Gebruiksaanwijzing: ADHD Partner

Zo maar een zondagmiddag..

Is jouw partner gediagnosticeerd met ADHD? Gefeliciteerd! Je hebt een bijzonder exemplaar aan de haak geslagen! Wees er op voorbereid dat het leven met een ADHD partner over het algemeen allesbehalve saai is. Spontane invallen, creativiteit en kinderlijk enthousiasme zullen jouw deel zijn. Om hiervan optimaal te kunnen genieten, vind je hieronder een gebruiksaanwijzing voor partners met ADHD.

  • Benader je partner met humor. Humor is in elke relatie een belangrijke pijler, dus ook in een relatie waarin sprake is van ADHD. Komt je partner thuis met bioscoopkaartjes, omdat hij/zij vergeten is dat jouw ouders zouden komen eten? Tref je bij thuiskomst een woning aan die eruitziet alsof er een bom is ontploft? Haal diep adem en lach.
  • Maak een goede taakverdeling. Het voordeel van een relatie is dat je gebruik kunt maken van elkaars sterke punten en kwaliteiten. Bij een ADHD’er zullen die waarschijnlijk NIET liggen op het vlak van orde, netheid en gestructureerd werken. Verwacht dit dan ook niet van je partner, want verwachting is de moeder van de teleurstelling.
  • Zie de pluspunten van je partner, en benut deze. Juist ADHD’ers zijn bij uitstek capabel om deadlines en onverwachte situaties in goede banen te leiden. Vraag hem/haar dus niet om de koffers in te pakken als je over drie weken op vakantie gaat, maar wel als je morgen vertrekt en er is haast bij.
  • Besteed, meer nog dan in “reguliere” relaties, aandacht aan positieve feedback, aanmoediging en complimentjes. Veel ADHD’ers zijn onzeker over zichzelf en hun kunnen en voelen zich snel onbegrepen.
  • Schaf een whiteboard aan. ADHD’ers zijn over het algemeen geen meesters in plannen: ze leven in het hier en nu. Door op het whiteboard te schrijven welke klussen er gedaan moeten worden en welke deadline hieraan hangt (vrijwel iedere ADHD’er lijdt aan chronisch uitstelgedrag), help je je partner om enige structuur in jullie leven aan te brengen.
  • Laat je conventionele gedachten los. Wanneer iets niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. ADHD’ers zijn beroemd (en berucht!) om hun vermogen om “out of the box” te denken. Hier kan je relatie veel profijt van hebben, maar alleen wanneer je zelf bereid bent om ‘anders dan anders’ toe te laten.
  • Voorkom dat je in een hulpverlener-cliënt relatie terechtkomt. Jezelf superieur voelen aan je partner helpt iedere relatie om zeep, dus ook de ADHD-relatie. Laat je partner in zijn/haar waarde en onthoud je van de neiging om iemand te ‘heropvoeden’: gelijkwaardigheid is het devies.
  • Gebruik ADHD niet als excuus, en sta ook niet toe dat je partner het als excuus gebruikt. Ook een ADHD’er pur sang is nog steeds 100% verantwoordelijk voor zijn/haar daden. ADHD mag in geen enkele relatie een reden zijn voor ontrouw, lichamelijk geweld en verbale vernederingen.
  • Stel je in op stemmingswisselingen. Een ADHD’er kan zich dolenthousiast verliezen in een nieuw project, tot aan het obsessieve toe. Dit wordt hyperfocus genoemd. Wanneer de eerste tegenslagen zich aandienen en/of de uitdaging er af is, wordt hetzelfde project argeloos in een hoek geworpen en kijkt de ADHD’er er niet meer naar om. Dit is een ADHD-trekje dat eenvoudigweg niet af te leren is: probeer dit dus ook niet.
  • Weet wanneer je wel of niet op de rem moet trappen. Wilde plannen maken om de tuin aan te pakken, het halve tuincentrum leegkopen en vervolgens de plantjes ongepot laten verpieteren is tot daar aan toe. Overweegt je ADHD-partner om zijn/haar goedbetaalde baan aan de wilgen te hangen om gebruikte autobanden te gaan verkopen in Alaska, dan is het misschien tijd om hem/haar fijntjes de weg terug naar de realiteit te wijzen.
  • Blijf communiceren. Een ADHD’er is geen patiënt, dus behandel hem/haar ook niet zo. Heb je veel last van typisch ADHD-gedrag, zorg dan dat je dit bespreekbaar maakt.

Heb jij zelf nog punten? Laat dit dan weten door onder dit bericht te reageren!

Reacties

  1. Als ADHDer van een “normale”partner word ik er wel eens doodziek van hoe je bestempeld of benoemd word, Van chaoot tot niet goed wijs. Toch beste mensen hebben wij een goed stel hersens, zijn beslist niet dom. Het doet mij inwendig veel deugd dat ik de zaken wel voor elkaar krijg als “normale mensen”in paniek raken, het niet meer weten oid. Ik spreek het niet meer uit.. ben wel gek… heb geleerd mijn mond dicht te houden door de jaren heen. Jazeker, ik ben het eens met de uitspraak dat wij geen doorsneemens zijn en ook stomme dingen kunnen doen.. en niet doen… maar idd ga normaal met ons om en rem indien nodig.. maar wel met respect.

    • Nicole zegt:

      Ben het totaal met Trudy eens, op de meest hectische chaotische momenten zijn wij rustiger en handelen accuraat . En inderdaad ook ik heb mijn mond leren houden door de jaren heen, en zelfs aangeleerd goed te luisteren naar mn gesprekspartner.

    • tamara zegt:

      Ik wil f reageren op dit artikel. Mijn vriend heeft adhd,
      Ik wil f mijn punten op noemen wat ik waardeer aan mijn vriend.
      * zijn zelfbeheersing zelfs als ik denk nu zot hij voor altijd vast. Verrast hij me toch steeds weer
      * dat zo eerlijk is als een kind hij zegt gewoon wat hij denkt. Ja hij is wel eerlijk en dan kun je boos worden ik moet er altijd vreselijke om lachen laatst zei hij tegen me Tamara je bent een emo eter he. Ik stond er van te kijken. Dacht dat ik er zo goed als van af was. Maar niet dus. Ik kan hier niet boos om worden om dat het zo is.
      * hij werkt op dit moment niet hij wil wel weer gaan werken. Hij heeft wat problemen en deze wil hij eerst oplossen. Ook dit siert hem.
      *hij is soms erg standvastig. En dan kan ik zeggen wat ik wil. Ik krijg het hem dan niet om.
      * hij is erg behulpzaam. En erg lief. Ook al zeggen andere iets ander van hem. Hij komt soms niet op afspraken. Ik vind dat niet zo erg.
      * ik weet niet hij is een beetje aan het veranderen. Hij is zijn verkeerde vrienden op de schop aan het nemen. Gaat eigenlijk niet zo van harte hij heeft er erg veel last van. En ik merk dat ik die ruimte op wil vullen. Moet ik niet doen. Gewoon zijn weg laten bewandelen hij komt wel terug.
      *plus punt is dat hij me leert om naar mezelf te kijken welke punten ik nog voor mezelf kan verbeteren en welke ik beter weg kan laten.
      * tot slot wil ik vertellen dat ik Super blij met hem ben ook al is het soms juist heel erg lastig. Hij leert me sterk te zijn. O ja ik heb het gevoel dat adhders meer met hun kwaliteiten moeten doen en daar bij ontdekken wat ze leuk vinden of niet leuk vinden. Zonder dat er druk op staat. Dan kunnen ze dit is mijn gevoel. Heel veel bereiken in deze maatschappij.
      Ps. Soms denk ik ook dat ik adhder ben. Maar ik ben gewoon heel erg gevoelig. En pik dingen van hem op. Dit maakt het nog lastiger. Maar niet saaier. Ik ben blij dat ik na 20jaar hem toch beter mocht leren kennen. Groetjes, tamara

      • Dag allemaal,

        Wat een “feest der herkenning” op deze site! Ik reageer met name op het bericht van Tamara van 16 maart 2015 maar ik herken zoveel van al jullie verhalen. Tamara> Ik herken zóveel over wat jij over jouw vriend zegt. Ik heb al 6 jaar een knipperlicht relatie met mijn vriend. Het is nu voor de zoveelste keer weer eens uit en zat eens wat te snuffelen op google over adhd’ers die hun adhd niet (volledig) erkennen en/of geen hulp nodig denken te hebben of hier geen tijd voor willen maken. Inderdaad zijn een heel aantal punten zoals jij noemt ook de dingen die ik in hem bewonder en wat hem zo aantrekkelijk maakt voor mij. Maar dat maakt het ook niet makkelijk.

        We zijn gek op elkaar, maar het botst eens in de zoveel tijd ook. Dan maakt hij het uit (dit kan na 6 maanden tot een jaar zijn) en hebben we een tijd geen contact. Ik zoek dit vaak weer op omdat ik ook denk te zien dat hij heel erg met zichzelf in de knoop zit. Het feit dat het ook telkens weer ‘aan’ raakt tussen ons vertelt mij dat hij enorm gek op me is en van me houdt en mij graag gelukkig ziet.
        Aan de ene kant is zijn werk zijn alles (hij is eigen ondernemer in de groenvoorziening) maar wil hij mij ook graag gelukkig maken, maar die 2 dingen in combinatie met ad(h?)d werkt op den duur even niet meer. (hij is in zijn tienerjaren gediagnostiseerd met adhd en heeft een tijdje Ritalin gebruikt, maar daar werd hij erg suf van naar eigen zeggen, ik vrees dat hij destijds een verkeerde dosering of te korte periode Ritalin heeft gehad. Door deze ervaring wil hij er nu niet aan, terwijl ik denk dat het hem, en daarna ook ons, zo zou kunnen helpen). We hebben samen een hoop stappen gemaakt en veel van en met elkaar geleerd, zoals jij ook beschrijft laat hij mij punten zien waar ik voor mezelf aan kan werken en sterker van wordt (hij is inderdaad tot het pijnlijke aan toe eerlijk soms). Maar het is voor mij erg vermoeiend om in te schatten hoe zijn pet staat, kan ik wel ergens wat van zeggen, kan het niet? Moet ik laten zien wat ik van hem wil/verlang, of werkt dat ook niet? Ik heb van hem heel goed geleerd ook mijn eigen ‘momenten’ te nemen en doe ook veel met vriendinnen of alleen, en hoe meer ik afstand van hem neem hoe meer hij naar me toe komt. Maar dan vallen we in de cyclus dat het zó goed gaat dat ik heel vaak denk ‘oh dan kunnen we dat ook samen doen, en dat ook!’ Dan ‘overvraag’ ik hem en barst de bom kort daarna en is het weer uit. Ik ben gek op hem en hou van hem en we kunnen het heerlijk met elkaar hebben, maar ergens gaat het soms bij hem mis en maakt hij het uit met de motivatie ‘het wordt toch niet beter’ (terwijl het hartstikke goed ging) en dingen als dat ik beter iemand kan zoeken met wie ik meer gemeen heb. Wat betreft samenwonen en samen op vakantie gaan zou dat inderdaad zo zijn, maar hij geeft mij ook met zo veel dingen een andere kijk op de wereld, wat hem mijn ‘rijke aanvulling’ in het leven maakt.

        De verhalen die er vertelt worden over afnemende intimiteit was denk ik ons laatste probleem waardoor het nu uit is. Het ging verder hartstikke goed met ons dus ik vond dat ik daar af en toe best iets van kon zeggen, maar als ik dat te vaak doe in zijn ogen gaat het mis (dan ‘zeur’ ik); hij betrok me de afgelopen tijd wel bij meer dingen/uitjes, ook wel met zijn familie (als ‘grotere gebaren’ wat hij normaal niet veel doet, ik voel me soms best buitengesloten) en in de slaapkamer was alles koek en ei, maar verder niet veel. De standaard welkomst- en afscheidskus konden er vanaf, maar het leek wel of hij er verder maar weinig ruimte voor had in zijn hoofd. Niet gezellig een arm om me heen slaan als we op de bank zitten met anderen of iets dergelijks. Af en toe wel hoor, maar minder dan in het begin (of als het net weer aan was).

        Ik weet nu even niet hoe definitief uit het dit keer is. Het zou makkelijker zijn en mij minder verdriet telkens brengen als we er écht mee ophouden, maar ik zag toen hij het uitmaakte ook dat het hem ook heel veel deed. Dus, als iemand tips heeft hoe ík er in een eventuele toekomst nóg beter/makkelijker mee om zou kunnen gaan (ook op de langere termijn) zijn deze meer dan welkom! Of als iemand er ervaring mee heeft een “adhd-ontkenner” toch zover te krijgen (weer) eens hulp te zoeken…

        Groetjes,
        L.

        • Beste Lili,

          Nee, ik heb geen ervaring met het toch zover te krijgen om hulp te zoeken van een ”adhd-ontkenner”…. Omdat er geen reactie[s] komen wil ik graag reageren op je bericht. Je verhaal doet mij denken aan de kat en de hond; ze willen spelen samen, kunnen niet mét maar ook niet zonder elkaar. Nu is dat voor de kat en de hond niet zo’n ramp; de ‘baasjes’ zullen de beslissing wel nemen. In jouw geval, zal je dat zelf moeten doen (of je -ex-partner)….. Je hebt 3 opties. Doorgaan, stoppen of een knipperlicht relatie.
          Leg je wensen en ideeën over de toekomst eens op een weegschaaltje. Leg de goede dingen recht, de slechte dingen links. Met andere woorden, maak eens 2 kolommen voor jullie (samen) waar je behoeften aan hebben. Laat dat wensenlijstje de doorslag geven.
          Komt tijd komt raad, veel succes!! Groetjes Mini

          • Hoi Mimi,

            Dat we niet met en zonder elkaar kunnen heb ik vaak ook zelf geroepen inderdaad. Iemand verwoorde vandeweek heel mooi dat we gewoon allebij andere dingen verwachten/zoeken in een relatie. Omdat we zo gek op elkaar zijn proberen we het voor elkaar, maar we blijven wie we zijn. Het is gewoon enorm frustrerend dat we zo gek zijn op elkaar, maar het gewoon niet genoeg werkt om een stabiele relatie op te bouwen. De kolommen of weegschaal methode weet ik al, die zijn voor ons verschillend dus ik denk dat de uitkomst overduidelijk moet zijn, maar dat gevoel voor elkaar…dat blijft. Maar daarbij wil ik ook de kanttekening maken dat hij vanuit zijn ad(h)d in het hier en nu leeft en ik toch inderdaad wel graag een béétje vooruit kijk, ik wil op termijn samenwonen, hij is daar niet zo’n voorstander van.

            Effin, de conclusie is in zoverre duidelijk. Nu het gevoel nog weg…

            Groetjes,
            Lili

          • …. ach Lili, je gevoel kan je niet uitschakelen. Je mag best van die man houden, graag zelfs! Dat fijne/goede gevoel zal niet zo maar verdwijnen, je hebt immers geen knop aan/uit? Trouwens, iemand met ADHD heeft ook niet zo’n knop (aan/uit), wow, dat zou gemakkelijk zijn. Zoals je schreef: dat gevoel voor elkaar, dat blijft…… en te hopen is, dat jullie er beiden goed mee om kunnen gaan. Begrip voor elkaar hebben is al een heel groot pluspunt.
            Dag hoor, grts Mini

          • Ik ben nu het boek “adhd relaties” van Melissa Orlov aan het lezen. Ik zie dat ik (maar ook hij hoor) met sommige adhd-symptomen zoals het wordt genoemd niet goed zijn omgegaan. Ik ben het boek aan het lezen in de hoop dat het me wat meer begrip in zijn denken geeft, en troost dat het niet aan ons als persóón ligt. Ik wil daarmee adhd niet als een nare ziekte ofzo over doen komen, en ik ‘mag’ hem ook niet bemoederen of willen helpen als ouder-kind relatie zoals in het boek wordt beschreven, maar ik zou zo graag willen dat hij inziet dat medicatie en/of een behandeling hem zo zou kunnen helpen. En daarnaas ook ons. Maar misschien moet ik het ook gewoon allemaal laten, het is klaar, over. Dan moet ik stoppen met afvragen wie hoe wat WAAROM?!?! Misschien komen we elkaar nog eens tegen in het leven, ik wil over een tijdje missschien wel weer gewoon contact zoeken, maar weet ook niet of we qua relatie nu nog terug kunnen. Er is zoveel gebeurd nu…maar ik zou zo graag zijn ‘hyperfocus’ weer willen zijn zoals dat heet volgens het boek 🙂

          • Lieve Janneke,

            Dank je voor je lieve, wijze woorden. Wat een (mensen)kennis weer 🙂 hard, eerlijk, maar waar. Je slaat de spijker recht op zijn kop. Je snapt het helemaal (van mijn kant en zijn kant) en zo is het inderdaad wel, hij is van de ‘vrijheid blijheid’ maar ik geloof dat hij ook absoluut wél zijn uiterste best doet, maar binnen zijn kunnen om mij gelukkig te maken, maar ik heb ook al eerder geconstateerd dat er bindingsangst aanwezig is bij hem.
            Wat je op het einde zegt, dat ik mezelf moet beschermen, voor mezelf moet kiezen en iemand verdien die net zo 100% voor mij gaat als dat ik voor hem roepen meer mensen om me heen (en vind ik zelf ook wel, maar)ik klink waarschijnlijk erg wanhopig als ik zeg dat ik me niet kan voorstellen dat dat iemand anders dan hij kan zijn, maar als de hele wereld het zegt, zal het wel mogelijk zijn 😉 Ik hang op dit moment gewoon nog erg in mijn verdriet, maar ik heb me voorgenomen pas over een week weer contact met hem te zoeken, als ik terug ben van een weekendje weg met vrienden en vriendinnen waar hij ook mee zou gaan.

            Dank voor alle lieve woorden en wijsheden. Ik zal het forum niet vol gaan spammen met mijn verdriet haha 😉

            Groetjes,
            Lili

        • Ik vind het echter zo typisch (bij gebrek aan een passender woord) te lezen dat velen op dit forum of in het boek ‘adhd relaties’ samen wonen en/of getrouwd zijn! Zover zijn mijn (ex)vriend en ik nieteens gekomen na 6 jaar!

          • Hoi Lili,
            ik heb gelezen wat je schrijft over je relatie.
            En dat je je afvraagt waarom het bij bepaalde andere stellen wel lijkt te werken.
            In de eerste plaats lijkt het mij dat jij heel veel geinvesteerd hebt in deze relatie en of het nu wel of niet aan was, er steeds mee bezig bent geweest: als het aan was hoe je je zo kon aanpassen dat het voor jullie zou werken en als het uit was wat je zou doen als het toch weer aan zou zijn.
            Je vriend stapt erin en eruit zoals het hem op dat moment het beste uitkomt. En als hij je onverhoopt weer tegenkomt, pakt hij de draad gewoon weer op , maar laat hem met hetzelfde gemak weer los.
            Hij maakt in jouw verhaal niet de indruk dat hij niets liever wil dan met jou het leven letterlijk te delen. Eerder van vrijheid, blijheid.
            En dat je zijn “hyperfocus” bent of bent geweest, ach, dat is toch iedereen van elkaar als er verliefdheid in het spel is; adhd of niet.
            En natuurlijk, die hyperfocus tijdens verliefdheid is ongetwijfeld extremer bij iemand met adhd, dus heerlijk als jij een tijd die focus mag zijn.
            Maar dat is het begin van een relatie. Na verloop van tijd nemen de sores van alledag weer plek in. En wordt je aandacht ook weer naar andere zaken getrokken.
            Liefde wil niet bezitten maar delen, geven en de ander gelukkig zien, omdat je daar zelf ook gelukkig van wordt.
            Dat is iets wat jij hem geeft, dat maak ik op uit wat je schrijft.
            Maar niet uit wat hij teruggeeft.
            Het is eenrichtingverkeer bij jullie, ook al lijkt dat misschien niet zo. Want op het moment dat het weer eens aan is, is hij er weer even helemaal. Tot het moment dat hij, om welke reden dan ook, afhaakt en jou in de kou laat staan.
            Het kan zijn dat hij, naast zijn adhd, een bindingsprobleem heeft. Maar zolang hij er niet onder lijdt te zijn zoals hij is, zal geen mens hem kunnen veranderen; dat is een doodlopende weg.
            Ik denk dus dat je jezelf in bescherming zal moeten nemen, om zo te voorkomen dat je nog meer beschadigd wordt, verdriet hebt, boos bent enz.
            Je verdient, met het karakter dat je hebt, beter dan dit.
            Als hij jou echt in zijn leven wil, als hij echt zoveel van je houdt, zal hij voor je moeten knokken! En doet hij dat niet, en daar lijkt het wel heel erg op, kies dan voor jezelf.
            Jij verdient iemand die 100 % voor jou gaat! In voor- en tegenspoed.
            Hou ook van jezelf.
            Dat het bij anderen wel lijkt te werken kan liggen aan het feit dat een van twee partijen zichzelf continue aanpast aan de ander (zichzelf wegcijfert); ook kan het zijn dat ze zichzelf in de ander herkennen, dus zelf add of adhd hebben; in ieder geval is het vaak een relatie waarin veel gevraagd wordt van beide partijen en is de liefde het speerpunt waar alles aan hangt, of het slaagt of niet. Maar die liefde moet wel van beide kanten komen, anders is het een onhoudbare zaak.

            Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe,
            liefs van mij, Janneke

          • WOW, wat goed gezegd en zo mooi doordacht; ik wilde zo wel kunnen schrijven :-). Met bewondering Janneke, vriendelijke groet, Mini

          • Ach Lily,
            Ik snap hoe moeilijk dit moet zijn: een spagaat tussen gevoel en verstand….
            Het belangrijkste is, denk ik, dat je je bewust bent van hoe je in deze relatie staat.
            Wat de fijne kanten en de valkuilen zijn.
            Verder moet je dat doen waar jij blij en gelukkig van wordt.
            En je niet laten leiden door wat anderen vinden dat jij het beste doen kunt.
            Het is jouw leven, jij bepaalt wat voor jou het beste is en het beste voelt!
            En als het toch uiteindelijk niet werkt, laat het dan niet zo zijn dat dat komt omdat je je oren teveel naar anderen hebt laten hangen.
            Je kan beter ergens op terug kijken en denken dat je echt alles hebt geprobeerd en genoeg kansen gegeven, maar dat het er niet in zat.
            Dan pas kan je je blik op iets anders gaan richten.
            Je moet maar denken: een gewaarschuwd mens telt voor twee.
            Ik heb zelf in een situatie gezeten waarin heel wat mensen in mijn omgeving zich afvroegen waarom ik de relatie nog een kans zou geven. Zij zouden het, volgens hun zeggen, niet gedaan hebben.
            Ik ben daarin mijn eigen weg gegaan, met veel vallen en weer opstaan. Gewoon omdat ik van hem hou. Een knop die je niet aan of uit kan zetten.
            Dus ik snap wat je voelt, ik heb het ook ervaren.
            Maar, als mijn man niet had laten zien dat hij er ook voor ging, had ik de stekker eruit getrokken. Want in mijn eentje kunnen wij samen geen relatie hebben.

            Liefs en sterkte,
            Janneke

        • Lieve Lili, ik zit in exact dezelfde situatie en weet ook niet meer welke richting ik uit moet. Bij ons is het ook al 6 jaar een knipperlichtrelatie en is het nu (denk ik) uit, maar zeker is het niet. Hoewel ik het verstandelijk beter vind van er definitief een punt achter te zetten, volgt mijn hart absoluut niet. Aangezien elke relatie anders is en elke persoon anders in elkaar steekt is het moeilijk om raad te geven. Ik weet niet of de mogelijkheid bestaat om via dit forum contact op te nemen met elkaar zodat we op een discrete manier verder op dit onderwerp kunnen ingaan?
          Veel sterkte alvast

          • Hoevaak ik hier lees en verdrietig achter laptop zit!
            Zucht, 13 jr getrouwd, 2 kids ( voelt toch aan als 3), ben
            Ik ergens mezelf verloren. Vooral blijven vliegen, rennen opstaan en weer doorgaan.
            Man recent gediagnostiseerd en aan rithalin. En ja hij heeft meer energie, zit beter in zijn vel, maar zijn aandacht gaat nu weer helemaal naar z’n hobby’s! Thuis liggen al jaren klussen en ik werk ook 4 dg dus krijg het in mijn eentje ook niet rond. Ik ben er absoluut voor de kids, meer dan 100%… Maar het linkt erop dat iedereen hem om hulp kan vragen en dan gaat hij, maar thuis???
            Mijn hart en verstand zitten voor de zoveelste keer in tweesteijd, ik verlang naar rust! Maar als ik zaken niet doe ( poetsen, hond uit laten, helpen huiswerk, clubjes, wassen etc) dan doet niemand het..
            Vaker gesprekken geprobeerd en ja ook hier komt de bal weer terug. Ook gesprekken gehad jaren geleden maar dat vond hij nog steeds onzin. Recent stelde iemand v Psyq nog voor om nog eens samen iets aan te gaan , zegt hij ook fijn.. We zitten hier toch alleen voor MIJ? Tja dan zak je door de grond en denk je, ik zeg maar niks meer!
            Ik weet t niet meer… Alleen verder zou ik kunnen, maar niet met de kids! Ik geef hun structuur en help ze met alles, ik kan ze niet missen hier leef ik jaren voor, hun lach trekt me door de dag .. Zucht moet t toch kwijt! Maar mensen zonder ADHD partner hebben echt geen idee hoe n gezin er last v kan hebben. Hij is verder trouw, houd z’n werk ook vol ( af en toe wat gezeur) en vakanties samen gaan wel super.

          • Hallo Roeli,
            Het is, alsof ik jouw stukje geschreven heb…. een aantal jaren geleden en ik voel jouw machteloosheid, je vermoeidheid, je angst voor de toekomst. Natuurlijk verlang je naar rust! En zó herkenbaar als je zegt “ik zeg maar niks meer”.
            Lees eens op mijn blog, laat a.u.b. een berichtje achter, dan kunnen we corresponderen buiten deze site om. Veel sterkte, een dikke knuf xx Mini xx http://blog.seniorennet.be/adhd/

          • Hoi Suanetti,

            Ik heb geprobeerd per mail op jouw bericht je te antwoorden maar dat is dus kennelijk niet gelukt. Ik probeer me er nu van te distantiëren, maar als je wilt praten kan je me wel mailen op l_88bakker@hotmail.com. Ik laat mijn mail adres tot vanavond op de site staan, daarna haal ik hem er wel weer even af om eventueel misbruik ervan te voorkomen.

    • Dank je, Hennie

  2. Ik ga deze tekst even kopiëren en aanpassen voor mijn collega’s 😉

    • Wauw, ik ben via Google –> Steward(ess) & ADHD (omdat ik dat ben en heb) op deze site terecht gekomen! Ik heb hem gelijk doorgestuurd naar mijn partner die geen ADHD heeft!

      Ik ben zó blij dat ik op deze site terecht ben gekomen! Keep up the good work!! 🙂

      XX

  3. Mijn partner heeft adhd. En ik vind het soms super lastig om mee om te gaan. Veel van bovenstaande herken ik bij hem terug. Zoals van alles beloven en het dan uiteindelijk niet doen. De was niet in de mand gooien maar erop.
    De laatste tijd zit hij erg met zichzelf in de knoop. Hij doet op dit moment werk wat hij niet leuk vind. Dus is druk bezig met solliciteren naar ander werk, maar weet niet goed wat hij wilt. Helaas praat hij niet makkelijk over zijn gevoelens en geeft hij mij het gevoel dat ik alles verkeerd doe. Ook zijn stemming slaat om het minste en geringste om. Soms begrijp ik echt helemaal niks van hem. Maar laatst zei hij, dat hij mij ook niet begrijpt.
    Iemand tips?

    • Lindy zegt:

      Beste P,

      Ik lees jouw ervaringen en ik herken mijn vriend hierin.
      Ik heb helaas geen tips, maar zou wel graag met je in contact willen komen.

      Groeten L.

    • Voor P
      Wat jij schrijf herken ik helemaal mijn man heeft precies de zelfde trekjes.
      We zijn dit jaar 12 en half jaar getrouwd en het gaat steeds beter tussen ons.
      Ik ben wel een burn-out verder trouwens en heb vaak gedacht om te stoppen met de relatie.
      Want het zuigt je soms wel leeg.
      Geen enkele baan is leuk geen enkele baas is leuk en als het even tegen zit schuift hij de schuld af.
      Ook hij is er goed in om mij een schuldgevoel te geven over dingen of kan vanuit het niets heel sober zijn.
      Altijd is hij opzoek naar de “ultieme kans ” om het te maken in het leven..
      Heeft hij iets gevonden dan gaat hij er geheel in op maar geeft het ook weer op na verloop van tijd en hoor je er niks meer van.
      En in gesprekken met confrontatie wordt altijd eerst de bal snel weer terug gekaatst.
      Dus als ik zeg hem niet te begrijpen dan begrijpt hij mij opeens ook niet meer..ook toevallig denk ik dan.
      Maar ondanks alles hou ik veel van hem.
      We hebben 2 kinderen ook met adhd de oudste minder erg dan de jongste.
      Soms voel ik me wel eens moeder van drie kinderen eerlijk gezegd..

      • Nathalie zegt:

        Wat heerlijk herkenbaar allemaal! Alleen in ons geval heeft mijn man het zwaar te verduren.
        Zijn vrouw met ADHD, zoon ADD en nog een zoon ook wel druk maar geen diagnose (is niet nodig)! Maar het leven is niet SAAI!! Wel moeilijk af en toe, maar ja ook heel uitdagend!
        Ben vanaf half oktober werkeloos, maar gelukkig mag ik in Maart weer aan de slag. Weet dat geen enkel mens perfect is en dat ook niet moet willen.. dat is SAAAAAAAIII
        Fijne dag allemaal, keep on the good work!

      • memvan3 zegt:

        Heel herkenbaar, ik en mijn partner hebben 3 kids en hoewel mijn partner meedraait in de maatschappij als doorsnee mens zonder een diagnose is het overduidelijk dat hij de dingen anders doet en ervaart als ikzelf.
        hyperfocussen en vele projecten zijn dagelijks aan de orde.
        Vergeetachtig, jazeker, ik doe dat wat hem allemaal niet ligt.
        Wij hebben een redlijke balans gevonden.
        Toch blijft het af en toe lastig in de relatie, ze zijn niet altijd even enthousiast te krijgen en leiden een eigen vast dagelijks ritme wat soms op hen alleen af lijkt af gestemd.
        Dan zijn ze standvastig en niet makkelijk te porren voor een en ander, daarentegen als zij een goed idee hebben praten ze als brugman om jouw te overtuigen mee te doen!
        Maar wanneer iemand hun hulp vraagt staan ze altijd klaar.
        Ze kopen een nieuwe telefoon en slaan altijd de gebruiksaanwijzing lezen over want ze zien vanzelf wel hoe het moet, ga d’r maar staan.
        Ze kunnen onvermoeid met de kids spelen daar waar ik liever de benen languit gooi na een lange dag.
        Kortom om tot een goeie harmonie te komen moet je de positieve kanten omarmen en de minder leuke kanten niet al te zwaar laten tillen!

    • beste P
      ik heb zelf adhd en weet dat het lastig is voor de partner in mijn geval heeft mijn vrouw na 14 jaar huwelijk de stekker er uit getrokken.
      omdat ze er niet mee om kon gaan.
      hoop voor jou partner dat jij sterker bent dan mijn ex vrouw.
      groeten misha

      • Weet je Misha,het is niet zo dat dat helemaal aan jou ligt.
        Er zijn ook mensen die er wel mee om kunnen gaan cq de vindingrijkheid,het originele en sponane gedrag,van de adhd er wel op prijs stellen.
        Anders zou een adhder geen vrienden hebben.
        Verder ben ik ervan overtuigd dat je de partner aantrekt waar je wat van te leren hebt.
        En het ligt aan een ieder zelf of hij of zij die uitdaging aan wil gaan.
        Persoonlijk vind ik het heel belangrijk dat een partner eerlijk is.
        Ik ben bedonderd door een partner met antisociale trekken en dat lijkt me erger dan dat ik mijn huishouden op mijn eigen manier heb gedaan.
        Mijn kinderen zijn zelfs volgens mijn schoonvader goed door mij opgevoed,ondanks mijn adhd.
        Kop op,wij zijn mensen met veel positieve eigenschappen en daar kunnen we trots op zijn!

    • nanette zegt:

      dit komt mij heel bekend voor!
      heb zelf een man met ADHD en die kan ook van stemming veranderen heel erg vervelend is dat,je kan je partner gewoon zijn gang laten gaan en in zijn waarde laten ook al is dat voor jou op je tenen lopen voor even dat doe ik altijd als dat gebeurt anders krijg ik discussie met hem en dat kan tot ruzie uit lopen ieder geval bij ons wel.

      • Jeannette zegt:

        Hallo Nanette,

        Met alle respect, maar ik ben het hiermee niet met je eens. Mijn vriend heeft heel veel mood swings en het zou te gek zijn als ik altijd mijn mond zou houden en op mijn tenen ga lopen. Het ligt uiteraard aan de situatie, maar als het te gek wordt dan trek ik toch echt mijn mond open, dan maar een discussie. Ik vind dat ook de mensen met ADHD hun partner in hun waarde moeten laten en niet te pas en te onpas van humeur veranderen. Op het moment dat er een discussie geweest is moet ik nog aflopen als hij zich al omgedraaid heeft het het vergeten is. Toch leert mijn vriend dat hij mij hiermee verdriet kan doen en hoewel hij zelden of nooit sorry zegt komt hij wel voor een kroel. Dat is zijn manier om mij te laten zien dat hij het vervelend vindt. Dus zo kan het dus ook.

        Groet
        Jeannette

        • nanette zegt:

          Hallo Jeannette,
          Ik begrijp je reactie.
          het was niet zo bedoeld,nu ik het weer terug lees, had ik lees had ik het beter moeten uit -leggen.
          ik heb ook wel eens discussie met mijn man,en soms moet ik diep zuchten soms loop ik op me tenen. maar vaak genoeg ook niet. loop eigen lijk soms op me ,weet eigenlijk hoe ik het precies moet uitleggen,sorry wil hier ook geen discussie over maken wat dat is niet nodig.
          had het verkeerd uitgelegd nogmaals sorry
          Groet
          nanette

      • Annette zegt:

        Jee, even op je tenen lopen. En als dat even 26 jaar is? Zo lang loop ik al op mijn tenen, en niet alleen om zijn stemmingswisselingen, maar ook omdat hij hele lange tenen heeft. En dat om de lieve vrede te bewaren. Ik vind het heel dapper van je, maar vraag mij af hoe lang je dat vol gaat houden!

        Groetjes, Annette

        • nanette zegt:

          Hallo Annette,
          wat ik al tegen jeannette zei,ik heb mijn bericht nogmaals terug gelezen,en ik heb het verkeerd uit gelegd sorry.
          ik loop soms op mijn tenen maar er schijnen 105 verschillende soorten van ADHD te bestaan
          mijn man heeft een zeldzame soort,een lichte vorm van ADHD hij slikt wel medicijnen daarvoor.
          ik weet eigenlijk niet hoe ik het beter kan uitleggen van mijn vorige bericht.
          nogmaals sorry voor mijn vorig bericht,wil ook verder geen discussie over maken.
          Groet
          Nanette

          • Hoi allemaal,

            Ik heb zelf ADHD en merk idd dat mijn vrouw er moeite mee heeft.
            Het is niet alleen het drukke en impulsieve, maar ook dat ik gewoon geen kritiek kan horen.
            Als ze teveel op mij aanmerkt ga ik direct in de verdediging en kaats gelijk terug.
            Ook het verslavingsgevoelige en gebrek aan emotioneel inlevingsvermogen zorgen ervoor dat mijn vrouw soms wel mijn moeder lijkt.
            Ik baal hier van en zou willen leren om goed te communiceren zodat we niet steeds ruzie maken.
            Heeft iemand tips ? Voordat ons huwelijk op de klippen loopt.

            Gr. Ed

          • janneke zegt:

            Hoi Ed,

            Dat je het je bewust bent hoe je reageert en doet naar je vrouw toe is al een hele winst!
            Als dit tot veel spanningen leidt tussen jullie en je bang bent dat dit uiteindelijk de relatie funest zou kunnen worden, zou ik zeggen: zoek hulp!
            Als jij en je vrouw merken dat jullie er samen niet goed uitkomen, ga naar een relatietherapeut. Die zal jullie helpen beter met elkaar te communiceren/ te luisteren en te reageren.
            Iemand die geen belang heeft bij jullie relatie (een buitenstaander) kan jullie beiden je bewust laten worden van hoe je gewend bent te reageren en doen.
            Die brengt een bewustwording op gang in hoe jullie met elkaar communiceren en waar het eventueel beter kan.

            Janneke

  4. Goedemiddag mensen,

    Wat een erkenning en thuiskomen hier… zo treffend het lijkt wel of ik bepaalde dingen zelf heb geschreven… Ik heb ook nog eens slaapapneu en rls dus in combinatie met altijd maar die drukte in mijn hoofd slaap ik maar 3 uur per nacht en dit al 4 jaar lang.. ben wel benieuwd welke stappen ik nu het beste kan nemen, huisarts of elders… medicijnen of wat anders geen idee

    • een rubber hamer..
      Oh kreunnn, mijn eerste reactie, sorry sorry…. maar lach weer om m,n eigen stomme dingen.

      Marcel… ik weet het niet.
      wat soms helpt is opstaan, wat eten en drinken, misschien sigaretje erbij en dan weer op bed.
      Soms wil dat wel eens helpen. Ik gebruik zelf af en toe oxacepam voor de nacht, als ik na veel onrustige nachten helemaal aan het eind van mijn latijn zit..bijtanken noem ik dat.
      Zo kun je van alles bedenken… en heb je vast zelf ook al van alles ondernomen.
      Heel vervelend… vooral omdat rust zo belangrijk is voor ons gekke hoofd en buik.

      • Hoi Trudy,

        Jaja ik heb echt alles al geprobeerd…tot aan de hamer toe haha.
        Ben nu net aan het terug wennen van de slaappillen, had steeds meer nodig om toch te slapen.
        Maar het blijft lastig al die dingen bij elkaar…ben ook nog hooggevoelig dus teageer overal extra heftig op. Dan toch maar goed aan de drank haha

        • Marcel
          Ben je gek.
          Je moett leren hard te zijn voor jezelf en overal extra mee oppassen.
          Ik gebruik zelden slaapmedicatie en zelden dat ik alcohol gebruik. Ik heb geleerd om 100 % op jezelf te moeten aankunnen. Vanuit die positie kan ik de hele rotzooi overzien. Enja, ik wiebel wel, gezellig dit, gezellig dat, ga zo maar door… en af en toe val ik door de mand, totaal remloos..maar gemiddeld genomen ben ik mezelf de baas op deze manier.
          Misschien ook wel iets voor jou… ik noem dat veiligheid voor mezelf

          • Ik ben 64 jaar hard voor mezelf geweest, nooit geweten wat er met me aan de hand was. Hard zijn is de vorbode nan een depressie of burnout. Ben je noe helemaal, compassie, lief zijn voor jezelf, vragen om hulp, daar gaat het toch om in het leven??!!

