks meer van mezelf. Hoe kan dit 72 jaar verborgen zijn. Ik voelde wel dat er wat was, maar nooit hier aan gedacht. Mijn wereld staat op mijn kop.
      Ik slik dexamfetamine, maar ik transprireer als een gek, heel vervelend.
      ik hoop dat jij of iemand anders dit ook herkend. Het medicijn , dat doet goed zijn werk, maar ik moet zelf beslissen wel of niet slikken. Dus twijfe, twijfel, twijfel, ik weet niet wat ik doen moet.
      M aar dat gezweet , ik ben er gewoon ziek bij en dat is zeker niet prettig.
      Waar praat ik over, ik wou je alleen maar even zeggen, ADHD/ADD, zo herkenbaar als ik je zo hoor.
      Doe er wat mee, verwar het niet met narcisme, een narcist herkent en erkent zichzelf niet volgens mij.
      Dus……….
      Groetjes voor de zoveelste keer
      Ineke

    • Hai Roger
      Hier ben ik nog een keer langs Ik heb dit verhaal van jou nog eens helemaal gelezen en volgens mij en mijn gevoel ( wie ben ik om het te zeggen ) , moet jij het narcist zijn helemaal vergeten. Doe een second opinion , ga daar “open ” in en je zult zien dat daar uitkomt wat er werkelijk aan de hand is.
      Je moet niks natuurlijk, het is een mogelijkheid en zie het als een kans om duidelijkheid te krijgen en een behandeling die voor jou goed is. Dat jij mijn onrust voelt kan wijzen op dat je misschien high sensitief ben, want ik herken dat , ik ben ook high sensitief en voel vaak ( niet altijd ) de ander aan, of neem gevoelens over.

      Over het gesprek van vrijdag waar je het in een later bericht over had, probeer dat te laten voor wat het is al zal dat moeilijk voor je zijn. Probeer je te richten op wat je echt voelt en niet op wat je denkt.
      Alles komt goed, zegt men altijd. Probeer de gedachten aan het gesprek los te laten, het wordt er niet anders van. Maar ik begrijp het heel goed, ook dit probleem herken ik maar al te goed. Loslaten is ook niet mijn sterkste kant.
      Ik hoop dat ik je hier even een riem mee onder je hart heb gestoken.

      succes en sterkte met alles.
      Lieve groetjes Ineke

      • Hai Roger
        Een aanvulling. Ik heb ook hulpgids ADHD aangschaft , op marktplaats zag een nieuw exemplaar staan. Ben benieuwd. Denk dat het dezelfde is als waar jij het met Janneke over had. Ik was het al van plan , maar toen ik jullie er over horde was het voor mij duidelijk. Een blauw of paars bboek dacht ik he? 345 pagina’s. Ben benieuwd!

        Groetjes nogmaals Ineke

        • Hi Ineke,

          Bedankt voor je hart onder de riem. Het loslaten en op mijn emoties vertrouwen in plaats van de gedachtes te analyseren gaat volledig in tegengestelde richting van wat ik tijdens de therapie heb geleerd: die gaat uit van situatie, gedachtes, emotie en gedrag.
          Sowieso vraag ik een second opinion aan, het gaat uiteindelijk om mijn welzijn. Ik merkte tijdens de therapie echter een bepaalde vorm van teleurstelling bij mijn therhapeut en dan vind ik teleurstellen ook heel erg moeilijk.

          Dat is inderdaad het boek waar we het over hadden. Alles, maar dan ook echt alles herken ik uit het boek. Ik ben benieuwd of jij dat ook hebt.

          Ik schrik wel van het idee dat jij 30 jaar rond hebt gelopen, met een stempel dat weer een gevolg is van een andere oorzaak: chronische depressie. Ik zou al lang gillend gek zijn geworden. Ik sta nu al op dat punt, en heb respect voor het feit dat je jouw strijd nog niet hebt opgegeven. Heel veel sterkte en nogmaals, ik lees graag of jij jezelf herkent in het boek.

          Groetjes,
          Ché

          • Hoi Roger,
            Ik zie net je nieuw geschreven stuk.
            En het antwoord dat Ineke jou gegeven heeft.
            Ik geloof niet dat ik daar veel aan toe kan voegen.
            Ik denk wel dat het gevaar van een label krijgen is, dat je daarna mogelijk alle moeite gaat doen om aan alle voorwaarden te voldoen die daarbij zouden horen.
            Maar ieder mens is uniek op zijn of haar eigen manier.
            Het belangrijkste lijkt mij uiteindelijk dat jij tevreden bent met wie en wat je bent.
            En dat je je naar alle redelijkheid staande kunt houden in dit leven zonder dat je eraan onderdoor gaat.
            Als er nu mensen met je meelopen op je pad die jou (andere) inzichten geven of die jou wegen wijzen die je eerder niet zag, is dat fijn.
            Uiteindelijk bepaal jij altijd zelf welke weg je neemt.

            Het valt mij op in wat en hoe je schrijft, dat je de neiging hebt om voor een ander te denken en in te vullen wat die ander voelt of denkt.
            Ik zou, als ik een bepaald gevoel of idee bij iemand krijg, onderzoeken of dat wel klopt: spreek het naar diegene uit, op dat moment, in de vorm van een vraag.
            Het kan zijn dat wat je denkt bevestigd wordt, maar het kan ook zijn dat je er naast zit.
            In ieder geval werkt het verhelderend.

