Surfen met een ADHD-er

adhd bij volwassenen surfenIk lig met mijn lichaam op een plank in het zand. Op commando spring ik op en land met mijn voeten elegant (lees: als een olifant in een porseleinwinkel) op mijn plank. De golven lijken met de minuut groter te worden en mijn zelfvertrouwen kleiner. ADHD-er Marleen Rövekamp probeert uit: surfen. 

Mensen op krankzinnig kleine plankjes drijven als een mierenhoop door het water. Vanuit de verte komt een golf aanrollen die steeds groter wordt: de mierenhoop begint hard peddelend zichzelf van de golf af te werken. Het is net een oorlog die de nodige slachtoffers eist: au.

Ik sta op met mijn plank onder mijn arm (mijn plank is enorm, toch echt minder cool dan zo’n klein plankje) en loop richting het water. Even voel ik me stoer, als een echte surfer. Mijn surfleraar drentelt om ons heen met de laatste instructies. Eenmaal in het water peddel ik me helemaal suf richting de branding. Toch wel een beetje nerveus nu (lees: doodsbang), maar vastberaden om deze missie tot een goede einde te brengen, dobber ik in het water.

‘It’s coming.’ hoor ik een stem achter me zeggen. O jezus, ik ben alles vergeten! ‘Don’t worry, I’ll help you.’ Ik begin te peddelen en ik voel de achterkant van mijn plank omhoog gaan. ‘Jump!’ Ik spring op mijn plank met de behendigheid van iemand die dit duidelijk nog nooit eerder heeft gedaan. Maar er gebeurt een wonder: ik blijf staan! De golf neemt me mee richting strand en ik krijg een gevoel wat ik nooit eerder zo heb ervaren. Ik voel me vrij, machtig… De wereld staat even stil in dit moment en ik denk niet meer na.

In een flits ben ik weer bij het strand met een enorme grijns op mijn gezicht. Ik wil terug, nog een keer! Dit voelt als de zoveelste opkomende verslaving. Meerdere keren later sta ik half uitgeput en intens gelukkig met mijn plank in mijn arm. Ineens zie ik een grote golf vlak voor me en ik probeer er onderdoor te duiken. Dan voel ik een klap tegen mijn neus. Ik draai een paar rondjes onder water en kom naar boven. Mensen om mij heen kijken me verschrikt aan.

M’n neus bloed behoorlijk en ik moet de aftocht blazen. Later blijkt gelukkig dat ik niets heb gebroken.

Zittend op het strand met mijn enorme gezwollen neus met watten erin (blijkbaar was één van mijn medesurfers een verpleegster, lucky me), realiseer ik me dat mijn impulsieve gedrag en behoefte aan prikkels mede de oorzaak zijn dat ik er nu zo bij zit. Op een strand in Costa Rica, de ondergaande zon in mijn visier met een zere, kloppende neus, pijnlijke spieren en opengeschaafde knieën van het schuren over mijn surfplank. Waarom doe ik dit mezelf aan? Omdit dit het beste gevoel van de wereld is, en ik deze ervaring voor geen goud had willen missen, daarom.

Over Marleen Rövekamp

Reacties

  1. Hoi Marleen,

    Mooi verhaal 😉
    Ik ben blij te horen dat je het gevoel te pakken hebt gekregen!

    Je bent -en andere vriendelijke ADHD’ers zijn- van harte welkom in Westende (BE), waar ik komende zomer bivakkeer. En dat is incl. surf(les) natuurlijk! Wellicht kan er een ADHD-uitje van gemaakt worden?

Laat wat van je horen

*