Marleen probeert: pranayama

Op zoek naar het ultieme zengevoel gaat de al yogaënde en niet te vergeten ADHD-ende Marleen deze keer een stapje verder. Te weten: pranayama.  Concreet: een uur – jawel – stilzitten. En ademhalen. Veel succes met je ADHD. 

Ik doe al een aantal jaren aan yoga. Yoga brengt mijn woelige brein in een staat van passieve bijstander, in plaats van de altijd aanwezige hardcore stroom van ideeën en gedachten. Voordat ik aan het yoga-avontuur begon, was ik me slechts zijdelings bewust van de aanwezigheid van mijn lichaam. Mijn gedachten stonden op de nummer één-positie.  Een monopoliepositie eigenlijk.

Natuurlijk voelde ik af en toe wel een kramp in mijn voet en dat deed pijn (au), of ik zat scheef in mijn stoel waardoor ik anders moest gaan zitten, of mijn benen werden moe van het hysterische heen en weer rennen. Veel verder ging mijn lichaamsbewustzijn niet. Tegenwoordig maak ik bewust uitstapjes naar mijn lichaam, met of zonder kramp.

Pranayama is de volgende stap na de yogahoudingen en een mooie manier om in je lichaam te komen. Zoals dat dan heet. Prāṇā is levenskracht en ayāma is beheersing. Het gaat hier om het reguleren van de ademhaling, waardoor je meer zuurstof in het bloed krijgt en de levenskracht toeneemt. Dit klinkt goed en ontspannend! Lekker allerlei ademhalingstechnieken doen waardoor je (nog) vitaler wordt. Heerlijk.

En dan komt de catch: deze ademhalingstechnieken doe je terwijl je een uur lang in kleermakerszit op de grond geplakt zit. ZONDER TE BEWEGEN.

Dus. Toch maar proberen.

Na vijftien minuten zitten, viel mijn rechtervoet in slaap en een acute verkoudheid (echt, ik verzin het niet) zorgde ervoor dat ik snotterend (ja, probeer dan nog maar eens normaal adem te halen) in de kleermakerszit zat in een kamer vol met doodstille mensen.  Ik kan toch niet de enige zijn die helemaal gek word hier? Na dertig minuten was ik zo geïrriteerd dat ik in mijn hoofd allerlei vluchtplannen aan het uitdenken was. Mijn yogadocent zit bij de deur, misschien als ik heel stil
ben, kan ik langs hem lopen…

Toen het uur voorbij was liep ik – zwaar geïrriteerd, gefrustreerd en alles behalve zen – naar buiten. Eén sessie gehad, nog negen keer te gaan. Vraag me toch af of pranayama wel is weggelegd voor de mens met bijzondere bedrading….

Over Danitsja Koster

Laat wat van je horen

*