            Succes, Roger,
            Janneke

  33. Hi Janneke,

    Hartelijk dank voor je reactie. “Fijn” om te lezen in ieder geval dat ik niet de enige ben. Al ik ben inmiddels bijna 41 jaar oud.

    Inmiddels een afspraak gemaakt met mijn huisarts, in de hoop dat deze mijn klachten serieus neemt en met niet afscheept met de narcisme stoornis, omdat ik daarvoor al in behandeling ben.
    Zou het nemen van melatonine een oplossing zijn om in ieder geval een oplossing te hebben voor mijn slaapproblemen? Ik neem slechts in enkele gevallen paracetamol bij extreme hoofdpijn en wil geen melatonine afhankelijke slaap ontwikkelen. Wat raad jij aan?

    Wederom en nogmaals dank voor de reactie, dat waardeer ik ten zeerste.

    Vriendelijke groet,

    Roger

    • Hai Roger
      Ik ging atijd heeeeeel laat naar bed , vaak was het 5 uur en soms helemaal niet. Totdat ik de diagnose kreeg van ADHD/ADD gecombineerd , eventeel stukje autisme, dwan, hooggvoelig enz.enz. en medicijnen kreeg. Toen werd me meteen aangeraden om dag/nachtritme weer op orde te brengen. Er werd me melatonine voorgeschreven om die op een bepaalde tijd in te nemen en proberen eerder naar bed te gaan. En inderdaad, op een gegeven moment overvalt je de slaap en ga je naar bed. Het klinkt heel simpel, maar dat is het niet, althans niet voor mij, ik was zo gewend aan heeeeeel laat of helemaal niet dat dat gewoon dwang geworden was. Maar op den duur komt je verstand naar boven en ging ik in ieder geval wel elke dag naar bed, vroeger, maar nog te laat. Ik was bang voor wakker worden en niet meer in slaap kunnen komen. Maar ook op den duur ging die angst over, omdat ik werkelijk slaap kreeg ( door de melatoninetablet, want zelf maakte ik het niet aan ) en wel naar bed moest. Op dit moment krijg ik het voor elkaar om uiterlijk om 2 uur in bed te liggen, soms iets later, ligt aan of ik ergens mee bezig ben of gewoon bang ben voor de heftige dromen die ik heb en het akelige wakker worden door dedromen, ik weet het niet.
      Maar in ieder geval ga ik snachts weer naar bed, dat is al een hele stap waar ik heel lang over gedaan heb, eerst zonder en later met melatonine. En ik kan weer doorslapen. Wakker worden blijft moeilijk, ik voel me dan moe, misselijk en ziek en depressief. Maar 1 blikje cola light ( is niet gezond ,ik weet het ), en het helpt mij om op te kunnen staan na een poosje.
      Nu ben ik al wel 6 weken bezig om te proberen om om half 12 a 12 uur naar bed te willen gaan en smorgens hal9 op te staan. Lijkt zo simpel, maar het lukt gewoon nog steeds niet, erg he?
      Ik schaam me dood voor mijn begeleidster ( spvster ), die mij zo goed ondersteunt in alles, maar ook om dit op te schrijven. Zoiets simpels, ik probeer het elke dag, neem op tijd meatonine in, maar blijf op tot 2 uur. Hoe stom is dit? Hoort dit ook bij ADHD/ADD of wat dan ook. Met zwakte, misschien? Men zegt juist dat ik een sterk iemand ben dat ik dat al lang bewezen heb door wat ik doorstaan en meegemaakt heb.
      Ik ben 72 jaar , kom op, dan moet dit toch lukken? Ik heb al meerdere reacties hier geschreven op
      andere onderwerpen. Dit verhaal is langer geworden doordat ik mijn ervaring er bij geschreven heb. Maar de bedoeling is om je te zeggen dat melatonine een goed middel is die ook door jezelf aangemaakt wordt en goed voor je zou kunnen zijn om je te helpen bij het beter kunnen slapen. Ik zou zeggen, probeer het!!!!!!
      Succes en slaap lekker
      groetjes Ineke

    • Sorry, ik lees dat Janneke pracktisch hetzelfde tegen je zegt als dat ik gedaan heb, was niet mijn bedoeling. Sorry, Janneke.
      Maar Roger beter 2X , dan niet toch?
      Doei
      Ineke

      • Hoi Ineke,
        Alleen maar fijn dat je bevestigt wat ik eerder schreef.
        Val jezelf niet zo zwaar!
        Wat je beschrijft is zo herkenbaar!
        Fijn dat de melatonine je helpt om te kunnen ( gaan) slapen.
        Ik zou zoeken qua tijd en tijdsduur wat voor mij het beste zou werken.
        En dat hoeft echt niet te passen in wat ” men” vindt dat hoort.
        Als jij goed slaapt tussen twee en acht is dat toch prima? ( Lijkt mij)
        Wat werkt voor jou en waar voel jij je prettig bij, dat is wat telt.
        En de ene mens slaapt acht uur per nacht, de ander zes. Het is zoals het is.
        Ik heb eens ergens gelezen dat Napoleon genoeg had aan vier uur slaap per nacht….
        Wat wel lastig en vervelend voor je moet zijn is dat je last hebt van angstdromen en bang bent ze mogelijk te krijgen. Dat kan er voor zorgen dat je hoofd wil vermijden dat je slaapt: uit angst daarvoor.
        Ik zou, als ik jou was, daar iets aan willen doen: als die angst verminderd en de dromen minder heftig worden, kan je mogelijk makkelijker gaan slapen en blijven slapen.
        Heb je wel eens gehoord van EMDR- therapie?
        Ik denk dat dat je goed zou kunnen helpen.
        Groetjes, Janneke