    • Hallo,

      Mijn vriend (met ADHD) had ook altijd moeite met slapen. En als hij dan sliep droomde hij ook nog eens heel heftig waardoor hij doodmoe wakker werd. Hiermee naar de huisarts gegaan. Die heeft hem 3mg Melatonine voorgeschreven voor de nacht. Dit is eens stof die mensen met ADHD niet genoeg aanmaken. Sinds hij hiermee is begonnen slaapt hij erg goed en wordt hij uitgerust wakker.

      Groetjes P

      • janneke zegt:

        Ook mijn man (met ADHD) reageert goed op de melatonine!
        Hij maakt geen lange nachten (gemiddeld 5 à 6 uur slaap per nacht) en ik kan hem er ook niet toe krijgen de melatonine eerder in te nemen dan op het moment dat hij al tv kijkend gaat “slapen”, maar voordeel is, dat hij gedurende de uren dat hij wel slaapt, dieper slaapt en uitgerust wakker wordt.

        Groetjes, Janneke

      • nanette zegt:

        ik herken dit bij mijn man die ADHD heeft,hij slaapt vaak slecht,of zo als hij zegt hazeslaapjes en soms droomt hij over de gekste dingen (als hij ze nog kan herinneren).
        en ik heb ook wel eens van dat medicijn gehoord,maar mijn man wil het niet slikken omdat hij er niet in gelooft, dat het helpt.
        hij slikt al medicijnen voor zijn ADHD dat ook nog eens een zeldzame soort is,je hebt zo veel soorten schijnt,en hij word vaak ook moe wakker
        vaak gaat hij vroeg in de avond nog een paar uurtjes slapen.
        Groet,nanette

        • janneke zegt:

          Hoi Nanette,

          Mijn man ( met adhd) gebruikt sinds drie jaar melatonine om beter te kunnen slapen.
          Melatonine wordt voorgeschreven als medicijn, maar is i.p. een lichaamseigen stof die niet in voldoende mate schijnt te worden aangemaakt bij mensen met adhd.
          Dit veroorzaakt waarschijnlijk het te korte of verstoorde slaappatroon wat velen van hen hebben.
          Met dat pilletje is de slaapkwaliteit bij mijn man sterk verbetert. Hij is ’s morgens meer uitgerust omdat hij dieper slaapt. Echt lang slapen doet hij nog steeds niet.
          En zijn neiging om overdag te pas en te onpas slaapjes te willen doen (soms van enkele minuten) is er door afgenomen.

          Janneke

          • Beste Janneke,

            Ik hoop dat dit bericht jou bereikt. Zou ik in contact met je kunnen komen? Gr. Krista

          • Hoi Krista,

            Ik zie net je berichtje.
            Heb je daar een speciale reden voor?
            Persoonlijk vind ik het niet prettig om persoonlijke zaken als emailadressen e.d. in sides te vermelden.
            Als je een probleem hebt waar je graag over van gedachten wil wisselen, ben ik ten alle tijde bereid dat hier te doen.

            Met vr groet, Janneke

          • Hoi Janneke,

            Mijn man heeft adhd en ik zit zo ongeveer met mijn handen in het haar. Jouw verhaal sprak me aan en ik hoopte ervaringen te kunnen uitwisselen. Dit forum is hiervoor geschikt, maar ik zocht een manier om dit te delen wat meer achter de schermen ligt. Maar ik begrijp dat je je gegevens niet wilt delen. Dat was ook wel nog een puntje waar ik zelf ook mee zat. In ieder geval bedankt voor je reactie.

            Gr. Krista

          • Krista, ik denk dat je alles hier kan delen zonder dat je zo persoonlijk wordt dat namen, adressen etc daar aan toegevoegd worden.
            Het lijkt me zonde als je daar geen gebruik van maakt.
            Ik maak uit je woorden op dat je er behoorlijk doorheen zit.
            Alles is bespreekbaar, geen probleem.
            Juist hier is zo mooi, omdat ook anderen er iets aan kunnen hebben.
            Als je leest dat het ook bij anderen niet altijd koek en ei is, maakt alleen maar dat je je niet zo alleen voelt daarin.
            Het is denk ik juist makkelijker als het in een bepaalde anonimiteit is.
            Delen kan opluchten en / of helderheid geven.

            Sterkte, Janneke

      • Beste P

        Hoe lang duurde het voor dat werkte? Ik neem nu ook melatonine en heb er geen goed gevoel bij, integendeel, nog meer hyper denk ik soms… Ik slaap amper en ben stilaan aan het breken…

    • beste Marcel in Doetinchem zit een kliniek speciaal voor slaapapneu misschien heb je er wat aan
      groeten misha

    • WOUW wat een grote huismamer. het is bijna licht dus zeg ik ook even goede morgen als eerst marchel ik herken mij zelf hier in.
      alleen heb ik geen slaapapneu maar een zeer Sterke geluid dat snurken heet, (buren werden er wakker van en dachten dat de vijverpomp kapot was) daarbij ben ik dan ook nog zeeer bewegelijk in mijn slaap. als ik de mensen mijn oplossing vertel snappen zij niet dat wij al meer dan 15 jaar getrouwd zijn, en nog steeds van elkaar houden. elk probleem heeft een oplossing out of de box denken, en veeel van elkaar houden. oke komtie. mijn vrouw werk in de horeca, mooiste resttrant voor kinderen. zij staat rond een uur of 4 kwart over 4 op. zij was gewend om 21 30 / 2200 te gaan slapen. JA HALLO, ben geen klein kind. wel een x geprobeerd, maar hier kwelde ik me zelf dus mee onrust bla bla bla. werkte dus niet. inderdaad melatonine lichaam’s eigen stof, ja in slapen oke door slapen ander verhaal. huis arts geweest. wilden die pipo mij slaap tabletten voor schrijven. (ter info toen wisten wij nog niet dat ik adhd/ pdd-nos had) afijn heb 2 dagen deze pil in genomen en was er klaar mee. slapen was het niet meer maar KO smorgens bij gekomen uit de bewusteloosheid. dus ook dat was ook niks. ach ik energie voor 10 altijd maar door gaan geen rekening houden met mijn eigen lichamelijke beperkingen. door gaan tot uurtje of 2300 hobby wasmachine.s uit elkaar halen enz daarna ff biertje er bij, oeps 01;30 zo vrouwtje slaapt wel. ff douche dan bed in. stap bed in sla deken dicht, hoor ik weltrusten schat. krijg het heen en weer. en had toen even geen oplossing meer. zij duwden als ik snurkten of te lang lag te draaien. zo dat ik zeer boos mijn bed uit stapte en eindigde in de huiskamer voor de tv. ik was echt zo kwaad onbegrepen voelden me afgewezen, enz enz dacht de volgende avond je bekijkt het maar slaap maar lekker. dag er na ook. en mijn vrouw haar humeur was goed vrolijk uit gerust, bla bLa. ik eigelijk ook wel lekker geslapen, energie om van te water tanden. zins dien hebben we gezegd. onze liefde voor elkaar is zo sterk. dat dit probleempje het gescheiden slapen. wel overleefd, en met de intimiteit is niks mis. daar vind je ook wel weer de oplossingen voor.
      kortom bespreek het ervaar het speel er mee, helpt ik weet het niet, maar voor ons wel gr ruud
      trouwens marchel de jongste is gelijk opgegroeid met de boerenkool.

      ps heb nu nog gen mail

  5. Hallo allemaal,

    Mijn naam is Jenny, ik ben 25 jaar en ik ben sinds kort een relatie aangegaan met een vrouw van 28 jaar met 2 kinderen. Zij heeft ADHD en ik ADD.
    Ik vroeg me af of mensen ervaringen hebben in een relatie tussen twee mensen met AD(H)D of mensen kent die dit hebben, ik ben benieuwd hoe zij dit doen.
    We zitten uiteraard nog in de beginfase, en wonen 2,5 uur van elkaar af maar we doen zoveel mogelijk om elkaar in het weekend te zien, al kan dat niet elk weekend natuurlijk.

    In het begin is het flink geknald tussen ons omdat onze verwachtingen niet hetzelfde waren. We kregen binnen 5 dagen 4x ruzie maar we hebben het helemaal uitgepraat en nu is het ook écht goed. Het is heftig tussen ons, alle emoties, maar we vinden het mooi. Er zijn nu geen botsingen meer en hebben duidelijke afspraken gemaakt.
    Op dit moment geven we geen sticker aan wat wij hebben, we weten zelf heel goed wat we voor elkaar voelen en hoe gek we op elkaar zijn. Dat we geen sticker op ons plakken geeft op een bepaalde manier rust. De hyperfocus bij ons allebei was in het begin zowat te intens, en nu begint het iets ‘normaler’ te worden, hij zit er nog wel maar omdat we beide het gevoel hebben dat we niets ‘moeten’ geeft dat rust.

    Iemand nog tips, tricks?
    Misschien zijn we zelf wel ervaringsdeskundige hierin, maar ik vroeg me toch af of er mensen hier meer over weten.
    Ik wil het graag goed doen…

  6. Hallo, Ik ben nu bijna een half jaartje samen met mijn vriend die ADD heeft en lichte ADHD en ik heb dan zelf ook nog eens ADHD. Ik vind het soms verschrikkelijk moeilijk om mijn reactie’s te controleren als hij weer met mij in discussie gaat , ik heb de neiging om uit te vliegen en hem van me weg te duwen. we discussiëren zo vaak dat ik er vanuit ga dat we elk onze machtspositie uitzoeken in de relatie. ik ben als adhd’er zeer gehecht aan afspraken die gemaakt zijn en je moet deze nakomen terwijl hij vaak afspraken vergeet en te laat komt en dergelijke. de tips op deze site helpen ons wel elkaar beter te begrijpen en te leren wat je van elkaar kan verwachten. Gelukkig heeft ad(h)d ook zijn goede kanten op emotioneel vlak waardoor we wel heel hecht zijn en er wel veel passie in onze relatie zit. het is telkens zoeken wat nu net in jou relatie goed werkt en wat niet. maar eraan werken zul je zeker moeten doen om in stand te blijven, gelukkig geld dit net zo goed voor relatie’s waar geen 1 van beide partners ad(h)d heeft.

  7. Hallo,
    Mijn partner heeft ADHD, we zijn nog niet zo lang bij elkaar maar kennen elkaar wel al langer. Ik heb nooit eerder een partner met ADHD gehad en die van mij heeft het niet in de lichtste vorm zeg maar….dat is wel even wennen, niks gaat zoals je het gewend bent zeg maar ;). Heb er ook veel over gelezen, onder andere ook hier, waarvoor mijn dank 😉

    Over het algemeen is het goed te doen, ben gelukkig redelijk flexibel ingesteld en laat me niet zo snel gek maken. Het enige probleem dat bij ons, of bij mij dan in ieder geval, wel erg speelt is gebrek aan intimiteit. Het is zo raar, toen we gewoon nog wat met elkaar scharrelde voor de leuk, vlogen de vonken eraf, maar het lijkt erop dat naarmate de gevoelens dieper worden de intimiteit minder wordt, soms denk ik weleens dat hij er bang voor is… We gaan nu een half jaar met elkaar om en sinds 3 maanden dus echt een relatie. Ik probeer dit weleens bespreekbaar te maken en hij geeft aan dat het niet aan mij ligt, maar ik voel gewoon een blokkade en heb moeite met he gevoel van afwijzing dat het mij geeft. Iemand anders hier ervaring mee of tips?

    Bedankt!

    • Kan het zijn, nu jullie echt bij elkaar zijn, dat je relatie daardoor ook veel serieuzer is geworden en jullie minder tijd voor elkaar vrij maken?
      Ik weet niet of jullie kinderen hebben, of de een kinderen.
      In mijn praktijk is dit een veel gehoorde klacht.

      Wat heel belangrijk is, zorgen dat je zo nu en dan tijd voor elkaar vrij maakt.
      Ga eens samen lekker uit eten. Heb je daar de financiële middelen niet voor, kook eens iets lekkers.
      Desnoods samen, of als hij uit zijn werk komt, eerst samen even een klein hapje, desnoods wijntje of ander drankje erbij en de kaarsjes aan, romantisch muziekje op.
      Heb je kinderen, geef die eerst te eten en zorg dat ze op bed liggen en plan tijd voor jullie samen in.

      Geen tv aan, maar lekker samen een hapje eten.
      Is dit niet mogelijk, zet dan toch dat muziekje aan, geen tv, kaarsjes en ga samen op de bank zitten, lekker tegen elkaar aan.
      Start zelf een gesprek, dat kan ook gewoon small talk zijn, probeer terug te gaan naar de tijd, toen jullie elkaar net leerden kennen.
      Daardoor creëer je weer intimiteit en zal hij makkelijker los komen..

      Een gebrek aan intimiteit, ligt vaak niet alleen aan de een, de ander kan misschien druk zijn met haar of zijn leven, waardoor het erin sluipt.
      Ook kan het zijn, dat een relatie, zeker in het begin eng aanvoelt. Je gaat toch de rest van je leven met die ander verder en dat kan best beangstigend zijn.
      Zeker voor een man.

      Het kan ook andersom werken, een man kan ook het gevoel krijgen, dat hij zijn vrijheid op moet geven. Zeker als je net samen woont. In het begin is het leuk alles samen doen, maar dan (geld ook voor vrouwen) is het zaak een balans te vinden, in dingen samen doen, maar elkaar ook vrij laten.
      Dus blijf sporten, je vrienden of vriendinnenavond houden. Doe je eigen ding, kijk je eigen tv programma. Let daar dan wel weer op, dat je niet doorslaat en dat je aan die ander laat zien, dat hij/zij ook enorm belangrijk is en maak daar ook geregeld tijd voor.

      Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt, heb je nog vragen, stel ze gerust.

      Succes.

    • tikivdb zegt:

      Hey,
      Ik ben nu ook sinds een jaar samen met mijn vriend die dus ook een vrij extreme vorm van ADHD heeft . Hij heeft ook serieus slaapprobleem.
      Het was bij ons op intiem vlak exact hoe jij het hier beschrijft..
      In het begin vonken en vuur, maar naarmate het serieuzer werd tss ons ging de intimiteit bergafwaarts tot helemaal niets meer. Ik had het hier heel lastig mee, want dat is de ultieme manier van je liefde uiten. Ik heb dit ook nodig om me goed te voelen in mijn relatie. Het voordeel was dat we goed konden praten. Niet dat het op intiem vlak iets veranderde, maar ik kon begrijpen waarom..
      Uiteindelijk bleek het vooral te gaan om het feit dat ik hem intimideerde in bed. Ik ben een heel zelfzeker persoon en dat schrikte hem enorm af. Hij was bang niet goed genoeg te zijn voor mij.. De onzekerheid over zichzelf nam hier dus de bovenhand en zorgde ervoor dat hij blokkeerde.
      Op een gegeven moment heeft hij heel diep gezeten door zijn insomnia en is volledig beginnen flippen. Zo extreem dat het tot opname in het ziekenhuis is gekomen. Het feit dat ik er ondanks de verbale verwijten, drama’s,.. die op dat moment gebeurd zijn, nog steeds was voor hem, was blijkbaar een keerpunt. Sindsdien gelooft hij echt in onze liefde en is de intimiteit super! We gaan samen op zoek naar elkaars fantasieën .. en het wordt steeds beter 🙂
      Ik weet niet of dit bij jouw kan spelen.. maar wou toch even mn ervaring delen 😉

      grtjs

  8. Ik lees dat veel mensen problemen met slapen hebben, ofdat dit nu inslapen is, of lekker door slapen.
    Veel ADHDers grijpen dan naar slaappillen of alcohol en in sommige gevallen naar de wiet.

    Het is een gegeven, dat mensen met ADHD geen eigen melatonine aanmaken.
    Melatonine is een lichaamseigenstof, die ervoor zorgt, dat je kunt inslapen en doorslapen.
    Hier zijn pilletjes voor die je bij een drogist of apotheek kunt kopen.
    Veel stewardessen en piloten gebruiken dit al jaren.
    Hier zou je eens mee kunnen beginnen, wel is het zo, dat de pilletjes bij de apotheek en drogist die vrij verkrijgbaar zijn, een lage dosering hebben.
    De huisarts of de psychiater kan je een hogere dosering voorschrijven, ikzellf gebruik 2 mg per nacht.
    Het zorgt ervoor dat ik moe word en daardoor eerder in slaap val en dat ik dan niet lig te malen.
    Ook slaap ik er beter mee door, nog niet helemaal, maar wel beter.
    De ziektekostenverzekering dekt dit niet geheel en er is een eigen bijdrage.
    Wat ik doe, is een recept voor 3 maanden vragen, waardoor de kosten meevallen.
    Als je dit in grotere hoeveelheden besteld, hoef je maar eenmalig de apothekerskosten te betalen, dit rekenen ze omdat ze het medicijn klaar moeten zetten.
    Als je ze voor 1 maand krijgt betaal je ongeveer € 21,00 en een recept voor 3 maanden kost mij € 25,50. Dat is een groot verschil en heb je voor 3 maanden in huis.
    Nogmaals Melatonine is een lichaamseigen stof, die wij ADHDers niet genoeg aanmaken, waardoor wij slaapproblemen hebben.
    Meer informatie hierover kun je op het internet vinden.

    Hierdoor hoef je geen andere middelen te gebruiken en zeker geen slaappillen, die verslavend kunnen worden.

    Wat ook heel erg helpt, is elke dag op dezelfde tijd naar bed gaan, zodat je routine opbouwt.
    Eerst douchen, wat al rustgevend is en dan naar bed. Geen tv aan, geen spannend boek lezen.
    Wat wel kan, om jezelf rustig te krijgen is een visualisatie oefening te doen, of een makkelijk spelletje spellen op je telefoon, ikzelf doe altijd even een spelletje Patience.
    Een spelletje, niet doordraven, anders blijf je weer wakker, maar gewoon even iets ontspannends te doen.

    Het is trouwens bewezen, dat mensen die voor het naar bed gaan, dus niet vroeg op de avond, maar echt voordat je naar bed gaat, douchen, veel rustiger en relaxed zijn en daardoor beter in kunnen slapen.

    Ik hoop jullie hiermee te helpen, als je meer vragen hebt, hoor ik het graag.

    • anne-marie zegt:

      Dag Liesbeth,

      bedankt voor de tips die je heb geschreven. ik ( anne-marie 44 jaar) weet nu sinds een maand dat ik de diagnose adhd heb. ben bezig om mijzelf beter in balans te krijgen en met jouw tips is dit goed gelukt.
      ik gebruik nu sinds een week ritalin en ik kan dit zelf goed doseren hoeveelheid en frequentie per dag.
      en s’avonds 1,5 mg melatonie ( vrij verkrijbaar bij drogist)
      en geen tv / lap-top aan. lekker iets ontspannends lezen en na een half uur val ik wel in slaap.
      maar ik wordt ook uitgeruster en fitter wakker.

      zo als ik zei bedankt voor de tips.
      groet Anne-Marie

    • Heb je wel eens 5-HTP gebruikt voor het slapengaan het helpt bij mijn kids en mijn man heel goed.

    • marcella zegt:

      nou ik heb ook adhd en ik kan prima slapen.ik heb zelfs dat als ik in een dekentje op de bank zit en vlot aant ratelen ben dat ik ineens stop en gewoon slaap.Als of er op de uit-knop is gedrukt.Mijn moppie laaat me gewoon doorslapen en sluit als hij naar bed gaat alles af en draagt(ja jullie lezen het goed) me naar boven en legt me in bed.Ben afgelopen zondg voor het eerst wakker geworden met het gevoel helemaal uitgeput te zijn.ben nu dus 2 dagen verder en nog niet bij geslapen.Heb een slaaptekort maar heb geen idee waarvan.Kan heel goed en heel lang slapen en overdag ook dutjes.Als je niet kan slapen zou ik geen medicijnen adviseren maar eens een keer echt goed jezelf uitleven.Sport,fietsen,rennen,dansen en al je energie eruit gooien.Doe wel een sport wat je kan .Dan kan je je namelijk voor de volle 200%geven.Restantjes energie neem je mee naar de volgende dag.Oja ik ben marcella en 27 jaar en heb adhd en dan allebei de varianten dus zowel problemen met aandacht,impulsiviteit en hyperactiviteit.

      • beste Marcella
        wat je hier schrijft zie ik mezelf 100% in.
        ik ben naar de huis arts er mee gegaan en doorverwezen naar een neuroloog
        na verschillende onderzoeken is er bij mij narcolepsie geconstateerd in kombinatie met kataplexie. hoop voor jou dat dit niet het geval is.
        maar zou er toch zeker naar laten kijken.
        groeten misha

    • Liesbeth Rakhorst
      mooi dat je daar mee komt de verslaving o eerst peuk ojee teckel ligt in de weg. zo gaan we.
      mensen met adhd hebben meer kans, zijn verslaafd gevoeliger, voor drugs, alcohol pillen sex (ja ook dat kan een verslaving zijn). ik ben 15 jaar verslaafd geweest aan de heroine (speed) coke lsd enz.

      ben daar nu 17 jaar van af. dacht dat ik het toen wel aankon, helaas na lange tijd kwam mijn vrouw zo even tussen neus en lippen goh je drink wel veel he. ik vond die 12 halve liters op een avondje wel mee vallen oke de wekende flessen dropschot, berenburg was wel overdreven zal er opletten. nee zag het probleem niet. mensen verslaving is een grogniche ziekte van het brein, met als kenmerk terugval.

      ja daar komen ze nu mee. waarom hadden zij mij dat niet bij de eerste behandeling ,die 2 jaar duurde niet kunnen vertellen. zoek geen uit vluchten excuses. AANSTEKER. weer die teckel in de weg. de eerste stap is te zeggen tegen je zelf. damn ik heb een probleem, en naar je partner te gaan en te zeggen, schat ik ben ziek wil je een afspraak maken bij de huis arts. ojee nu ff terug schakelen hoe kwam ik hier ook alweer.

      ja istie weer, wiet gaat tijdje goed maar als je op een gegeven moment je tuin gaat beplanten met iets anders dan bloembollen om dat het zelf planten van het onkruid voordeliger is, daar je 5 tot 10 gr rookt, kan je wel zeggen dat je ziek bent. goh wat een opluchting in deze huiskamer. ben nu 6 bijna 7 jaar in behandeling voor mijn alcohol verslaving waarin de laatste 3 jaar alles op zijn kop gezet werd. ik luisterde niet naar mijn lichaam, en tijdens een training vol contact karate scheurde ik me hamstring en zins dien kon het brein zijn werk gaan doen. wat baalde ik kan me energie nog niet kwijt want gelijk daarna zaten de aanvoer vaten naar mijn benen dicht. toeval lot god die dit toe laat, zeg het maar, hoe je het wil noemen. feit is wel. dat je als je stil gezet word het brein in een andere denk modus gaat. het bleek dus dat ik meerdere ptss ervaringen had waardoor mijn leven een puinhoop was geworden, de pijn verdriet wilden ik niet meer voelen en ook niet over praten laat staan denken dus wiet en hard drugs en later alcohol waren mij toe vluchten om een beetje van het leven te (genieten) leefbaar te houden. na 8 behandelingen met emdr die zwaar waren, en daarna deeltijd behandeling in de verslavingszorg, zie ik EINDELIJK de uitgang in het doolhof waarin ik al die jaren heb gezeten.
      Mensen verslaving is een chronische ziekte met een kenmerk van terug val en is behandelbaar. en teckels zijn zeer buigzaam

  9. Anoniempje zegt:

    Ik heb sinds een paar maanden een relatie met een jongen die sinds 5 jaar ADHD heeft, nu heeft hij altijd hulp afgewezen en alleen zijn dagelijkse hoeveelheid ritalin geslikt. Het is vorig jaar december flink mis gegaan, hij kreeg last van angst en paniekaanvallen. Deze heeft hij nu nog steeds af en toe al gaat het wel al stukken beter met hem.

    Nu is het alleen voor mij zo ontzettend wennen aan hem en aan het constant “moedertje spelen”, dat ik graag wat tips wil om toch een goede relatie op te bouwen. Heb nu namelijk het idee dat ik over een aantal maanden zelf helemaal op ben omdat het vrij veel energie kost om hem niet negatief te laten zijn of om hem zo ver te krijgen dat hij naar buiten wil en niet alleen binnen op de bank wil zitten.

    Heb zelf al wel het een en ander gelezen over ADHD, maar kan bij het bij hem er niet uitkrijgen of hij nu last heeft van de symptomen of dat het misschien ook wel zijn karakter is.

    Hoop dat jullie wat tips hebben voor mij.

    • madelief zegt:

      Geef je eigen planning aan dat is heel belangrijk.
      En plan je eigen ontspanning zo dat je daar zelf energie van krijgt.
      Probeer flexiebel te zijn groetjes madelief

  10. Hallo allemaal!!
    Mijn vriend waar ik al 2 jaar me ga en een dochtertje mee heb heeft ook adhd.
    In het begin wist ik niet wat ik ermee aan moest klinkt misschien heel gemeen maar ik wist echt niet hoe ermee om te gaan. Ik merkte dat hij heel chaotisch is met onder andere nooit zijn kleren opruimen alles overal gooien, onhandigheid hij stoot constant iets om , vraagt veel aandacht waardoor hij alle energie uit me zuigt! , heb heel vaak discussies met hem omdat we allebei koppig zijn en hik altijd zijn zin door wilt brengen.
    Maar naast dit allemaal is het een schat van een jongen die weet hoe hij met zijn adhd om moet gaan ik heb het ook geleerd tuurlijk heb je momenten dat je het op wilt geven maar als je kijkt naar het positieve en niet in een hokje denkt komt het allemaal goed!

    Sorry voor de spelfouten :p

  11. madelief zegt:

    Anoniempje —- ik herken veel dingen .
    ik ben zelf nu net een half jaar getrouwd en mijn man heeft adhd .

    Soms raakt mijn energie behoorlijk op.
    Omdat ik altijd positief probeer te reageren en complimentjes te gebruiken.
    Ik ben gek op mijn man maar 1 ding is in een relatie met iemand die adhd heeft wel heel belangrijk.
    Behoud je humor en plan ook voor je zelf dingen die jij leuk vind.
    Eigenlijk moet je in een relatie met iemand die adhd heeft over al rekening mee houden dus ook over al open voor kunnen staan.,

    Maar ook je eigen grens aan geven is heel belangrijk.
    Ik vind het zelf heel moeilijk om heel duidelijk te zijn.
    Bijvoorbeeld wat je eigen planning is.
    Plan je eigen rust en je ontspanning in want daar haal je zelf ook energie uit.

  12. Als partner van een ADHD-er vind ik bovenstaande punten wel erg rooskleurig en erg uitgaan van het feit dat initiatief van de partner zonder ADHD moet komen. Ik krijg er alleen maar een ongelovelijk baal-gevoel bij: alles moet dus van mij komen en door mij geregeld worden, want mijn man doet dat gewoon niet 🙁
    Ik kan hier totaal helemaal niets mee… mis echt de ruimte voor MIJ in dit bovenstaande verhaal.

    • marcella zegt:

      ook al heb je adhd je bent en blijft verantwoordelijk voor je eigen daden.Ik heb er vanalles overgelezen en filmpjes bekeken.Je hersenen werken anders maar er staat niet dat je hersenen niet werken.Beide partners hebben hun verantwoording.Structuur en duidelijkheid en weinig prikkels helpt enorm.maak lijstjes,schrijf frustraties op.Maak duidelijke afspraken die kort zijn(schrijf op)maak 1 moment in de week een vast moment om te praten over adhd.De hele dag namelijk erover hebben is ook om gek van te worden hoor.Ik heb adhd en mijn partner niet maar we benaderen allebei mijn handicap met humor en proberen er allebei van te leren en mee om te gaan.Soms gaan de dingen ander dan hoe het hoort. Maar dat wil niet zeggen dat het niet kan.Je zult er allebei over moeten praten en blijven praten en nogmaal mensen met adhd zijn eigenlijk superslim(hyperfocus) en als er nauwelijks prikkels zijn dan kunnen we behoorlijk wat aan.schrijf dingen op en blijf ze herhalen.Geheugensteuntjes…..ach …ik heb zoveel om en rondom me….dat als ik ergens anders zou gaan logeren ben ik totaal van slag…..voor vragen en tips hoor ik het graag van jullie

  13. madelief zegt:

    Wat ik bedoel te zeggen is dat je als je een relatie hebt met een adhd er of add er, het heel belangrijk is om je eigen ruimte te creeren.
    Dat is zo al belangrijk in een relatie.
    Ik bedoel niet dat mensen met adhd niet zelf met initiatief komen want ze zijn vaak juist heel vindingrijk en creatief.
    Je moet het alleen wel kunnen hendelen.
    Bij voorbeeld als je even rustig niks doet wilt je partner met adhd bij wijze van spreken effe de woonkamer veranderen. En als je er een hele dag op hebt zitten kan dat ruzie veroorzaken en ik bedoel dat je dan moet proberen er een positieve drai aan te geven en vrolijk te kunnen zeggen dan ga ik effe wat anders doen … bij voorbeeld.

  14. Ik als ADHDvrouw ben het totaal niet eens met die Madelief…
    Het is gewoon een feit dat wij drukker, impulsiever zijn. Dat wil niet zeggen dat alles geoorloofd is.
    Men kan ons ook op de vingers tikken als we vervelend zijn of fouten maken, we zijn normale mensen, we hebben van alles een beetje meer, wat ons dan ook weer leuker maakt.
    Dat gezeur om ADHD word ik echt niet goed van, de meeste van ons hebben een goed stel hersens, hoeven echt niet belerend aangesproken te worden en als die Madelief het storend vind dat haar partner op een verkeerd moment de kamer gaat veranderen kan ze dat maar aangeven en overleggen. tsssssssssss.

    Sorrry, wil nog een heleboel uiten, hier raak ik nu opgeokt van he.
    Groet Trudy

    • Nathalie zegt:

      Relax!! En dat zeg ik als ADHD-vrouw hi hi! het leven is te leuk en mooi om maar hokjes te bouwen om types in te sturen.. ja toch?! Het word tijd dat iedereen eens aan de slag gaat met zijn sterke kant en daar de nadruk op legt. Laten we gewoon leven en genieten van elkaar zoals we zijn. Have a niceay!! groetjes van Nathalie

  15. anne-marie zegt:

    hoi Madelief Trudy allen,

    ik de AD(H)D’er weet dit sinds 4 maanden en gestart met ritalin ( ben 44 jaar ) het laatste punt van gebruiksaanwijzing is communicatie. communiceren kan verschillend zijn. in gesprek gaan , woorden opschrijven , telefoneren , maakt niet uit hoe. maar het is wel het belangrijkste in een relatie. wil je samenleven. omdat ik nu pas ga begrijpen door de therapie en medicatie etc dat een niet adhd wereld anders denkt dan een adhder , heb ik veel meer inzicht gekregen. adhders denken nu eenmaal anders. maar op welke wijze dan ook maak het bespreekbaar. toon begrip voor elkaar als je iets wel of niet wil. en laat het duidelijk zijn dat mijn man ( niet adhd) ook zijn gebruiksaanwijzingen heeft.
    en wij zijn een gezin met 2 adhders en 2 niet dus communicatie is bij ons erg belangrijk. en dan nog heeft iemand van ons wel eens zijn dag niet en als onze zoon geen medicatie gebruikt omdat hij er even geen zin in heeft dan is dit voor zijn omgeving erg vervelend. maar positief voorwaarts en de volgende dag weer beter.

    en mijn man en ik kennen elkaar al 30 jaar !! dus er is hoop voor allen !! ( ha ha grapje )

    • marcella zegt:

      een man uit china kan ook anders denken dan een vrouw in polen.Snap je wat ik bedoel.Het feit dat je adhd hebt daar kies je niet voor.maar je kan zelf een hoop doen om er mee te kunnen leren omgaan.Tip en sleutels: praten!!Schrijven,ingen,telefoon,smsjes,………..Ik doe ook communicatietraining in groepsverband en daarin ben ik de enige met adhd en het is een hele opgave om iedereen aan het woord te latenDaar word IK af en toe ook afgeremd.Je zult dat nodig hebben want ik zie het namelijk zelf niet.Ik ben geen baby maar er zijn grenzen (zowel bij mij als bij andere om me heen)als ik iets niet leuk vind dan zeg ik het ook.Dus waarom kunnen de anderen dat niet.Weet je als je niets tegen me zou zeggen dan ga ik maar door.Dus zowel voor mezelf als de ander is het mega fijn als je ff afgeremd word.de manier waarop is wel heel belangrijk.Niet snauwen als of ik als een hondje op de stoep poep.Zeg het gewoon als van mens tot mens.Het is een handicap in je hersenen en hoe meer je er over leest hoe beter je het gaat begrijpen. Iemand die blind is moet zich ook aan de wet houden.Dat geld ook voor dove of mensen met maar 1 been,dus ook voor adhd’rs.Maar we kennen niet altijd dingen zien hoe een ander dat ziet dus soms moet dat benoemt worden.

  16. Anne Marie

    Je hebt het wat beter omschreven dan ik. Ik heb gereageerd vanuit een impulsief gevoel.
    Het is wat ik bedoel. Het moest me gewoon even van het hart want we zijn positieve mensen toch!.

    Dit was het weer voor even
    groet Trudy

  17. madelief zegt:

    bij deze wil ik nog een keer reageren,
    Het was niet mijn bedoeling om mensen met adhd af te kraken of iets dergelijks in tegendeel.
    Ik vind mensen met adhd heel positief en optimistisch.
    en ik moet nog veel leren over de comunicatie en duidelijk zijn heb ik vooral vandaag geleerd.
    Mijn beste vriendin heeft trouwens ook adhd en ik kan altijd erg met haar lachen.
    Mijn man heeft trouwens niet alleen adhd maar is ook zwaar depressief en heeft wisselende stemmingen sinds kort en hij wilt zijn medicijnen niet meer nemen.
    dat maakt het soms wel lastig.
    En ja iedereen heeft een gebruiks aan wijzing ….. ik ook 😉

    • janneke zegt:

      Hoi Madelief,

      Mijn man met ADHD en ernstige depressie is na Ritalin, concerta en dexamfetamine sinds afgelopen December gestart met welbutrin (1 tablet per dag van 150 mgr): werkt zowel op de ADHD als op de depressie. Het ging heel goed met hem, hij werd opgewekter, maar 4 weken geleden toch weer een ernstige dip. Op dit moment gebruikt hij de maximale dosis van 300 mgr (dus 2 tabletten per dag, ’s ochtends in te nemen, anders slaap je ’s nachts weer niet ) en het gaat goed!
      Voelt zich prettiger, geen echte dips op dit moment en helemaal geen rebounds zoals bij Ritalin.
      Om beter en dieper te kunnen slapen gebruikt hij melatonine die hij inneemt als hij gaat slapen.
      Belangrijk bij medicatie voor depressiviteit is dat je het trouw slikt!!
      In de beginperiode kunnen de klachten nog hetzelfde lijken te zijn of zelfs toenemen, maar na gewenning (kan tot 6 weken duren) zal je zien dat je je beter gaat voelen!
      Ik hoop dat je man toch bereid is zichzelf bij elkaar te rapen en het een kans te geven, die medicijnen.
      Probeer hem positief te stimuleren ze toch te slikken, het zal zo fijn zijn als hij weer wat licht aan het eind van de tunnel mag zien…
      En ik weet niet wat hij nu slikt, maar mijn man heft hier in ieder geval veel baat bij.

      Sterkte en groetjes, Janneke

  18. anne-marie zegt:

    hoi,
    dapper dat iedereen naar zichzelf kijkt. en open staat voor andermans argumenten. en Madelief ik vind het vervelend dat je man zijn medicatie niet meer wil gebruiken. mij heeft het leven een enorme positieve wending gegeven. ( ritalin) ik heb nog weinig last van stemmingswisseling wat heel erg prettig is voor mijzelf maar ook voor mijn man en andere gezinsleden. ik zie het maar zo de één heeft suikerziekte en heeft insuline nodig ik heb adhd en heb ritalin nodig. het leven is voor mij positiever en waardevoller geworden nu ik meer inzicht heb. groet Anne-Marie

  19. marcella zegt:

    ik heb nu ook een pagina op mijn facebook gemaakt.Het is bij het zoeken typ je in: adhd Daar zie je dan marsje van dijk dus als je wil kan je daar ook dingen plaatsen ter info.net als hier.

  20. Rietje zegt:

    Sinds kort is er bij mijn man ADHD vastgesteld.
    Het kwartje valt eindelijk. Hij heeft wel eens gezegd dat hij het zou kunnen hebben, maar we hebben er verder nooit meer bij stilgestaan.
    Nu stapelen de frustraties zo op dat we in relatie therapie zijn gegaan. En daar is naar boven gekomen dat hij weleens ADHD zou kunnen hebben.
    Hij heeft het typische ADHD gedrag. Vergeetachtig, je niet uit laten praten, humeur dat veranderlijk is, negatief over andere mensen en in het verkeer, verslavingsgevoelig, kleine leugentjes, confrontaties uit de weggaan, ergens aan beginnen en niet afmaken, beloftes niet nakomen en ga zo maar door.
    De eerste jaren waren leuk samen, maar toen we kinderen kregen wilde ik structuur en dat is lastig met een ADHD-er. Ik heb hem best veel structuur gegeven en hij is echt al veel veranderd door mij, maar voor mij is het niet genoeg, hoewel ik wel zou willen dat het genoeg was.
    Nu de diagnose is gesteld kan ik wel meer begrip hebben, maar het blijft gewoon lastig en ik denk dat er al veel schade is aangericht. Ik weet niet of ik het geduld nog wel heb om altijd maar te moeten regelen en organiseren en soms vind hij mij juist een control freak. We zijn al 10 jaar samen en hebben 2 kleine jongens, waarvan ik denk dat die het misschien ook wel gaan hebben. Ik houd mijn hart vast!