  34. Mijn man ( ADHD) en zoon slikken beiden melatonine tabletten a 5 mgr. Deze is gestart door de psychiater, icm ADHD medicatie.
    De medicatie maakt niet dat je geen ADHD meer hebt, maar helpt bij het aanbrengen van meer structuur in je werk/ leven en meer rust in je hoofd.
    Verder merk ik dat het korte lontje minder kort wordt, dus positief in onze relatie.
    Mijn man kreeg de diagnose een jaar voor onze zoon, hij was toen dacht ik 54 jaar.
    De diagnose heeft destijds juist ons huwelijk gered, omdat de puzzelstukjes op zijn plaats vielen.

    Ik weet dat je melatonine ook via de drogist kunt kopen, maar ik weet niet of de samenstelling dezelfde is als die van de apotheek.
    Verder is melatonine een lichaamseigen stof: je maakt het zelf ook. Alleen bij ADHD zou dat niet voldoende zijn. Daardoor ontstaat een verstoord dag- en nachtritme.
    Je kan melatonine dus niet vergelijken met slaappillen.
    Ik zou het gewoon googelen, op internet is er voldoende informatie over te vinden.

    En graag gedaan!
    Succes.

    • Dankjewel Janneke,

      Mooi om te horen dat de vaststelling de relatie heeft gered. Je hebt per slot van rekening een oorzaak, niet te verwarren met excuus, voor bepaalde gedragingen. De stempel narcisme heeft mij juist verder van mijn ex partner weggeduwd, omdat ik (en zij) geloofde in het monster dat narcisme heet. Waardoor ik alles dat heilig was, devalueerde.

      Vanochtend naar de huisarts geweest en besproken dat ik mijn ADHD verdenking aankaart tijdens mijn volgende therapie sessie (volgende week vrijdag). Indien zij er positief tegenover staat, vul ik de tests in, die al dan niet ADHD, kunnen bepalen. Zeker met mijn huidige kennis, kan ik me niet voorstellen dat ik een rasecht narcist ben, maar iemand met onbehandelde ADHD, die bepaalde (narcistische) trekken heeft ontwikkeld om te copen met het leven.

      Wederom bedankt voor je openhartigheid, eerlijkheid en luisterende ogen 😉

      Groetend,
      Roger

      • Graag gedaan.
        Ik hoop voor jou dat er meer duidelijkheid komt.
        Mocht je inderdaad een combinatie van verschillende aandoeningen hebben, bedenk dan dat je echt niet de enige bent!
        Ook dat kan namelijk:
        Mijn man heeft de diagnose ADHD, met alles erop en eraan, maar heeft ook trekjes van andere aandoeningen.
        De diagnose luidde destijds: adhd en een persoonlijkheidsstoornis, niet nader te omschrijven.
        Dat wil niet anders zeggen dan dat je van verschillende aandoeningen trekjes hebt zonder het echt uitgesproken te hebben.
        (Misschien heeft iedereen wel trekjes van iets.
        Maar ik denk dat een geestelijke aandoening, als je die hebt, pas aanleiding geeft tot actie als je vastloopt in het leven.
        Of als je omgeving je erop attent begint te maken dat er iets niet goed gaat met je.)
        Bij mijn man had, op dat moment in zijn leven, een zeer ernstige depressie.
        Maar die uitte zich dus niet op de normale manier: hij ging in een telkens hogere versnelling, op ieder vlak, en dat liep op de duur enorm mis: hij was de draad helemaal kwijt.
        Wat zeker ook zal meespelen is dat hij een erg hoog IQ heeft, ergens tussen de 145 en 150.
        Want ook dat kan het een en ander met zich meebrengen: zoals bijvoorbeeld bij hem een ongebreidelde zoektocht naar kennis van alles waar zijn interesse op dat moment ook maar naar toe ging.

        We hebben een heel zware tijd achter de rug, ieder voor zich en samen.
        Als wat wij hebben doorgemaakt een ander hier misschien kan steunen, dan is het al die ellende toch nog waard geweest!
        Succes Roger!
        Janneke

        • Hi Janneke,

          Onlangs het boek Hulpgids ADHD aangeschaft. En het is weer een “feest” van herkenning. Helaas viel het gesprek met de huisarts erg tegen, en gaf bij bepaalde punten constant aan “dat is inderdaad een narcistisch gedragskenmerk”. Echter ligt de oorzaak elders en dat was lastig om uit te leggen.
          Aanstaande vrijdag heb ik weer een afspraak bij de psychotherapeut en zal dit met haar bespreken, als ik het niet vergeet – want dat doe ik weleens, belangrijke zaken vergeten. Ter voorbereiding neem ik de hulpgids ADHD mee, ook ter ondersteuning, omdat ik soms niet goed uit mijn woorden kom.
          Vind je het goed als ik je op de hoogte houd? Dit werkt voor mij namelijk therapeutisch, zeker gezien het feit dat ik op dit moment eigenlijk met niemand echt over dit onderwerp kan spreken.
          Hartelijk dank voor het openhartig delen van jouw ervaringen, het is voor mij fijn om te weten dat er anderen zijn die een soortgelijk proces hebben meegemaakt.
          Groetend,
          Roger

          • Hoi Roger,
            Ja, het is een goed geschreven boek, he!
            Goed dat je het niet laat bij dat gesprek met de huisarts.
            Ik zou dat boek zeker meenemen naar je gesprek.
            En misschien is het zinvol om van tevoren een lijstje te maken met bijv alles wat je herkende bij jezelf toen je het boek las.
            En een lijstje van zaken waar je in het dagelijks leven en in je relaties tegenaan loopt.
            Vertel waar je behoefte aan hebt en wat je graag uitgezocht wil hebben en vraag of dat tot de mogelijkheden behoort.
            Zo niet, dan zou ik toch gaan voor een second opinion.
            Als dan opnieuw, door een andere partij, bevestigt wordt dat je geen ADHD hebt, dan weet je het tenminste toch zekerder dan nu het geval is. Toch?
            En ik zal zeker reageren als ik hier weer iets van je lees hoor!
            Groetjes en succes!

          • Een beetje verwarrend, maar Miep en Janneke zijn dezelfde persoon: ik schrijf niet onder mijn eigen naam hier.
            Ooit via mijn mobiel op iets gereageerd hier en wist de naam niet meer die ik verzonnen had, vandaar twee namen.

          • Hi Miep/Janneke 🙂

            De verwarring valt na uitleg wel mee hoor. Ik vind het echter wel lastig om nu op het juiste berichtje te reageren – al vind ik het “fijn” dat Ineke veel van haar ervaringen deelt. Ik herken heel veel, uit haar “verhalen” merk ik de onrust en voel ik de onrust, wat ook wel weer effect op mijn emotie heeft.

            Afgelopen vrijdag heb ik voor mij HET gesprek gehad met de therapeut. Over het algemeen kan ik voordat een gesprek plaatsvindt heel goed inschatten hoe het gesprek zal verlopen. Of dit nu zakelijk of persoonlijk is. Dat gold ook voor dit gesprek.

            Ik had het boek meegenomen, de punten opgeschreven (gehighlight in het boek) en mijn monoloog een aantal keer in mijn hoofd doorgenomen. Na de start was ze verbaasd, wat ik al verwachtte en vroeg zich af waar deze verandering van visie ineens vandaan kwam. Natuurlijk had ik deze redenen ook in mijn hoofd doorgenomen en wist dit haarfijn uit te leggen. Een aantal eigenschappen van een narcist komen overeen met de eigenschappen van een ADHD’er: onzekerheid, niet altijd (nooit) in staat zijn om wederkerig te zijn, masker opzetten, belangrijker willen zijn. Maar de oorzaak ligt elders. Ik vind het belangrijk dat andere mensen zich goed voelen en ben daarbij verzorgend, maar voel ook echt de emotie van anderen – en daar kan ik soms maar moeilijk mee omgaan omdat ik het lastig vind om in te schatten wat dan van mij wordt verwacht, maar ook vanuit een concentratie aspect.

            Daarna reageerde ze “een narcist zal altijd ontkennen dat hij een narcist is”, en die woorden gingen door mijn mijn ziel en door mijn hart. Ik voelde me in de steek gelaten. Niet gehoord. Eenzaam. De conclusie van het gesprek was dat zij het met haar hoofdbehandelaar zou bespreken, en dat deed nog meer pijn. Ik weet dat ik niet altijd kan krijgen wat ik wil, meestal niet, maar dit was een grote teleurstelling. Dit betekende niet dat ik in de kou zou blijven staan en dat er een vervolg op komt – al kon zij niet duidelijk maken wat dat vervolg zou zijn. En dat maakte me onrustig. Ik heb er nog slechter door geslapen en het houdt me door de dag heen heel veel bezig. Ik kan het niet loslaten. Het vreet me op en het lukt me niet om het te laten rusten.

            Geen idee waarom ik dit nu schrijf, maar wilde je even een update schrijven, al kan ik me voorstellen dat het voor jou geen toegevoegde waarde heeft.

            Groetjes,
            Roger

  35. Nog kleine aanvulling:
    De uitleg over de medicatie gaat over de ADHD medicatie.
    Melatonine kan helpen een beter ritme te krijgen.