    • anne-marie zegt:

      hoi Rietje
      is jouw man bereid om een proefperiode met medcatie te starten??
      ikzelf 45 jaar en weet sinds een half jaar dat ik adhd heb en ik gebruik nu ritalin. voor mijn man is het enorm wennen dat ik zo positef veranderd ben. hij zegt zelf dat hij nu niet meer op zijn hoede hoeft te zijn hoe mijn stemming is. maar ik kan nu zelf ook beter begrip opbrengen dat het moeilijk is om met een adhder samen te wonen. ikzelf heb mij wel veel dingen aangeleerd qua huishouden organiseren, maar ons leven blijft altijd chaotisch,mijn man werkt in ploegendienst bij tata-steel ikzelf werk 3 dagen per week. onze oudste zoon 18 jr ( sinds 2 jr gediagnosticeerd met adhd/odd) gaat naar school en werkt in de horeca onze jongste zoon gaat naar school en werkt in de supermarkt.onze beide zoon handballen op hoog niveau dus trainen en op zondag een wedstrijd. dus bij ons is het nooit saai. onze oudste zoon gebruikt 1 maal per dag 54 mg concerta medicatie en ik zelf 25 mg ritalin verdeeld over de dag. voor ons een wereld van verschil. mijn man vind deze rust erg vreemd na zoveel eeuwige strijd over alles. in maart 2012 ben ik in therapie gegaan na de zoveelste emtionele ongeremde uitbarsting ( lees grof taalgebruik en mijn man letterlijk buitenshuis gesloten te hebben na een woordenwisseling die uiteraard nergens over ging)
      nu een jaar verder met therapie ( mijn man gaat soms mee) medicatie en een goede psycholoog ,ziet onze toekomst er positief uit. veel sucses. groet Anne-Marie

    • janneke zegt:

      Hoi Rietje,

      Ik ken mijn man al sinds zijn 18e, bepaalde zaken heb ik als normaal beschouwd of gedacht dat het aan mij lag, dat ik niet flexibel genoeg was, het verkeerd zag of niet genoeg begrip had; iedere keer weer dat stapje opzij doen en hem de ruimte geven.
      Never a dull moment al die jaren…., maar achteraf had het wat mij betreft allemaal wel wat gezapiger gemogen…. Mijn man is de laatste jaren steeds meer het roer kwijtgeraakt, op ieder gebied.
      Ik heb een heel lieve man, ik hou ontzettend veel van hem en ik weet, hij van mij, maar hij heeft mijn grenzen niet gerespecteerd en mij heel veel verdriet gedaan.
      Mijn man is hoogbegaafd en heeft een enorme drang naar het vergaren van kennis.
      Dat heeft hem denk ik gered, want hij heeft bijna elke opleiding afgemaakt en hij is daarbij een hardwerkend mens met een eigen bedrijf (eenmans, inmiddels met een paar parttimers om hem te ontlasten ).
      Tijdens zijn laatste opleiding is alles gaan escaleren, nam geen enkele grens meer in acht, deed niet wat hij wel moest doen en deed wel wat hij vooral niet moest doen, met andere woorden: hij draaide door.
      Wist dit zelfs nog goed te verbergen, want praat niet over hoe hij zich voelt en leek thuis op[ zijn eigen bekende wijze aardig te functioneren.
      Toen ik er twee jaar geleden achter kwam wat er inmiddels allemaal speelde en ik volledig in elkaar stortte, onze relatie zo goed als stuk was na 32 jaar huwelijk, zijn we via de huisarts bij psyq terecht gekomen.
      Diagnose: ADHD met impulsiviteit, aandachtsstoornis en hyperactiviteit, een zeer ernstige depressie en grote relatieproblemen.
      We zijn nu twee jaar verder en we gaan het redden!
      Ik heb inmiddels begrepen dat we tot de little few behoren, zo’n 75 tot 80% van de stellen met problemen zoals wij hebben gehad, redden het niet.
      We houden nog steeds heel veel van elkaar en zijn ervoor gegaan, al had mijn man de verhuisdozen al gekocht, want hij ging ervan uit dat ik elk moment een punt achter de relatie kon gaan zetten.
      En hij zou daar ook begrip voor hebben gehad na alles wat hij uitgevogeld had.
      Maar hij was doorgedraaid, hij was zichzelf niet meer geweest, zo kende ik mijn man niet.
      Ik ben een paar dagen van huis geweest, sliep op de grond naast mijn pasgeboren kleinzoon.
      Toen ik hem een paar dagen daarna sprak en in de ogen keek wist en voelde ik het: het gaat niet goed met hem, hij zou zelfmoord kunnen gaan plegen als ik hem weer naar huis zou sturen.
      Ik heb al mijn gevoelens opzij gezet en ben met hem meegegaan naar huis.
      Ik kon en kan het niet, hem in de steek laten…., al heb ik daar echt alle redenen voor gehad dat wel te doen.
      Ook mede dank zij onze volwassen kinderen en schoonkinderen, die zich op allerlei manieren hebben ingezet (onze zoon steunt hem nu met zijn administratie en geldzaken, houdt hem bij de les) hebben we het gered.
      Al heeft elk kind mij los van de ander gezegd dat ze het zouden begrijpen als ik bij hem weg zou gaan en dat ze ons dan ook beiden zouden ondersteunen in die keuze.
      Ook onze eigen tomeloze inzet en de wil om er samen uit te komen, heeft ons gered.
      We hopen nu weer voluit samen oud te mogen worden!
      Afgelopen nacht is ons 4e kleinkind geboren. En we zaten samen bij onze dochter, haar man en onze kleinzoon.
      Mijn man was 52 jaar toen de diagnose werd gesteld…. Zijn moeder is twee jaar geleden overleden, zij heeft dus nooit geweten waar ze vroeger tegenaan heeft gelopen toen hij klein was.

      Ik hoop voor jou en je man dat jullie hier ook goed doorheen gaan komen.
      Je bent bang dat je kinderen ook ADHD zouden kunnen hebben.
      Ik ben van mening dat ADHD pas een probleem is als je niet goed functioneert , op welk gebied dan ook. Ik denk dat er heel wat mensen rondlopen op wie de diagnose van toepassing zou kunnen zijn, maar die het op hun manier prima redden in de maatschappij.
      Zolang je je redt, zolang je tevreden bent en gelukkig met de manier waarop je leeft, hoeft ADHD geen probleem te zijn.
      Ik wil je alle sterkte toewensen, veel geduld, vertrouwen en vooral liefde,
      Liefs, janneke

      • Hallo Janneke,
        Wat fijn voor jullie dat het nu beter gaat. Mijn man is 52 en wil er niets van weten maar weet zeker dat hij ADHD heeft. Hij heeft alle kenmerken.
        Hij heeft totaal geen zelfkennis of verantwoordelijkheid voor zijn daden naar mij toe.
        Hij kan heel erg kwetsen en kleineren van uit het niets.
        Tegen anderen laat hij alleen z’n beste kant zien. Dat maakt het voor mij soms onmogelijk om met zijn gedrag om te gaan. Hij ziet totaal niets in. Ik ben zelf HSPer en heb fibromyalgie . Dat maakt het voor mij extra moeilijk. Ik moet stress vermijden en me rustig houden. Dat is naast hem onmogelijk.
        Gr. Anja

        • madelief zegt:

          hoi anja dat wat jij net noemt herken ik ook,mijn man heeft ook geen zelfkennisof verantwoordelijkheid voor zijn daden naar mij toe, hij neemt me ook altijd mee in problemen.
          zelf heb ik wel geen fybromyalgie maar wel een bloedziekte die nog onbekend is en heb soms helemaal geen energie,en ik moet juist oppassen met stres want ik kan anders flauwvallen.
          dat is voor mij samen met hem ook heeel moeilijk

          groetjes Madelief

          • Jeetje zeg, dat is ook lastig. Wat ik wel heb geleerd is mijn grenzen aangeven. Blijf aangeven wat voor jou belangrijk is. Laat niet met je sollen, hoe moeilijk je partner je het ook maakt. Uiteindelijk draait hij dan wel bij als hij merkt dat zijn gedrag geen succes heeft.
            Sterkte

      • @ Janneke, je schreef : Ik ben van mening dat ADHD pas een probleem is als je niet goed functioneert , op welk gebied dan ook. Ik denk dat er heel wat mensen rondlopen op wie de diagnose van toepassing zou kunnen zijn, maar die het op hun manier prima redden in de maatschappij.
        Daar ben ik het helemaal mee eens; ik zie veel collega’s die druk doen en druk (bezig) zijn, maar zeer gestructureerd zijn.
        Helaas, mijn man sinds 46 jaar, functioneert slecht vanwege zijn chaotisch brein. Hij krijgt nergens structuur in. Is sinds 2000 in de WAO en nu dan deze maand gepensioneerd. Hij maakt overal (en altijd al sinds ik hem ken van 1966) een regelrechte puinhoop van. Diagnose in 1998, aan de medicatie. Gebruikt nu Concerta, maar door het vele alcoholgebruik zie ik dat hij vervalt tot een grombeer, een knorrepot, een roddelaar, een mopperaar, steeds jaloerser en een opruier, een stoker. Hij is bekaf…. van zichzelf, van het blijven malen in zijn hoofd.
        Laatst moest hij voor de jaarlijkse keuring naar de huisarts, heeft hij zich 2 weken heel matig gehouden met drinken. Tót aan de uitslag, alles goed….? Zuipen!! zucht

  21. Annemarie zegt:

    ooooo…. heel herkenbaar.. ik zit nog midden in het proces… en dat naar aanleiding van allemaal kleine bewustwordingsdingetjes en een zoontje die ging uitvallen..
    WHO nowe’s .. er is al wel door twee artsen aangegeven dat er eventueel gebruik gaat worden van ritalin…_?! ik loop overal tegen aan.. net of ik mezelf eindelijk beter leer kennen,, ik weet niet wie het herkent maar ik ben zo raar moe telkens net of mijn hoofd, hersens niet wakker willen worden..de ene dag gaat het beter dan de ander maar na een dag geconcentreerd werken ben ik kapot, kan mijn kinderen naar bed kijken om een uurtje of 8 en denk dan ongelooflijk… heb een behoorlijk chaotisch leven achter de rug.De bokkesprongen die gemaakt moesten worden om alles weer recht te draaien pfff.. maar ik heb ook nog eens 15 jaar en nog eens bijna 3 tot 4 jaar nazorg van mijn ex gehad, niet gediagnosteerd maar eigenschappen van autisme, mijn zoontje heeft het ook.. vervolgens kon ik niet stil zitten en toekijken ik regelde alles , maar dan ook echt alles, het leek alsof ik een derde kind had, het heeft veel energie getrokken van me en die had ik ook alleen heb mezelf hierin helemaal weg gecijfert.. ( grenzen he) ik kon ook niet verzaken i.v.m gezin werkelijk alles lag bij mij.. dus ik heb een dubbele verwerking nu.. ik zal de verdere details besparen anders ga ik over in boekvorm, 🙂 denk niet dat daar deze site voor gemaakt is.. maar ja.. we zullen het zien.. maar als ik naar alle reactie’s en symtomen kijk.. denk ik .. jemig.. het is zo vaak geroepen naar mij “heb jij geen adhd”echt ik werd er erg fel van dit soort opmerkingen en dacht altijd, och dat zijn mensen die altijd lui zijn.. die kunnen niet tegen drukte, en zijn totaal niets gewend..!! hihihi maar hoe langer hoe meer gaan kwartjes vallen.. Een goede vriend van mij heeft het ook en die zegt altijd “het is de leukste aandoening die er is”, waarop ik altijd zeg.. “Wij hebben altijd schik, en zien de humor ervan in”.. , maar ja het is en blijft vermoeiend voor de omgeving en daar sluit ik me bij aan..

    • janneke zegt:

      Hoi Annemarie,
      Als je iets niet kunt zeggen van mensen met ADHD, dan is het wel dat ze lui zijn!
      – hun hoofd maakt overuren, er razen dagelijks 100 treinen door elkaar, als het er niet meer zijn
      – ze hebben het beredruk met zich druk te maken over alle zaken die ze zouden moeten doen, maar steeds voor zich uit schuiven
      – ze hebben het beredruk met aan hun omgeving vertellen wat ze allemaal te doen hebben en doen vervolgens allemaal zaken die daar niets mee te maken hebben en in hun ogen meer prioriteit hebben omdat ze wel interessant zijn.
      – ze maken overuren op hun werk, als dat werk hun ligt en ze het leuk vinden (mijn man maakte dagen van 12 à 13 uur gedurende 33 jaar, had en heeft geen tijd voor pauzes) en hij moet nog even tot zijn pensioen….)
      – ze hebben het beredruk op hun werk met alles in goede banen proberen te leiden, omdat hun agenda een puinhoop is om te zien en/of mee te werken.
      – ze hebben het zo druk, dat ze ook eigenlijk geen tijd hebben om te slapen. (mijn man slaapt gemiddeld 5 à 6 uur per nacht, MOET nog “even”computeren of tv kijken.
      – ze hebben het razend druk met alles wel te doen wat hun interesse maar trekt en zijn daar haast niet meer in af te remmen qua aandacht en tijd.
      – ze moeten zich op de een of andere manier afreageren, hun hoofd rustiger zien te krijgen, mijn man doet dat door middel van fietsen (lees racen), hij knalt daarbij ook door ieder rood stoplicht heen, want heeft niet het geduld te wachten op groen licht….. (dit doet hij trouwens ook als hij loopt)
      Grappig voorval: hing een keer aan het achterwiel van een andere racer, die vervolgens ook door alle rode lichten reed, na kilometers hijgend afstapte en zei: ik kan niet meer, wat moet je! Bleek dat hij had gedacht achtervolgd te worden, : )
      – ze maken van iedere autotocht een waar avontuur: de weg is vol mensen die niet doorrijden, (waaronder zijn vrouw ), niet anticiperen (zoals zijn vrouw), zich niet aan zijn regels houden en vooral veel stoppen.
      – ze hebben het heel druk met het ontduiken of ontwijken van zaken die hun interesse niet hebben op sociaal gebied, want die ontnemen hen de tijd die ze wel zouden kunnen geven aan zaken die wel leuk zijn. (denk aan verjaardagen, zelfs van huisgenoten etc, dan heb je ineens drukke bezigheden op zolder achter je computer, waarna de familie na een paar uur ook maar naar boven vertrekt, anders spreken en zien ze hem niet….)
      – je hoeft zelf trouwens ook niet opruimerig van aard te zijn, want al moeten ze met een polsstok over de troep, dan nog zien ze die niet liggen…
      – ze hebben het razend druk met van alles te verzamelen en vooral niet weg te gooien en vervolgens te stapelen
      – ze hebben heel veel gereedschap!!!!!! In de gereedschapskast is het zo’n puinzooi dat zoeken meer tijd kost dan het nieuw te kopen…..
      -ze kunnen alles gebruiken wat een ander niet meer nodig heeft, ook al weten ze niet goed wat ze er eventueel zelf mee zouden moeten, maar ja, je weet maar nooit…..
      – ze beloven heel veel, maar als het niet hun interesse heeft, vergeten ze ook weer net zo hard dat ze iets beloofd hadden. ( Ik zeg altijd: ik leef in het Land van Ooit…,( en dat is trouwens ook failliet))
      -ze hebben het heel druk met impulsief zijn, wat in hun hoofd zit, zit niet in hun reet,, zullen we maar zeggen….
      Voorbeeld? Mijn man had zich totaal verdiept in het kopen van een nieuw fototoestel. Gewapend met meer kennis dan de verkoper toog hij naar de winkel. Het gewilde toestel lag naar hem te lonken…, helaas, niet meer op voorraad…. Dan maar een second best…, ook niet op voorraad, bij de inmiddels vierde keus toestel wist onze zoon hem zover te krijgen van koop af te zien en thuis op internet te gaan kijken en daar eventueel 1e keus te bestellen. Aldus geschiedde…, hij had wel een droge tong van het op hem inpraten….

      Enfin, ik zou nog wel even kunnen doorgaan, na 34 jaar kan ik wel een boek schrijven denk ik.
      Maar never a dull moment, je emoties worden continue geprikkeld en er is altijd leven in de tent.
      En veel prikkels voorkomen Alzheimer zeggen ze nu weer.
      Dus ik denk dat ik daar weinig kans op maak, dus dat is dan ook weer een voordeel!
      Maar het word luiheid bij mijn man???? Het is het laatste wat in me opkomt!

      groetjes, Janneke

      • Dat klopt Janneke, nooit rust, altijd bezig. Hij plant elke minuut vol maar nooit een seconde voor mij, als ik hem vraag een zaterdagmiddag mee te gaan het dorp in bv raakt hij in paniek en zegt dan dat ik zijn vrije dag af pak en z’n ding niet mag doen. Elke minuut kan ik voorspellen wat hij doet de hele week, altijd hetzelfde. Dwangmatig dus en erg perfectionistisch.
        Hij kan dan ook geen kritiek verdragen maar wel geven. Vroeger liet ik over me lopen maar nu kom ik hem echt wel halverwege
        Gr. Anja

      • wouw, schreef je nu over mijn man of de jouwe Janneke? 🙂 we zouden idd dát boek eens moeten schrijven….. Knuf Mini

  22. Na veel lezen begon het me steeds duidelijker te worden dat mijn partner ADD heeft. Zelf ontkent ze in alle toonaarden, en ook al leest ze er (uiteraard) niet over, het is gewoon niet zo. Huisarts, psycholoog – ze gaat er niet naar toe. Zwaar belaste familie-anamnese, maar ze heeft het niet zegt ze. Stemmingswisselingen, slecht slapen, wilde ideeen, vergeten, financiele miskleumen, grof taalgebruik, geen grenzen kunnen stellen, niets afmaken, eerst doen dan denken, het ligt vooral aan mij. Tja, als je zo in je eigen wereld zit snap ik zo’n reaktie: ‘de hersenen zijn anders aangesloten’ lees ik dan. Vanuit haar beleving snapt niemand het en ik ben het prototype van een autist volgens haar. Wat rijden er toch veel spookrijders op de weg.

    • anne-marie zegt:

      Goedemorgen Gijs.
      sterkte met dit proces. juliie relatie staat hierdoor wel onder druk. ik heb ook alles ontkent tot mijn 44 ste. ik heb add. nu na een jaar therapie en medicatie krijg ik steeds meer alles op de rit. maar het is geen makkelijk proces voor jullie. het moeilijkste is dat alle prikkels ( lees het gewone dagelijkse leven) triggers zijn. ( ik wordt door alles afgeleid ) nu gaat dit beter maar ik moet nog steeds mijn leven strak structureren. is lastig met man in ploegendienst. pubers die naar school gaan ( en 1 puber met adhd) en bijbaantjes hebben en ikzelf werk ( 3 dagen als verpleegkundige ) en ben schrijfster. kortom vaste dagelijks structuur is voor mij prettig. sterkte met het proces.

  23. susanne zegt:

    Hallo allemaal

    Wat een herkenning van een hoop dingen zeg…Ik heb sinds kort een relatie met iemand die adhd heeft en mijn eigen kleine meisje van 8 heeft het ook…Ik moet zeggen dat ik veel aan deze verhalen van jullie heb..zo kan ik meer dingen begrijpen…
    Soms heb ik er wel moeite mee hoor…vooral als ik weer eens op mijn hart getrapt word…en wat ik ook wel moeilijk vind is dat hij zo een lage eigenwaarde heeft en zo onzeker is…ik vind dat helemaal niet nodig want het is een super geweldige man…maar het is dus iets waar hij niks aan kan doen heb ik gelezen…heel erg bedankt voor jullie openhartigheid hier…en wens iedereen heel veel succes en geluk…

  24. Rietje zegt:

    Vanmiddag heeft mijn man de laatste afspraak voor een behandelplan. Het goede is dat hij zelf ook beseft dat het zo langer niet kan en daarom voel ik me eindelijk gehoord.
    We hebben beide een soort rust gevonden. En hopen op een nieuwe kans, want onze relatie hing aan een zijden draadje.
    Mijn man is net 41 en voor hem is het een gek idee om na zoveel jaar te weten dat hij ADHD heeft. Maar alle puzzelstukjes vallen in elkaar.
    Zo klaar als een klontje. En ik ben blij dat we het nu weten, want hierdoor zullen mijn zoons die het eventueel ook kunnen ontwikkelen betere begeleiding en betere kansen krijgen dan mijn man.
    Het is eigenlijk heel triest voor mijn man, dat besef ik nu, ondanks dat ik heel boos ben geweest op hem.

    • anne-marie zegt:

      Goedemiddag Rietje,
      ik denk dat jullie trots kunnen zijn op jullie allebei. voor jouw partner die waarschijnlijk adhd heeft is het moeilijk ( ik denk ook wel schaamte heb ik ook gehad omdat ik het niet wilde weten dat ik adhd/add heb) maar je kan wel een nieuwe weg bewandelen samen. sucses.

  25. madelief zegt:

    hallo allemaal,

    gisteren heb ik best wel ruzie gehad met mijn man ,hij heeft Adhd .
    Het begon heel gezellig alleen heb ik een hele zware week werken gehad en ben nog heel moe.
    We gingen nog laat even poolen, mn man wilt geen ritalin gebruiken hij vind alcohol veel fijner.
    Ik heb daar moeite mee alleen merkte hij aan mij dat ik een beetje moe van zijn gestuiter werd zeker als hij alcohol op heeft heeft hij geen rem meer.
    als ik zijn AdHD benoem zegt hij dast ik hem veroordeel….. wat echt niet zo is.
    maar ik vind wel dat ikmoet kunnen zeggen dat hij af en toe iets te druk is of dat ik vind dat hij wat minder alcohol moet drinken.

    maar mijn probleem is dat ik zijn adhd niet bespreek baar kan maken.. heeft iemand een idee hoe lossen jullie dit op?

    groetjes Madelief

    • Heel herkenbaar, gaat hier ook zo, door drank ontspant hij wat maar versterkt emoties en daar gaat het vaak fout. Daarom ben ik naar een psychiater gegaan en van mijn man geëist dat hij meeging. Zo heb ik hem gedwongen het bespreekbaar te maken. Hij let er nu wel meer op en ik zeg gewoon wanneer ik het niet meer leuk vind.
      Jij moet je grens aangeven, dat is alles wat je kunt doen
      Gr. Anja

  26. Rietje zegt:

    Hoi Madelief,

    Dit is wel vervelend en erg egoistisch vind ik persoonlijk. Mijn man heeft ook zo zijn nukken, maar wij wisten niet dat het adhd was. Onze relatie stond op springen en ik stond op het punt om weg te gaan en zo is bij ons het balletje gaan rollen. Eerst relatietherapie en daar kwam naar buiten dat hij weleens adhd kon hebben (dat vermoeden had hij zelf eigenlijk). Hij heeft het dus, maar hij intussen heeft echt voor zijn gezin gekozen. En dat is denk ik het het enige wat ons zou helpen. Zolang hij dat niet wil zullen er problemen blijven. Hij probeert de dingen die juist problemen veroorzaken te mijden, hij zoekt hulp, gaat straks aan de medicijnen. Hij probeert zijn leven weer op de rit te krijgen. Maar dat is wel iets wat hij zelf moet willen. Dus jou wat betreft jou man. Hij denkt niet aan wat het met jou doet. En ja je mag hem best op zijn gedrag mag wijzen, want het is nu eenmaal zo dat hij ‘anders’ is. En dat is niet altijd makkelijk voor zijn omgeving. Mijn man is ook druk en luid als hij (veel) alcohol drinkt. Toevallig hadden wij een feestje en vroeg hem ook wat minder luidruchtig te doen. Hij vindt dat hij gewoon zo is en dat is dan ook wel zo, maar hij is ook mijn partner waar ik me af en toe (terecht) voor heb geschaamd (is nu bijna niet meer zo). Aan de andere kant vinden andere mensen hem eigenlijk wel erg gezellig, dus ik laat het dan ook gewoon maar en laat hem zijn wie hij is. En wijs hem dan achteraf op zijn gedrag als hij te ver is gegaan. Mijn drinkt gelukkig niet zo vaak (veel), dus dat scheelt!

    Al met al zal je man er open voor moeten staan om het bespreekbaar te maken.

  27. Goedemiddag, ik heb sinds 2,5 maanden een relatie met een man die ADHD heeft. En ik voel me uitgeput. Het zijn veeleer de dingen die hij op onbewaakte momenten zegt, die me zo bang maken en kwetsend zijn, waardoor ik alle vertrouwen in de relatie, langzaam opgebouwd, plots weer verlies… Bovendien heeft hij al een paar mislukte relaties achter de rug die wel zijn afgelopen, maar waar hij nog een voorbeeld aan neemt, en dus eigenlijk ziet als redenen waarom hij geen nieuwe relatie zou moeten beginnen. Hij zegt me soms wel dat ik het goed doe, dat ik hem met rust laat op de juiste momenten en zo… Maar wanneer hij met een klein hartje zegt dat hij niet weet of hij deze relatie wel verder wil zetten, want dat hij steeds inwendig naar excuses zoekt om dit niet te moeten doen… dan breekt mijn hart (alweer). Hij vroeg me in het begin eens om het niet te snel op te geven… en daaraan trek ik me steeds weer op, maar moet er niet meer zijn? Ik zou zo graag eens door hem horen zeggen dat hij helemaal niet meer twijfelt… Ik vind het heerlijk als hij me vraagt of ik werkelijk helemaal van hem alleen ben… en we kunnen zo goed met elkaar praten… en zijn 2 kinderen van 14 en 12 jaar oud zijn schatten die ik in een hele korte periode in mijn hart heb gesloten (samen met hem) … maar als we dan op restaurant zitten en hij zegt zulke kwetsende dingen luidop dan kan ik me zo klein voelen… ik kan hierover met niemand praten, mijn vrienden weten niets van deze situatie en ik zie ze amper omdat hij mijn tijd bijna volledig in beslag neemt en ik niets kan inplannen (omdat bij hem de plannen altijd overhoop gegooid worden en ik het beu ben van mensen af te zeggen), bovendien wil ik bij hem zijn, wanneer ik maar kan… (die verliefdheid is bij mij dus nog even hard aan ’t woekeren als bij het begin)… zijn er in Belgiê eventueel plaatsen waar je over zoiets kunt praten met ‘lotgenoten’, partners van ADHD’ers? Ik denk dat mijn vrienden mij maar 1 advies zouden kunnen geven moest ik hen de waarheid vertellen: geef het op! En dat wil ik nu net niet… ik hou van hem!

    • Het eerste wat ik zou zeggen. Stap er uit! Maar dat is altijd makkelijker gezegd als je er niet middenin zit. Ook ik heb een vriend met ADHD en het afgelopen jaar was zeer moeilijk. Ik heb er een paar keer bijna een punt achter gezet. Als ik naar mijn situatie als buitenstaander zou kijken, had ik ook tegen mezelf gezegd: geef het op, je bent zoveel meer waard. Echter hadden we vorig jaar samen een huis gekocht. Dit heeft mij op dat moment tegen gehouden (anders was onze relatie over geweest). Wel hebben we twee weken afstand van elkaar genomen, omdat we gewoon elke dag dikke ruzie hadden (om niets soms). Wij hebben er keihard voor moeten vechten. En je moet er allebei achter staan en wederzijds genoeg van elkaar houden. Want dat heeft mijn vriend wel de hele tijd van mij gedaan.
      Even in het kort verteld over mijn situatie: Mijn vriend heeft vorig jaar zijn baan op gezegd en zat niet goed in zijn vel. Na veel gedonder heeft hij uiteindelijk in gezien dat hij er niet zelf uit zou komen. Samen zijn wij toen naar een psycholoog gegaan. We hebben gesprekken samen gehad, en hij heeft gesprekken alleen gehad. Op dit moment zijn de gesprekken klaar. We zijn weer een stuk dichter bij elkaar gekomen. Op dit moment kijk ik positief aan tegen onze relatie/toekomst. Maar vaak heb ik getwijfeld!! Ik blijf wel mijn eigen ding doen en geef goed mijn grenzen aan. Want dit is erg belangrijk! Ik deed dit een tijd niet, en mijn energie raakte echt op! Geef jezelf de ruimte voor je eigen ding. Want anders ga je er aan onderdoor. En raak je op een gegeven moment zelf uitgeput.
      Dus bedenk goed voor jezelf. Hou je genoeg van hem om er voor hem te zijn. En jezelf ‘weg te cijferen’. Want je zult altijd rekening met hem moeten houden. Want in zijn hoofd zien sommige dingen er anders uit, en kijkt hij heel anders tegen dingen aan.
      Succes met de juiste beslissing te nemen!!

      • njo01 zegt:

        Hoi P, dank je voor je antwoordje. Je bent eerlijk en dat bevalt me wel. Ondertussen is er nog een klein drama gebeurd in zijn leven: zijn papa is overleden na een wekenlange strijd tegen kanker. Het was voorspeld, maar het komt toch altijd onverwachts hé. Nu heb ik bewust afstand gelaten deze week, ben niet naar hem toegegaan, want volgens wat hij me verteld heeft had hij de handen vol aan alle regelingen en is hij 2 nachten bij zijn moeder blijven logeren, om haar wat te sparen en te steunen. Ook zijn kinderen waren bij hem. Hij heeft wel 2 keer (niet overtuigend) voorgesteld dat ik zou afkomen, maar ben hier niet op ingegaan. Ik ben nog niet zo lang bekend met zijn familie en wilde me niet opdringen. Bovendien waren ze zaken aan het regelen zoals voordrachten, kaartjes, uitnodigingen… en ik wilde me daar ook bewust niet in mengen. Dus ik heb hem sinds zondag niet meer gezien… Hij laat heel weinig horen, stuurt heel weinig berichtjes. Hij reageert ook niet altijd of meteen een stuk later… vandaag zou hij weer aan het werk gaan (is zelfstandige) maar ik kreeg vanmorgen toch een sms dat hij alleen thuis wilde zijn, niets meer en niets minder (ondertss zijn de kids bij zijn ex-vrouw). Heb geantwoord met : begrijpelijk! en sterkte! Daarnet heb ik nog eens proberen bellen, maar hij neemt niet op… Ik heb hem begin deze week ook gemeld dat ik afga op mijn intuïtie en er geen handboek bestaat hiervoor… en gezegd dat ik zou klaarstaan voor hem… maar ik zou in zijn situatie ook geneigd zijn van me af te schermen… het is lang wachten. Hij vraagt vandaag dus zelf van hem met rust te laten, en ik zal dat respecteren. Of moet ik nu net tegen zijn zin in toch even bij hem op bezoek gaan vanavond? In hoeverre speelt de adhd hier een rol en in hoeverre het verwerkingsproces van het verlies van zijn vader. Als hij me belt is hij wel lief en zo, maar hij klinkt tamelijk vermoeid. Maar ik denk dat zijn wereld nu gewoon op zijn kop staat. Enfin, maandag is de begrafenis. Ik begin me echter ook deze week dezelfde vraag te stellen als jij: ben ik niet meer waard? Een paar keer, na een ruzie, heeft hij toegegeven dat hij zichzelf een egoïstische k..z..k vind en dat hij niet begrijpt hoe ik van zo iemand kan houden (letterlijk: hoe kan je nu iemand liefhebben die zo wispelturig is, die niet weet hoe te geven, die niet meer weet wat liefde is, die volledig geisoleerd is en alleen op zichzelf vertrouwt…). En een keer heeft hij me een brief geschreven waarin hij zei dat hij door mij zijn verleden kon vergeten en kon geloven in onze relatie… en zijn dochter zei me een keer dat hij echt wel van me houdt, want dat zij haar papa enkel heel lang geleden zo gelukkig gezien had, en ’s nachts houdt hij me zo stevig vast, dat wanneer ik me draai, hij ook wakker wordt en zich ook meedraait… en dat houdt me recht… die dingen… zijn inzicht, zijn occasionele geloof, zijn pogingen om het beter te maken, het beter te doen, onze gesprekken… ik weet het; ik ben naïef! Maar doet me deugd dat ik het ergens kwijt kan… dank daarvoor! Wat bedoel je met jezelf de ruimte geven? D geeft me de indruk dat hij bang is dat ik mijn oude feestleventje mis (was een echt sociaal mens, met veel vrienden, maar sinds ik hem ken heb ik hier geen echte behoefte meer aan). Is dat een symptoom van mensen met adhd, dat ze je volledig voor zichzelf willen? Want ik ben nu keiverliefd en ik ben bang dat als dit stabiliseert ik niet meer weg zal kunnen. Moet ik nu reeds de gewoonte opvatten van toch mijn vrienden terug op te zoeken? Mijn ouders vroegen dit reeds een paar keer… of ik mijn vrienden nog zag. Nee dus. Amai, ik doe het blijkbaar helemaal verkeerd! Ik heb ook schrik dat hij na deze week plots een beslissing zal nemen en al onze gevoelens uit het raam zal gooien en zeggen dat hij het niet meer ziet zitten en dat hij me niet echt nodig heeft… aangezien hij me deze week niet nodig gehad heeft…

        • niempje zegt:

          Dag,

          Misschien is het ‘leuk’ of beter gezegd leerzaam om eens naar je zelf te kijken.
          Ik weet verder niks van eventuele vorige relaties maar wat is het dat jij zo op hem blijft wachten? Wat is het dat dit in jou aantrekt? Heb je dit in eerdere relaties ook mee gemaakt? of is het dat je vorige relaties wel duidelijk voor jou kozen en jij daar op af knapte?
          Vaak zie je dat (zogeheten) instabiele mensen zich juist tot elkaar aan getrokken voelen.
          Dit kan mee spelen. Het klinkt af en toe alsof jij jezelf ineens helemaal weg cijfert en alles van hem pikt wat je normaal niet van iemand zou pikken. (?) Misschien vind je het onbewust fijn te ‘graven’/ verlangen naar zijn liefde overgave onvoorwaardelijke liefde? Ik denk ook niet dat hij gelukkig word van iemand die zich aan past aan zijn tekortkomingen en miss maakt hem dat juist wel bang. Omdat hij voelt dat jou liefde heel ver gaat en hij bang is dat het grenzen gaat overschrijden. en hij jou geen pijn wil doen maar verlangt naar grenzen van af jou kant. Mijn neef heeft adhd en hij is getrouwd met een angstig maar pittige tante die hem soms heel hard weer terug fluit en dan knetterd het enorm maar hebben ze even weer richting en hij vind dit heerlijk hij heeft het simpelweg nodig.

          sterkte en liefs

        • tikivdb zegt:

          Hallo,

          Mijn vriend heeft ook vaak de neiging om me te verwijten, af te stoten, … als hij ergens mee zit of er iets gebeurd is wat hem triggerde. Op zo’n momenten heb ik ook al vaak gedacht om er de brui aan te geven.. ‘there are limits to your love’ denk ik dan. Maar ik zie hem zo graag! En als hij eindelijk eens slaapt.. zich goed voelt.. is het de zaligste zotte clown in huis 🙂 Ik heb ook wel al eens een tijdje afstand genomen.. maar toch laten weten dat ik er ben indien nodig.. en dan komt hij wel naar me toe.. Geloof me, ik weet goed wat je voelt.. wat je denkt ..
          ‘Kan dit ooit lukken?’ ‘Gaan we ooit een normale relatie hebben?’ ‘Kan ik dit mijn kinderen laten doorgaan?’ (mijn kdrn zijn 12 en 14) ‘Waarom werkt hij dit op mij uit? Ik die er altijd sta voor hem?!’
          Al die vragen passeren regelmatig de revue 😉
          Gelukkig kunnen we ( na pauze om tot besef te komen.. soms uren, soms dagen,..) er goed over babbelen. Mag ik hem zeggen waar ik mee zit. Probeert hij me uit te leggen waardoor zijn reactie kwam.
          Dit is al aan de gang van het begin van onze relatie. Toen wist hij nog niet dat hij ADHD had. Ik heb hem kunnen overtuigen naar een psy te gaan om uit te zoeken van waar zijn problemen kwamen. Nu de diagnose is gesteld ( een jaar later) is niet alles opgelost.. Maar is het wel voor allebei makkelijker er mee om te gaan. Makkelijker te begrijpen.
          Ik moest hem vorige week nog nieuws brengen waarvan ik reeds op voorhand wist hoe hij ging reageren.. me afstoten :-ç Nu, omdat ik het zelf al wist heb ik hem zelf gevraagd me even gerust te laten. Zo had hij tijd om het op zijn manier te verwerken of uiten en ik ook 😉
          De sms’en met ‘ik laat je beter gaan’ kwamen wel. Maar ik ging er niet op in. Zei dat ik hem morgen wel ging spreken. De dag erna konden we er op een ‘normale’ manier over praten.
          Als je hem echt zo graag ziet, geef dan niet op.. er is een weg om er samen door te geraken.. maar die weg heeft veel bochtjes 😉

          grtjs

  28. Als eerste wil ik niet zeggen dat je het helemaal verkeerd doet!! Ieder gaat er op zijn eigen manier mee om en zeker als je super verliefd bent wil je steeds bij diegene zijn. Maar wat ik bedoel met jezelf wat ruimte geven. Blijf je eigen ding doen (hobby’s). Blijf je eigen vrienden opzoeken. Ook wanneer de relatie ooit over zou gaan, heb je vrienden waarop je terug kan vallen. En wanneer de relatie wel stand houdt, zul je ook je vrienden nodig hebben. Want af en toe wil je gewoon van je af kunnen praten.
    Toen mijn vriend werkloos werd, vond ik dit erg lastig. Hij was heel de dag thuis en ik werkte. Als ik dan vrij was, bleef ik ook maar thuis, want: hij zat al zoveel alleen!! Terwijl ik eigenlijk ook mijn eigen ding wilde blijven. Dit was echter meer een gevoel van mezelf en niet iets wat mijn vriend van me verwachtte. Sinds wij gesprekken met de psycholoog hebben gehad. Pak ik de tijd weer voor mezelf . Want ik vergat mezelf, en liep mezelf voorbij (raakte zelf bijna oververmoeid).
    Ik denk niet dat het een symptoom is voor mensen met ADHD. Maar juist een symptoom van de partners Zonder ADHD. Tenminste als ik naar mezelf kijk. Want het liefst wil je het je partner naar zijn/haar zin maken. Maar andersom moet dit ook!! Hij moet ook laten zien dat jij de moeite waard bent en dat hij alles voor jouw zou willen doen.

    Jij zegt dat je vriend afgelopen week geen behoefte aan je had en rust wilde. Terwijl jij hem graag wilt steunen. Moeilijk. Want is dit dan een geval dat hij geen behoefte heeft aan JOUW? Of zowiezo niet aan iemand. Mij lijkt dat je in zo’n moeilijke periode juist behoefte hebt aan degene waarvan je zoveel houdt. Maar ook hier gaat ieder er op zijn eigen manier mee om.