    • Hai Janneke
      Leuk om te lezen dat je dezelfde persoon bent als Miep. Ik wou je n.l. nog bedanken voor je lieve en duidelijke woorden die je mij hebt gegeven bij een ander onderwerp. Dus bij deze, bedankt. Het is zo fijn om iets goeds te horen van iemand die weet waar je het over hebt. Ook zeldf zul je het niet mekkelijk hebben en dan zo openstaan voor een ander, heel goed van je.
      Ik lees veel hier en wil overal wel op reageren, maar dat is niet goed, niet voor mij maar zeker ook niet voor de ander.
      Op het moment vind ik het allemaal erg moeilijk om met mezelf om te gaan.
      Medicijnen heb ik wel afgebouwd, maar na 1 dag weer gestart, watvachteraf zeer dom is van mezelf.
      Had ik maar naar je geluisterd, het was zo waar wat je zei over dat Veel als het goed voelde ik door moest gaan, stoppen kan altijd nog. Zulke wijze woorden en ik doe er niets mee en bouw verder af.
      inmiddels ben ik thuis van vakantie en voel me ziek en ellendig.
      Komt hetvdooe de medicijnen, komt decwereld van thuis zijnvweer op me af, het van alles, moeten km willen en niks kunnen ? Ik weet het niet.
      Ik transprireerheel en heel erg, volgens mij door de medicatie, koorts opgenomen, had ik nietm dus dat is het niet.
      Gisteren al de psychiater gebeld, medicijnen niet stoppen. Maar minderen. Tranprireren niet minder, ook niet minder ziek.
      Weer gebeld naar mijn eigen psychiater, nu wel aanwezig, zij vond ook niet stoppen, maar als ik wou mochr ik morgen wel naar 3X 1 tablet van 21/5 mg gaan . Zaterdag en zondag zondag kon ik dan ervaren wat het is zonder medicatie en maandag heb ik toch een afspraak dan zouden we verder kijken wat ik wilde, wel of geen medicatie , het ene tegen het andere afwegen. Ik vind dit zo ontzettend moeilijk. Zij had er niet zo heel veel verstand van of kijk er op. Wat kan en moet ik hier nu mee?
      Dat transprireren is wel heel erg , zou dat na een poos overgaan?
      Aan de andere kant, rust , minder cahaos , meer rust in je hoofd en ga maar door.
      Wat weegt zwaarder? Een goede vraag aan iemand die altijd twijfelt, nooit weet wat ze wil, ja zegt en uiteindelijk nee bedoelt of verkeerde keuzes maakt.
      Ik zat er echt helemaal door gisteren en vandaag, heb veel in bed gelegen met een slaappil en 3 valiums van 5 mg ( mag niet, ik weet het ), maar ik was in ieder geval even onder zeil en weg van de werkelijkheid.
      Ik voel echt op dit moment dat ik van de regen in de drup ben gekomen, van 30 jaar depressie in deze diagnose. Depressie weg is natuurljk prettig, maar er komt ook iets heftigs voor terug. Maar dit zal goed komen dat weet ik wel, maar ik moet hier wel eerst dooheen en verwerken.
      Vind je het niet erg dat ik dit allemaal aan je schrijf. Ik wil niemand belasten n.l. Daar ben ik altijd bang voor, wat de ander wel niet zal denken.
      Verdorie, ik ben 72 jaar en nog zo ook nzeker. En een ander kan ik helpen als of ik een therapeut ben en zelf kan ik het niet toepassen.
      ik ben heel beschermd opgegroeid als jongste uit een gezin van 9 kinderen. Fijne jeugd gehad, maar helaas nu achteraf bekeken, niet zelfstandig en daar loop ik nu tegen aan denk ik. Alles kan, maar
      ik weet het niet meer. Ik heb als 2 jarig meisje een zware carbol, ( tegenwoordig heet dat fenol dacht ik ) vergiftiging gehad waardoor ik 6 a 7 uur in coma gelegen heb en voor de dood ben weggehaald. Is mij vaak verteld. Of dat er mee te maken kan hebben, ik weet het niet, maar mijn broers en zussen beginnen er elke keer over.
      Op dit moment ben ik alleen maar bezig met wat ik moet doen om weer te kunnen leven. Ik wil zo graag, maar hoe? Een hobbykamer die ik opgeruimd wil hebben , zodat ik daar lekker in mijn eentje kan zijn. Nou, ik en opruimen, dat is hier oppakken en daar neer leggen. Ordenen, hoe doe ik dat? Ik die 2 kinderen grootgebracht heb en mijn hand nsrgens voor omdraaide. Ik deed werkelijk alles. En nu?
      Hoe kan dit?????
      Weet jij het, dan weet ik het ook.
      Maar ik blijf optimistisch en het komt goed daar ben ik vN overtuigd.

      Genoeg gebeuzel van mij voorlopig. Ik hoop je weer te lezen.
      Lieve groetjes Ineke

      • Ik wou dat de hulpgids adhd ook aanschaffen, ik heb er iets over gelezen en het lijkt me wel wat
        Ineke

      • Hoi Ineke,
        Ik krijg het idee dat jij erg veel zelf doet of probeert te doen.
        En als het dan niet meteen lukt of in jouw ogen niet goed genoeg is, jezelf keihard afrekent…
        Dat is helemaal niet nodig en niet terecht.
        Je kan niet meer doen dan je best, toch?
        En je kan als mens niet overal goed in zijn: soms is het makkelijker zaken voor je kinderen/ anderen te regelen en voor jezelf wil het maar niet goed lukken.
        Nou, ik denk dat ik dan eens om me heen zou kijken of ik iemand in mijn omgeving heb die me daarbij zou kunnen of willen helpen daarbij.
        Misschien heb je een zus of broer of vriendin/ buurvrouw die heel goed kan organiseren of regelen en die jou zou willen ondersteunen in wat je graag zou willen.
        Of misschien is een van je kinderen daar goed in? Of je man?
        Vertel waar je tegenaan loopt en wat je graag zou willen en waar je graag hulp bij zou willen hebben.
        Niks mis mee, lijkt mij zo.
        Heerlijk toch, als je een plek voor jezelf hebt waar je lekker wat kan freubelen?
        Volgens mij heb je geschreven dat je nu dexamfetamine slikt?
        Elke medicatie kan zo zijn bijwerkingen hebben.
        Het kan zo zijn dat dat heftige transpireren door deze medicatie komt; ik zou het googelen of de bijsluiter lezen, dat geeft vast meer duidelijkheid.
        Verder zijn er meerdere ADHD medicijnen op de markt. Het is meestal toch een zoektocht naar welke daarvan het beste bij jou past.
        En sommige bijwerkingen gaan na verloop van tijd over, dus dat kan ook nog.
        Misschien kan je het gewoon een kans geven en je minder van alles afvragen, misschien geeft dat wat meer ruimte in je hoofd.
        Groetjes, Janneke

  36. Hai Janneke
    Wat ben jij een wijze vrouw. Volgens mij ben je ook een rustig type die veel kan overzien en inzicht heeft in veel dingen. Zo’ n iemand zou bij mij om de hoek moeten wonen, wat zouden we elkaar goed aan kunnen vullen.
    Ik wou dat ik inderdaad iemand had die me zou kunnen helpen met mijn hobbykamer, wat zou dat fijn zijn. Vorig jaar heeft iemand mij geholpen, maar zij ruimd anders op dan ik.
    Zij is geen hobbyist, en ik ben wat dat betreft perfectionistisch, alles wat bij elkaar hoort moet ook bij elkaar liggen.
    Ik moet leren opruimen , maar op zo’ n manier dat het een vaste plek krijgt, snap je wat ik bedoel? Ik leg alles uit mijn handen en weet later niet meer waar. Dus mijn opruimen is niet opruimen , maar zo opruimen dat alles een vaste plek heeft. Hoort bij ADHD denk ik.
    Maar ik heb begeleiding van dimence ( een soort van RIAGG ), die mij ondersteunt met zowel pracktische hulp en een begeleidster ( spvster ) voor de psychische kant. Psychiater voor medicijnen.
    Dus wat dat betreft hulp genoeg. Maar ik blokkeer bij heel veel dingen, en het beklijft heel slecht.
    mijn zusjes , ik heb er nu nog 2, zijn resp. 86 en 87 jaar, 2 zijn er helaas overleden. Schoonzusjes zijn ziek.
    Er is niemand in de omgeving die me zou kunnen helpen, niemand weet iets van hobbyen af. Iedereen zou me willen helpen, maar dat lukt niet. Mijn man of kinderen zouden me met alle plezier willen helpen, maar zouden heel veel weg doen, zij begrijpen mijn manier van opruimen niet. Kun je me nog volgen?
    Allemaal lieve mensen met de beste bedoelngen, maar mij begrijpen ze niet, loop vaak tegen muren op. Herken jij dat ook eigenlijk? Dat men zegr van je moet dit of doe eens dat of waarom kun je dat niet en dat wel, en aandringen om dingen te doen? Ik voel me dan zo schuldig.
    En je hebt gelijk, een ander is heel belangrijk voor mij, hoe ze over me denken en zo. En heel volgzaam, mijn hele leven geweest.
    En weet je, het gekke is , ik kom daar nu pas achter. Ik kom tot zoveel ontdekkingen sinds mijn diagnose, onvoorstelbaar.
    Soms denk ik , het lijkt wel of ik nu pas volwassen wordt. Hoe heb jij dat ervaren toen jij op latere leeftijd hoorde dat je ADD had? Wat voelde je en wat ging er door je heen? Maakte het je ook in de war? Elk geval is anders natuurlijk. Ik zou zo graag eens face to face met mensen praten over dit alles.
    Ik heb geen geduld, wil alles, denk na over alles, maak plannen, maar uiteindelijk doe ik niks of ik ge hyperfocussen ergens op en dan bestaat er niks anders meer.
    Herken jij dat ook?
    Ik denk dat jij het best moeilijk zult hebben met jouw 2 mannen, maar je houdt van elkaar en dat maakt veel goed denk ik. Want ik las dat je relatieproblemen hebt gehad en daar goed uit bent gekomen. Wat zijn jullie dan een sterk stel mensen en dan ook nog een zoon met adhd/add gecombineerd.
    Mijn man heeft het met mij ook niet gemakkelijk, ook al hoor ik hem daar nooit over. Hij doet de hele huishouding en alles wat er bij hoort en is de rust zelve.
    Hij heeft heel wat van mij moeten slikken, daar wil een hond niet van eten. Ik heb daar zo’n spijt van na de tijd. Maar dan is het te laat. En toch ook bij ons is de basis goed en sterk, we zijn 48 jaar getrouwd. Menig man zou al lang weggelopen zijn. Wij zijn dan ook zeer verschillend, heb ik wel eens moeite mee.. En weer ben ik aan het beuzelen. Ik heb zoveel wat er nu in mijn hoofd omgaat, dus is het beter dat ik stop .
    Sorry, dat het weer zo lang bericht stuur, je weet dat dat niet mijn bedoeling is, neem me niet kwalijk.
    ik stop echt, want ik wil dit echt niet, kun je me begrijpen? Ik mis mensen die mij begrinpen en niet afwijzen of goedbedoelde opmerkingen maken.