    Ik heb nu ruim 3 en half jaar wat met mijn vriend. Op het begin merkte ik niets van zijn ADHD. Echter wist ik ook niet precies wat het inhield. In de loop van de jaren ben ik er een stuk wijzer in geworden. Maar toch vind ik het soms lastig om mee om te gaan. Het belangrijkste om te onthouden is: Verlies jezelf niet uit het oog!! Ken je eigen waarde en je grenzen. En hoever ga je om het je vriend naar zijn zin te maken.

    • hoi P., dank je voor je snelle antwoord. Gisteren was dus een depri dag, en te horen aan zijn stem vanmiddag, voor D ook! pas gisteren avond laat een berichtje gekregen en hij heeft ook proberen bellen. Maar ik heb dus niet gewacht, lag al in bed. Hij wil me zien, vanavond. Maakte nogmaals duidelijk dat hij op zo’n momenten liever alleen is, omdat hij zijn reacties niet onder controle heeft en me niet nodeloos wil kwetsen. Hij is soms wel een beetje een rare, denk ik dan. Enfin, ik zal vanavond bij mezelf wel voelen hoe diep dit nu zit met mijn liefde. En de zijne zal misschien ook zichtbaar zijn dan. Alvast een prettig weekend gewenst!

      • anne-marie zegt:

        hoi njo en p.
        goed dat jullie dit omschrijven. ikzelf heb adhd/add. en ik misschien kan ik jullie wat meegeven. ikzelf ben nu 45 jaar en weet sinds oktober 2012 de diagnose.en ben gestart met ritalin. heel prettig voor mij en mijn omgeving. mijn man en ik kennen elkaar al dertig jaar. mijn gedrag is zoals is zoals jullie over je partner schrijven.
        ik schrijf nu uit eigen ervaring als ik met emotionel gebeurtenissen te maken heb hoe dit ( voor mij) werkt en wat je zou kunnen doen. in een emotionele gebeurtenis zoals een dierbare verliezen geeft dit zoveel stress dan weet je niet waar je moet beginnen. de trein raast voor mij dan in mijn hoofd met een snelheid van 200 km per minuut door mijn gedachten. verdriet ,boosheid,frustratie alles tegelijk. zeker voor mij als ik geen medicatie gebruik of s’avonds is uitgewerkt kan ik mijn gedachten en gevoelens niet meer in banen leiden. ik weet dan ook dat ik als een ongeleid projectiel praat.( lees praten als een kip zonder kop) ik weet niet waar ik moet beginnen en met wat je moet beginnen. ( sinds ik medicatie gebruik lukt mij dit wel om dit in betere banen te leiden) ik maak dan kwetsende opmerkingen ( wordt minder) daar lusten de honden geen brood van.
        ik schaam mij enorm voor dit gedrag, maar sinds de medicatie gaat het veel beter met mij. vaak besef ik achteraf wel dat dit niet kan,maar om dan weer excuus te maken en het gesprek te beginnen is ook weer lastig. maar waar een wil is is een weg. voor mij is structuur heel belangrijk plannen wanneer je wat gaat doen,niet alleen praktische dingen huishouden kinderen etc maar ook kijken wanneer is er tijd en ruimte om samen te zijn en een fijn gesprek te hebben. ( of in bed te belanden met elkaar is ook prettig) wat ik als heel naar ervaar is dat alles vanaf het moment van opstaan tot naar bed gaan prikkels zijn. geluid ( radio tv gesprekken) moeilijk is om te onderscheiden wat is nu werkelijk belangrijk en wat minder. waar moet ik wel iets mee doen en waar niet. je kan die ander ( de adhd/adder)te helpen door geen lange verhalen te houden maar kort en bondig.( ligt ook aan het type persoon natuurlijk iedereen is weer anders) bijvoorbeeld ik zie dat je verdrietig ben …. ik heb altijd heel afstandelijk dan gereageerd omdat je niet goed weet hoe je om moet gaan met je partner die geen adhd/add heeft. wat mij helpt is als mijn man mij vastpakt en alleen maar zegt het is goed zo….. je hoeft niets te zeggen ( praten zijn voor mij weer prikkels wil weer reageren maar hoe dan en wat zeg ik dan)
        kortom soms kan het ingewikkels zijn. voor mij is een omgeving met zo min mogelijk prikkels het best. lukt niet wat ik heb ook mijn gezin met 2 kinderen van 18 ( met adhd/odd) en 16 en een man in ploegendienst en ik werk zelf 3 dagen en ik ben ook schrijfster.. kortom heel veel prikkels. maar ik zoek elke week een goede balans om taken uit te voeren. en tenslotte mijn man en ik kennen elkaar al dertig jaar en wij hebben het desondanks ook heel goed met elkaar. sterkte met alles.

  29. Gijs zegt:

    Anne-Marie en anderen,

    Dank voor jullie openhartige posts. Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik dit heb, ben nu 29. Heb een half jaar gepraat met een psycholoog, het bleef maar over paniek gaan, maar dit is mijn probleem: eindeloze onrust en ook hoofd/bijzaken niet kunnen onderscheiden. Impulsief en kwetsend reageren, nu een relatie op de klippen. Maar het inzicht dat ik dit heb sterkt me ontzettend, voor de eerste keer in al die jaren snap ik nu wat “mijn probleem” is. Sterkte aan jullie allen, ook aan de partners, want we zijn niet altijd de gemakkelijkste 🙂

  30. Ik schaam me nu diep… ik heb het opgegeven. Of eerlijk gezegd: ik heb het moeten opgeven! Hij heeft me het bloed van onder mijn nagels gehaald afgelopen maandag… en alle opgekropte woede van de voorbije maanden, alle emoties van die dag (de begrafenis) zijn er ineens uitgekomen. Op een totaal verkeerde en ondenkbare en beschamende manier… in woede en razernij… Soms denk ik wel eens dat IK ADHD heb ipv D. Hoe kon ik me zo gedragen? Zelfs na alles wat ik al meegemaakt heb met hem… keer op keer heb ik het ondergaan en niet in woede gereageerd… Waarom moest ik deze keer zo verkeerd reageren? Ben ik nu alleen de schuldige? Hij wil er niet meer over praten, en heeft me meteen weggejaagd uit zijn omgeving… Hier komt het einde van mijn verhaal: op een bepaald moment was hij me aan ’t pesten maandag (de zoveelste stemmingswisseling van die dag: knuffelen… harde tikken geven op mijn lichaam, zogenaamd om te spelen maar toch wel voelbaar, zonder dat ik veel reageer, tot hij een keer te hard op mijn bil slaat en ik hem aankijk tot hij “sorry” zegt… plots in een euforie zijn en een dure smartphone gaan kopen met de kinderen erbij,… zolang talmen in de winkel dat we te laat zijn voor de lunch bij zijn mama, waar gans de familie zit te wachten… gevaarlijk rijden (te snel) met de auto met de kinderen achteraan, onder luid protest van mij… dan weer begint hij te wenen en wil in mijn armen kruipen op de begraafplaats van zijn vader… commentaar geven op de kinderen en dan weer zijn kinderen knuffelen,… ondertussen mij negeren.. zijn mama knuffelen… dan weer mij knuffelen… dan sexuele toespelingen maken,… buiten bij zijn familie denigrerende opmerkingen maken over mij… dat ik te veel praat en beter zou zwijgen… tot zijn moeder hem terecht wijst… dan terug binnen in de zetel gaan liggen en slapen… en dan komt het… ik ga ook binnen en zit in de zetel op voldoende afstand. Zijn zoontje zit er ook bij. Plots neemt hij een zetelkussen en wil het naar me toegooien. Ik vraag om dit niet te doen, maar vergeefs. Ik vang het kussen en hij wil het komen halen, maar ik los het niet. Dan sleurt hij het toch los. Ik lach eventjes over zijn kinderachtig gedrag en dan slaat hij het kussen van dichte afstand op mijn gezicht, vol erin. Ik voel de klap op mijn tanden vooraan en ik probeer hem weg te duwen en te zeggen dat hij moet stoppen. Maar hij doet het nog een keer. Ondertussen ben ik bang dat hij mijn tanden gaat breken met die slagen. Ik voel een verdikking in het kussen waar het mijn lippen raakt… en ik duw hem weg. Hard! Hij valt neer in de zetel, maar ik stop niet… ik stort me op hem… en ik sla waar ik hem kan raken met mijn handen en knieën. Hij verdedigt zich een beetje, maar niet voldoende. Eerst lacht hij nog, maar hij merkt mijn razernij te laat op en roept dat ik moet ophouden, en dan stop ik en loop weg… Verschrikkelijk voel ik me nu… En zijn zoontje zat er bij maar deed niets, geschokt waarschijnlijk… Ik heb het verkeerd gedaan… Praten zou goed zijn… maar wanneer zou ik dat moeten doen hebben??? hij wilde me vorige week niet echt zien, niet tot vrijdagavond. Het overlijden van zijn vader heeft me gedwongen tot zwijgen… En ik dacht dat ik nog eventjes kon blijven zwijgen tot na deze zware dagen… Maar zijn gedrag van maandag was de druppel voor mijn geest. Ik excuseerde me nog via sms over mijn uitbarsting en vertelde hem ondertss dat hij over mijn grenzen heen ging. Dat mijn woorden van protest hem niet meer bereikt hadden en ik hem dezelfde pijn wilde laten voelen die hij mij bezorgd had. En dat ik geschrokken was van mezelf. “Kan goed zijn dat ik over je grenzen ging, maar je reactie spreekt voor zich… Neigt naar machteloosheid en woede. Denk er voor mijn part maar nog eens over na. zie je mij die bij jou doen?” Zijn bericht vanmorgen op mijn vraag of ik hem pijn gedaan had:”Mentale pijn, ja… hoever je zelf mentaal zit om tot zoiets in staat te zijn? Moest ik dit bij jou doen dan heb ik in het beste geval een aanklacht aan mijn been. En dan nog waar mijn zoon bijzit. Heb geen behoefte aan welk contact dan ook momenteel. Mijn vriendin zegt me dat ik inderdaad niet mocht geslagen hebben, maar dat ik beter uit deze relatie stap, want dat ik dit niet aankan. Maar ik heb nog nooit iemand lichamelijk pijn gedaan in mijn leven (ik weeg 58 kg en ben 1m60, niet echt een krachtige vrouw) … Dus ik zit nu met een mentaal probleem… ik heb hulp nodig… . Wat me opviel maandag toen we bij de begrafenis waren zag ik totaal geen vrienden van D. Hij deed er later zijn beklag over, maar ik denk dat het gewoon moeilijk is voor hem om vrienden te houden. Een relatie lijkt me dus eigenlijk onmogelijk. Misschien hebben we er beiden iets uit geleerd.

    • Tsja, het is natuurlijk niet de goede reactie die je gegeven hebt. Maar kan het me goed voorstellen. Als je heel de dag alles al opkropt moet dat er op een of andere manier uitkomen. Het is niet goed te praten, maar wat hij bij jouw deed ook niet.
      Ik ken het gevoel wat jij had. Alleen heeft mijn vriend vroeger geleerd om rustig te blijven bij een ruzie. En is/was hij altijd de rust zelve bij een ruzie van ons. Echter door zijn houding word ik juist extra boos en laait bij mij de spanning meer en meer op. Ik wordt dan zo boos dat ik hem verbaal voor alles uit kan maken, gooi met deuren enz. Juist omdat ik steeds het gevoel had dat hij mij van dingen de schuld gaf (omdat hij het dan zo formuleerd). Gelukkig blijft hij ook dan rustig en laait het hierdoor niet verderop.
      Zoals ik je hoor, denk ik dat dit uiteindelijk de beste beslissing is en dat je het gelukkigst wordt. Veel succes de komende tijd.

    • Egbert zegt:

      Hallo
      Je mag jezelf niets verwijten. Men kan een mens zover krijgen dat die dingen doet die hij/zij zelf niet wil.
      De persoon met bvb. ADHD moet zelf beseffen dat hij/zij een probleem heeft en moet er iets aan willen doen. Ik zeg niet dat het de schuld is van die persoon maar hij/zij is wel de oorzaak van de problemen.
      Mijn vrouw heeft ADHD met onderliggend autisme en waarschijnlijk ook bipolaire stoornis. Wij hebben drie dochters van 10, 12 en 13,5 jaar. Het laatste jaar is het zodanig geëscaleerd dat zij op dit moment zich van niets of niemand nog iets aantrekt. Zij doet enkel nog haar eigen zin. Ik probeer de zaak hier recht te houden maar weet niet hoelang ik dit nog kan volhouden. Als ik er iets over zeg dan krijg ik steeds hetzelfde antwoord: “ik heb geen probleem, jij hebt een probleem”. Ik zal u verdere details besparen.
      Ik wilde alleen maar zeggen dat jouw reactie perfect te begrijpen is. Jouw treft geen schuld.
      Sterkte.

      • janneke zegt:

        Beste Egbert,
        Wat een vreselijke situatie lijkt me dat!
        Een vrouw die haar eigen plan trekt, nietsontziend.
        Zoals het hier op mij over komt weigert ze te erkennen dat ze niet goed functioneert, niet goed handelt door de aandoening(en) die ze heeft.
        Waar ze niets aan kan doen, wat haar schuld niet is, maar waar ze wel naar zou moeten kijken. En openstaan voor hulp hierbij van mensen met kennis van zaken. En daarnaast de hulp en liefde accepteren van de mensen die haar het meest nastaan.
        Maar die moet ze dan wel durven toelaten.
        Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar man en kinderen.
        Ik heb eerder op dit forum een stukje verteld over mijn eigen situatie met mijn man (ADHD, hoogbegaafd, valt onder “moeilijke mensen” )
        Dat wij ons erdoorheen slepen komt mede door het feit dat mijn man heeft laten zien zich te willen inzetten voor onze relatie. Dit heeft voor hem ingehouden: het acceptatieproces ingaan dat je er een zooitje van hebt gemaakt en dat je een aandoening hebt die je heel je leven al hebt gehad, maar die nooit benoemd is; dat je soms zaken die je duidelijk niet zelf goed in de hand hebt beter kunt delegeren; dat je je er meer bewust van wordt hoe je met zaken omgaat en hoe je reageert en dat dat voor de omgeving niet altijd een prettige manier is. Dat je last hebt van impulsieve acties (eerst doen dan denken) waar je naasten (en last but not least jezelf) behoorlijk onder kunnen lijden.
        Dat het verstandiger is meer rust, continuiteit en structuur in je leven te brengen (met eventuele hulp van je naasten) en dat je je daar (potdorie) ook nog prettig bij gaat voelen .
        Als die inzet en wil er niet waren geweest, had ik voor ons geen toekomst meer gezien.
        Daarvoor heb ik teveel op mijn bordje gekregen in ons huwelijk, ik ben er bijna aan ten onder gegaan, letterlijk. (We zijn inmiddels 34 jaar getrouwd)
        We zijn trouwens beiden aan de slag, ik ben twee jaar geleden, toen uitkwam wat hij allemaal achter mijn rug had uitgespookt in een depressie beland. Dat was de tweede keer dat dit gebeurde en beide keren veroorzaakt door de situatie tussen ons, alleen had ik de eerste keer de schuld volledig bij mezelf gelegd (niet zo’n hoge eigendunk) en eraan gewerkt zelf te veranderen.
        Ik heb teveel water bij de wijn gedaan, steeds dat stapje opzij om hem de ruimte te geven en neem maar van mij aan: die ruimte heeft hij genomen!
        En dat ging met een vanzelfsprekendheid die “gewoon” leek, ook in mijn ogen.
        Maar een huwelijk is net een weegschaal: die moet in balans zijn. Het is geven en nemen. Als de weegschaal voor de ene partij omslaat in alleen nog maar geven, dan is de balans weg,, dan ga je er aan onderdoor.
        Bij het begin van het traject is mijn man gestart met de diagnosestelling, waarna de psychiater in beeld kwam voor mediactie en de psycholoog voor begeleiding en bewustwording.
        Ook heeft hij in een aantal groepen gezeten, mede goed voor lotgenotencontact. (Helaas ontbreekt dat stuk voor de partners)
        Relatietherapie was hard nodig, maar op dat moment niet mogelijk, omdat mijn man een ernstige depressie had, die moest eerst verbeteren.
        Ik dacht dus eerst nog: ach, ik red me wel! Als het met hem maar goed gaat, gaat het met mij ook goed.
        Maar dat was dus niet zo. Er was zoveel gebeurd de jaren daarvoor, wat er zo diep ingehakt had bij mij, dat ik het niet trok en ik zonk weg, terwijl mijn man ondertussen uit het dal kroop.
        Ik heb mij aangemeld voor psychische hulp en daar ben ik nu 1 jaar mee aan de gang. Gewoon om mezelf (weer) uit te vinden.
        En de relatietherapie is sinds enkele maanden ook van start gegaan.
        Dus ja, het is hard werken! Aan jezelf en aan elkaar.
        Is die inzet er niet van beide kanten, dan zou het voor mij een hopeloze zaak zijn.
        Zover ben ik inmiddels wel.
        Ik hoop voor jou dat dit een tijdelijk gebeuren is, een ontkennings- en/of vluchtfase van je vrouw, om maar niet de confrontatie met zichzelf (en naasten) aan te hoeven gaan.
        En dat ze in mag zien dat er teveel is wat je kunt gaan verliezen als je de strijd weigert aan te gaan.
        Ik wens jou en jullie kinderen heel veel sterkte met deze situatie!

        Janneke

        • Egbert zegt:

          Hallo Janneke
          Bedankt voor de steun. Zoals de situatie nu hier is kan het inderdaad niet blijven duren. Het ergste is het voor de kinderen. Ik weet ook wel dat samenblijven voor de kinderen niet altijd de beste oplossing is maar zo kan het niet langer verder, zeer moeilijk om te beslissen wat nu het beste is (de liefde van kinderen voor hun ouders is onvoorwaardelijk).
          In het begin van dit jaar ben ik via de huisdokter bij een psychiater beland omdat ik het echt niet meer zag zitten (totaal op, zowel fysisch als mentaal). Na een gesprek van een uur en een half heeft hij mij gezegd dat hij absoluut mijn echtgenote wilde zien. Ik heb haar na veel bloed, zweet en tranen kunnen overhalen om naar daar te gaan zogezegd om mij te helpen.
          Ik ben daarna terug naar de psychiater geweest en hij heeft toen gezegd dat zij ADHD heeft met mogelijk onderliggend ASS en bipolaire stoornis.
          Om één voorbeeld te geven hoe erg het met haar gesteld is: als de psychiater tegen haar zegde dat zelfs co-ouderschap voor haar geen optie was omdat zij niet voor de kinderen kon zorgen antwoordde zij: “oh, daar vind ik dan wel iemand voor”…!?!?
          De psychiater heeft mij gezegd dat zolang zij zelf niet inziet dat ze professionele hulp nodig heeft er niets aan te doen is. Het enige wat ik nog kan hopen dat zij op een bepaald moment volledig crasht (gaat drie, vier, vijf maal per week tot ’s morgens weg) en moet opgenomen worden. Misschien dat ze op dat ogenblik beseft dat er toch iets niet klopt.
          Ik kan nog wel een paar bladzijden vullen met de meest ongeloofwaardige toestanden maar dat zullen de meesten hier wel kunnen. Het is enkel als je hetzelfde meemaakt dat je je een beeld kunt vormen welke ongelooflijk schrijnende toestanden er bestaan veroorzaakt door mensen die niet het minste respect meer hebben voor niets en niemand.
          Ik zou nu gerust een jaar ouder willen zijn want ik denk dat dit het moeilijkste jaar van mijn leven gaat worden tot hier toe.
          Veel sterkte aan iedereen.

          • Egbert, wat vind ik dit erg voor je! Veel moed wens ik je toe… ik hoop dat er een oplossing komt. Het geeft me wel een negatieve impuls, jouw verhaal! Amai, wat daar allemaal komt bij kijken. Nog even over mijn kant: ik wacht nog steeds op een reactie van D. Hij zou me vanavond bellen. Morgen krijgen jullie het vervolg, als er een is natuurlijk! Hij is een kei in het ontwijken van moeilijke gesprekken.

          • janneke zegt:

            Hoi Egbert,
            Sorry dat ik wat laat reageer, ik ben een paar dagen weggeweest.
            Wat een ongelofelijk triest verhaal schets jij daar! Het heeft me diep geraakt.
            Als ik het zo lees, lijkt het of de onderliggende stoornis het grootste probleem is; je vrouw is het roer, lijkt het, helemaal kwijt en doet gewoon wat het moment haar ingeeft te doen. (Is er wel eens aan borderline gedacht?)
            Het moet vreselijk zijn voor jou en je kinderen, ze is geen baken in het gezin, maar een last voor jullie, een ongeleid projectiel.
            Ik denk zo dat je ontzettend veel van haar houdt, want je hebt jezelf voor haar opzij gezet, haar continue bij de les proberen te houden, met haar proberen te praten, hulp voor haar en jou gezocht, maar niets helpt, al je inzet loopt op niets uit. Je ziet alles wat je ooit gelukkig maakte door de vingers glippen.
            Ten einde raad en helemaal op bij de psychiater belandt, die ziet ook dat het niet goed gaat met jou, je vrouw en jullie gezin en tja, wat kan hij?
            Zolang ze geen gevaar vormt voor zichzelf of haar omgeving staat iedereen machteloos.
            En zolang zij niet onderkent (en hoe kan ze ook, als je zover heen bent??) dat ze niet goed functioneert en hard hulp nodig heeft, kan je ook niks en loopt iedere weg dood.
            Wat moet je nu in deze situatie?
            Je zit vast, de kinderen zijn er ook nog….
            Is er iemand in je omgeving die mogelijk wel tot haar door kan dringen? Ik denk hier aan ouders, vriendinnen, collega’s etc.
            Als niets lukt, wat zou ik dan doen, heb ik gedacht…
            Ik denk dat ik met de kinderen om de tafel zou gaan zitten. Ze is diverse avonden van huis, begrijp ik, dus zou ik doen als ze er niet is.
            En dan zou ik met de kinderen over de situatie gaan praten.
            Wat vinden zij/ ervaren zij, wat doet het met hen, wat denken zij wat een goede oplossing zou kunnen zijn?
            Ik denk namelijk dat een en ander niet onopgemerkt aan hen voorbij is gegaan.
            Dit soort zaken heeft zijn weerslag op het hele gezin.
            En kinderen kunnen een heel scherpe kijk op zaken hebben. En door met hen te praten zullen ze meedenken, voelen ze zich serieus genomen en voelen ze zich minder machteloos, het geeft ze de mogelijkheid tot meer controle in hun eigen leven, ook zij hebben recht van spreken, het gaat om hun welzijn.
            Ze moeten weten en voelen dat jij ook worstelt met de situatie en er verdriet ven hebt, dan kun je elkaar tot steun zijn.
            Heb je zelf iemand in je omgeving die jou tot steun kan zijn en waar je je verhaal kwijt kan en die jij in vertrouwen kan en durft te nemen?
            Praten en delen is zo ontzettend belangrijk!!
            Ik hoop het van harte.
            Heel, heel veel sterkte!

            Janneke

      • Wat herkenbaar, dat zegt mijn man ook altijd. Ik moet me laten nakijken bij de psychiater. Nou ik heb alle therapeuten en psychologen al gehad om te leren met hem om te gaan. Als ik dat niet gedaan had was ik al lang bij hem weggeweest. Hij is dominant, belooft van alles maar komt nooit iets na. Doet altijd alles waar hij zin in heeft. Weet ook nog niet of ik het vol hou bij hem

        • janneke zegt:

          Hoi Anja,

          Ik heb zo eens gelezen wat je schrijft.
          Ik krijg bij jou heel sterk het gevoel dat je aan een ezel trekt die zich alleen maar verzet.
          (misschien af en toe wat meegeeft om even van het gezeur en getrek af te zijn).
          Je hebt blijkbaar nu en in het verleden acties ondernomen waarvan je hoopte dat die een positieve verandering teweeg zouden brengen in jullie relatie (en uiteindelijk geen positieve verandering geeft, een weg die continue doodloopt), seintjes geeft voor wat jij nodig hebt (die vervolgens niet aankomen).
          Jij moet echt last hebben hiervan.
          Om gelukkig te zijn in een relatie, daar is inzet voor nodig, het is werken!
          En wel inzet van beide kanten, waarbij de ander zich geliefd, gezien en begrepen voelt.
          Daarbij mag je stelling nemen voor wat jij nodig hebt daarin om dat te verwezenlijken.
          Geen eenrichting verkeer, het is een constante uitwisseling van momenten waarop dit gebeurd.
          Ik heb het gevoel dat je niet duidelijk stelling durft te nemen uit angst voor verlies; verlaten te worden.
          En daarom ondanks wat hij je aandoet of laat voelen, steeds weer water bij de wijn doet, begrip toont voor dingen die je niet begrijpt, en je grenzen verlegd waarvan je voelt dat je eigenwaarde daarmee ook kleiner wordt.
          Als maar één persoon van de twee problemen ervaart in de relatie en de ander vindt dat dat probleem niet bij hem ligt, tja, wat moet je dan?
          Je hebt twee mensen nodig om een tango te dansen….
          Ik proef uit wat je schrijft pure frustratie, verdriet, wanhoop, maar ook heel veel boosheid!
          Wat maakt dat jij zo afhankelijk bent van hoe hij is, doet en nalaat in deze relatie ten koste van jou en jouw welzijn?
          Je zit in een enorme strijd verwikkeld denk ik, die zich hoofdzakelijk afspeelt in jouw hoofd en zich af en toe verwoord in uitbarstingen als je emmertje overloopt.
          Ondertussen trekt hij zijn eigen plan.
          Zie ik het verkeerd?

          Janneke

          • Janneke, ik krijg kippenvel als ik dit lees. Je slaat de spijker op de kop. Ik ben een spiritueel mens en heb veel liefde te geven, ik zie zorgen en verdriet bij anderen, dat is mijn kwaliteit mijn gave, maar ook moeilijk. Ik heb wel steun en liefde en aandacht nodig. Even gezien worden en serieus genomen worden. Soms maakt hij hoe ik ben belachelijk, waarschijnlijk omdat hij zelf niet zo kan zijn, maar blijft pijn doen. Soms voel ik me weggedrukt omdat hij zo perfectionistisch is, alles moet mooi en opgeruimd en schoon zijn. Ik heb fibromyalgie en moet dus mijn taken verdelen. Dat gaat hem dan niet snel genoeg en gaat hij mijn taken lopen doen….heel frustrerend. Of ik vraag even rust en stilte om bij te komen, gaat hij toch lopen rommelen om me heen, dingen opruimen die ik dan niet weer kan vinden bv. Wordt er stapelgek van soms. Maar hij blijft het doen ondanks dat ik zo vaak vraag dat niet te doen.
            Gr. Anja

          • janneke zegt:

            Hoi Anja,

            Ik weet niet hoe groot jullie wonen, maar is het niet mogelijk ergens in huis of desnoods daarbuiten (een tuinhuisje als je een tuin hebt) een plek voor jezelf te creeeren waar jij bepaald hoe rommelig het wel of niet is, waar jouw boeken/geliefde spulletjes staan en waar je jezelf terug kan trekken op de momenten die jij nodig hebt?
            Als jij een hooggevoelig mens bent zal je zo’n plek hard nodig hebben.
            Zeker in een relatie met iemand die druk is, altijd bezig is (niets mis mee, zolang het geen stempel drukt op de omgeving) en moeite heeft rekening te houden met iemand anders die niet zo in elkaar steekt.
            Ik krijg de indruk dat jouw man een hyperfocus heeft op orde, schoonheid en netheid (ik vermoed dat hem dit een gevoel van controle geeft, dat heeft hij nodig om te kunnen functioneren).
            Je ziet en voelt wat hij nodig heeft, maar andersom ontbreekt dat gevoel bij hem,.
            Als hij van je houdt zal hij je tegemoet komen in het hebben van een eigen plek.
            Het heeft voor hem als voordeel dat hij lekker kan rommelen zonder jou in de weg te lopen of je te ergeren met zijn drukheid.
            En praat eens over een herziening van de taken. Misschien past een andere verdeling beter bij jullie.
            Vertel hem waar je tegenaan loopt in de relatie. (Vanuit je eigen gevoel,, niet naar hem wijzen met de vinger, dan schiet hij alleen maar in de weerstand, dus praat alleen in de ik-vorm, ik voel…, ik ervaar,…enz)
            Laat hem vertellen waar hij tegenaan loopt en ook vanuit zijn eigen gevoel.
            Blijf rustig en corrigeer hem als hij begint met : jij doet…, jij wil…., wordt niet boos, blijf rustig daar win je alles mee.
            Probeer meer te communiceren en niet continue of in de aanval of in de verdediging terecht te komen.
            Heb je hier iets aan?

            Liefs,
            Janneke

          • Dat klopt ook. Ik praat altijd vanuit mijzelf, dat heb ik me al eigen gemaakt middels therapieën enz. Maar dan nog voelt hij zich vaak aangevallen en boos. Hij begint altijd met jij dit en dat, en iedereen vind jou moeilijk en raar enz. Ik heb een eigen kamer boven met mijn eigen spullen waar ik blij van wordt, ik schrijf nl veel. Ik vraag hem ook steeds om mijn taken bij mij te laten en dat ik wel aangeef als het me niet lukt, dan beloofd hij dat maar de volgende dag doet hij het weer, controle en nog eens controle
            Liefs Anja

          • janneke zegt:

            Tja Anja, het lijkt een beetje op een schaakbord; de padstelling.
            Wat je ook probeert, niemand kan winnen.
            Maar jij bepaalt zelf of je tot in lengte van dagen naar een oplossing blijft zoeken of toch maar een nieuw spel begint.
            Het is jouw leven.
            En makkelijker zal het niet worden.
            Je weet in ieder geval waar je aan toe bent.
            Nu rest alleen nog de vraag: wil je zo oud worden?
            De vraag ligt bij jou, het antwoord ook.

            Sterkte
            Janneke

          • Ik weet het. Het zal nooit echt makkelijk worden, maar hij heeft wel enige vorderingen gemaakt sinds het begin van mijn verandering. Ik weet nu dat ik er ook mag zijn hoe ik ben en vind wel voldoende aansluiting bij andere mensen, misschien leert hij zo mij ook beter accepteren. Ik blijf wie ik ben want zo wil ik zijn, ik ben blij met mezelf!

            Bedankt Janneke
            Liefs Anja

          • Hallo Anja,

            Ik heb een paar jaar terug ook op dit forum gezeten. Nu al een tijd niet op gekeken, maar vandaag weer eens wat reacties gelezen. Dit omdat mijn relatie nog steeds met ups en downs gaat. Ondertussen een huis gekocht en samen een zoontje van 15 maanden. Als we dit niet hadden gehad. Was het over geweest. Maar voor mijn zoontje blijf ik op dit moment vechten..
            Echter zegt mijn vriend dat ik niet vecht voor onze relatie (ziet hij het dan gewoon niet?) en zegt ook dat ik maar naar een psycholoog moet om te gaan praten. Want met mij zou het niet goed gaan en ik reageer soms te boos als wij ruzie hebben. Ik kan hem uitleggen hoe dit komt (frustratie, schuld wordt op mij af geschoven, niet gehoord voelen, enz). Maar hij wil er niets van horen.
            Nu ben ik benieuwd. 2 jaar later of je nog steeds met dezelfde man bent. En of er nog steeds zoveel strubbelingen zijn?

    • anne-marie sijpheer zegt:

      Beste njo,
      leven met een persoon met een stoornis is complex ( ikzelf zeg dat met adhd/add) nu ik na een jaar therapie en nu 7 maanden medicatie weet hoe dingen anders kunnen schaam ik mij diep. wat er bij /ons is veranderd is dat ikzelf de confrontatie met mijn eigen idenititeit ben aangegaan. en dat vind ik af en toe erg verdrietig. ik weet ook dat ik emotieloos kan reageren. de broer van mijn man is 9 jaar geleden overleden voor mijn man heel heftig,maar ik kon hem niet goed troosten op dat moment. niet dat ik dat niet wilde maar ik wist/weet niet hoe. de gevoelens die “gewone”mensen wel ervaren werkt bij mij toch anders. mijn man heeft engele geduld met mij en leert mij nu heel veel kleine stappen te zetten. wat ik soms wel of niet kan zeggen tegen mensen en hemzelf. maar daar staat altijd wel tegenover dat ik wel verantwoordelijk ben voor mijn eigen doen en laten en als ik problemen veroorzaak dat ik dan zelf het gesprek aan moet gaan. angst is bij mij de grootste trigger van het dagelijks leven. maar ik begrijp dat het voor jou geen leven is je kan bijna nooit vertrouwen op het gedrag van de ander en dat is zeer complex. heel veel sterkte met alles.

      • janneke zegt:

        Hoi Anne-Marie,

        Gefeliciteerd met de man die jij getroffen hebt, maar hij heeft het ook getroffen met jou, anders zou hij al die moeite niet doen denk ik.
        Je hebt onder ogen durven zien dat zaken in je leven niet goed gingen en je hebt het aangedurfd de strijd daarmee aan te gaan.
        Daar mag je trots op zijn!
        Er zijn zat mensen die (ook zonder stoornis) een puinhoop van hun leven maken en als enige optie kunnen verzinnen heel hard weg te lopen en een ander met de zooi die ze achter laten te laten zitten. En vervolgens een ding vergeten: waar je ook gaat, je neemt jezelf mee.
        Jij doet dat niet. Je gaat de strijd ter plekke aan, je vecht voor je geluk en voor het geluk van de mensen waar je van houdt.
        Daar kan iedereen alleen maar bewondering voor hebben!
        Wat je schrijft over niet weten hoe in bepaalde situaties te reageren: maak het jezelf makkelijker en benoem dat gewoon: bijv. ik zie dat je ontzettend verdrietig bent, ik leef met je mee, maar weet niet hoe ik je moet troosten.
        Dan doe je al alles wat nodig is: die ander voelt zich gezien in zijn verdriet, dat is al voldoende, echt!
        Het benoemen van wat je moeilijk vindt haalt de moeilijkheid eraf en vervolgens kan je je bezig houden met hoe die ander reageert.
        En blijf je niet hangen in de gedachten in jouw eigen hoofd.
        Als je open en eerlijk vanuit je gevoel reageert, zelfs dat je het moeilijk vindt te reageren omdat jij anders voelt, benoem het gewoon.
        Volgens mij werkt dat het beste.
        groetjes,
        Janneke

    • janneke zegt:

      Beste njo,

      Maak niet de fout de schuld bij jezelf te leggen en zijn daden te verkleinen en/of te vergoelijken.
      Dat je door het lint bent gegaan is een gevolg van alles wat eraan vooraf is gegaan.
      Je kent deze man nog maar kort.
      Hij is in die korte periode al heel vaak over je grenzen gegaan en als ik je eerdere berichten lees ben je niet de eerste bij wie hij dat doet.
      Hij lijkt niet in staat tot het handhaven van relaties, het nemen van verantwoording voor wat hij doet of zegt.
      Hij komt over als een opgeschoten puber in een volwassen lichaam met verantwoordelijkheden die hij niet aan kan.
      Hij komt over als iemand die geen verantwoording neemt voor dingen die hij doet of zegt, gaat op in zijn impulsieve, hyperactieve buien en kijkt dan verbaasd naar de puinhoop die aangericht is.
      Vervolgens klimt hij in zijn ivoren toren, slaat de deur dicht en gaat zitten simpen.
      Als hij weigert naar zichzelf te kijken, met zijn problemen aan de slag te gaan en zijn leven beter en fijner te maken voor zichzelf en zijn naasten heb ik medelijden met degenen die gedwongen zijn met hem samen te leven.
      Verliefd op iemand zijn is misschien wel een van de heftigste en dwingendste gevoelens die een mens kent. Maar neem van mij aan dat het ook weer over gaat. Echt!
      En jij verdient beter dan dit.
      Jij verdient een man die aan zichzelf werkt, die de relatie waard is.
      Een relatie moet je zien als een weegschaal: hij moet in evenwicht zijn voor wat betreft geven en nemen. Is dat niet het geval dan zal één van beiden of beiden ten gevolge van de relatie te gronde gaan.
      Dat moet je niet willen.
      Voor jezelf niet; voor jouw eigenwaarde niet.
      Je bent meer waard dan dat.
      Tijd en energie ergens insteken is prima, maar niet in een bodemloos vat.
      Er is alleen hoop als hij bereid is naar zichzelf te kijken en aan zichzelf te werken, liefst met hulp van mensen die weten waar ze het over hebben en die hem daarbij kunnen ondersteunen.
      Opnieuw die strijd aangaan.
      Voor zichzelf, zijn kind(eren) en jou.
      Kijk goed naar wat er is, hoe hij is en hoe hij zich opstelt.
      Daar valt of staat alles mee volgens mij.
      Liefde die maar van één kant komt, is gedoemd te sterven.

      Doe wat goed is en goed voelt voor Jou.
      Sterkte,
      Janneke

      • Janneke, jouw woorden hebben me al 2 dagen zoveel steun gegeven! Verliefdheid gaat inderdaad over, zou moeten veranderen in liefde, en ik ben voor mezelf aan ’t onderzoeken of dat zo is… door mijn reactie van maandag is al mijn zekerheid hierover weer verdwenen… Ik krijg dagelijks zo’n 2-tal berichtjes van hem en ik stuur natuurlijk wel een antwoordje, maar ik krijg op deze manier geen zicht op hoe hij hier mee omgaat! Wil hij dat deze relatie nog standhoudt? Geen idee! Wil ik het? Ik heb er al zo veel tijd en energie ingestoken, is het gek dat ik twijfel? Maar ik besef ook dat het moet veranderen, de manier waarop we samen zijn… en misschien kan dat helemaal niet. Moet ik hem voorstellen van hier hulp bij te halen? Zit hij daarop te wachten? Of juist niet? Moet dat idee van hem komen? Zoveel vragen… En ik kan ze precies enkel maar hier stellen en niet aan hem.

        • janneke zegt:

          Njo,

          Je worstelt ontzettend. Ik zie het in iedere zin die je schrijft.
          Ik heb begrepen uit je voorgaande stukjes dat je hem 2 1/2 maand kent.
          En er dan zo diep in zitten!
          Je bent echt ontzettend verliefd op deze man, dat is nog geen liefde.
          En dat zeg ik niet om wat je voelt te bagatelliseren, absoluut niet!
          Maar verliefdheid is een zeer sterke emotie die alles overheerst.
          Liefde is anders: je kunt de ander zien zoals hij is, met zijn goede en minder goede kanten.
          Liefde is wederzijds, de wil om er samen uit te komen overvleugelt alles, in elke omstandigheid. En ja, ook liefde kan een enorme dreun krijgen en kan worden getest, ik spreek uit ervaring.