    Dankjewel voor het ” luisteren ” en je rustige anrwoord , het klinkt zo gemakkelijk, ik weet het wel allemaal, maar weten en doen zijn 2 dingen

    Groetjes Ineke

    • Hoi Ineke, goedemorgen,
      Ja, ik snap wel wat je bedoelt met dat opruimen.
      Zelf heb ik op zolder een eigen plek waar ik me bezig houdt met mijn hobby’s.
      Die heb ik zelf ingericht en mijn honderd-en-een spulletjes ” netjes” opgeruimd.
      Tenminste: op het moment van opruimen leken het logische plekken, maar ik zoek me af en toe een bult naar waar iets zou moeten zijn.
      En ik heb veel, want ik zie in alles iets waar ik wat mee kan.
      Maar ik neem het voor lief, want het zijn mijn spullen en mijn plek.
      Mijn man heeft de rest van de zolder voor zijn spullen: is in mijn ogen zeer rommelig maar is zijn plek, dus ik blijf eraf. Hij zoekt zich ook altijd een slag in de rondte als hij iets nodig heeft.
      Grappig toch.
      Dingen op zijn tijd niet te serieus nemen en erom lachen is denk ik heel belangrijk.
      Dat maakt alles lichter.
      Mijn man en ik, we lijken op elkaar en tegelijkertijd zijn we heel verschillend.
      En de verschillen, daardoor kunnen we elkaar aanvullen: hij is goed in bepaalde dingen die ik minder kan en andersom. We maken daar ook allebei gebruik van, van de dingen waar de ander goed in is.
      Nee, ik vind het niet verwarrend, add, de puzzelstukjes zijn eindelijk op zijn plaats gevallen.
      Als kind voelde ik mij altijd anders dan andere kinderen . Ik droomde de dag door en had het moeilijk op school. Door mijn leven heen zijn er steeds mensen op mijn pad gekomen die me een richting in lieten slaan. Daardoor ben ik niet vastgelopen uiteindelijk.
      Ritalin ben ik gaan gebruiken doordat ik in slaap viel op momenten dat ik juist mijn hoofd ergens bij moest houden. De ergste keer was in de auto. Gelukkig zat mijn man naast me en die greep in en dat heeft ons leven gered.
      De huisarts heeft me ritalin voorgeschreven en sinds ik dat slik, is het nooit meer gebeurd en is , in mijn hoofd, de wereld open gegaan! Er is ineens meer wereld dan de wereld in mijn hoofd!
      Ik ben er heel blij mee!
      Mijn zoon, die maatschappelijk werker is, had me eerder al gezegd dat hij het idee had dat ik add heb.
      Ik wist niet wat dat was, ben erover gaan zoeken en lezen en de puzzelstukjes vielen op zijn plaats!
      Onze zoon is eigenlijk een perfecte match van ons tweeën.
      Ik accepteer nu beter wie ik ben.
      In mijn leven ben ik drie keer depressief geweest, waarvan ik twee keer echt in behandeling ben geweest.
      Door de medicijnen is mijn stemming verbetert: mijn gedachten glijden niet meer dat zwarte gat in.
      Ritalin werkt trouwens te kort bij mij. Ik slik medikinet, dat werkt langer. Ritalin heb ik als aanvulling, zonodig in de avond.
      Ineke, jouw man heeft dan misschien geen add of ADHD en zal jou misschien niet altijd even makkelijk kunnen volgen, maar ik heb het gevoel dat hij zielsveel van jou houdt!
      Gewoon omdat je een goede en lieve vrouw bent.
      Hij steunt jou op zijn manier. En hij laat jou in je waarde en zijn wie je bent.
      En dat is zo belangrijk!
      Het is aan jou om je vleugels uit te gaan slaan, vanuit die veilige achtergrond: ga op zoek naar mensen die ook aanlopen tegen dingen waar jij ook tegenaan loopt.
      Misschien zijn er ook gespreksgroepen bij je hulpverlening? Daar zou je naar kunnen informeren.
      En misschien toch op zoek naar een dichtstbijzijnd adhdcafe. Die kan je op internet vinden.
      Lieve groet, Janneke

  37. Hallo allemaal
    Een vraag voor iedereen.
    Ik zit met een groot dilemma. Ik slik op dit moment nog 3X 1tablet dexamfetamine van 21/5 mg.
    Toen ik de diagnose ADHD/ADD gecombineerd kreeg ben ik meteen gestart met eerst 3 X 1 table van 21/5 mg. Daarna 3X 2 van 21/5 mg. En zo langzaan verder tot 3X 5 van 21/5 mg.
    ik voelde me goed , geen chaos meer, weer meer concentratieena. enz. het hielp dus.
    Maar voelde me erg afgevlakt, wat ik niet prettig vond, dus weer naar 3X 4 van 21/5mg . Transprireerde