          Je worsteling komt voort uit die verliefdheid, die zulke sterke emoties met zich mee brengt dat je haast niet in staat bent afstand te nemen en helder naar de situatie te kijken.
          Volkomen begrijpelijk!
          Ik probeer me in jou te verplaatsen en te bedenken wat ik in jouw plaats zou doen:
          ik denk dat ik hem zou bellen om een afspraak te maken voor een gesprek.
          Zou hij daar geen tijd of zin of energie voor vrij willen maken, dan zou ik letterlijk afstand nemen, niet meer reageren op smsjes etc., hoe vreselijk moeilijk mij dat ook zou vallen.
          Op dat moment zou ik mezelf in bescherming nemen tegen mijn eigen gevoelens.
          Dan is het tijd om de zinnen te verzetten!
          Met mensen die om mij geven en die mij zullen steunen en die naar mij willen luisteren. En daarna leuke dingen met hen gaan ondernemen: sporten, uitgaan, een gezellige avond organiseren, wat ook maar in je op komt!
          Omarm het leven, geef om jezelf, je bent het waard!

          Op het moment dat hij wel het gesprek met je aan wil gaan: dan zou ik afspreken op een neutrale plek, bijv. een rustig café of restaurant.
          Minder kans namelijk dat zo’n gesprek escaleert op zo’n plek.
          Van tevoren bedenk jij (en schrijf dit ook voor jezelf op!) wat voor jou de zaken zijn waar hij aan moet gaan werken als hij jullie relatie een kans wil geven.
          Als hij je niet tegemoet komt op elk onderdeel wat voor jou van levensbelang is, weet je dat je je tijd en energie en liefdevolle gevoelens verdoet.
          Ik zou hem dan het beste wensen en een punt zetten achter wat geweest is.
          En daarna mijn wonden gaan liken.
          Wil hij er wel aan werken, dan zal hij dat moeten aantonen door daadwerkelijk stappen te zetten.
          En pas met dit laatste dus op: vaak wil iemand met ADHD wel stappen zetten, op dat moment zelfs heel gemotiveerd, tot de situatie, de persoon of het moment uit beeld is en dan schuiven ze het voor zich uit: tot ooit.
          En gaan weer over tot de chaos van de dag.
          Als dit laatste gebeurt, weet je dus dat jij niet als belangrijkste voor hem in beeld bent.
          Ook dan is het zonde van je energie, liefde en tijd.
          Jij moet zo belangrijk voor hem zijn dat hij desnoods de sterren voor je van de hemel wil plukken om maar te zorgen dat jullie samen kunnen zijn.
          Is dat niet het geval: dan zou ik me omdraaien en mijn eigen weg gaan, hoe moeilijk dat op dat moment ook mag zijn!

          Als dat gesprek inderdaad plaats gaat vinden: probeer rustig en kalm te blijven.
          Praat ALTIJD vanuit jezelf: Ik vind….., ik zou graag willen……, ik zie….., ik voel…..
          ik ervaar….
          Bij alles wat je doet met een uitgestoken vinger naar de ander als commentaar op zijn zijn, zijn functioneren etc. zal hij in de weerstand schieten en jou aanvallen met woorden.
          Met als motto: de aanval is de beste verdediging; jij bent ook niet vrij van zonden enz. enz.
          Dat moet je ten alle tijde zien te voorkomen!
          Want dan lopen gesprekken uit de hand en kom je op een punt waar je niet wilt zijn!
          Ook als hij wel de vinger naar jou uitsteekt: kaats niet met woorden terug, zeg hoe het voelt voor jou, blijf bij JOUW gevoel!!
          Hou het heel dicht bij jezelf. Je zit daar in eerste instantie voor JOU. Het gaat om jou, jouw toekomst, jouw leven, jouw (liefdevolle) gevoelens!
          Hij zal moeten tonen je waard te zijn!

          Njo, dit zijn mijn ideeen over hoe ik het zou aanpakken.
          Ik hoop dat je er wat aan hebt.
          En ja, als dat gesprek plaats gaat vinden, zal het daarna tijd kosten voordat je zicht hebt of de relatie je uiteindelijk brengt waar je op hoopt.
          Maar als hij echt met overtuiging en volledige inzet zijn schouders eronder zet voor zichzelf, zijn naasten en jou, dan zou ik hem zeker mijn credits geven en hem daarbij ondersteunen!
          Het zal hem (maar ook jou!) heel veel energie kosten en veel doorzettingsvermogen vergen om dan te komen waar hij uiteindelijk wil zijn.
          Daarbij zal je continue op moeten letten op jouw eigen grenzen. Als hij daarover heen gaat: accepteer het niet en maak dat rustig (!) bespreekbaar. En maak afspraken over hoe zaken anders kunnen.

          Maar begin bij het begin: laat hij eerst maar eens laten zien wat JIJ hem waard bent!

          Veel sterkte,
          Janneke

          • Janneke, dank je! Ik had deze morgen (rond 9u18) een berichtje gestuurd naar D: “ben jij nog aan ons aan het denken of is het voor jou al afgesloten?” Kwestie van even te weten of ik überhaupt nog moet nadenken over de hele zaak en een reactie moet verwachten van D, of niet… Nu ja, dat nadenken zal ik niet kunnen vermijden… Maar het is altijd goed van de opties te kennen. Tot nu geen reactie gekregen. Ik vond dat ik toch een poging moest ondernemen, en hem laten weten dat ik er wel mee zit en dat ik toch wel het idee had dat onze relatie iets voor mij betekent. Ik had een vermoeden dat hij er nog mee bezig was, gezien zijn smsjes van de laatste dagen. Tja,… ik hou jullie op de hoogte hé. Dank je voor de steun!!!! Doet me zo veel deugd. Telkens ik twijfel en schaamte voel opkomen kom ik hier terug… en dat is echt kei veel!!!

          • Helemaal mee eens Janneke. Je moet het proberen. Bij mij werkte het niet, mijn man verschuilde zich achter allerlei excuses zelfs bij de psych. Zij zei tegen mij zelfs waar hij bij zat, wat doe je dan nog bij die man. Hij zei dat hij spijt had van een Avis een aantal weken daarvoor waarbij hij een bierflessen richting mijn hoofd gooide, maar de psych kon die spijt totaal niet voelen. En dat is het precies, hij ziet zijn fouten niet, gooit er de zoveelste sorry uit, boven op de bult die er al en nog ligt want ik kan er niks mee.
            Hij is nu op Moederdag gaan mountainbikes ook al zeg ik dat ik het fijn zou vinden als we samen rustig wakker worden en even aandacht voor elkaar kunnen hebben. Gaat hij geïrriteerd weg……
            Gr. Anja

    • memvan3 zegt:

      Zo heftig verhaal.
      Jouw man/ vriend lijkt in dit verhaal juist degene die ongeremd is, hij luistert duidelijk niet wanneer jij aangeeft dat hij iets niet moet doen.
      Op zo’n moment wordt er al een grens overschreden, tegen verwachting in reageer jij uiteindelijk assertief terug waar jullie kindje bij is, wellicht is jullie kindje nog jong en vergeet het een dergelijk voorval.
      Toch lijkt het me niet bevordelijk dat dit zich al te vaak voor doet.
      Heeft jouw partner adhd? Of heeft hij een combinatie van adhd en nog iets anders?
      Zelfs voor iemand met adhd zijn er grondregels!
      Ik heb een een kind met adhd-pdd nos en die wil nog wel eens een mep verkopen aan jongere broertje maar ik heb vaak dat ik hem dan apart neem en keer op keer uitleg welk gedrag niet is toegestaan.
      Hopelijk dring ik naarmate ie ouder wordt tot hem door.
      Zijn medicatie werkt momenteel niet goed, verhoging is nodig, dit blijkt ook uit zijn gedrag, want agressie neemt toe en concentratie neemt af.
      Het is misschien cliche om te zeggen dat het tussen jouw en je partner niet zo goed gaat nu maar daar moet je je eigen keuzes in maken, tip… doe wat goed voelt en stel daarbij het kinds belang voorop, die heeft er het meeste bij te winnen of juist verliezen.
      Heel veel succes en wellicht is met iemand praten ook nog een optie, succes!

    • Anoniempje zegt:

      @ Njo: al is je verhaal dan een oude reactie uit 2013, voor mij is dat heel herkenbaar en jouw reactie is heel begrijpelijk. Dat had ik kunnen zijn. 😉
      Deze site heeft me de ogen geopend. Dank aan allen, ook i.h.b. Janneke.
      ADHD’rs zijn bijzondere mensen, maar als partner moet je nooit jezelf verliezen. Blijf steeds aangeven wat je naast alle mooie en leuke of lieve dingen niet prettig vindt, b.v. als je verbaal wordt gekleineerd. Dringt het niet door dan moet de ander (je partner) de consequenties leren inzien, ook als dat inhoudt dat je er (tijdelijk) een punt achter zet. Ik laat het nu even hierbij. Dank en lieve groetjes.

  31. Gijs zegt:

    Je reactie is compleet begrijpelijk. Als je elkaar blijft teleurstellen kun je die emotie niet zomaar telkens weg duwen, dat stapelt zich op en komt er vroeg of laat uit. Dus dan werkt het simpelweg niet, zoals je zelf eigenlijk al concludeert… Een bittere conclusie maar soms nou eenmaal de juiste, dat heb ik zelf net ook mogen ervaren (ben zelf degene met ADHD). Maak het jezelf niet nodeloos moeilijk, als je zo fel reageert zonder dat je het eigenlijk wil, heb je het echt gehad en zit de frustratie heel diep! Sterkte de komende periode, keep on moving.

  32. Bedankt voor jullie begrip! Samen met de commentaar van mijn vriendin gisteren, krijg ik een vollediger zicht op de situatie. En die is niet goed. Ik ben nu zo uitgeput dat ik enkel maar in mijn bed wil liggen en slapen… Ik heb het waarschijnlijk al te ver laten komen door zo toegeeflijk te zijn. Maar hij zal nooit veranderen. Hij stuurde me gisteren nog een sms: “gaat het?”. Na lang nadenken heb ik nog geantwoord: “natuurlijk niet!”. Kreeg geen reactie meer. Maar het schuldgevoel is al iets minder en toch wakkert het soms zo hevig op… Zal nog even duren voor ik hier over ben. @ Gijs: hopelijk vind je iemand met wie het wel lukt! @ Egbert: hopelijk krijgt je echtgenote toch nog oog voor de dringende noodzaak om te veranderen en de situatie te helpen redden! Veel sterkte! @ P: knallende deuren doen geen pijn (behalve aan de oren), Ik moest me ook kunnen beheersen hebben, zoals je vriend. Maar ik denk dat het vooral de publieke vernedering was die me kwetste… het openbare ervan! En niet alle omstaanders reageren zoals zijn mama, die me verdedigde. De meesten lachen een beetje onwennig en dat maakt me nog kwader.

  33. Gijs zegt:

    Wat fijn dat we elkaar hier wat in kunnen steunen! Met mij komt het heus wel goed. Wat Anne-Marie zegt, nu ik sinds kort weet dat ik ADHD heb, zie ik hoe belangrijk het is kritisch naar jezelf te leren kijken en de confrontatie met jezelf aan te gaan. Ik ben in de afgelopen relatie ook echt gekwetst door hele onhandige of vervelende opmerkingen, maar er zijn ook minder bijzondere situaties geweest waar ik zonder nadenken explosief heb gereageerd (impulsgedrag). Dat moet ik beter leren beheersen, voordat ik überhaupt met iemand een relatie begin… Voor mezelf is het namelijk ook vermoeiend, al dat doen en dan pas denken. Een lange weg, maar met hard werken komt dat goed! @ Njo: als ik je één tip kan geven: hoezeer je ook het gevoel hebt op te zijn, ga toch iets doen, beetje sporten, afspreken met vrienden, leid jezelf af! Anders maak je jezelf nog ongelukkiger.

    • @ Gijs, Jammer genoeg kan ik me moeilijk concentreren momenteel! Ik ben wel aan het werk, maar het lukt niet echt. Kreeg net nog een sms dat hij constant aan zijn papa denkt en hem zo erg mist… en dan gaat mijn hart weer smelten, want ik heb medelijden met hem… sporten zal er vandaag echter niet inzitten. Voel me alsof er 10 kilo op mijn rug ligt. Gelukkig morgen een dagje verlof, kan ik uitslapen. Hij heeft me ook eens iets vaag verteld over medicatie die hij tijdelijk genomen had en dat dit nefast was voor zijn libido… Ik lees hier echter weinig over op dit forum. Klopt dit? Want dat is misschien de reden waarom hij die niet neemt en alles zo op hem afdondert en hij geen relatie kan volhouden… Ik kan me voorstellen dat hij dat erg zou vinden en niet wil verder doen met de behandeling. In het begin zijn we een paar keer begonnen over eventuele hulp van een psychologe in onze relatie… maar daar is niets meer van gekomen. Nu is het toch te laat. Hoewel ik de gevoelens vanbinnen moeilijk in toom kan houden en ernaar verlang bij hem te zijn… LDVD waarschijnlijk! Onwaarschijnlijk na mijn uitbarsting, maar toch voel ik het… Het moest toch eens ontploffen.

      • janneke zegt:

        Beste njo,
        ADHD medicatie KAN libido-verlagend werken.
        Ook bij mijn man is dat het geval.
        Wij lossen dat op door veel lichaamscontact te zoeken, veel knuffelen, lekker tegen elkaar aanliggen/ slapen. Ook dat is fijn en intiem.
        De vraag is: waar voel je je prettiger bij?
        Ben je meer mannelijk als je de hele dag aan seks denkt en/of ermee bezig bent of bezig wilt zijn terwijl je leven ondertussen één grote puinhoop wordt en je iedereen waar je (veel) om geeft van je afduwt, afstoot of kapot maakt?
        Is dat het waard?
        Ik heb ook wel eens even geen trek meer in spinazie, nou, dan eet ik eens wat anders, niks mis mee!
        Misschien ontwikkel je wel een nieuwe stijl van koken daardoor!
        Ik heb mijn man gevraagd wat er erg aan is, minder zin in seks.
        Het verontrustte hem. Het was er altijd en nu niet en hij kon daar moeilijk mee om gaan, gevoel van gemis.
        Maar er is ook meer rust in hem.
        Hij slaapt beter en dieper.
        Zijn leven is voor het eerst in zijn en mijn leven op orde. Meer rust en regelmaat en we varen er wel bij!
        We zijn net terug van een week vakantie en weet je wat?
        Het was de allereerste vakantie waarbij hij niet constant achtervolgd werd door alle zaken die hij moest doen en continue uitstelde!! Of maar half deed en dan weer uitstelde.
        Het was een nieuw en onbekend gevoel: alles is rustig en goed, alles is op orde!
        En die seks? Ja, minder frequent dan voorheen, maar als we ons er voor inzetten is het er gewoon hoor.
        Neem van mij aan : seks kan meer kapot maken dan je lief is!
        Dus wat minder seks lijkt mij beter dan wéér een ex!

        sterkte,
        Janneke

        • Gijs zegt:

          Janneke,

          Ik ben onder de indruk van je inzichten. Mijn relatie is recent kapot gegaan. Heb zelf ADHD, ben hier sinds een week achter gekomen. Wat een enorme opluchting allereerst, om dit inzicht eindelijk te hebben, al mijn gedrag valt op zijn plaats.

          Het meisje waarmee ik was heeft zelf ook problemen, ze heeft volgens mij een angstprobleem, ze gaat ook naar een psycholoog. Niet geheel verrassend werkte onze combi niet, hoezeer we ook gek op elkaar waren… Nu ben ik dankzij de diagnose mezelf veel meer gaan accepteren en echt met mezelf aan de slag gegaan. Ik creëer structuur, sport elke dag, speel veel piano (kan ik mijn ei/energie ook in kwijt). De eerste stappen zet ik en het voelt goed, zij het onwennig.

          Ik ben blij met deze inzichten voor mezelf en dat we elkaar op deze website steunen met begrip en advies, maar ik voel me wel verdrietig over het feit dat ik pas achter deze diagnose ben gekomen, nadat mijn relatie kapot is gegaan. Soms moet het kalf kennelijk echt verdrinken voordat de put gedempt wordt, het leven is niet altijd een sprookje… Stiekem hoop ik dat we elkaar over een tijdje tegen komen (minstens 3-6 maanden) en dat ik dan met medicijnen/gesprekken psycholoog wat beheerster ben. In ieder geval moet ik eerst mezelf op orde krijgen voor ik weer aan een relatie begin. Eén groot voordeel: omdat ik nu voor het eerst echt zie wie ik ben, ben ik voor het eerst echt blij met mezelf, ben ik optimistisch temidden van het verdriet. Wat een hoop gevoelens tegelijk… Moeilijk soms om zo ingewikkeld in elkaar te zitten! Een goede hemelvaart en vakantiedagen aan jullie allemaal!

          • janneke zegt:

            Hoi Gijs,

            Ja, het is jammer dat het pas zo laat ontdekt is.
            Maar helaas is er pas plek voor verandering als je leven eerst helemaal in de soep is gelopen lijkt het wel….
            Je komt op mij heel positief over, je weet nu wat je drijft en wat je valkuilen zijn.
            En een gewaarschuwd mens telt voor twee!
            Je bent gemotiveerd onder ogen te zien wat er verkeerd is gegaan in het verleden en waar je oplettend moet zijn in de toekomst. je bent bereid aan jezelf te werken en zo in de toekomst beter te functioneren zowel voor jezelf als in een relatie.
            Meer kan je niet van een partner verwachten.
            Val jezelf niet te zwaar als je toch weer eens ergens de “fout” in gaat.
            Het feit dat je al ziet wat er mis ging is zoveel winst!!
            Ik weet dat het proces van mijn man ook nooit zal stoppen. Het is geen griep, het gaat niet over en heel veel tijd om er “overheen te groeien” is er ook niet meer, hahaha.
            Weet je, geregeld lachen we ook om wat er weer eens niet ging en als het niet om te lachen is praten we erover.
            Hij voelt zich ontzettend snel afgewezen/ tekort schieten, niet voldoen.
            Maar voor mij is het belangrijk dat hij ook rekening houdt met míjn gevoelens, want die mogen er ook zijn. Ik heb mijn gevoelens van afgewezen zijn/tekort schieten/ niet voldoen altijd weggestopt, ingeslikt. Want ja, dat voel ik als iemand tegen mij tekeer gaat, vooral in het gezelschap van anderen. Dat doet pijn.
            Dat gebeurde met name tijdens bridgeavonden. Mijn man heeft een hyperfocus als hij speelt en ik heb dat dus niet.
            Als ik in zijn ogen een verkeerde kaart gooide of ik was niet genoeg bij de les, dan kon hij echt losgaan. Ik heb vaak mijn tranen letterlijk weg zitten slikken en op mijn boosheid over hoe hij deed kon ik dan verder kaarten.
            We hebben hier nu afspraken over, nu we weten waar dit vandaan komt.
            Als hij boos wordt, gaat hij even naar buiten en koelt af, of gaat naar de wc of gaat wat drinken halen.
            Inmiddels bridgen we niet meer, hij schaakt nu op een club. Als het niet goed gaat, kan hij nu alleen zichzelf de schuld geven, hahaha. Maar met de medicijnen die hij nu slikt, schaakt hij beter dan ooit, dus dat beloofd nog wat!

            Je bent erg goed bezig! Ik wens je alle goeds en positiviteit voor de toekomst.
            En wie weet wat de toekomst brengt….

            groetjes en ook fijne dagen,
            Janneke

        • jeroen zegt:

          ik onderschijf dit ook helemaal !

  34. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi
    geef elkaar de tijd en de ruimte om over zaken na te denken. niet alles is één twee drie opgelost.
    mijn man is regelmatig meegeweest naar de psycholoog en dit heeft ons beide veel inzicht gegeven.
    even niets doen is ook fijn.
    ikzelf ga nu een weekje op vakantie met mijn vriendin ( vaker gedaan) maar dit is ok goed voor onze relatie, even afstand van elkaar en daarna weer is het weer goed om dingen op te pakken. bij ons is het ook altijd een wisselwerking.

    medicatie iest doen met je libio .( positief voor mij en mijn man hoor ik gebruik ritalin)
    maar kan ook wel negatief zijn. eeder is het zo dat gevoelens voelen en bij je partner aanvoelen altijd moeilijk blijft.

    ikzelf ben niet zo een hele goede prater maar schrijven des te beter dus ik schrijf veel op voor mijn man.
    mijn eerste gedichtenbundel komt dan ook uit in augustus. ook bijzonder. sterkte met alles.

  35. anne-marie sijpheer zegt:

    door jullie stukjes te lezen heb ik nog een andere vraag.
    door ons onrustige leven wat wij altijd hebben gehad en nu weten waar dingen vandaan komen en ik en onze oudste zoon en ik gediagnosticeerd zijn en medicatie gebruiken wordt alles hier in ons huis aangenamer, maar ik heb een groot probleem met mijn moeder die wil het niet accepteren zij vind het een hype en van deze tijd. ik zie dat mijn moeder alle kenmerken heeft van een adhd er / add. mijn beide ouders zijn meegeweest naar de psycholoog en mijn moeder ging eerder de strijd met haar aan dan te luisteren. ik ben eigelijk al mijn hele leven op zoek geweest naar verbondenheid met mijn moeder ik begrijp nu wel dat zij dingen op haar manier doet. praktisch wil mijn moeder altijd helpen in het huishouden ( heeft zij ook altijd gedaan ook dat ik de afgelopen jaren nog studies heb gevolgt) maar een band voel ik niet. nooit geen arm om mij heen nooit geen invoelend gesprek. en dat maakt mij verdrietig als jullie nog tips voor mij hebben om hier mee te leren omgaan dan zou ik dit fijn vinden. alvast bedankt. Anne-Marie

    • janneke zegt:

      Hoi Anne-marie,

      Ik zou je dolgraag zo’n tip willen geven, want dan zou ik ook weten hoe met mijn moeder om te gaan!
      Het enige wat ik je hierop kan zeggen is hoe ik er mee omga: ik ga mijn eigen weg, ik heb het geluk een zus te hebben met dezelfde ervaring en gevoelens, dus we vinden veel steun bij elkaar.
      Misschien heb je een broer of zus die tegen dezelfde moeilijkheden aanloopt?
      Het kan helpen er met elkaar over te praten.
      Ik heb me, voor zover dat kan, me er bij neergelegd dat dat invoelende gesprek er nooit is geweest en nooit zal komen. Dat die arm om me heen alleen zal bestaan in eventueel iets voor mij doen.
      Dat schijnt namelijk de enige manier te zijn om haar liefde te kunnen tonen.
      Maar ook daarmee heb ik heel veel moeite, omdat de dankbaarheid daarvoor eeuwig moet zijn.
      Ik denk wel eens dat dat komt omdat anders de liefde niet zichtbaar genoeg is?
      Mijn moeder kan zich niet geven, zich niet open stellen, zich niet laten zien.
      Ze is nu 78 jaar en dat zal niet meer veranderen, tenzij er een wonder gebeurd. Maar daar ga ik niet van uit.
      Ik ga mijn eigen weg, ik heb geprobeerd dit anders te doen en mij anders op te stellen naar mijn eigen kinderen toe: ik heb ze bewust veel geknuffeld, ik vertel ze dat ik van ze hou, ik ben er altijd voor ze, ze kunnen alles met mij bespreken als ze daar behoefte aan hebben.
      Ik prijs mij gelukkig met drie heerlijke volwassen kinderen met inmiddels zelf kinderen waar ze veel mee knuffelen en waartegen ze zeggen van hen te houden.
      Het geeft mij het gevoel de cirkel doorbroken te hebben waar mijn moeder en oma en misschien wel andere voorouders in zaten.
      Ik denk niet dat ik meer kan doen.
      Maar er is een enorme geestelijke strijd aan vooraf gegaan, aan dat gevoel.
      En ik merk aan je dat jij nog in die worsteling zit.
      Ik wens je heel veel sterkte!
      Janneke

      • Annemarie heel veel sterkte, blijf dichtbij je gevoel, je kan dat ook trainen bij een therapeut bv.
        Janneke, ik het veel respect voor jou hoe jij de dingen hebt opgepikt en hebt verandert, echt heel knap. Mag je trots op zijn! Één simpel inzicht kan soms de wereld aan verschil maken.
        Gr. Anja

      • anne-marie sijpheer zegt:

        hoi Janneke,
        naar aanleiding van het vraagstuk van hoe om te gaan met mijn moeder blijft dit een lastig punt. ons gezin mijn vader/moeder/twee broers en ikzelf hebben allemaal adhd/add/odd componenten. alleen ik ben gediagnosticeerd. ik doe in principe niet meer mee in de belevingswereld van mijn ouders en broer. maar ik kan hier verder ook niet met over praten omdat zij allen nog wel in die wereld leven. maar ik probeer mijn pad te volgen en de ik gesprekken zo te laten verlopen zoals ik wil. gaat steeds beter,oefening baart kunst zullen wij maar zeggen. en omdat weing tot geen inlevingsvermogen ( heb) had is dit een enorme drempel want en ik ben niet opgevoed met inlevingsvermogen en invoeldendheid en er is mij ook niets aangeleerd.( later wel door mijn man maar toch ervaar ik dit als een ernorm gemis) nu zie ik de wereld vanaf de andere kant en dat is lastig en confronterend. ik heb gelukkig mijn man en een aantal vriendinnen waar ik goed mee ka n praten en dat is fijn maar dank in ieder geval dat je meedenkt. geeft mij weer vertrouwen dat ik stapje voor stapje verder kan.
        Lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

        • Anne Marie,

          Erg knap van je dat je erkent hoe je in elkaar zit. Heb echt respect hoe je het aanpakt.
          Zeker omdat je er toch behoorlijk alleen voor staat.
          Mijn man steekt nog steeds z’n kop in het zand, is erg moeilijk om
          Mee om te gaan. Ik ben zelf HSPer en dat maakt het nog lastiger.

          Heel veel succes, groetjes Anja

        • janneke zegt:

          Lieve Anne-Marie, ik kan alleen maar zeggen:
          respect!!
          En heerlijk dat je zo’n geweldige man hebt getroffen en fijne vriendinnen.
          Maar met zo’n inzet en karakter als jij toont en zo’n wil om er te komen verdien jij dat ook.

          Liefs,
          Janneke

          • anne-marie sijpheer zegt:

            Dank je Janneke,
            het leven is te mooi en ik kan met een open “mind ” beter in het leven staan. elke dag zijn er momenten dat ik honderduizend dingen wil doen. maar plannen en organiseren en taken afmaken wat belangrijk is eerst doen. en ook tijd plannen voor mijzelf en voor mijn man. onze kinderen eisen hun aandacht wel op ( zeker onze oudste met adhd) maar wat jij ook wel schrijft dit leven is saai voor een adhder dat klopt maar wel lekker relaxt voor mij en mijn omgeving. te waardevol om dit te laten liggen.
            Lieve Groet Anne-Marie

          • janneke zegt:

            Goed dat je dat onderkent Anne-Marie, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
            Ik hoop echt (en dan spreek ik hier ook voor eigen parochie) dat je die waarde mag blijven zien en het prijskaartje als je een terugval mocht bemerken.

            Liefs,
            Janneke

      • jeroen zegt:

        goeiemorgen dames,

        Dankzij een opmerking van mijn lieve ex-partner over mijn vader, ben ik eens kritisch gaan kijken naar de beste man, ook ik heb dezelfde ervaring als anne-marie, en mijn hele leven lang hebben wij altijd een haat/liefde verhouding gehad en door de opmerking ” je bent exact hetzelfde als je vader “” is daar een hele stellige conclusie uitgekomen : Meneer is een ADD er !

        Dit heb ik samen met mijn broertje besproken met de psych en deze erkend dat volledig ! Ook bij mijn zusje herken ik enkele componenten. In mijn euforie en enthousiasme over deze ontdekking heb ik mijn ouders dit eens netjes voorgelegd en ondanks een hele korte maar toch heftige explosie van hem hebben we dit na de tijd eens rustig besproken en vallen ook voor hun de puzzelstukjes op hun plaats ! Heb ons hele gezin ook maar even de informatie verschaft omtrent adhd/add die ik ook aan mijn werkgever heb verstrekt zodat het allemaal een stuk makkelijker en veel leuker gaat worden 😀

        Ook bij een ex-partner van de steun en toeverlaat van mijn lieve ex-partner kom ik nu tot de conclusie dat deze jongen hele zware add/odd trekjes vertoont, en heb haar daarom hier maar op attent gemaakt omdat hun ook na een moeilijke maar lange en in mijn ogen toch ook voornamelijk leuke relatie hier misschien ook nog aan kunnen gaan werken of in ieder geval hem er toe te zetten om hier mee aan de slag te gaan op zelfde wijze als ik doe ! Die jongen zijn leven kan toch ook zo veel leuker en beter worden als hij dat zou doen !

        Anne-marie, des te ouder de ouwelui worden, des te nukkiger ze zijn (in mijn ogen) en volgens mijn huisarts (waar ik dit ook mee heb besproken) is het beter ze in hun way of life te laten omdat ze het niet willen erkennen….

        Desondanks heel veel succes gewenst !

        Liefs Jeroen

        • anne-marie sijpheer zegt:

          Hoi jeroen,
          Dank voor je woorden. naarmate de tijd verstrijkt kan ik ook meer berusting vinden. ik weet voor mjzelf steeds beter om op een bepaalde manier om te gaan met mijn ouders en ja zij zijn rond de 70 dus moet ik ook de dingen bij hun laten. ik kan hun niet veranderen maar ik kan er nu wel steeds beter op mijn manier er mee omgaan. rustig de dingen op mij af laten komen en niet ( zaols ik wil) hun een bepaalde kant op duwen wat ik graag zou willen maar,
          let it be…
          maar dank voor je ondersteunende woorden.
          Lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

  36. Janneke,

    Dank voor je bemoedigende woorden.

    @njo: liefdesverdriet is misschien wel de verdrietigste en pijnlijkste emotie. Ik ga er zelf doorheen nu. Je erkent dat het tussen jullie echt een puinhoop is en dat je zelf ook emotioneel overhoop ligt. Dat hij problemen heeft is iedereen duidelijk, ook jou. Je eerste neiging is nu om wéér jezelf weg te cijferen, weer de bal bij hem neer te leggen, te bedenken of hij jou wel waard is, of hij niet iets harder kan werken etc… Dit had ik bij mijn afgelopen relatie ook, álles doen om de relatie maar te redden! Ik was ontzettend gek op haar, telkens probeerde ik koste wat het kost de relatie te “redden” door mezelf weg te cijferen en “ons” op 1 te zetten. Het gevolg was dat het verdriet, de pijn, de teleurstelling steeds heftiger worden, je gaat er echt aan onderdoor, want je wilt zó graag dat het werkt – ondertussen werkt het gewoon niet.

    ADHD is een serieus probleem, wat hier al is gezegd, geen griepje wat van de ene op de andere dag over gaat. Ook als hij aan zichzelf wil werken gaat dit een hele poos duren. Dat gaat beter als hij op zichzelf is. Je bent nu verdrietig, maar stel je voor als jullie het weer proberen: ben je dan niet minstens zo geërgeerd/gekwetst als hij weer over je grenzen heen gaat? Want dat zal ongetwijfeld gebeuren, dat heeft het verleden al vaak laten zien.

    Soms is het beter elkaar een tijd met rust te laten en alles eens even te laten bezinken, zelf even af te koelen. Wat Janneke zegt: verzet je gedachten eens, doe eens een maand niks hiermee, ongeacht wat hij je stuurt. En kijk dan eens hoe je je voelt. Mijn ervaring: ik ben ondanks mijn verdriet blij dat ik eindelijk mijn verlies heb genomen, beter geen relatie dan eentje die voortdurend energie vreet. En ook wat Janneke zegt: wie weet wat de toekomst brengt… Maar nu neem ik even 1 stap tegelijk en weet ik donders goed dat ik nog helemaal niet klaar ben voor een relatie.

    Ik bedoel mijn verhaal totaal niet aanvallend nogmaals, het gaat er mij om dat je op de lange termijn gelukkig wordt. Denk aan jezelf!! Succes met de situatie!

    • Gijs, je hebt gelijk. Jullie hebben precies allemaal zoveel meer kennis dan ik, zoveel meer verstand! Ik heb geen telefoontje meer gekregen van D gisteren. Ik heb wel een berichtje gestuurd naar zijn dochter en zijn mama. Reacties : “papa heeft rust nodig, na het overlijden van opa, maar het komt wel weer goed” en “ik hoop dat het goedkomt tss jullie, ik kan me echter niet bemoeien hiermee. Maar ik mag je heel graag!” . Betekent dus: geef het tijd… En ik ben precies een puber – tijd lijkt zo lang te duren als je niet bij hem bent… Maar ik werk eraan, ik ben mijn adresboek aan het bekijken en vrienden aan het contacteren. Alvast een weekje Ardennen geboekt, met mijn ouders, deze maand nog… Dus je ziet : ik luister naar jullie adviezen… Maar soms is het moeilijk! Dank je voor jullie steun. En dat meen ik.

      • janneke zegt:

        njo,
        Wat goed van je, dat je even tijd voor jezelf durft te nemen en die pas achteruit kunt en durft te zetten!
        Een hele fijne week, samen met je ouders.
        groetjes, Janneke

    • Gijs heel veel sterke. Moedig van je om die stap te zetten. Je kiest voor jou welzijn, en dat is belangrijk.
      Weet zeker dat je een fantastisch iemand ooit gaat tegen komen. Iemand die je verdient.
      Ik zit nog steeds met een man die zo blind is als een deur, maar heb gelukkig een zus waar ik alles kwijt kan omdat ze weet hoe het is want zij heeft ook ADHD
      Gr. Anja

  37. Dank je wel voor jullie hartverwarmende reacties, doet me echt goed! Geloof me, het is lastig soms om mezelf nu wat meer in het gareel te houden 🙂 maar ik merk nu al hoeveel rust het geeft als ik mezelf meer ontspan en niet de hele dag op de automatische piloot het leven door stuiter. Dat is het belangrijkste, dat ik zie hoeveel het oplevert door aan mezelf te werken, anders hou ik dit niet vol. Krijg er ook steeds meer vertrouwen dat het uiteindelijk wel goed gaat komen, kan nu gericht hard aan de oplossing werken.

    Voordat ik wist dat ik ADHD had, heb ik al een half jaar met een psycholoog gepraat. Ik sloeg veel van haar adviezen (ontspan meer, creëer ruimte voor jezelf, neem beslissingen rustig/kijk uit met impulsiviteit, etc) in de wind. Misschien wel omdat ik me niet begrepen voelde, maar met name omdat ik nog niet inzag dat mijn eigen gedrag voor problemen zorgde, in de eerste plaats voor mezelf. Ik legde de schuld van veel zaken bij een ander. Pas toen ik het profiel las van “ADHD bij volwassenen” op deze site (op aanraden via via) vielen de oogkleppen af. Misschien is dat een tip voor degenen met partners die hun kop in het zand steken: laat ze dat profiel lezen. Verder moet iemand gemotiveerd zijn om te werken aan verandering en daar hulp bij zoeken, want ik merk hoeveel moeite het mij nu al kost, ondanks dat ik echt super gemotiveerd ben.

  38. Nog één ding: ik probeer te zeggen dat ik 29 jaar geen idee heb gehad dat ik dit had, het was geen kwade wil om mijn kop in het zand te steken, zo was ik het gewoon gewend. Ik ben ook altijd heel hard naar mezelf geweest, heb mezelf nooit echt gemogen. Dan ben je ook een heel moeilijk persoon naar anderen. Deze diagnose geeft me een enorme positieve impuls, nu durf ik mijn problemen onder ogen te komen en zie ik hoe goed het te verhelpen is.

    De boodschap: hoe irritant iemand ook kan zijn, probeer het de persoon met ADHD niet kwalijk te nemen, want het kan zomaar zijn dat diegene niet door heeft wat voor gevolgen zijn/haar gedrag heeft. Ik heb 29 jaar van niets geweten!

    Verder zie ik hier veel voorbij komen “geef je grenzen aan”. Dit is natuurlijk heel belangrijk, heel goed om dat te doen. Maar na een paar keer grenzen aangeven moet er wel iets gebeuren, het moet niet nodig zijn om te blijven doen. Ik was in mijn eigen relatie voortdurend bezig met mijn grenzen te bewaken, dan heb je geen gezonde relatie vind ik. Op een gegeven moment moet de regel zijn dat iemand je grenzen respecteert, moet er rust zijn in een relatie. Als de ander daar toch vaak overheen gaat, ondanks dat je het herhaaldelijk aangeeft, kun je er beter mee stoppen. Dan matchen de persoonlijkheden niet, is de ander te koppig, wat dan ook; het werkt dan niet. Maar dit is mijn mening!

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,
      wat ben jij goed bezig zeg!
      Het is heel wat, de strijd die je aangaat om jezelf en je leven opnieuw op de rails te zetten.
      Natuurlijk zal het af en toe minder gaan of niet lekker lopen, of maak je een keuze die je vroeger ook maakte met alle gevolgen van dien.
      Maar je staat er nu anders in dan ooit eerder en dat zal het verschil maken.
      Geweldig hoor!
      Van die grenzen ben ik grotendeels met je eens.
      Het ligt mijns inziens waar het over gaat.
      Als het over heel persoonlijke zaken gaat waarin de ander je constant teleurstelt en jou beschadigd, ja, dan wordt het denk ik tijd een andere weg in te slaan.
      Maar als ik kijk naar kaartspelletjes doen met mijn man, waar hij een hyperfocus bij heeft en ik zo’n beetje het tegenovergestelde ben, tja, dat zal nooit makkelijk worden.
      Maar voor mij geen reden bij hem weg te gaan.
      Ik merk aan hem dat hij beseft wat hij doet, hij vindt het zelf ook heel vervelend, maar lukt hem zo slecht het helemaal te onderdrukken, zijn ergernis. Maar ik zie dat hij zijn best doet.
      En dat vind ik heel wat.
      En ik doe mijn best me beter te concentreren en aan de regels te houden.
      En beiden zullen we nog steeds af en toe de fout in gaan.
      Maar daar kan ik prima mee leven en hij ook.

      groetjes,
      Janneke

  39. Hoi, (met een klein hartje nu), heb deze morgen een berichtje gekregen van D (het eerste sinds vrijdagmorgen): “ik kan het nu niet opbrengen om met jou te bellen en heb er ook geen behoefte aan momenteel. Heb wel gemerkt dat T (zijn zoontje van 12) ferm geschrokken is van je aanval op mij afgelopen maandag want hij is er met horten en stoten over begonnen dit weekend.” Heb niet meer geantwoord (zou wel willen, maar vrees dat dit de situatie toch niet meer kan redden). Als hij niet de moed heeft van me nog te woord te staan en hij alle schuld op mij afschuift, dan heeft hij totaal geen inzicht in zijn problemen, en wil ik ook niet verder in deze relatie. Zoals Janneke al zei: het is jammer voor de mensen die met hem verder moeten leven! Zijn dochter begon ooit tegen mij over weglopen van haar vader, ik begreep het toen niet, maar kan me ondertss al iets voorstellen bij haar gevoelens… enfin, het zal alweer een zware dag worden hier…

  40. Hey Njo,

    Het laatste waar je nu volgens mij op zit te wachten is het uitvechten van de schuldvraag, daar los je niks mee op. Ik vind het ontzettend goed van je dat je afstand houdt en op die manier jezelf in bescherming neemt tegen jezelf en hem. Laat je niet nog meer kwetsen! De gemoederen zijn nu te verhit, er kan toch geen goed woord meer gezegd worden, door beiden niet. Inderdaad is jullie situatie niet meer te redden. Laat dit gaan, neem je verlies, praat erover met vrienden/innen als dat oplucht en probeer ook soms je gedachten te verzetten. Dan kom je er langzaam weer bovenop… En wat je zegt, als hij geen inzicht in zijn problemen heeft, kun je hier niks mee. Hang in there!

  41. Janneke, je begint hier een fenomeen te worden, mensen beginnen je te citeren 😉

  42. Nog één tip Njo, ga sporten! Dat kan altijd, hoe slecht je je ook voelt (lichamelijke beperkingen uitgezonderd), en je voelt je zeker beter daarna. Blijf in beweging!

  43. janneke zegt:

    Hoi Njo,

    Hij wil je niet te woord staan, wil geen contact (op dit moment; volgend moment door hem nader te bepalen blijkbaar) en speelt (in mijn ogen) op jouw schuldgevoel door het gebeuren met zijn zoontje toe te voegen.
    Hij lijkt mij aardig manipulatief van aard.
    Het kan haast niet anders dan dat zijn zoontje last heeft van de situatie(s) die zich nu en in het verleden hebben voorgedaan, zijn vader kan relaties aan gaan en ook weer verbreken.
    Maar niet met zijn kinderen.
    Dit kind heeft geen keuze in wat voor vader hij heeft, hoe die met zaken omgaat en in het leven staat.
    Maar ondertussen is dit kind wel voor een groot deel afhankelijk van deze vader en ziet hij hoe die vader left en met mensen en zaken omgaat; zijn rolmodel voor zijn aankomende volwassen leven en misschien wel lessen voor het leven.
    Zijn dochter zal er net zo mee worstelen en uiteindelijk haar eigen plan trekken. Maar met beschadigingen, ze is, werd en wordt hierdoor gevormd.
    Gelukkig Njo, ben jij niet van hem afhankelijk en ben je vrij te gaan en staan waar je wilt.
    Je kunt ervoor kiezen de relatie (voor zover die er (nog) is in stand te houden of opnieuw op te starten of je neus een andere kant op te volgen.
    In alle gevallen zal het moeilijk zijn, want je zit hier in met je gevoel, je emoties.

    Maak eens een lijstje met aan de ene kant de voordelen van deze relatie en aan de andere kant de nadelen. Kijk er dan een week niet naar en kijk daarna eens of je er nog achter staat, achter wat je opgeschreven hebt.
    En doe wat je denkt dat het beste is. Voor jou!

    liefs en groetjes ,
    Janneke

    • hoi Janneke en Gijs, ik heb voor mezelf een mail gemaakt die ik niet verstuur, maar telkens aanvul met alles wat in mij opkomt… het was de bedoeling van het mailtje (ondertss al beduidend meer dan een mailtje) naar hem te sturen als hij niet meer wilde praten… maar dat zal nu niet meer gebeuren… mijn diepste gevoelens staan er in: goede dingen, slechte dingen… zoals je aangeeft Janneke: ik ga dit nu laten rusten en binnen een week nog eens openen – of na mijn verlof… het verwerkingsproces zal dan al goed bezig zijn. Wat zijn kinderen betreft: dat zoontje heeft ook ADHD, gedragsproblemen komen de laatste tijd meer en meer aan bod, opmerkingen van school ed… hij werd eerder dit jaar eens gestraft door zijn papa, mocht een tijdje zijn sport niet beoefenen, en 1 keer vroeg D mijn mening over een vriendje van hem, waarna hij het advies kreeg van deze vriend niet meer te zien… misschien is het gewoon zijn manier om het zijn vader betaald te zetten… als hij nu aangeeft dat het gebeuren van maandag hem dusdanig geschokt heeft, zal d nog minder geneigd zijn van de relatie verder te zetten… het geeft hem eigenlijk een goede uitvlucht om er niet mee verder te gaan… en zoals hij zelf al gezegd heeft in het verleden: hij zoekt altijd redenen om een relatie niet te moeten verder zetten… alleen is het nooit zijn eigen karakter of zijn eigen fouten die de oorzaak kunnen zijn hiervoor. Ik vermoed dat mijn ogen meer en meer geopend worden… ik reageer echt niet naar hem toe..; maar heb toch soms zo’n zin om deze link eens door te sturen naar hem… alleen heb ik zijn dochter beloofd dat ik nooit zou herhalen wat ze me in vertrouwen verteld heeft, en ik ben er reeds over begonnen hier… dus het is geen optie. Een kwam d bij mij opbiechten dat hij al verschillende relaties om zeep had geholpen door zijn gebrek aan geloof hierin, maar blijkbaar heeft hij deze les nog steeds niet geleerd… ik vind het zo jammer voor hem! Maar zoals Gijs al aangaf: ik moet nu mezelf beschermen, want ik kreeg ook al het gevoel dat hij mij een schaamtegevoel wil opdringen met dat berichtje over t. Nogmaals dank voor jullie snelle reactie! en steun! Ook voor jullie wens ik het allerbeste! Fijn jullie zo een beetje te leren kennen ook!

  44. Graag gedaan, ik gun het je van harte. Ben het met Janneke eens, dit is echt manipulatief gedrag. Niet op in gaan!

    Heb zelf ook al die tijd oogkleppen op gehad, altijd externaliseren zoals dat heet: de oorzaak van problemen steevast buiten jezelf zoeken. Dat is nu gelukkig klaar.

    Je bent goed bezig Njo, je merkt dat je inzichten je gaan beschermen tegen een ondoordachte zet. Laat zijn problemen maar bij hem, hij moet er mee dealen, en focus je nu op jezelf. Sterkte, en liefs,

    Gijs

  45. janneke zegt:

    Njo,

    Ik wens je het allerbeste!
    Geniet van je week in de Ardennen!

    Liefs,
    janneke

  46. Beste mensen, ik ben eigenlijk benieuwd of hier ook gezinnen zijn met minstens twee kinderen waarvan de ouder adhd heeft, maar de kinderen allemaal niet. Ook vraag ik me af hoe je als ouder met adhd je kind met adhd structuur geeft. Er wordt gezegd dat dit nodig is en een stabiel gezinleven, maar lijkt me lastig. Groetjes!

  47. Hallo allemaal,

    Wil even melden dat ik nu bijna 3 weken verder ben, nadat ik er achter gekomen ben dat ik waarschijnlijk ADHD heb. Volgende week, 4 juni, krijg ik officieel de uitslag van de onderzoeken, heel spannend!

    In deze 3 weken ben ik begonnen met een boek getiteld “ADHD, hoe krijg je het uit je hoofd” van Cathelijne Wildervanck. Het is een soort zelfhulpboek vol tips over hoe je je situatie een positieve draai kunt geven en hoe je leert dat ADHD soms zelfs in je voordeel kan werken. Heel positief en gemakkelijk geschreven, en het belangrijkste: het werkt nu al! Het richt zich meer op je positieve kanten dan het telkens maar over je problemen te hebben, wat heel vermoeiend kan zijn. Mochten jullie nog partners hebben die zoekende zijn of hulp overwegen, dit boek kan ik van harte aanbevelen.

    Hoop dat het goed gaat met jullie allemaal.

    vr gr

    Gijs

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,

      Ik ben blij voor je dat er duidelijkheid komt.
      Ik ken en heb het boek wat je noemt, ik heb het nog niet gelezen maar zal het zeker eens uit de kast gaan halen.
      Het boek dat ik zeker ook graag onder de aandacht wil brengen is het boek: Hulpgids ADHD, geschreven door Edward Hallowell & John Ratey. De schrijvers zijn beiden psychiater en hebben zelf ADHD.
      Het krijgt een zeer positieve aanbeveling door Impulsief, en Psychologie Magazine.
      Alles komt aan bod in dit boek waar je maar vragen over hebt betreffende ADHD of vermoeden van ADHD.
      Bij ons is het balletje gaan rollen mede door toedoen van dit boek.
      Zoals op de achterkant van het boek staat: De kern van het boek vormen waar gebeurde verhalen die ADHD laten zien in allerlei verschillende omgevingen, levensfasen en gradaties- en aangeven hoe je je sterke kanten kunt ontdekken en benutten en een geslaagd leven kunt leiden met ADHD.
      Voor wat betreft partners van mensen met ADHD: ook zij worden in dit boek uiteindelijk niet vergeten.
      Dan is er nog een boek dat ik graag onder de aandacht wil brengen, zeker voor partners van mensen met ADHD: dat is het boek “ADHDrelaties”.
      Geschreven door Melissa Orlov. Zij is afgestudeerd aan Harvard College en op basis van haar eigen ervaringen (haar man heeft ADHD) en die van anderen, coacht zij stellen die te maken hebben met ADHD. Zie ook van haar http://www.adhdmarriage.com

      En dan heb ik voor mezelf nog een zin waar ik me vaak in mijn leven aan vastgegrepen heb in tijden dat alles heel moeilijk was: ik kan een ander niet veranderen, alleen mezelf.
      En weet je wat het is, als je zelf verandert? Je omgeving verandert met je mee.

      Gijs, het ga je goed en ik hoop snel weer iets van je te lezen!
      groetjes,
      Janneke

  48. Ha Janneke,

    Heerlijk impulsief heb ik het boek meteen gekocht. Het leest nu al goed weg, echt grappig en zeer herkenbaar! Een feestje haast om ADHD te hebben nu. Hou je op de hoogte van de vorderingen.

    Gijs

  49. In de categorie impulsief en onvolledig 🙂 Hulpgids ADHD heb ik dus gekocht. Nu al een aanrader!

  50. Hallo allen, het gesprek met D is er uiteindelijk gekomen afgelopen vrijdag. Maar ik ben er nog niet echt wijzer van geworden. Hij vroeg me of we niet gewoon een vriendschapsrelatie kunnen hebben, ‘with benefits’ zonder het een ‘vaste relatie’ te moeten noemen… Op mijn vraag of hij me wel graag ziet antwoord hij ja. En als ik zeg dat ik geen dergelijke relatie wil, en dat ik dat ook steeds duidelijk heb gemaakt naar hem toe, komen de tranen in zijn ogen. Maar hij zegt dat hij bindingsangst heeft. Hij heeft ook aangehaald dat hij ‘perfect’ alleen kan zijn. Hij heeft nauwkeurig opgesomd wat hij in die laatste weken heeft gedaan. Alsof hij het op die manier wilde bewijzen. Toen ik afscheid van hem nam was het heel emotioneel. Ik heb meteen mijn weekend volgepland om niet te hoeven denken aan hem. Maar het lijkt wel of hij het nog niet echt vat – hij stuurt smsjes (waarop ik antwoord). Maar ik vermoed dat hij me niet echt gelooft dat ik zo geen relatie wil. Plots vraag hij me naar de data dat ik verlof heb aangevraagd… alsof dat er nog toe doet voor hem. Op mijn verwijzing naar de woorden van zijn mama aan mij : dat ik het beste ben wat hem in jaren is overkomen, antwoord hij laconiek: “hoe kan zij dat weten? en waarom vraag je dat aan haar en niet rechtstreeks aan mij? Ik kan dat toch best zelf weten? ” Alsof hij het zelfs niet kan verkroppen dat ik dat beetje zekerheid nog heb over onze relatie en wat mijn impact is op hem. En toen ik bij hem thuis was zag ik alle invloeden die er van mij achtergebleven zijn in zijn huis, omdat hij me er eenvoudigweg ook op attendeerde! Wat een rare relatie is dit. Hij zegt ook duidelijk dat hij niet naar mij toe reageerde in die laatste weken omdat hij geen behoefte had aan mijn gezelschap, dat hij verbouwereerd was over mijn reactie, en dat hij goed moest nadenken over de situatie. Hij noemde zichzelf nog maar eens een arrogante, egoistische k..z..k die geen liefde wil aanvaarden. Bang om gekwetst te worden. Hij geeft grif toe dat hij adhd heeft, maar op mijn opmerkingen over hulp zoeken reageert hij helemaal niet. Tenzij over het feit dat zijn zoontje ondertussen bij de psycholoog geweest is voor een opinie en medicatie voor hem. Ik heb de indruk dat hij me aan het testen is. Niet zeker is over zijn eigen gevoelens tov mij. Me niet wil loslaten, maar me ook niet kan bieden wat ik wil. En ik zou wel willen verder gaan met hem, maar ik wil ook zekerheid in mijn relatie. Alweer twijfels dus.

  51. Hey Njo,

    Wat een ingewikkelde situatie en wat goed dat je in de gaten blijft houden wat je zelf wilt. Ik geef wederom mijn eigen mening, aan jou om er mee te doen wat je wilt.

    Zo te horen vind je het een weinig eerbaar voorstel en heb je er geen zin in, vriendschap “with benefits” nadat je een relatie hebt gehad – mocht dat zo zijn, dat kan ik me heel goed voorstellen. Vanuit mannelijk perspectief: de seks is nou eenmaal iets wat je echt mist na een relatie, dat speelt voor mannen denk ik een grotere rol dan voor vrouwen. Ik heb ook wel eens nasleep gehad na relaties met seks, mijn respect voor die vrouw werd dan alleen maar minder. Het belangrijkste is, dat jij je niet kunt vinden in dit voorstel. Op deze manier is er ook geen zicht op verbetering, als hij niet aan zichzelf wil werken. Daar zou hij zelf ook veel aan hebben uiteindelijk, maar toch, dat je moet wel willen om het te kunnen. Ik ben nu zelf een aantal weken met mezelf aan de slag gegaan, geloof me: het is keihard werken, levert langzaam wat op, maar het is weg vol valkuilen en dips, dan moet je echt gemotiveerd zijn om iets te veranderen. Anders hou je het niet vol. Ik zie nu ook in van mezelf dat ik nog geen relatie kan hebben, ik lig teveel overhoop.

    Jij weet nu heel duidelijk wat je wilt, je vindt hem te leuk om geen relatie te hebben. Alles of niets. Wat goed dat je zo aan je gevoel voor eigenwaarde vast houdt. Het gaat er uiteindelijk om wat je zelf wilt. Als je jezelf nu wegcijfert om maar bij hem te kunnen zijn (wat je al zo vaak hebt gedaan volgens mij) word je niet gelukkig en dat is uiteindelijk de reden waarom je samen bent. Er is zoveel gebeurd tussen jullie, dat kun je niet zomaar even vergeten, daar moet je allebei van herstellen. Ik ga zelf naar een psycholoog, die zegt dat het minimaal een half jaar tot een jaar duurt voordat een relatie echt kan veranderen. Zij heeft al aardig wat (kapotte) relaties voorbij zien komen, dus ze weet waar ze het over heeft. En als hij niks aan zichzelf doet, is de kans op verandering nul, hoe lang je ook wacht.

    Vraag jezelf af: wat kan ik zelf nou met deze ingewikkelde situatie? Ga vooral op je eigen gevoel af en probeer je te beperken met hem emotioneel te “lezen”, dan richt je je namelijk volledig op hem en vergeet je jezelf weer misschien. Ik weet niet of D kwaad in de zin heeft, of hij jou bewust test en probeert te manipuleren. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat je als ADHD’er jezelf aardig voor de gek kunt houden en los laten heel moeilijk is, ook al is de situatie hopeloos. Zo klinkt het bij jullie, het lijkt alsof je er veel mee bezig bent (logisch en begrijpelijk, liefdesverdriet) en dat het je veel energie kost.

    Hoe dan ook, zelf weet je deep down het beste of je dit weer wilt proberen (en of dat zin heeft), of dat het toch misschien beter is een andere weg in te slaan. Veel sterkte, denk aan jezelf!

    Gijs

  52. En nog één ding: mocht je het een enge gedachte vinden dat het definitief voorbij is, maar je wilt nu niet met hem verder, zeg dan tegen jezelf dat het in ieder geval voorlopig zo is. Bijvoorbeeld drie maanden even helemaal geen contact. Wie weet wat de toekomst daarna brengt. Vaak weten mensen wel wat ze op de korte termijn moeten doen, de rest zie je vanzelf dan wel weer.

  53. janneke zegt:

    Moeilijk Njo.
    Zekerheid in je relatie? Die krijg je in geen enkele relatie, nooit.
    Een relatie aangaan is een avontuur aangaan, je weet nooit zeker welke kant het opgaat.
    En als je denkt daar toch heel zeker van te zijn, kunnen je aardige verrassingen te wachten staan.
    That’s live.
    Als ik je stuk lees, komt er weer hetzelfde gevoel in me op als eerder: deze man is naast de rest ook manipulatief .
    Hij proeft dat je niet echt weg bent uit de relatie, omdat je ook op die manier overkomt.
    Dus gaat hij opnieuw proberen de zaak naar ZIJN hand te zetten, het moet gaan zoals HIJ het in zijn hoofd heeft.
    Opnieuw krijg ik niet het gevoel van iemand die in staat is naast zichzelf van een ander te houden.
    Kijk uit voor een relatie zoals er velen zijn: ” ik hou van hem en hij ook.” (Is titel van een boek trouwens)
    Een man die van jou houdt zal jou graag dag en nacht om zich heen hebben, zoveel mogelijk met je willen delen en er voor jou zijn. Zoals jij dat andersom met die man wil.
    Als je met minder genoegen wil nemen, maak er dan een LAT-relatie van: we zijn af en toe samen en verder leven we ons eigen leven (dus ook de mogelijkheid van andere partners op bepaalde momenten. Als jij een trouw persoon bent, zal dat leiden tot heftige jaloezie met alle gevolgen voor jouw welzijn)
    De vraag is: ga je voor de hoofdprijs (ik bedoel daarmee de manier van leven met een partner waar JIJ gelukkig van wordt?)
    Of ga je voor de troostprijs (ik heb een beetje een partner die mij af en toe in zijn buurt gedoogd, maar liever iets dan niets.)
    Wat een enorme worsteling is het toch, hè Njo!
    Opnieuw sterkte meis.

    liefs,
    Janneke

  54. Hallo allen,

    Nu even voor mezelf:

    Vorige week kreeg ik een mailtje van mijn ex. Ze zei dat ze wist dat ik geen vriendschap wilde en geen contact, maar dat ze toch heel benieuwd was naar hoe het met me ging. Dat het haar leuk leek om ergens de komende periode nog eens af te spreken voor koffie oid en een keer bij te praten. Dat als ik het niet wilde ze daar alle begrip voor heeft, dat ze hoopt dat het goed met me gaat en dat ze me dat ook toe wenst.

    Ik heb het hier moeilijk mee. Ten eerste heb ik haar al twee keer duidelijk en vriendelijk gevraagd om echt radiostilte te houden. Simpelweg vanwege mijn gevoelens voor haar, die ik nu, 2 maanden na het uitgaan nog heb. Ik hou nog steeds ergens van haar. Ik vind het vervelend dat ze mijn grenzen niet respecteert en toch weer contact probeert te zoeken. Aan de andere kant ben ik natuurlijk stiekem blij met de aandacht, blij te lezen dat ze benieuwd is. Mijn gevoelens laaien nu weer op, maar eigenlijk kan ik er weinig mee.

    Ik zit in tweestrijd. Het liefste wil ik haar zien en spreken, maar ik ben juist bang dat het tot een nieuwe teleurstelling gaat leiden. Meer gevoelens voor haar en geen verandering van de situatie. Morgen krijg ik uitslag van het ADHD onderzoek, wie weet krijg ik dan ook Ritalin oid wat erg snel schijnt te helpen. Dan hoop ik weer stiekem dat ik snel lekker in mijn vel zit en toch weer bij haar kan zijn. Ik weet niet of ik J (eerste letter voornaam) nu zo krampachtig uit mijn buurt moet houden uit zelfbescherming, of haar toch moet laten weten dat we dat gesprek wel een keer gaan doen. Mijn gevoel zegt dat het voorlopig beter is elkaar even niet te zien. En nogmaals vind ik het niet leuk dat ze ondanks mijn herhaaldelijke verzoek toch weer contact zoekt. Wat is wijsheid?

    Gijs

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,

      Zo te lezen kunnen jullie elkaar geen van beiden loslaten.
      Wat zou ik doen?
      Ik denk dat ik haar een mailtje zou sturen over hoe het met je gaat (dus geen persoonlijk contact zoeken via telefoon of afspraak; dat maakt het allemaal zo moeilijk, voor jullie allebei) en vertellen in wat voor traject je zit en waar je op dit moment staat in je proces.
      Dat je tijd nodig hebt om beter in je vel te komen.
      Dat je straks misschien moet wennen aan medicatie.
      Dat dit nog niet het goede moment is om opnieuw contact te hebben omdat je daarvoor nog te labiel bent . (Wees eerlijk in hoe je je voelt! Daarmee laat je tegelijk zien hoe sterk je bent: je hoeft niet iets te huichelen of mooier voor te doen als het is)
      Dat je misschien straks als het beter met je gaat in staat bent dat contact te hebben.
      Maar dat ze geduld moet hebben en je de ruimte moet geven en niet aandringen op iets waar je nog niet aan toe denkt te zijn.

      Gijs, neem je tijd! Als het goed komt met haar, zijn jullie beter af als jij daarbij beter in je vel zit.
      Als ze van je houdt, zal ze het begrijpen en respecteren.
      Tegelijk snap ik ook , dat als zij van jou houdt, niets zo zwaar valt als de ander niet te mogen zien en/of spreken.
      Dus probeer ook oog voor haar gevoelens te houden en sla haar nu niet als een lastige vlieg van je af.
      Dan bereik je uiteindelijk niet wat je echt wilt.
      Ik wens je sterkte en wijsheid Gijs en houdt ons op de hoogte!

      groetjes,
      janneke

    • Gijs, wat hebben we hier toch veel steun! Ik ben het met Janneke eens. Voorzichtig in je afwijzing, en laat idd weten dat er nog gevoelens zijn, maar jij nog niet echt klaar bent hiervoor. Wie weet kan ze wachten en is ze zelfs een hopeloos romantisch zieltje, beetje zoals ik :). Veel succes in de komende dagen met de diagnose en hopelijk komt er hulp!

    • anne-marie sijpheer zegt:

      Hoi Gijs loslaten blijft moeilijk,

      Loslaten,
      Tegen mij is gezegd dat ik loslaten moet,
      Maar hoe weet ik dan dat ik dit goed doet?
      Ik vind dit moeilijk want, hoe weet ik dan dat dit is goed gegaan?
      Die onzekerheid heeft mij vaak geen goed gedaan,
      Heb ik die ander wel genoeg aangestuurd?
      Heeft dit niet al lang genoeg geduurt?
      Hoe weet ik dat dit het juiste moment van loslaten is?
      Hoe weet ik dat ik dingen niet mis?
      Onzeker over mijn eigen gedachte,
      Moet ik het maar afwachten,
      Dat die ander de juiste keuze maakt,
      Soms blijf dit altijd nog een vraag…….
      Anne-Marie sijpheer 19-08-2012

  55. Janneke en Gijs, ik weet het echt niet meer zeker. Ik heb hem duidelijk gezegd dat ik zo’n relatie niet zie zitten. Op zijn vraag of hij dan niets meer van mij zou horen heb ik geantwoord; dat ik het niet wist. Ik ben toch een echte weegschaal hoor! Amai, da’s moeilijk! Ik wil geen schepen verbranden, maar ik wil hem ook niet de indruk geven dat hij geen moeite meer moet doen om de relatie te redden, door in te gaan op zijn voorstel. Ik ben ergens bang dat hij nog zou kunnen veranderen van gedachte en dat ik ondertussen alle hoop heb opgegeven. Want ik weet van mezelf als ik er komaf mee maak dat dat ook definitief is. Het is gewoon die klik maken in mijn hoofd. “Jammer, maar… te laat. ” Het is alleen zo erg: in het begin was hij echt zo verliefd op mij, en ik vermoed dat hij nu bij het beëindigen van de relatie terug dat beeld voor ogen krijgt van bij het begin… maar dan zal dat altijd zo gaan bij hem: ups en downs… en ik weet niet of ik dat aankan. Het is niet zijn bedoeling, beweert hij, van links en rechts rond te scharrelen. Hij zou echt wel trouw zijn, maar ik vind dat geen volwaardige relatie en ik ben zelf veel te verliefd om zelfs maar naar iemand anders te kijken… Dus voor mij zou het idd onzekerheid met zich meebrengen… bedankt voor jullie snelle respons! ik heb zo veel steun aan jullie. Er is hier geen pasklare oplossing, maar toch. Ik sta niet alleen! Ondertussen neem ik beetje bij beetje mijn vriendschapsrelaties terug op, ga naar optredens en plan dingen voor de zomer. Dat helpt ook een klein beetje om me af te leiden.

  56. Dank je Janneke, heb haar het volgende gemaild. Fijn om inderdaad niks mooier te maken dan het is.

    Hey,

    Dank voor al je begrip. Inderdaad zie ik een vriendschap nu niet zitten, maar ik zal je vertellen hoe het gaat.

    Naar omstandigheden gaat het prima. De afgelopen weken ben ik in een traject terecht gekomen voor diagnostiek naar ADHD. Een vriendinnetje van mijn zus die psychiater is tipte dit. Na het lezen van een persoonlijkheidsprofiel op een site over ADHD bij volwassenen vielen voor mij en mijn familie alle puzzelstukjes op z’n plek. Morgen krijg ik definitief uitslag van dit onderzoek en dus eventuele medicatie, spannend dus. Ik ben heel blij dat er nu een diagnose gesteld lijkt te worden die echt aansluit op mijn klachten, eentje die heel goed behandelbaar is. Een enorme opluchting. Herinner me dat jij me grappend wel eens ADD’ertje noemde. Tegelijkertijd is het bizar dat dit al die tijd bij m’n psycholoog gemist is. En dat alleen praten dus niet zoveel zin heeft. Maar goed, nobody’s perfect. De verwachtbare winst van de ADHD-medicatie zou naar verwachting groot zijn, al is het natuurlijk altijd even afwachten. Mocht het helpen, zou dat betekenen dat ik voortaan echt goed ga slapen. Een onwerkelijk vooruitzicht. En goed/beter in staat zal zijn om te concentreren en mijn zaken te organiseren (al kon ik dat natuurlijk al erg goed:). Dat betekent weer productief aan het werk, daar kijk ik voorzichtig naar uit.

    Die afspraak wil ik ook wel een keer, maar dat is nu nog te vroeg. Ik heb mijn rust hard nodig en ben te labiel. In hoofdlijnen gaat het goed, doe ik veel leuke dingen om me af te leiden, maar ik ben nog niet waar ik zijn wil.

    Dank voor je interesse. Hoe gaat het met jou? Evenzo hoop ik dat het goed met jou gaat. Het beste.
    ———————————————————————————————————————————-
    Nou ja, prima toch?

    Dank Janneke!

    • janneke zegt:

      Hé Gijs,
      Goeie mail!
      Over je slaapklachten: er schijnt een verband te zijn tussen ADHD en een gebrek aan melatonine in het lichaam.
      Mijn man had een slaappatroon van 4-6 uur per nacht.
      Hij slikt (via de behandelend psychiater) al maanden iedere avond een melatoninetablet voordat hij gaat slapen (niet net voor het slapen, uurtje eerder slikken) en hij slaapt nu ong 6 uur per nacht, soms iets langer.
      Het verschil is niet direct de lengte van de nachtrust, maar hij komt dieper in slaap en wordt uitgeruster wakker.
      Het probleem met ADHD schijnt te zijn dat een tekort aan goede slaap icm ADHD zorgt dat de ADHD symptomen versterkt worden.
      Psychologe Sandra van der Kooij (dé ADHD specialist in Nederland) maakt zich sterk voor het gebruik van melatonine bij ADHD.
      Dus als je start met Ritalin, zou ik daarnaar vragen. Zeker omdat je slecht slaapt.
      Ritalin is daar niet voor bedoeld, daarmee kan je hopelijk je concentratie beter vast houden en wordt je constante gedachtenstroom minder, net zoals je hyperactiviteit en impulsiviteit.
      Daarnaast heb je begeleiding nodig om je levenspatronen op een geleidelijke en te behappen manier te verbeteren.
      Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
      groetjes,
      Janneke

      • anne-marie sijpheer zegt:

        melatonine 1,5 mg van sleepzz te koop bij het kruidvat . werkt bij mij prima. ik slaap 6 soms 7 uur als een blok. en ik wordt heerlijk relaxt wakker.
        groetjes

  57. Njo,

    Logisch dat je het niet zeker weet. Jouw situatie is een typisch voorbeeld van een tragedie, dat betekent letterlijk dat wat je ook doet nu, er sowieso verdriet gaat komen. Met de huidige opties is er op de korte termijn geen gunstige/gelukkige uitkomst. Als je nu naar hem terug gaat en jezelf weg cijfert door alleen met seks en vriendschap genoegen te nemen, maak je jezelf verdrietig, dat tast je gevoel voor eigenwaarde aan. Als je hem nu achter je laat, zul je hem missen en verdrietig zijn. De angst ervaren hem helemaal kwijt te raken. Een moeilijke situatie zoals je zelf zegt! Maar je kunt wel kiezen. Als je nu voor jezelf kiest, hou je in ieder geval je gevoel voor eigenwaarde, je zelfrespect. Wat Janneke zegt, ben ik het mee eens: deze man komt op mij ook echt manipulatief over, hij lijkt weinig open te staan voor wat JIJ wilt, hij probeert alles op ZIJN manier te doen. Zo werkt een goede relatie niet. Je bent duidelijk geweest over wat je wilt, dat is moedig van je. Mocht dit niet werken, zal een lief persoon als jij heus weer een leuk iemand tegen komen.

    Gijs

    • janneke zegt:

      Hoi Njo,
      Een vogeltje piept zoals het gebekt is.
      Dus verwacht geen wonderen.
      Je kunt hem niet veranderen, alleen jezelf.

      Goed van je om al plannen te maken voor de komende zomer!
      En helemaal goed om oude vriendschappen nieuw leven in te blazen!
      Wat goed voor je is, is niet altijd wat een mens diep van binnen wil.
      Ik besef dat ik makkelijk praten heb vanaf deze kant van de computer. Ik sta niet in jouw schoenen…
      Ik heb ook de overtuiging dat mensen het recht hebben in hun eigen valkuilen te vallen.
      En als je valt, moet je weer opstaan.
      Dat heten leermomenten.
      Je weet wat goed voor je is, maar o, wat is het toch moeilijk om weerstand te bieden aan iets wat zo verleidelijk voor je neus wordt gehangen!
      En met als tekst erop: het is niet wat het lijkt, maar misschien wordt het dat wel!
      Ik wens je sterkte en wijsheid Njo,
      geniet van de zomer (hopelijk wordt het dat nog dit jaar!)
      geniet van je hernieuwde vriendschappen,
      wie weet wat voor moois er deze zomer op je pad komt!

      lieve groet,
      Janneke

  58. En dank Njo!

  59. Janneke,

    Als je zo doorgaat maak ik nog een keer een standbeeld voor je! Zal de melatonine eens proberen, nu krijg ik Seroquell om te slapen, wat ik echt rotzooi vind. Ik hou jullie op de hoogte, wat heb ik veel aan deze steun!

    gijs

    • janneke zegt:

      Hahahaha,
      doe maar niet.
      Ben blij anderen te kunnen steunen als dat mogelijk is.
      En blij om mijn ei hier kwijt te kunnen aan shit.
      Dan is alle ellende van de laatste jaren toch nog ergens goed voor geweest.
      Mijn leerproces.
      tot gauw,
      Janneke

  60. Goed, niet geheel verrassend maar toch: ik heb ADHD, het is officieel! Binnenkort start met medicatie en behandeling, heel blij mee!

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Gijs,
      medicatie is geen wondermiddel. het kan je helpen,maar soms moet je er ook een zoektocht voor afleggen wat het beste bij jou past. ook jou omgeving zal aan alles moeten wennen. geef ze de tijd.veel sucses.

  61. janneke zegt:

    Hé Gijs, fijn dat je nu eindelijk duidelijkheid hebt!
    Wat een opluchting zal het voor je zijn dat het benoemd kan worden.
    En dat je er mee aan de slag kunt om met hulp en medicatie je leven beter op de rails te krijgen.
    Je kunt de komende tijd te maken krijgen met een acceptatieproces als de opluchting wat gezakt is: om alles wat er fout is gegaan, wat kapot is gegaan. Waarom heeft niemand het eerder gezien, waarom pas nu die diagnose?
    En het wennen aan het feit dat je een sticker opgeplakt krijgt.
    Mijn man heeft van dit alles tenminste wel last van gehad. Maar hij verbergt het niet, schaamt zich niet en heeft geen moeite erover te praten.
    Bij ons heeft de diagnose onze relatie gered.
    Als ze tegen me hadden gezegd dat mijn man echt normaal functioneerde, had ik mijn koffers moeten pakken.
    Want op de manier waarop hij nog functioneerde was voor niemand met hem te leven.
    Nu kon ik langzaamaan gaan plaatsen hoe alles zo had kunnen ontsporen.
    Hij heeft 52 jaar lang de ballen hoog kunnen houden, nu waren ze stuk voor stuk op de grond beland.
    Wat een puinhoop!
    Gijs, ik hoop dat het jou en je meisje ook gaat lukken om het te redden nu duidelijk is waar alles vandaan komt.
    Ik krijg sterk het gevoel dat ze nog heel veel om je geeft.

    Hoop snel weer van je te lezen,
    groetjes,
    Janneke

    • Dank Anne-Marie en Janneke,

      Ik denk niet dat het nu goed gaat komen tussen ons. Wat je zegt, ik moet eerst de tijd nemen om hier bovenop te komen. Daarnaast is onze relatie destijds begonnen (december vorig jaar) nadat zij net uit een relatie van 7 jaar, zij was degene die aan de kant gezet werd… Volgens mij heeft ze het daar ook nog moeilijk mee soms (begrijpelijk). Soms ben ik bang dat ze nu terug vlucht naar haar ex of zo snel mogelijk een ander neemt, ze is bijna non-stop in relaties geweest. Al heeft ze me wel gezegd toen het uit ging dat ze voorlopig even niks wilde, even tijd voor zichzelf. Dat ze niet uit sloot dat het ooit weer iets zou worden, maar voorlopig iig niet… Ik kan er wel over blijven nadenken! Om het geheel nog maar ingewikkelder te maken heeft ze zelf een angststoornis (heel veel bezig met wat anderen van haar vinden oa), waarvoor ze naar een psycholoog gaat.

      Heel ingewikkeld ik weet het, en toch hoop ik soms nog dat het goed gaat komen tussen ons. Voor nu, wat ik ook wil, is het echt beter als ik even niets met vrouwen doe en puur aan mijn herstel werk, hoe moeilijk ik dat ook vind soms met haar in mijn hoofd.

      Gijs

      • janneke zegt:

        Hoi Gijs,

        Natuurlijk is dat zwaar en moeilijk!
        Maar probeer het wat naar de achtergrond te schuiven en nu te gaan voor Gijs!
        Want Gijs heeft nu al je aandacht nodig, Gijs zet zijn schouders onder zijn leven en gaat er komen.
        Is het niet linksom, dan rechtsom.
        Gijs maakt tijd voor zijn eigen leven, eigen functioneren, Gijs leert zichzelf kennen.
        En als Gijs dat allemaal heeft gedaan en doet kan hij nieuwe stappen gaan zetten in een nieuwe toekomst.
        Want leven doe je niet morgen, leven doe je nu.
        Iedere ademteug is een nieuw moment en meer is er niet.
        Gijs, omarm het leven, de mensen die van jou houden en jou steunen en waar jij van houdt en die jij steunt. Leef nu en geniet en verander en doe, in het nu.
        Wij mensen leven zo graag in de toekomst, terwijl niemand weet of die er is.
        Ach, dat houvast he….die “zekerheden” waar we allemaal niet buiten kunnen…en waar de maatschappij je ook toe dwingt.
        Een van mijn broers is ook na een breuk halsoverkop iets met iemand begonnen. Ook zij kwam uit een andere relatie. Ze hebben elkaar 15 jaar lang de tent uitgevochten, maar inmiddels waren er wel twee kinderen. (De eerste binnen een jaar na de start van de relatie, de tweede een jaar daarna). Gevolg: echtscheiding na 15 jaar steeds weer proberen, nu allebei gelukkig met een ander.
        Mijn boodschap: leer eerst met jezelf leven voordat je je concentreert op het leven met een partner. Leer eerst jezelf kennen voordat je je verdiept in de psyche van een mogelijke partner.
        Ik weet zeker dat je straks als je beter in je vel zit en je leven meer op de rails, je een eventuele partner veel meer te bieden hebt. En last but not least: jezelf ook.

        groetjes, Janneke

        • Mijn hemel, dit moest ik echt even horen. Dank je. Dit vergeet ik telkens, hoe belangrijk het is om jezelf eerst op orde te hebben. Maar ik ben dan ook niks anders gewend dan chaos. Klinkt een beetje dramatisch, maar er is niks aan overdreven.

          Hoe bestaat het dat een wijs mens als jij nog depressief zijn? Ik heb echt veel aan je steun Janneke. Je man mag zich gelukkig prijzen met zo’n vrouw!

          Gijs

          • janneke zegt:

            Gijs, ik ben 55 jaar.
            Ik leef al 36 jaar met een partner met ADHD en aanverwante artikelen.
            Als de diagnose wordt gesteld na de meest vreselijke tijd van mijn leven ( zes jaar lang door zijn toedoen) dan kan alles je wel eens even teveel worden.
            Dan dwingt je lijf en dan dwingt je geest om pas op de plaats te maken en tijd te nemen tot verwerking . En als dat goed gaat ( bij mij door psychische ondersteuning en een groot warm vangnet) kan je weer de moed opbrengen verder te gaan.
            Dat kan ieder van ons overkomen.
            Je vraagt er niet om, het komt gewoon op je weg.
            Je denkt: waarom? Waarom ik? Maar dat is niet de goede vraag.
            De goede vraag is: waarom ik niet?
            Ik ben er van overtuigd dat alles op je pad komt met een reden. Ook al lijkt het nog zo onrechtvaardig en oneerlijk. Het zijn de groei- en leermomenten die je als mens moet doorstaan om een sterker en beter mens te worden.
            Je komt er sterker en gelouterder en als een bewuster levend mens uit of niet.
            Weiger je te leren, te horen, te zien of te ervaren, doe je de verkeerde dingen, beschadig je anderen, dan denk ik dat je na je dood met dezelfde vaart weer terug komt om het nog eens over te doen.
            Fijn dat je er wat aan hebt en dat ik jou mag steunen!