    wel, maar dacht dat dat van jet weer kwam, was nog te doen. Dat was in juni – juli met die extreme warmte.
    Ik was op vakantie en had weinig last van prikkels en kon me goed focussen op mijn hobby, misschien te, maar vond het fijn.
    Eenmaal terug van vakantie realiseerde ik me dat ik eigenlijk helemaal niet met deze diagnose zonder dexamfetamine geprobeerd had. Ik kwan nl. Uit een depressie van 30 jaar dat veroorzaakt werd door ADHD/ADD ( achter af 30 jaar weg helaas, maar het zij zo ) komend , diagnose en meteen medicatie.
    Ik dus gevraagd om af te bouwen om te kunnen ervaren wat het is om met deze diagnose om te gaan zonder medicatie. Was prima, dus heb ik gedaan. Ben 1 dag zonder medicatie geweest, maar ben de dag er na weer gestart. Was inmiddels weer op vakantie in Nederland.
    Heb opgebouwd tot 3 X 3 van 21/5 mg.
    Maar het deed minder zijn werking, lusteloos, nergens zin in, vond de camping niks, bang voor depressief te worden enz. maar ik tranprireerde als ik weet niet hoe en voelde mij er gewoon ziek bij. Thuidgekomem psychiater opgebeld, mijn eigen psychiater was er niet, deze zei dat ik maar terug moest gaan naar 3X 2 van 21/5mg.
    Transprireren nam zulke nare vormen , ik dus weer gebeld, eigen psychiater was weer aanwezig, dit was gisteren dus ), ik hoopte dat ze zou zeggen stop er mee en kom dan maandag naar de afspraak die ik al had staan met haar.
    Maar nee, vandaag moest ik naar 3X 1 van 21/5 en dan 2 dagen niks en maandag praten we dan of ik weer wil starten met dexamfetamine of niet.
    Lang verhaal, maar hopelijk te begrijpen. En tevens mijn DILEMMA.
    Ik weet het niet meer. De ervaring van toen ik de eerste keer met dexamfetamine begon maakt dat ik graag wil vanwege de rust, alles duidelijker voor me werd, minder chaos enz.enz.
    Of het risico van het vreselijke transprireren, erg dromen en noem maar op.
    Ik hoop dat er iemand is die me raad kan geven. Houdt tranpriren op na enige tijd? Herkent iemand dit/mijn verhaal? Of weet iemand hier iets op?
    Mijn psychiater zegt zelf er niet zo heel veel van te weten omdat ze met andere problemen werkt met ouderen. Hoezo vertrouwen in je arts???? Sorry, dat ik dit zeg, ze is aardig, maar daar heb ik wat mijn medicatie betreft niet veel aan.
    Ik ben 72 jaar en wil nog heel graag alles uit het leven halen op een goede manier, vooral na die 30 jaar depressie van GEleefd , maar niet BEleefd te hebben. Ik hoop dat jullie me kunnen begrijpen.
    En ik hoop op reacties waar ik mee uit de voeten kan of ervaringen , maakt niet uit. Zelf weet ik het niet meer helaas. Voor een ander weet ik het altijd heel goed en kan ik helpen en steunen, maar nu mezelf niet. Is toch te gek. Zowiezo om na 72 jaar deze diagnose te krijgen. Heel verwarren allemaal.
    maar ik ben en blijf positief, het komt goed en ik zal er uitkomen.
    In ieder geval iedereen bedankt die in ider geval de moeite heeft genomen om dit saaie, maar voor mij belangrijke, dilemma te hebben gelezen.

  38. Ineke,
    Lees eens terug wat je de afgelopen dagen hier allemaal geschreven hebt: ik heb het gevoel dat je hoofd in hetzelfde kringetje blijft draaien.
    Misschien kan je nu delen met je man en hem laten lezen wat je hier geschreven en besproken hebt?
    Dan kan hij zien waar je mee worstelt.
    En daarna kunnen jullie dan samen bespreken wat op dit moment het beste lijkt om te doen.
    Ik ben geen arts of psychiater, ik ga jou niet vertellen wat voor medicatie jij wel of niet gebruikt en ook niet in welke hoeveelheden.
    Als je er niet uitkomt en je hebt het gevoel dat je er geestelijk teveel onder lijdt, lijkt het mij het verstandigste dat je je huisarts belt vandaag!
    En als die er niet is, dan bel je zijn of haar vervanger.
    Ik hoop dat je dat doet.
    Janneke

    • Hai Janneke
      Ik begrijp heel goed wat je bedoelt.
      Inmiddels heb ik contact opgenomen met mijn psychiater . Ook heb ik een mail gestuurd naar mijn begeleidster. Ik zet veel te veel op deze site, sorry. Maar heel goed dat je zo eerlijk bent en dat tegen me zegt. Ik ga te ver en dat besef ik niet altijd helaas.
      Maar dankjewel in ieder geval voor je begrip, ik waardeer dat heel erg.

      groetjes Ineke

  39. Fijn dat je dat allemaal gedaan hebt, Ineke!
    Ik begon me bezorgd te voelen over je.
    Je bent zo aan het worstelen met alles!
    En op deze side is het fijn dat je lotgenoten kan treffen.
    En dat alles in principe bespreekbaar is.
    Ik wens je het allerbeste, Ineke!
    En hoop dat je over een tijdje zonder of met medicatie een gelukkige, rustige, hobbyende vrouw mag zijn!
    Lieve groet,
    Janneke

  40. P.s. En natuurlijk mag je hier gewoon alles blijven delen hoor, als je daar behoefte aan hebt!
    En ik zal eerlijk blijven reageren, dat beloof ik:-)

Laat wat van je horen

*