            Janneke

      • niempje zegt:

        hoi gijs,

        Heb je al gekeken bij borderline? lijkt het ook op bij haar.. zijn mensen met identiteitsproblemen

        groetjes

  62. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi Janneke, gijs,Jeroen en alle andere
    wat een (h) erkenning. ikzelf de add/adhder en voor mijn man is deze site een enorme thuiskomer. ikzelf 45 jr en sinds 7 maanden ritalin en sinds vorig jaar maart in therapie. wat een goede combinatie is. nu zijn mijn man en ik op een punt beland dat wij een nieuwe weg op gaan. eerst ging mijn man met mij mee naar onze gezamelijke psycholoog, nu zijn de gesprekken voor mijn man omdat hij net zo goed aan een “nieuwe”vrouw moet wennen. nu ga ik met mijn man mee. medicatie en therapie hebben ons het afgelopen jaar geholpen nu steun ik mijn man omdat wij er samen iets moois van willen maken. ons vertrouwen in elkaar groeit maar dit heeft tijd nodig. ook omdat wij in ons gezin veel hebben moeten doorstaan en nu zaken rustiger worden na 25 jaar. kortom de zon schijnt maar alles moet wennen en een plaatsje krijgen. waar ikzelf veel behoefte aan heb is na het werk s ‘avonds heerlijk thuis te zijn ik ben graag alleen en kan dan lekker mijn eigen gang gaan. mijn man werkt in ploegendienst en is veel weg. onze afspraak is altijd geweest dat er één van ons thuis is voor de kinderen.( ik hield mij daar vaak niet aan) nu vind ik het heerlijk ik schrijf gedichten wat ik heb meegemaakt ik vind het heerlijk om te koken en lekker thuis te zijn en er te zijn voor mijzelf en de kinderen ook al zijn dit pubers en gaan zij ook een eigen pad bewandelen. kortom wat janneke zegt ( voor mij) hoe minder prikkels hoe beter en hoe meer structuur hoe prettiger ik mij voel. kortom ik ben postief gestemd net als mijn man.
    iedereen sucses en ik blijf de stukjes lezen en soms reageren.

    lieve groet Anne-Marie Sijpheer. ( ben ook te vinden op facebook)

    • janneke zegt:

      Geweldig Anne- Marie, ik ben blij voor jullie dat alles zo goed en positief is geworden!
      Mijn man en ik zijn beiden nog apart in therapie (ik, in verband met de depressie, probeer nu af te bouwen, al heb ik afgelopen week een behoorlijke dip gehad door iets uit het verleden dat nu weer opduikt). Samen zijn we aan het afbouwen met de relatietherapie.
      Mijn man was aan het afbouwen met zijn therapeut maar het verleden achterhaalt ons weer even.
      Ik ga ervan uit dat het misschien over een half jaar tot een jaar pas echt achter ons ligt.
      Ik hoop het tenminste, want steeds opnieuw weer die dip, dat is niet goed voor een mens.
      Je gedicht is voor mij heel herkenbaar, ik herken daar mijn man in.
      Altijd vol goede bedoelingen, wil niemand kwetsen maar….
      Ze zeggen wel eens: mannen komen van Mars, vrouwen van Venus, maar ze moeten ook maar iets bedenken over verschillende planeten van mensen met en zonder ADHD.
      Ik zou wel eens willen zien hoe die planeten eruit zouden zien trouwens! Als dat strikt gescheiden zou zijn.
      Bij de ene hartstikke saaie boel volgens mij en de andere kan je vanuit de ruimte al herkennen aan de opgestapelde zooi. Hahaha.

      Fijne avond, geniet van het mooie weer!
      liefs,
      Janneke

  63. anne-marie sijpheer zegt:

    ( één van mijn gedichten die in mijn gedichtenbundle staat die op 24 augustus uitkomt.)

    Onbereikbaar,
    Als je weet dat je adhd heb,
    Is dit een spinneweb,
    Een rare wirwar van uiteenlopende gedachten,
    Altijd willen voldoen aan wat die ander van mij verwachten,
    Adhd’ers kan je aanleren hoe je moet omgaan met die ander,
    Dat is wat je niet uit jezelf verander,
    Je moet leren accepteren dat je dat moet aanleren,
    Dat is wat vaak kan irriteren,
    Vaak voel ik mij onbegrepen omdat mijn woorden kwetsend zijn,
    De ene keer is het zonnelicht en dan weer maneschijn,
    Ik begrijp niet dat woorden pijn kunnen doen,
    Vaak voel ik mijn een afgeschoten harpoen,
    Weer de verkeerde woorden gekozen,
    Nog zo gewikt en gewogen,
    Weer onbedoeld een verkeerde toon gezet,
    Weer heb ik niet opgelet,
    Gelukkig heb ik een man en dierbare vriendinnen om mij heen,
    Zij houden mij met een goede dossis humor op de been,
    Anders kan ik mijzelf niet realtiveren,
    Dat is wat bij mij het tij doet keren…….
    Anne-marie sijpheer 8 oktober 2012

  64. madelief zegt:

    mooi en herken baar gedicht annemarie !!!!

    mijn man wilt niet erkennen dat hij nog steeds adhd heeft volgens hem is hij het over groeit maar ik zie heel veel symptomen die nog wel naar adhd verwijzen. ik vind eigenlijk dat hij hulp nodig heeft maar hij wilt echt niet.
    Hij wilt er niet eens over spreken met mij.
    hij vind dat ik hem niet accepteer zoals hij is maar dat doe ik wel anders was ik niet met hem gerouwd.

    groetjes benedicte

  65. Egbert zegt:

    Proficiat aan al de mensen met ADHD, ADD, … die zich openstellen voor en hulp willen aanvaarden, zij kunnen de mensen die het dichtst bij hun staan (kinderen, partner,…) en die hun zeer graag zien zeer veel verdriet besparen. Nogmaals een dikke proficiat!

    Egbert

  66. anne-marie sijpheer zegt:

    Egbert,
    Dank voor je positieve compliment. ik wou alleen dat ik beter en eerder naar mijn man had geluisterd. maar goed het verleden kan ik niet veranderen, alleen de toekomst kan ik mooier kleuren,

    lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

  67. Net reactie van mijn ex:

    Hey,

    Fijn om te horen dat het naar omstandigheden OK gaat en dat je (waarschijnlijk) op weg bent naar meer (be)grip. Ik kan me inderdaad wel wat voorstellen bij ADHD en ik hoop dat het je helpt en dat medicatie helpt de grote lijnen vast te houden :).

    Met mij gaat het wel goed. Ik heb het gevoel eindelijk wat meer vooruit te kunnen kijken en mijn leven in wat rustiger vaarwater komt en dat is fijn. Het blijft gedoe op mijn werk, maar ik accepteer langzaam dat dat misschien voorlopig gewoon zo is (en dat ik me er dus maar beter niet zo druk over kan maken). Over een week kan ik naar boven verhuizen en de kans is heel groot dat ik een groot deel van de zomer in LA zit, heerlijk dus.

    Ik vind het fijn om wat van je te horen en het is prima om voorlopig niet af te spreken (zoals ik eerder al schreef). Ik hoor het wel als je dat wel een keer zou willen, of als je nog eens wilt updaten ;).

    ——————————————————————————————————————————————–

    Ik word hier verdrietig van, mis haar nu weer heel erg. En baal dat ze de zomer een tijd weg gaat, bang om haar te verliezen…

    Gijs

  68. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi gijs
    je zit in een emotionele achtbaan. moeilijk hoor…sterkte met alles ….
    Lieve Groet Anne-Marie

  69. In haar vorige mail stuurt ze nog dat ze niet mailde om vrienden te blijven. Wat betekent dit dan? Ik voel mijn verliefdheid in alle hevigheid terugkomen.

  70. Hier, dit is de vorige mail:

    Dit is geen mail om vrienden te blijven, daar ben je best duidelijk over geweest. Desalniettemin ben ik benieuwd naar hoe het met je gaat. Juist omdat je zo duidelijk bent geweest over elkaar niet meer zien, stuur ik deze mail. Als je geen contact meer wilt, is dat goed. Als ik hier niets meer op hoor, zal ik geen nieuwe mail sturen. Mocht je in de komende weken/maanden nog eens willen mailen of misschien een kopje koffie (oid) willen drinken, dan zou ik dat leuk vinden. Maar nogmaals: als je dat liever niet hebt, no hard feelings.
    >
    > Ik hoop dat het je goed gaat en wens je dat ook toe.

    Vrouwen, wat betekent dit???

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Gijs,

      vriendelijk contact en een sociaal wenselijke mail betekend dit in mijn ogen. geen relatie. ze wil aardig zijn om je niet gelijk als een baksteen te laten vallen. maar iets zachter.

      zo lees ik het. ander dames hebben mischien andere iedeeen.

      sorry mischien niet aardig en invoelend .
      Sterkte lieve groet anne-Marie Sijpheer

  71. Kan ik haar niet gewoon vragen of ze nog gevoelens heeft? Als dat niet zo is, wil ik gewoon alle contact verbreken. Anders vind ik een mail zo nu en dan prima. Ik heb in de eerste instantie al om radiostilte gevraagd, zij was degene die het nu weer verbrak.

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Gijs
      moeilijk dilemma vragen om gevoelens maakt het wel erg complex voor jezelf.
      als je vriendin verteld geen gevoelens te hebben maar wel belangstelling…
      of als je vriendin ook wil weten waar zij aan toe is ….
      of jullie beide kunnen teleurgesteld raken in elkaar….
      kortom erg lastig…
      maar als je dingen vraagd en bespreekt weet je beide waar je staat en kan ieder zijns wegs gaan.

      Sterkte lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

  72. Voor de duidelijkheid, ik wil zelf nu ook geen relatie, dat kan ik simpelweg niet. Maar heb nog wel gevoelens voor haar, dus vind het niet erg om contact te onderhouden. Moet het alleen wel wederzijds zijn.

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,
      Wat ik lees en voel zijn twee mensen, allebei onzeker over zichzelf, over hun leven, hun functioneren, heel veel problemen los van elkaar,
      zoekende naar…., ondertussen elkaar willen loslaten, maar tegelijk bang voor het verlies van houvast, dus toch steeds weer dat beetje contact waarin tegelijk ieder voor zich huiverig is het contact van voorheen te herstellen tot wat het was.
      Waarom? Omdat jullie beiden eigenlijk diep van binnen weten dat het op dit moment niet werkt en niet goed voor je is.
      Als je verliefd bent is het niet fijn (op zijn zachtst gezegd) als je geliefde zo’n eind weg gaat voor een tijdje.
      Maar misschien moet het wel zo zijn, om jou te dwingen met jezelf aan de slag te gaan, los van de relatie met haar.
      Want als ik zo lees hoe haar (innerlijke) leven er zo’n beetje uitziet, dan is zij op dit moment niet de meest stabiele persoonlijkheid die jij op dit moment nodig hebt….
      Aan de ene kant wil je niet, aan de andere kant wil je wel,….je wordt nu indirect gedwongen afstand te nemen en aan jezelf te gaan werken.
      Berust daarin Gijs en neem de tijd die daarvoor nodig is.
      Als jullie voor elkaar bestemd zijn, zullen jullie wegen elkaar weer kruisen.
      Zijn jullie niet voor elkaar bestemd, dan komt er iemand anders op jouw pad die op dat moment of voor de rest van je leven is wat jij nodig hebt.
      Heb wat meer vertrouwen Gijs, in wat het leven met je voorheeft.
      Liefs,
      Janneke

  73. Lieve Gijs, wat vind ik het erg van je zo te zien twijfelen! En ik dacht nog wel dat ik het moeilijk had! Je bent niet klaar om deze relatie verder te zetten, nochtans wil je dat wel. En je meisje, die neemt afstand, zoals je gevraagd hebt. Toch zie ik ergens de belangstelling in haar mails. Misschien moet je je eigen advies ter harte nemen en doen alsof het tijdelijk gedaan is. Maar wie ben ik??? De 2 smsjes per dag die ik krijg helpen me helemaal niet vooruit. Nogal geluk dat er een kruisje bij elk van zijn berichtjes staat, of ik zou me beginnen inbeelden dat onze superliefde zelfs nooit bestaan heeft! La vie! Je hebt enkel dat beetje hoop, dat greintje twijfel… neem dat gewoon, zou ik zeggen. Veel kracht stuur ik je nu! Zo veel als ik momenteel zelf kan missen! Goede nachtrust!

  74. susanne zegt:

    Lieve mensen…Ik heb heel veel respect voor jullie allemaal..of je nu adhd hebt of niet..we hebben zo allemaal ons eigen verhaal en worstelen elke dag met de dingen die het meebrengt…mijn lieve aanstaande heeft ook adhd..en ok soms is ie niet zo lief en kan ik hem achter het behang plakken…maar heb veel gehad aan de verhalen hier..hoe ik er mee kan omgaan enzo…ben dankbaar voor jullie openhartigheid hier..en heb de laatste paar dagen niet zoveel gelezen hier dus ken niet alle verhalen..en reageren doe ik eigenlijk helemaal niet zoveel…eigenlijk maar 1 keer een hele tijd geleden…maar lezen doe ik des te meer…maar.. Ik ben ten huwlijk gevraagd door mijn tjs nu verloofde dus…en ik heb ja gezegt..dus ga trouwen…en dat is ook dank zei jullie en jullie verhalen..want ik begrijp nu zo veel meer en ben echt gelukkig nu…dankjullie wel…ga zo door met het vertellen van(niet adhd) waar je tegen aan loopt..en(adhd) wat jullie bezig houd verhalen…wens iedereen een gelukkige toekomst…heel veel liefs van mij

    • janneke zegt:

      Lieve Susanne,
      van harte gefeliciteerd met jullie voorgenomen huwelijk!
      Ik wens jullie heel veel geluk toe en een zonnige toekomst; in ieder geval never a dull moment met een man als de jouwe!
      Als ik je iets echt mag aanraden: koop het boek “ADHDrelaties” van Melissa Orlov.
      Het zal je helpen in hoe je omgaat met zaken waar je straks tegenaan kan gaan lopen in je relatie met een partner met ADHD. En misschien voorkomt het zelfs eventuele problemen in de toekomst omdat je weet hoe te reageren of met zaken om te gaan.
      Kennis geeft macht moet je maar denken.
      En als je meer wilt weten en er op een heel plezierige manier meer wilt lezen over het hebben van ADHD, koop dan het boek”Hulpgids ADHD” van Edward Hallowell en John Ratey.
      Voor jullie allebei een echte aanrader, deze beide boeken!
      Als je zelf geen ADHD hebt snap je niet hoe het werkt in het hoofd van iemand die het wel heeft.
      Op deze manier kan je meer begrip hebben voor de ander, dingen herkennen en misschien wel voorkomen.
      Wat wel nodig is: de partner met ADHD moet bereid zijn naar zichzelf en zijn functioneren te blijven kijken en eventueel bij te stellen. Bereid zijn actief mee te denken en mee te werken aan de relatie.
      Als het dan af en toe toch mis gaat ( en dat kan altijd gebeuren; ook jij kan het mis hebben of niet goed begrijpen) sta je er wel allebei voor open erover te praten en de zaken te herzien en bij te stellen.
      Hou van elkaar, ondersteun elkaar, maar geef daarnaast ook duidelijk je grenzen aan!
      Want een partner met ADHD kan daar in zijn enthousiasme ongelofelijk (makkelijk) overheen denderen zonder de intentie te hebben jou te beschadigen, pijn te doen of niet serieus te nemen.
      Ieder huwelijk, iedere relatie is werken, vanaf het begin.
      En dat stopt nooit, ADHD of niet.

      Lieve groet,
      Janneke

      P.s. Als je van gedachten wilt wisselen of ergens tegenaan loopt, denk ik graag met je mee!
      Zie ook ” ADHD en het huwelijk” op deze side.

  75. Je hebt weer gelijk, als ik zo het totaalplaatje zie, denk ik ook dat het geen zin heeft nu hier meer van te willen/eisen.

    De frustratie, die je had voorspeld, komt nu naar boven. Langzaam maar zeker zie ik dat ik in zoveel situaties geen eerlijke kans heb gehad. Ik heb de universiteit afgerond en ben nu aan het promoveren, dus ben al echt een eind gekomen, maar mijn relaties zijn allemaal mislukt en met mijn werk heb ik er nooit uit kunnen halen wat erin zit. Dat heeft voor afwijzingen en mislukkingen gezorgd, professioneel en privé, die allemaal deuken hebben geslagen in mijn zelfvertrouwen. Niet om op te scheppen, maar laatst is mijn IQ gemeten, dat bleek 150 te zijn. Verder ben ik muzikaal en schrijf ik nu verschillende liedjes, waarschijnlijk komt er een album aan. Allemaal leuk, maar met deze talenten heb ik zo sterk het gevoel dat ik 29 jaar lang een oneerlijke strijd heb geleverd, dat er nooit uit kwam wat er echt in zat. Dat frustreert me mateloos. Het is als een mooie auto krijgen die voortdurend de kuren krijgt. Ik ben nooit echt gelukkig geweest. En deze afgelopen mislukte relatie smaakt het bitterst. Waarom? Omdat ik nu pas, na mislukkingen privé en professioneel, een eerlijke kans krijg om er iets van te maken. En dat het bijvoorbeeld voor deze mislukte relatie nu in ieder geval te laat is. Al die impulsen die ik niet kon bedwingen…

    Natuurlijk moet ik nu door, maar ik voel zoveel onvrede. Ik kan zo boos worden om de oneerlijkheid van deze situatie. Vind het door die onvrede moeilijk de blik vooruit te houden. Ik twijfel momenteel aan mijn toekomst. Wil ik deze baan wel, moet ik misschien bepaalde richtingen opnieuw een kans geven als ik me beter kan concentreren? Ga ik misschien wel wachten op terugkeer van degene waar ik nu gek op ben? Alles staat op losse schroeven. Ik zit al bijna 6 weken overspannen thuis en mijn geduld raakt verder op, terwijl ik nog niet beter slaap, ik rust nog amper uit. Ik ben bang dat het voor veel zaken te laat is. Boos dat ik tachtig marathons heb gerend met losse veters, die maar niet blijven zitten.

    Sorry, misschien moet ik wel vertrouwen hebben, maar ik voel me echt verbitterd. Natuurlijk ga ik weer aan de slag, dadelijk weer kilometer zwemmen en misschien wel weer wat muziek maken. Maar ik zou zo graag eens vrede ervaren met mijn omstandigheden.

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,
      Natuurlijk en overduidelijk is het allemaal niet niks.
      Dat rouwproces waar ik het eerder over heb gehad, daar zit jij middenin.
      En een rouwproces kost tijd en heel veel emoties die tijd moeten krijgen er te mogen zijn en uiteindelijk een plek te krijgen.
      Ieder moment dat je leeft, ieder moment dat je ademt, kan je opnieuw beginnen!
      Ongeacht wat je in het verleden wel of niet hebt gedaan.
      Tot je dood krijg je steeds weer opnieuw een kans om het beter te doen.
      En met jouw rugtas vol ervaringen, emoties, kennis en kunde, jouw inzet, jouw weten, geeft jou dat een voorsprong op iedereen die niet bezig is met hoe hij leeft en is.
      Gijs, je valt jezelf enorm hard. Je rekent jezelf af als was je een rechter die uitspraak doet.
      Het ligt altijd genuanceerder.
      Je hebt nooit geweten ADHD te hebben. Je hebt geleefd en gehandeld uit Niet Weten.
      Dat is vanaf nu niet meer mogelijk.
      Het weten maakt van jou een ander mens. En als jij verandert, verandert alles met je mee.
      Ik vergelijk het wel eens met het gooien van een steen in het water. Je ziet wat kringen en daarna lijkt alles hetzelfde.
      Maar in werkelijkheid is dat niet zo. Er zal na het gooien van die steen, geen molecuul meer liggen als daarvoor. Verandering van een situatie brengt verandering.
      Gewenst of ongewenst.
      Gijs, je bent nu al anders dan een jaar geleden. En zoals jij je inzet, de strijd aangaat, alles onder ogen ziet, ga jij het redden!
      Je komt hier echt uit. Als een sterker mens die weet wat hij wil en zeker weet wat hij niet wil.
      Als een mens die iets voor een ander kan betekenen.
      Een mens met een verleden, waar hij niet trots op is, maar met de wil voor zichzelf een goede en mooie toekomst te scheppen.
      Het is nu een hele zure appel waar je in moet bijten.
      Maar eens kom je bij het klokhuis en is tie op.
      Neem met beide handen aan wat mensen die om je geven en van je houden jou op dit moment geven, want dat houvast heb je heel hard nodig.
      En wie weet hebben zij JOU in de toekomst nodig en kan jij er voor HEN zijn!
      Hou je taai, Gijs! Het komt goed!

      Janneke

      • janneke zegt:

        En nog iets: kijk en luister eens om je heen of je ergens kan starten met een meditatiecursus.
        Zoek op internet.
        Ik denk echt dat jij daar baat bij gaat hebben als je het een kans wilt geven en het geduld voor op kan brengen.
        Onze zoon (27 jaar/ verslaafd geweest aan gamen/drugs/drank/seks, hoogstwaarschijnlijk ADHD; psychiater zegt dat hij zo is door drugsverleden; stuk jeugd overgeslagen , maar ik geloof dat niet)
        heeft zijn leven erdoor op de rails gekregen.
        Is zelfstandig van alles afgekikt. (excessief canabis en XTC gebruik, alcohol, gamen, hij doet niets meer en gebruikt niets meer!)
        Heeft alleen hulp gezocht voor zijn seksdrang en ook dat gaat de goede kant op.
        Heeft uit het niets (geen enkele school afgemaakt; van VWO naar Havo, naar MBO naar niks) een HBO opleiding voltooid, werkt al twee jaar zonder problemen met autisten, doet opleiding daarnaast tot yogaleraar, mediteert iedere dag, heeft een fantastische vrouw getroffen en heeft tig dromen over de toekomst.
        Zoals mijn zoon zegt: Zoek het niet, want alles is er wat je nodig hebt! Gewoon bij jezelf van binnen.

        Janneke

    • jeroen zegt:

      beste gijs, ik zit zelf sinds 2 maanden in exact de situatie als jij…. lees maar eens onderaan het forum onder de adhd bij volwassenen symptonen, hier heb ik mijn verhaal beknopt neer gezet.

      Mocht je belang hebben bij contact mag je me altijd mailen op skeighty_eight1984@hotmail.com

      En neem aub de goede raad van annemarie en janneke te harte, ze hebben mij zon enorme boost in zelfvertrouwen gegeven !!!

      Heel veel sterkte kerel, en laat de kop niet hangen, het leven is veels te mooi en nu je weet wat er speelt kan het alleen maar beter worden door de gewaarwording !!!!

      Mvg Jeroen

  76. anne-marie sijpheer zegt:

    Lieve Gijs,
    sluit vrede met jezelf. hoop en verwachtingen van je omgeving is een moeilijk punt om mee om te gaan.
    mijn vraag aan jou is;
    Wie is Gijs ? en wat wil Gijs? ik lees nog steeds dat ( zoals mijn man dit verwoord in een raceauto zit een in no-time bij de finisch willen zijn.) in zes weken kan je niet alles oplossen waar jaren over heen zijn gegaan die minder goed zijn geweest. kijk stapje voor stapje wat je wil en waar je terecht wil komen.
    sterkte met alles.

    ps. je schrijft liedjes erg leuk ik schrijf gedichten en verhalen leuk misschien eens om wat uit te wisselen , maar dt ter zijde. sterkte in de keuzes die je moet maken .

    Lieve Groet Anne-Marie

  77. Dank voor al jullie steun, zou me echt geen raad weten zonder. Gaat goed met muziek opnemen! Binnenkort inschrijven bij BUMA/STEMRA en naar de radio’s toe!

  78. anne-marie sijpheer zegt:

    Hoi Gijs,
    prachtig !! jij inschrijven bij BUMA ik op 24 augustus wordt mijn gedichtenbundel gepresenteerd voor mij een pad als schrijfster. met alle mooie dingen. je kan er trots op zijn Gijs…
    Lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

  79. janneke zegt:

    Hoi Gijs,
    Succes met alles waar je mee bezig bent!
    En als je erover denkt om contact op te nemen met Jeroen, denk ik dat je daar goed aan doet.
    Hij weet als geen ander waar je mee worstelt.
    Fijn weekend en geniet van het prachtige weer!
    Ik ben zelf een paar daagjes weg, maandag bekijk ik de eventuele berichten weer.

    Groetjes,,
    Janneke

    P.s. Tip:
    Als je last hebt van depressieve gevoelens moet je eens opletten hoe vaak je daarbij naar de grond kijkt als je buiten loopt!
    Dwing jezelf niet naar de grond te kijken.
    (denk maar aan het liedje van Sammy van Ramses Shaffey: kijk omhoog Sammy, want daar is de blauwe lucht!)
    Helpt mij ook altijd als ik me erop betrap.

  80. Hallo allemaal,

    Even een berichtje met update. Gister begonnen met ritalin, fantastisch! Eindelijk rust, direct na de eerste pil. Heb in 1 dag m’n kamer opgeruimd, administratie gedaan, aangemeld bij BUMA/STEMRA. Inmiddels heeft een goede producer mijn nummer gehoord, hij gaat het met me opnemen in z’n studio! Verder sprak ik een organisator van audities van soldaat van oranje, die vond het lied en de stem beter dan alles uit de musical! Binnenkort verder naar radio 538… Onwerkelijk en spannend dat dit gebeurt! En dankzij de medicijnen rust voor het eerst in 29 jaar, behoefte om naar de toekomst te kijken ipv verleden. Heb in 1 dag meer liefdesverdriet verwerkt dan twee maanden ervoor, echt bizar. Ga m’n ex het beste wensen met haar (tijdelijk) verblijf in buitenland en daar laat ik het bij. Misschien als ze terug komt weer eens kijken maar voor nu bezig met m’n toekomst en de muziek!

    Ik hou jullie op de hoogte, anderen nog nieuws?

    Gr.

    Gijs

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Gijs,
      super om te lezen ! maar er komt straks ook een periode van gewenning en berusting kortom een nieuw begin… en fantastisch om te lezen wie weet wat muziek jou allemaal kan brengen.

      en 24 augustus wordt mijn eerste gedichtenbundel gepresenteerd. mijn eerste veerhaal is vorige jaar geschreven en afgelopen maart in een verhalen bundel opgenomen “mijn Hemls Genot ” .. beoordeeld door niemand minder dan Lulu Wang. met nog 49 andere in een boek. wat ben ik trots. nog een boek met verhalen en gedichten komt in december…. super leuk om dit allemaal te doen… maar zoals altijd vele dingen kunnen voor mij ook een valkuil zijn,want ook dat is soms weer te leuk allemaal en dan weer te veel… maar wanneer kunnen we zine horen ?? kaartjes / cdtje bestellen ? het boek Hemels Genot is te koop….

      Groet Anne-Marie Sijpheer

    • Hé top voor je Gijs! Ben heel blij voor je. Ik wens je heel veel succes met je muziek. Veel plezier.
      Mijn man ziet het nog steeds niet van zichzelf dus voor mij nog erg moeilijk. Ik hoop dat hij het ooit gaat inzien.
      Gr. Anja

  81. janneke zegt:

    Hoi Gijs,
    Wat een positieve berichten!
    Het zal fijn zijn als dit precies is wat je nodig hebt.
    Veel succes met alles!

    groetjes,
    Janneke

  82. Wat leuk waar kan ik bestellen? Als het wordt uitgezonden op de radio laat ik het weten!

  83. Hoop voor je dat dat komt Anja! Want het belangrijkste: ik voel mezelf 100x prettiger met deze medicijnen en inzichten, nu ik eindelijk weet hoe het is om rust te ervaren.

  84. Ja ik hoop dat het ooit beter gaat, want zo is het voor mij erg moeilijk .
    Het meest omdat hij zijn eigen gedrag niet ziet en dat kwetst mij elke keer.
    Soms kan ik het naast me neer leggen maar niet altijd en dan ga ik door de zoveelste moeilijke periode.
    En hij snapt er maar niets van, ook al leg ik het uit, want dan voelt hij zich weer aangevallen.
    Pfff
    Gr. Anja

  85. ADHD’ers kunnen slecht objectief naar zichzelf kijken, dat hoort bij de aandoening. Ik ben door mijn afgelopen relatie die uit ging (vriendin die spiegel voorhield) en druk op werk gechrasht, daardoor werd er nog eens kritisch gekeken naar mijn geval, godzijdank erachter gekomen toen! Soms moet de bodem in zicht komen wil je tot inzicht komen kennelijk… Al weet ik niet hoe dit inzicht jou verder kan helpen. Bij hem weg gaan is wel heel rigoureus.

  86. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi,

    allmaal zo waar wat wordt geschreven mijn gedichten bundel heet dan ook niet voor niets:
    Als woorden kunnen spreken,
    kan je spiegelbeeld breken…

    Groet anne-Marie Sijpheer

  87. Ja Gijs, ik hou hem vaak een spiegel voor maar hij weigert er in te kijken.
    Zo ben ik nu eenmaal, maakt hij er zich mee af.
    En hij is als de dood voor veranderingen. Vast patroon voor elke dag.

  88. Tja dan heb je weinig keuze denk ik, als praten niet helpt. Of elkaar minder zien (maar jullie wonen samen geloof ik?), of accepteren, of ermee stoppen/pauze nemen.

  89. We zijn al 31 jaar getrouwd …….. Heb ik geduld of heb ik geduld.
    We hebben 2 schatten van kinderen, dochter getrouwd en zwanger en zoon woont samen, dat gaat gelukkig allemaal goed.

  90. Haha, die vraag kun je zelf beantwoorden Anja 😉

    Nou dan heeft ie het getroffen met zo’n vrouw als jij! Maar je kunt hem niet veranderen, hoogstens zelf gevolgen geven aan je ergernis. En hij is, concludeer ik voorzichtig, gewend om over jouw grenzen heen te gaan en ermee weg te komen. Dat verander je moeilijk na zo’n lange tijd.

  91. Ik heb een interessant boek van Melody Beattie, Leef Je Eigen Leven, wat gaat over jezelf weg cijferen voor het “redden” van een relatie; een relatie wordt er natuurlijk op de lange termijn niet beter van als je dat blijft doen, dan gaat het gevoelsmatig scheef zitten zoals nu. En belangrijker, het boek beschrijft hoe je daar vanaf kunt komen, van dat subassertieve gedrag.

    Verder tipte Janneke een boek van Melissa Orlov, ADHDrelaties, dat ken ik verder niet. http://boeken.hema.nl/melissa-orlov

    • Het boek van Melissa Orlov ziet er veelbelovend uit! Ik ga hem vanmiddag bij de bieb halen. Wellicht te laat voor mijn relatie die net voor de zoveelste keer uit is, maar misschien ga ik mijn (ex)vriend er wel beter door begrijpen en als het nu echt definitief uit is kan ik het misschíén, íéts beter accepteren dat het gewoon niet werkt na 6 jaar geprobeerd te hebben. Dank voor deze boeken tips!

  92. Dank je. Ik heb al veel therapieën gevolgd en hulp gezocht om hiermee te leven en er goed mee om te gaan. Ik ben HSPer en heb fibromyalgie dus extra lastig, stress is pijn bij mij.
    Inderdaad wil hij steeds m’n grenzen over en moet ik die blijven aangeven.
    Ik ben juist gevoelig en heb veel liefde te geven maar wordt steeds geremd door z’n boosheid en z’n stress.

  93. Tja, het feit dat jij hulp gaat zoeken om met zijn problemen om te gaan, terwijl hij zelf niks doet, is natuurlijk ook zachtjes gezegd onbevredigend. It takes two to tango. Maar goed, ik weet niet hoe vaak dit gedrag speelt, of het echt de boventoon voert, of gewoon af en toe lastig is.

  94. Het speelt geregeld de boventoon. We zijn al 31 jaar getrouwd …….. Heb ik geduld of heb ik geduld.
    We hebben 2 schatten van kinderen, dochter getrouwd en zwanger en zoon woont samen, dat gaat gelukkig allemaal goed. Ik ben er sinds 7 jaar pas achter wat ik mezelf heb aan lopen doen.
    Toen ben ik hulp gaan zoeken want ik viel steeds weer om omdat hij mijn grenzen niet wou zien.
    Ik leg het hem wel eens uit, maar snapt san nog niet hoeveel ik voor ons huwelijk doe. Heb zelfs een paar gesprekken met een dominee gehad die ok goed ken. Ook hij zegt, denk wel aan jezelf. M’n man vind zelf dat hij er alles aan doet….

  95. Waarom ga je niet bij hem weg? Ik zeg niet dat dat per se moet, maar waarom doe je dat niet?

  96. Omdat ik van hem hou nog steeds, hij heeft een goed hart.
    Zelfs de psych vroeg waar hij bij was wat ik dan nog bij hem deed.
    Ik heb mezelf het doel opgelegd om hem te bereiken. Maar niet zo dat ik er aan onderdoor ga!

  97. Natuurlijk hou je van hem, anders was je al lang weg. Maar het klinkt niet alsof je er echt gelukkig van wordt. Ik ben even brutaal: je kunt ook van een ander gaan houden, iemand met minder problemen, die wel rekening met je houdt. Maar uit elkaar gaan na 31 jaar is natuurlijk ook nogal een besluit. Hopelijk kun je dan een manier vinden om er beter mee om te gaan. Ondertussen weet ik ook hoe moeilijk en eng het is om iemand los te laten hoor.

  98. Ja dat geloof ik graag. Het is ook moeilijk.
    Ik ben in elk geval tevreden met mezelf en ook trots dat ik toch sterker ben geworden.
    Ik durf voor mezelf te kiezen, ben gestopt met werken in onze zaak.
    Mijn dochter vult mijn plaats daar op en dat voelt goed.
    Mijn passie is schrijven en dat wil ik meer gaan doen want daar wordt ik blij van.

  99. janneke zegt:

    Hoi Anja,

    Hebben jullie wel eens overwogen om in relatietherapie te gaan?
    Degene die jullie begeleidt helpt jullie naar elkaar te luisteren, kan een mediator zijn bij het bespreken van zaken die (heel) gevoelig liggen.
    Soms kom je er samen niet goed uit en misschien wel met hulp van een derde.

    groetjes,
    Janneke

  100. Ja Janneke, ik kreeg dat ook te horen van mijn therapeut. Eerst wou hij er niks van weten, want hij heeft geen hulp nodig vind hij. Na een aanvaring zondagavond en mijn blijk van wanhoop zei hij dat ik het toch maar moest regelen. Dus een goede therapeut zoeken nu en hopen dat hij er open en eerlijk in gaat. Hij vind mij vooral moeilijk. Logisch want ik bijt terug. Ik ben juist eerlijk en open over alles en maak nooit ruzie, als hij begint probeer ik het juist te voorkomen of loop ik weg. Hij kan vreselijk in m’n nek zitten, controlefreak en constant bezig. Als hij eindelijk gaat zitten begint hij met bier, dat is z’n medicijn, zonder kan hij niet. Geen inlevingsvermogen, impulsief enz je kent het wel.

    • janneke zegt:

      Heel goed hoor Anja, dat jullie dat gaan doen!
      Doorzetten, het komt jullie relatie ten goede, dat zal je zien.
      Ondanks dat je je best doet om het in goede banen te leiden op jouw manier, heb ik het idee dat jullie in een machtsstrijd verwikkeld zijn.
      Want hoe gek het ook klinkt: ook weglopen voor een situatie die je niet bevalt, kan een vorm van machtsstrijd zijn: hij knalt los/ jij loopt weg; trekt je terug; zwijgt stil; hij voelt dat hij geen poot aan de grond krijgt, pakt de fles en zuipt.
      Zoek hierin de dialoog…..
      Het is een monoloog van ieder van jullie apart, naar elkaar toe.
      Een stille schreeuw om hulp omdat je er samen op deze manier niet uitkomt.
      En nu wordt het de kunst om deze twee monologen om te vormen naar een dialoog.
      Een, waarin je tot een compromie kunt komen waarbij jullie je allebei zo prettig mogelijk voelen zonder daarbij al teveel in te leveren.
      Dat wil je ook, anders zou je allang weggelopen zijn en alleen zijn gaan wonen.
      Dus er moet nog een gevoel van liefde zijn.
      Sterkte en succes. Anja, ik hoop voor jullie dat het beter wordt in de toekomst!

      liefs,
      Janneke

      • Je hebt gelijk Janneke, zo voelt het ook. Het botst steeds weer. Ook al zeg iets rustig en lief, vat hij hij nog fout op, omdat hij zo onzeker is. Hij vind zelf van niet. En zo wil hij totaal niet naar z’n tekortkomingen kijken, alleen maar noemen wat er aan mij niet deugt. Het schiet nu niet op. 7 jaar geleden eiste hij dat ik hulp ging zoeken omdat ik niet meer prettig was. Heb ik gedaan, alleen. Hij had geen interesse in mijn therapie, wou er niets over horen. Toch kreeg ik veel inzichten en heb voor een aantal dingen excuses gemaakt op een liefdevolle manier.
        Er volgden nog veel therapieën. Nu ik van hem vraag te werken aan zichzelf geeft hij steeds niet thuis. Dat is behoorlijk frustrerend.
        Ik hoop dat hij nog mee wil en toch in gaat zien dat het anders kan.
        Liefs Anja

        • Relatietherapie kan veel goed maken.
          In januari zijn mijn vriend en ik begonnen met relatietherapie. Hij heeft ADHD en zat al een tijd niet goed in zijn vel (werkloos, geen uitzicht op wat hij wilde in de toekomst). Hierdoor hadden wij super vaak ruzie. Maar uit zichzelf wilde hij geen hulp zoeken. Ik heb toen een psycholoog gezocht, en hem gevraagd mee te gaan. Omdat onze relatie anders niet meer te redden was. Wij hebben ongeveer 5 gesprekken samen met de psycholoog gehad. En mijn vriend heeft ook nog een stuk of wat gesprekken alleen gehad. Hij zag gelukkig in dat wanneer hij niet met me mee ging naar de psycholoog ik echt bij hem weg zou gaan… Ook al hield ik nog zo veel van hem. Zo kon het niet verder. Allebei gingen we er aan onderdoor en dat gunde ik ons beide niet. Mijn vriend is sinds toen ook begonnen met Ritalin en Melatonine. En onze relatie is beter dan ooit! Wat ben ik blij dat ik toen doorgezet heb. Want ik heb er echt vaak een punt achter willen zetten.
          Nu gaat het dus super goed. Laatst hadden we twee keer in een week ruzie om niets. Hij vertelde mij later in de week dat hij die twee dagen dat we ruzie hadden gehad. Zijn Ritalin niet had ingenomen. Hij is dan sneller prikkelbaar en kan minder hebben. Alleen baalt hij ervan om die tabletjes nodig te hebben om goed in zijn vel te zitten.
          Maar wat een verschil kunnen die tabletjes maken zeg! Gelukkig merkt hij dit zelf ook. Alleen tsja, voor iemand met ADHD is het soms lastig om de medicijnen niet te vergeten (ook al zet hij er een wekker voor) 😉

          • janneke zegt:

            Hoi P,

            Mijn man heeft adhd medicatie die hij een keer per dag moet innemen.
            Dat is dus wel een groot voordeel; moeilijker te vergeten.
            Desalniettemin waren wij afgelopen weekend weg en we zijn zijn pillen vergeten mee te nemen….
            Ik wilde in eerste instantie meteen terug rijden, maar mijn man wilde dat persé niet, hij had het idee pas na een week te merken dat hij ze niet slikte (heeft melatonine erbij voor de nacht). En hij was toch ook wel nieuwsgierig of hij er iets van zou merken.
            Want op een gegeven moment krijg je het gevoel dat het niet veel doet en dat het misschien nu alles beter gaat, ook zonder kan.
            Dat bleek niet zo te zijn. Op zaterdag ging het nog best goed, op zondag gaf hij het ’s ochtends al aan: drukte in zijn hoofd nam toe, korter lontje, vervolgens weer opgaan in hyperfocus, waardoor zich niet houden aan eerdere afspraken.
            Op maandagochtend weer zijn twee pilletjes genomen, naar zijn werk en pas na de middag merkte hij dat het beter ging.
            Nieuwe afspraak waar we het allebei over eens zijn: als we zijn pillen vergeten zijn, rijden we terug!
            Ook bij ons heeft de relatie- en daarnaast de persoonlijke therapie heel veel goed gedaan.
            We klimmen omhoog uit een heel diep dal en ik zie de toekomst met hem met meer vertrouwen tegemoet.
            Fijn dat het bij jullie ook zo goed heeft uitgepakt!

            groetjes,
            Janneke

        • janneke zegt:

          Ik hoop het ook voor je Anja!
          Iemand als jij die zoveel inzet toont, bereidt is naar zichzelf en naar zijn functioneren te kijken en te veranderen, die verdient dat gewoon.
          Ik heb het idee dat jij dezelfde instelling hebt gehad als ik, toen het bij ons de eerste keer helemaal mis ging (25 jaar geleden): je kunt een ander niet veranderen, alleen jezelf.
          Ik heb toen ook vier jaar aan mezelf gewerkt en ben daardoor veranderd en heb zaken aangepakt. (gaan studeren, werken en rijbewijs gehaald naast een gezin met drie toen jonge kinderen).
          Mijn man vond dat prima, er zat niet iets nadeligs voor hem in.
          Maar hij veranderde niet. Bleef doorgaan op zijn eigen(wijze) manier tot het steeds meer mis ging, in zijn hoofd, zijn gedrag etc.
          Hij deed zijn best 80 ballen omhoog te houden en ze lagen allemaal al op de grond en hij merkte het niet; zo ongeveer.
          Pas toen ik ontdekte hoe doorgedraaid hij was en hij ook, was er tijd en plaats voor verandering.
          Wat is het toch jammer dat mensen pas willen of kunnen veranderen als het (haast) te laat is!
          Ik hoop (voor jou en hem) dat jouw man eerder het licht mag zien!
          Heel veel succes!
          Liefs,
          Janneke

          • Dank je Janneke, wat fijn voor jullie dat het zo goed gaat. Dat je samen afspraken kan maken. Vanmorgen na een hoop tranen stemde hij eindelijk toe in relatietherapie.
            Gister nog was hij woest dat ik praat met mensen over onze relatie, dat ik op deze site zit. Hij voelt zich dan natuurlijk in een hoek gedrukt en denkt dat er slecht over hem geroddeld wordt, terwijl de insteek juist is om hulp te zoeken en steun. Dat zegt voor hem weer dat hij dus helemaal fout is en alles aan hem ligt. Ook is hij boos dat ik hem bestempel als ADHDer, hij vind dat zelf totaal niet, omdat hij zichzelf dus niet ziet, niet naar zichzelf wil kijken. Ik weet zeker als hij erover met een dokter praat dat hij dan zich anders voor doet dan hoe hij is. Kom je dus niet verder mee.
            Hij beloofde vanmorgen wel om op zijn boosheid te letten en meer te praten.
            Het leven kan zo leuk zijn, maar dan zul je wel uit dat negatieve dal moeten durven komen.
            Ik ben daar 7 jaar geleden mee begonnen en zo blij dat ik dat deed, anders had ik dit niet kunnen doen.

            Liefs Anja

          • Janneke zegt:

            Hoop echt voor jullie dat het gaat lukken!
            Dat hij met je meedenkt en dat de relatie het hem waard is om voor te knokken.
            Ongeacht of hij adhd heeft of niet, er zijn teveel spanningen in jullie relatie.
            Het beste is daarover te praten met iemand die als mediator kan fungeren, om zo het gesprek in goede banen te leiden, zodat jullie allebei het gevoel krijgen gehoord te worden door de ander.
            Succes en ben benieuwd,
            groetjes,
            Janneke

          • Ik ook! Hou je op de hoogte.
            Gr. Anja

  101. Tessa zegt:

    Hoi Allemaal,
    Ik heb een vraag. Even in het “kort” 😉 mijn situatie. sinds 3 maanden heb ik iemand leren kennen met ADHD. Alles wat ik hier lees is ook ontzettend herkenbaar. In eerste instantie dacht ik dat hij mij niet serieus nam en een spelletje met mij speelde. Nu heb ik het idee dat hij angstig wordt en/of benauwd krijgt als iemand, in dit geval ik, te dichtbij komt en tegengas geeft.
    Een aantal weken geleden zei hij dat hij een relatie met mij wilde. 2 dagen daarna belde ik hem spontaan op. Hij reageerde licht geïrriteerd en zei dat het niet uitkwam en dat hij mij terug zou bellen. Dit en nog veel meer was voor mij de druppel. Ik heb hem gevraagd of hij wel zeker wist of hij een relatie met mij wilde. Vervolgens heeft hij een week lang niks van hem laten horen. Dit gaat zo af en aan. Belt wanneer het hem uitkomt en als ik in zijn ogen zeur, laat hij het even rusten en komt vervolgens terug alsof er niks aan de hand is. Gaat een paar dagen hooguit een paar weken leuk en dan zeg ik weer iets verkeerd in zijn ogen, ik zeur dan, en laat hij weer een paar dagen of een week niks van zich horen. In het begin heb ik hem ook regelmatig gebeld, maar het kwam steeds vaker voor dat hij niet opnam omdat z’n mob. op stil stond, mob stuk was etc etc. Daarnaast kwam hij ook afspraken niet na of kwam te laat. Ik heb voor mezelf besloten om hem niet meer te bellen, omdat ik geen zin heb in weer een teleurstelling en ook geen zin heb om alleen maar naar zijn pijpen te dansen. Herkennen jullie dit? Is dit typerend voor iemand met ADHD? Groet Tessa

    • janneke zegt:

      Hoi Tessa,

      Ik herken dit niet bij mijn man. (adhd)
      Bekend is wel dat bij adhd vaak (meer bij mannen dan vrouwen) ook sprake is van gedragsstoornissen, angst- en stemmingsstoornissen.
      Maar los van dit alles, adhd of niet, als iemand, wie dan ook, op deze manier met mij omgaat, is het snel gedaan!
      Wat is er zo aantrekkelijk aan hem dat je al deze moeite doet?
      Als hij je al niet serieus neemt als er niet eens sprake is van een relatie, wat verwacht je dan dat er gebeurt als je bij hem intrekt?
      Dat hij verandert in iemand waar je wel mee overweg kan?
      Ben je zo verliefd of heb je medelijden?
      Ga eens bij jezelf na wat je drijft, als het op hem aankomt.
      En heel misschien wel: bezint eer je begint…

      Janneke

      • janneke zegt:

        Nog even ter aanvulling:
        toen mijn man en ik verliefd op elkaar werden (36 jaar geleden) vergat hij geen enkele afspraak.
        Hij spijbelde zelfs van school om nog vaker bij me te kunnen zijn.
        Nog steeds als ik hem bel of nodig heb, is hij er voor me. En hij neemt me serieus, ook al heeft hij er niet altijd zijn hoofd bij of wordt hij opgeslokt door de drukte van zijn werk.
        Ik zou me heel ongelukkig voelen als dat niet het geval zou zijn.

        Janneke

  102. Hallo Tessa
    Ja dat kan zeker. Mijn man heeft ook z’n stekels snel omhoog staan. Ook al vraag je iets normaals, dan nog reageert hij boos, het komt dan te dicht bij.
    Hat zal van je vriend ook zeker een verdedigings systeem zijn, hij laat niemand te dicht bij, want dan moet hij voelen en dat kan hij niet. Dat heeft hij waarschijnlijk niet geleerd of heeft heel veel meegemaakt waardoor hij zich afsluit.

    Gr. Anja

  103. hallo mensen ik had een ex met adhd.nu heb ik wat vragen is het normaal wij hadden aankomende zaterdag 9 maanden relatie maar het is van uit zijn kant wel 10 tot 15 x uit geweest we hadden altyd lol is het normaal of hoort dat bij een persoon met adhd hij heefd veel mee gemaakt met zijn ex + ex vrouw hij zegt dat ik hem heb misbruikt wie kan mij zeggen hoe ik hem bewijs dat ik niet zijn exen ben en dat ik hem nooit heb misbruikt en gebruikt en weet iemand ook hoe ik hem weer terug krijg wand hij zrgt om mij nu exstra pijn te doen dat ie een ander heefd maar daar geloofd niemand wand heel toevallig is het een vrouw die ook 36 is en die geen kinderen hebt en ik wel en zei heefd auto+ baan + huis ik heb wel huis jammer genoeg geen auto en een baan ik vind het heel toevallig.hoe krijg je hem zo ver dat hij mij gaat geloven en mij gaat vergeven en vertrouwen en hoe lang moet ik hem met rust laten en mensen met adhd hoe houden ze van hun partner en gaan ze hun ook missen en smsen wie kan mij helpen hou van hem hij is net 45 geworden ik ging bijna 9 maanden met hem om wie kan mij tips en advies geven graag na mamasengeltjes@hotmail.com hoop op goeie waardevolle advies en tips graag met spoed ik wacht op jullie email

  104. nog wat vraagjes over mij ex waar om smst hij mij altyd met rare woorden haat hij mij echt of heefd het met adhd te maken hij doet mij qwa sms veel pijn en wil niet luisteren of mijn excuus aanvaren hoe berijk ik hem zo dat hij mij vergeefd en wij door gaan met onze relatie ik heb ook mijn fouten hij heefd hekel aan zeuren en te veel smsen en benauwdgevoel geven dat is mijn fout hebben jullie tips hoe ik hem terug krijg wat moet ik zeggen tegen hem qwa sms zo dra hij mij wel gaat begrijpen hoe moet ik met hem om gaan plies wie wil me tips geven en advies wat ik wel en niet kan doen hoop op goeie advies dankjewel alvast graag na mamasengeltjes@hotmail.com + hoe krijgt hij vertrouwen weer terug in mij en zijn boosheid over mij kwijd hoe krijg ik weer contackt met hem

  105. Janneke zegt:

    Annechien,

    Je zegt zijn vertrouwen niet beschaamd te hebben. Hij vertrouwt blijkbaar niemand.
    Mensen uit het verleden niet en mensen die nu op zijn pad komen niet.
    Hoe moet ik jou gaan vertellen hoe HIJ moet gaan vertrouwen?
    In feite heb jij geen probleem, maar heb je een probleem dat hij een probleem heeft.
    Laat het probleem bij wie het is en maak er jouw probleem niet van.
    Jij kan hem niet veranderen in iets wat jij liever zou willen. Al wil je niets liever dan dat, je kan alleen jezelf veranderen.
    Als hij vindt dat zijn waarheid klopt, kan jij op zijn deur beuken wat je wilt, maar hij zal niet open doen. Zo simpel is het.
    En natuurlijk is het niet simpel: ik lees een stukje van iemand die wanhopig over komt, die smoorverliefd is en een enorme angst heeft deze man kwijt te raken/ los te moeten laten.
    ADHD is niet altijd een verklaring voor hoe iemand doet of is. Onder adhd valt een aandachtstekortstoornis, hyperactiviteit en impulsiviteit.
    ADHD kan gepaard gaan met andere stoornissen, zoals vormen van autisme en persoonlijkheidsstoornissen. Dus het kan complexer zijn dan alleen adhd.
    Hou dat in je achterhoofd.
    In jouw plaats zou ik afstand nemen, voorlopig laten rusten, hoe moeilijk dat ook is op dit moment.
    Zoek steun bij familie/ vrienden-vriendinnen nu je het moeilijk hebt.
    Dat is volgens mij het beste wat je op dit moment kan doen.
    Ik snap dat dit niet het antwoord is wat je wilt.
    Maar ik denk dat hoe meer jij aan hem trekt, hoe meer hij zich zal afzetten.
    Persoonlijk geef ik jullie relatie niet veel hoop als ik lees wat jij schrijft.
    Probeer je aandacht te verzetten naar dingen in je leven die wel positief zijn en die jou helpen hierdoor te komen.
    Verliefdheid gaat over, echt! (Al lijkt het nu van niet)

    Heel veel sterkte,
    Janneke

    Heel veel sterkte

  106. Janneke zegt:

    Nog een aanvulling:
    Het lijkt mij een man met bindingsangst.
    Zo gauw als hij zich op een of andere manier geclaimd voelt, raakt hij in paniek en schopt om zich heen om vrij te komen.
    Maakt niet uit wat hij op dat moment doet of zegt of kapot maakt, als hij maar weer vrij is.
    Zie het als iemand die je te stijf omarmt, die gaat ook vechten op alle mogelijke manieren om los te komen.
    En om het zichtbaar te maken dat hij vrij is, plaatst hij gewoon een ander op jouw plekje.
    Die, als die persoon weer te dicht bij komt, ook exit mag, op naar de volgende!
    Wat ook een trek is bij ADHD, is de snelle verveling, een relatie is op een gegeven moment vertrouwd en daardoor “saai”.
    Tijd voor nieuwe ontdekkingen en spanningen.
    Maar bij deze meneer krijg ik een sterk gevoel van angst om te binden uit een angst om verlaten te worden. Als je zorgt dat je wegkomt, kan je ook niet verlaten worden, want je houdt ten alle tijden de touwtjes in handen.
    Annechien, je lijkt mij iemand die zichzelf helemaal geeft en opoffert in een relatie.
    Dan geef je die ander wel erg veel macht!
    Ga goed zorgen voor Annechien!
    Gewoon omdat die dat verdient en nodig heeft.
    Nogmaals sterkte,
    Janneke

  107. Zo, ik ga binnenkort weer aan het werk. Zojuist mijn ex-vriendin gesproken die ook op het werk rond loopt, het gesprek was echt vervelend. Gisteren stuurde ik een whatsapp naar haar om te vertellen dat ik binnenkort weer aan de slag ging, met de vraag of ik haar kort even kon bellen. Ik kreeg alleen maar terug “dat komt nu even niet zo goed uit. Heb een lange dag gehad en ga zo slapen” Dit alles om kwart voor tien ’s avonds. Ik stelde haar gerust dat het geen heftig gesprek zou worden, gewoon even bijpraten voor een relaxtere sfeer op de werkvloer. Toen kreeg ik weer terug dat ze dat niet zag zitten, dat het op een ander moment moest. Dat ze een lange dag had gehad en op was. Ik vond dit echt onbegrijpelijk, dat je zo reageert naar mij, als ik ziek ben geweest en echt niet de gemakkelijkste tijd achter de rug heb waar ik godzijdank goed van herstel. Ik sprak mijn verbazing uit over de lauwe reactie op zo’n goedbedoeld initiatief, naar iemand die 2,5 maand ziek is geweest. Toen kreeg ik ongeveer alleen terug dat ze gewoon ging slapen. Toen maar weer de volwassen persoon geweest, gestuurd dat ik alleen had willen bellen om goede reis te wensen (ze gaat paar maanden naar buitenland voor onderzok), het verleden wilde afsluiten en normaal als collega’s met elkaar wil omgaan.

    Vandaag haar alsnog aan de lijn gehad, na weer stroef bericht van haar kant. Eigenlijk al geen zin meer om haar te spreken, maar dacht “het kan maar achter de rug zijn”. Weer ergernis ingeslikt. Verteld aan haar dat het goed gaat, ik blij ben met muziek (binnenkort misschien nummer uitgeven, overleg met belangrijke producer was enthousiast!) en weer aan de slag wil. Vroeg hoe het met haar ging, allemaal heel vlak “ja, goed hoor”. Ze was zeer afstandelijk, vroeg alleen of ik weer op dezelfde afdeling als zij kwam. Dat ze naar besprekingen zou gaan waar ik ook kwam, dat het haar niks uitmaakte wat ik daarvan vond, dat moest gewoon maar kunnen. Weer kalm op gereageerd. Het gesprek sloot ik nog volwassen af met dat ik het verleden wilde laten voor wat het was, dat een behandelde ADHD niet “het verschil” had gemaakt voor onze relatie waardoor het had gewerkt (wat ik ook denk, ondanks dat ik vreemd genoeg soms nog steeds gevoelens heb voor haar). Daarop stemde ze in en kreeg ik een snerende verwijzing naar onze whatsapps van gister, dat ze vond dat het daar wel duidelijk ook bleek. Toen ik zei dat dat niet helemaal hetzelfde voor mij was, aangezien ik ziek was geweest en alleen mijn nek uitstak voor een relaxtere, zo normaal mogelijke, professionele omgang, en daarop na 2.5 maand ziek zijn zo’n lauwe reactie kreeg van haar. Maar dat ik het misschien anders had begrepen dan ze bedoelde, dat het anders overkwam dan ze had bedoeld(ook lijmend bedoeld). Hierop kreeg ik nog even een sneer van haar dat dit toch echt aan mij lag, dat haar vrienden nooit zo van haar zouden eisen dat ze direct een telefoongesprek met ze ging voeren… Ik was echt stomverbaasd dat ze deze vergelijking maakte, ik zei dat het toch iets anders is of je vrienden hebt die je dagelijks spreekt (wat wij twee absoluut niet zijn), of dat je ex die een tijd ziek is geweest, door een dal ging, goedbedoeld je luchtig benadert om de vrede te bewaren, om die als een lastige vlieg van je af te slaan. Toen sloten we het gesprek maar af. Ja, tot volgende week.

    Ik baal dat ze zo ontzettend truttig reageert met zo’n territoriumgedrag, waar ze allemaal wel niet zal zijn op werk, ongeacht of ik dat wil, ja of nee. En de enorme lauwe reactie op mijn verhaal over de muziek. Volgens mij is ze gewoon echt ongelukkig en gunt ze mijn geluk niet. Het feit dat het voorbij is, wil toch niet zeggen dat je je zo belachelijk moet gedragen naar elkaar? Dat je elkaar dan maar alles misgunt? Ik heb spontaan minder zin om weer te gaan werken, ben beledigd door de onvolwassenheid waarmee ze me bejegent. Waarom gedraagt ze zich zo? En hoe moet ik hiermee omgaan? Want ik word ook kwaad bij de gedachte dat ik dit soort bitterheid en valsheid maar moet accepteren, als je collega’s bent heb je je gewoon te gedragen vind ik. Energievreter dit!

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Gijs,
      Top dat jij je van jou kant opensteld ! maar zij heeft de afgelopen periode een negatieve tijd met jou meegemaakt. dus enthousiast zal zij niet worden eerder geirriteerd. ( wat wil hij nu weer ….) laat het voor dit moment rusten. vrouwen hebben tijd nodig om dingen te verwerken en alles een plekje te geven. een periode die jij op jou manier achter je wil laten maar ook met respect met haar om wil gaan. getuigd van een mooi groei proces. zij is nu nog niet zo ver. en naarmate te tijd verstrijkt en iedereen weer in balans komt is het op een gegeven moment ruimte voor een gesprek. maar als zij afhoudend blijft zit er niets anders op om dat te accepteren , jij weet van jezelf dat je een andere weg bent ingeslagen…..

      let it be….

      sterkte Lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

  108. Hallo Gijs,

    Ik zou dit niet persoonlijk opvatten. Zij heeft er blijkbaar moeite mee dat jij er Gied mee om kan gaan en de draad weer op pakt. Blijf bij jezelf, vertrouw op je eigen kunnen. Je kunt het, dat weet ik zeker.

    Gr. Anja

  109. Onze relatie heeft inderdaad niet gewerkt, dat was voor ons beiden vervelend natuurlijk. Ik vind het vooral beneden alle peil om mij, nadat ik ben uitgevallen door een verkeerde diagnose en behandeling, de les te gaan lezen over je iemand dient te bejegenen. Ik heb eerst namelijk een SSRI gekregen wat nu dus totaal verkeerd middel blijkt, aangezien het bij mij onrust verergert en slaapstoornis geeft en ik bovenal geen paniek/angststoornis heb. Ondanks dat frustrerende feit (eerdere diagnose had hoop ellende kunnen voorkomen) laat ik me nu van m’n beste kant zien door haar het beste te wensen. Veel volwassener dan dit wordt het niet! En dan ga je mij na de kutste 2,5 maand van m’n leven vertellen dat je een lange dag hebt gehad en zo wil slapen, als ik je weer voor de eerste keer spreek met duidelijk goede intenties? En uitleggen dat ik echt heel veeleisend ben, aangezien ik niet direct haar met rust laat
    zoals haar vrienden?! Het gaat mij hier niet om het feit dat het niet zo goed uitkwam, dat kan altijd. Het gaat mij om de toon waar ik van word bediend. En het volstrekt oneerlijke en onredelijke vooruitzicht dat ik haar gedrag maar moet slikken. Ze gaat echt ver over de grens in deze.

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,
      Het gevoel dat ik krijg bij het lezen van wat je vertelt en ervaart, is dat ze afstand en ruimte wil.
      Ook krijg ik het gevoel dat het voor haar een afgesloten hoofdstuk is en dat ze verder niet meer dan noodzakelijk contact met je wil.
      Met andere woorden: nergens zie of lees ik iets waaruit zou moeten blijken dat ze nog gevoelens voor je heeft.
      Uit haar reacties spreekt geen liefde, mededogen of invoelingsvermogen, alleen maar : laat me met rust!
      Andersom lees en voel ik die gevoelens wel.
      Zoals je het beschrijft, daaruit gutst een hele grote brok emotie; boosheid, verwardheid over hoe ze reageert, aan de ene kant willen afsluiten, aan de andere kant: ” hoor en zie mij” en dat doet zij vervolgens niet, in ieder geval niet op de manier die jij hoopt en verwacht.
      Het lijkt mij een hele moeilijke situatie in dit geval, elkaar regelmatig te moeten tegenkomen op het werk….
      Gijs, in ratio heb je het gevoel los van haar te zijn na alles wat er gebeurd is, maar emotioneel lijkt het volgens mij nog op een mallemolen bij jou van binnen.
      Je leven heb je weer aardig op de rails, je gevoelsleven lijkt daar wat langer voor nodig te hebben.
      Wat ik zou doen in jouw plaats is denk ik echt afstand nemen, op geen enkele wijze verder de komende tijd contact zoeken over wat dan ook.
      Ik heb sterk het gevoel dat, als je dat namelijk niet doet, zij zich steeds meer tegen je af zal zetten en dat ze jou van zich af zal duwen/ stoten in steeds grovere manieren van zeggen en doen.
      Doe jezelf niet meer pijn dan je al hebt.
      Trek je hieruit terug en richt je op mensen en zaken die jou positiever in het leven laten staan en waar je weer blij van wordt.
      Want dat heb je harder nodig dan deze ellende opzoeken.
      Heel veel sterkte, Gijs,
      Janneke

  110. Het klopt wat je zegt, gevoelsmatig ben ik nog helemaal niet op de rails. Juist ook door hoe ze eerder deed. Ze stuurde juist de afgelopen tijd meerdere mails om haar betrokkenheid te laten zien. En zei bijvoorbeeld heel recent daarin dat ze heel benieuwd was hoe de ritalin precies werkte, wat voor verschil dat maakte met emotie, maar dat een gesprek haar daarvoor geschikter leek. Dat ze echt blij was dat het beter ging etc. Daarop heb ik juist telkens wat afstand gehouden, niet meteen gereageerd en me niet kwetsbaar opgesteld. Het lijkt na dat whatsapp-gesprek weer helemaal omgeslagen bij haar.

    Ik ben juist degene die vanaf moment één opperde om elkaar met rust te laten. Zij doorbrak die radiostilte herhaaldelijk, telkens heb ik daar ondanks mijn hevige ergernis volwassen op gereageerd in plaats van zo gebeten zoals zij nu doet. Het voelt allemaal als stank voor dank. En ik erger me aan haar beschuldigende toon, dat heb ik echt niet verdiend. Ik kan me echt kwaad maken over haar onvolwassen emotionele territoriumgedrag (wat waarschijnlijk weer gespannenheid is, ook vermoeiend…), dit maakt voor mij normaal functioneren op werk echt lastig, met zo’n hysterisch persoon in de buurt. Ik hoef geen warm welkom, maar je normaal gedragen is het minste wat je kunt doen. Ja, zoals ze doet, doet me enorm pijn. En ik kan het maar weer slikken, moet de verstandigste zijn van de twee…

  111. janneke zegt:

    Ik snap je boosheid, Gijs, maar je bereikt haar er niet mee en je verandert de situatie er op dit moment niet mee.
    Je wordt alleen maar steeds bozer doordat je je eigenlijk heel verraden, verdrietig en afgewezen/ miskend voelt.
    Ik weet niet wat de reden is dat ze nu op deze manier reageert, maar ik zou op dit moment het er maar even helemaal bij laten.
    Heb je niks wat voor afleiding zorgt en waarbij je je boosheid wat kwijt kan?
    Liefst iets waarbij je lichaam in beweging moet komen, want je zit nu veel te veel in je hoofd.
    Ik weet zeker dat je daar baat bij zal hebben op dit moment, je raakt je agressie wat kwijt, je schudt je emoties letterlijk van je af, omdat je je op je lijf moet richten, je maakt je hoofd wat leger/ lichter.
    Mijn man gaat altijd fietsen als hij in zo’n flow zit (racefiets), komt ie altijd stukken opgewekter weer thuis. Hij fietst het letterlijk van zich af. Ik hoop dat jij ook zo’n uitlaadklep hebt.
    Sterkte, Gijs
    Janneke

  112. Ik probeer de woede naast me neer te leggen, maar het lukt niet. Met de medicijnen nu krijg ik hartritmestoornissen waardoor ik me niet echt kan inspannen. Ik voel mezelf behoorlijk depressief worden. Lastig als je je frustratie niet kwijt kan… Ik weet in ieder geval dat elke vorm van contact met m’n ex tot frustratie zal leiden. Zie nu torenhoog op tegen weer aan de slag gaan, kan heel slecht tegen zo’n hele slechte sfeer. Snap dat het even niet anders is, maar vind het echt lastig hierin te berusten.

    • janneke zegt:

      Gijs, kan het niet zo zijn dat je woede vooral voort komt uit het feit dat je, nadat alles geescaleerd is, zo ongelooflijk je best hebt gedaan uit te zoeken wat er met je aan de hand is en er aan te werken?
      Dat je, toen duidelijk werd dat je adhd hebt, je schouders eronder hebt gezet, je met goede moed verder bent gegaan (positief op de toekomst gericht) en dat je hoopte en dacht dat zij vanaf een afstandje zou kunnen waarnemen en voelen dat je jezelf nu beter kent, beter in je vel gaat zitten en je leven beter op de rails gaat krijgen door alle puzzelstukjes die nu op zijn plaats zijn gevallen?
      Dat je hoopte dat zij, doordat ze dit toch mee kreeg, haar hand over het hart zou strijken en jou een nieuwe kans zou geven, misschien niet meteen maar over een tijdje?
      Dat je je nu ongelooflijk afgewezen en tekort gedaan voelt na alle inspanningen die je de laatste tijd geleverd hebt?
      En daarnaast ook nog eens haar speelbal: ondanks dat je ruimte en tijd vraagt, toch interesse lijken te tonen en op het moment dat het er voor jou op aankomt ineens terugtrekken/ afstandelijk zijn en jou van zich af trappen?
      Het is maar de vraag of je hartritmestoornissen komen door je medicatie of door het feit dat jij je zo op je hart getrapt voelt…..
      In plaats van sporten, als dat nu niet gaat, kan je ook rustiger worden van meditatie en/of yoga.
      Zowel mijn man als zoon hebben er veel baat bij.
      Misschien zijn er mensen in je omgeving die daar ook ervaring mee hebben of het beoefenen.
      Meditatie leert je los te laten zonder los te laten; er komt meer evenwicht in je gevoelsleven.
      Wat misschien ook helpt: zet al dit negatieve om in iets creatiefs: maak een lied over wat je hebt meegemaakt/ nog meemaakt en waar je doorheen gaat!
      Schrijf het letterlijk van je af!
      Succes en sterkte, Gijs!
      Liefs,
      Janneke

  113. Wat vervelend voor je, ik snap hoe je je moet voelen.
    Ik kan zelf ook niet tegen een negatieve sfeer, dat haalt me compleet onderuit
    En kan dan dagen duren voor ik er weer ben. Ik heb geen ADHD maar ben HSPer
    Het beste is loslaten en je niet laten meeslepen in het negatieve.
    Til jezelf er uit en ga er voor, je bent het waard
    Gr. Anja

  114. jeroen zegt:

    Hoi Gijs,

    Kin omhoog kerel en heb geloof in jezelf !!!! Ik ervaar echt precies hetzelfde als jou momenteel, echt precies hetzelfde…. Ik heb haar enorm proberen te overtuigen van mijn gelijk en dat heeft mij alles gekost samen met de volledige ontsporing … echt alles… ze verklaren me volledig voor gek, maar zoals gewoonlijk heb ik helaas weer eens helemaal gelijk met betrekking op letterlijk alles ! 😛

    Bij mij gaat het ook gewoon erg moeizaam, puur omdat ik zielsveel van haar hou, iedere dag aan haar denk en ondanks alles nog steeds heel veel geloof in haar heb en heb nog steeds heel veel moed heb voor de toekomst… De concerta en de manier van aanpak laten mij me echt heel erg goed en positief gestemd blijven, merkte na 2 dagen het verschil al in stemming , maar ondanks dit alles ben ik kapot van binnen door het gemis aan haar, mijn lieverds en onze droom…. Vooral nu ik EXACT weet hoe dit heeft kunnen gebeuren, hoe het zover heeft kunnen komen en hoe hard ik hier mee bezig ben… Trots ben ik op mezelf door mijn manier van aanpakken, en superblij dat ik eindelijk weet hoe het zit en hiermee om leer gaan ! de toekomst word alleen maar mooier, gesterkt door deze wetenschap en ontdekking 😀

    Morgen is het 3 maand geleden dat we uit elkaar en 4 dagen sinds ik alles echt en officieel verloren ben… Toch wanneer ik aan haar denk en aan onze 2 lieverds word ik blij en voel ik me heel erg opgewekt en vrolijk maar het moment dat het besef weer optreed dat het er niet meer is en misschien nooit meer zal zijn ga ik door de grond en is het weer mis… Ook wanneer ik me hiermee bezig hou slaat de gedachten gang even op hol en moet ik echt even de rem hanteren….. Nogmaals ik ben en blijf ondanks dit alles enorm positief en heb echt enorm veel geloof in haar…. 🙂 Maar ik ga niet eeuwig wachten en ga absoluut niet bij de pakken neerzitten, probeer zoveel mogelijk de draad weer volledig op te pakken al gaat dat moeizaam door alles wat recent nog gebeurt is en nog staat te gebeuren.

    Wat ik enorm jammer en simpelweg triest vind, en dat zullen meer mensen hier ervaren, is dat wanneer andere mensen over je oordelen dat doen aan de hand van gebeurtenissen en het allemaal afschrijven op karakter. Je word omschreven als gek, als een monster of als een enorme klootzak, egoist en ga zo maar door, terwijl ze heel erg goed weten hoe je daadwerkelijk bent ! Voor mijzelf is de verdieping in dit onderwerp een verademing, geeft hele ruime en praktische inzichten en verklaart voor mij persoonlijk letterlijk mijn hele leven tot nu toe…

    Als de mensen die zo graag over je oordelen eens hun gezonde verstand zouden gebruiken en eens de moed zouden tonen om zich hierin te verdiepen dan zouden ze het RECHT hebben om te oordelen over alles !!! Heerlijk is het waarschijnlijk voor ze om lekker te lopen zeiken, lekker negatief te doen en je belachelijk maken, zichzelf laten meeslepen door anderen en gewoon doordraaien in het negatieve. Ik heb mezelf momenteel een bepaalde mening gevormd over dat soort mensen en het lijkt me beter deze maar even verder voor me te houden… 😛

    Gijs geloof me, zoals jij bezig bent heb ik in ieder geval heel veel geloof in jou en ondanks je liefde voor haar hoop ik ook dat jij hiermee om leert gaan… Allebei zullen we onze weg hierin vinden en ik hoop ook echt voor je dat het goed gaat komen en je weg vind !

    Even terug te komen op het topic :

    de gebruiksaanwijzing bied mij en mijn omgeving veel praktische inzichten en ik zie het echt als een hulpmiddel…. wou dat ik deze 5.5 jaar terug al had kunnen overhandigen..

    Fijn weekend allemaal en houd de moed hoog !!!!!

    Groetjes Jeroen

  115. Dank voor jullie steunende woorden! Hoe meer afstand ik krijg van het gesprek, des te meer ik ook het idee dat er misverstanden speelden waardoor het niet lekker liep. Toch ga ik het maar even laten rusten. Bij de gemiddelde persoon waar je normaal mee omgaat leiden misverstanden niet tot zulke heftige reacties, het is nog veel te beladen. Bij een boos persoon moet je niet rekenen op begrip, die kun je beter laten… Dat geldt nu voor ons beiden.

    En inderdaad Jeroen, vermoeiend al dat onbegrip! Veel mensen denken dat je met de diagnose ADHD jezelf er gemakkelijk vanaf probeert te maken, maar dat je in feite gewoon te lui bent om even normaal te doen. Zo zal het in veel gevallen zijn helaas.

    • jeroen zegt:

      En zo is het maar net gijs !

      Laat de mensen maar oppervlakkig zijn als ze denken dat ze het bij het rechte eind hebben, laat ze maar denken, wij weten wel beter ! Vooral het leren omgaan met alles en het ontdekken van feiten doet mijn mening over deze aandoening helemaal veranderen. Eerder zag ik het als een last, omdat toch veel dingen anders verlopen zijn als je zou willen, momenteel begin ik het met de dag meer en meer als verlengstuk van mijn persoon te zien en vooral de positieve dingen en grappige feiten doen mij toch positief stemmen ! Wanneer je straks zelf weet hoe dit te hanteren kan het leven alleen maar mooier worden toch ? Voor mij is en blijft dit de openbaring van mijn leven, en vooral als ik rustig ben verbaas ik me echt met het moment meer en meer !

      Gijs zie het zo, dit probeer ik mezelf ook voor ogen te nemen, als je grote liefde je niet meer wil vanwege jouw persoonlijkheid, met alle positieve en negatieve eigenschappen, of vanwege het feit dat je straks een tabletje neemt om rustig te zijn en een beter mens te worden, word het straks HAAR verlies, vooral wanneer jij weet hoe je ermee om kunt leren gaan en erkent wat je valkuilen zijn geweest en deze vanaf nu altijd helder voor ogen weet te houden en deze weet te mijden !

      Probeer jezelf maar eens voor te stellen hoe goed, interessant en leuk je leven gaat worden met deze wetenschap, een manier te vinden om er mee om te gaan en jezelf te controleren, je negatieve kanten naar de achtergrond weet te drukken en uiteindelijk je positieve eigenschappen maximaal weet uit te buiten ? probeer je maar eens voor te stellen hoe ver jij het gaat schoppen in jouw vakgebied, de medische wetenschap!! Ik zet er geld op in dat er nu een hele grote grijns op je gezicht naar voren komt !!!!

      Ik weet niet exact meer wat ze jou momenteel voorgeschreven hebben, maar de bijwerkingen van Concerta zijn mij te heftig, of dit nou komt door de dosering of dat het komt door gewenning, ben bang dat het voor mij niet het juiste middel is, maar dat gaat vanmiddag wel blijken.

      Kop op kerel, je bent een absolute topper !!!

      Groeten Jeroen

  116. Janneke, dat heb je denk ik goed gezien. Ik voelde me miskend in mijn goede intenties, al ben ik ervan overtuigd dat het momenteel niet goed gaat met haar als ik hoor wat er bij haar allemaal speelt. Misschien reageert zij nu ineens zo afstandelijk omdat na al het contact ik ineens degene was die duidelijk aangaf alleen maar collega’s verder te willen; kort daarvoor informeerde ze nog naar van alles per mail. Het blijft speculeren, zeker bij haar, wat me op het volgende punt brengt. Gister ben ik met een maatje oa hier op luchtige wijze over gaan praten en heb er nog eens over de relatie nagedacht. Ik kon echt niet anders dan tot de conclusie komen dat zij en ik echt niet bij elkaar passen. Dit gespeculeer over wat er nu weer aan de hand is, is namelijk van alle tijden. Tijdens de relatie kon ze ineens als ik zei “lief bel je zo nog even” om kwart voor tien zeggen zonder verdere toelichting “dat hoeft niet, ik ga zo slapen”. Als ik haar later zei dat dat niet leuk was om zo bejegend te worden bij een lief berichtje en lauw overkomt als je dan zo afstandelijk doet, bleek de volgende dag na uitgebreid doorvragen, dat ze op dat moment uit haar doen was, echt een rotweek had, ongesteld was en weet ik wat allemaal. Ze zei dat dan niet aan te durven geven, omdat ze bang was dat ik haar niet leuk vond als ze even niet de supervrouw was die altijd vrolijk was. Herhaaldelijk haar gerustgesteld, goedzak die ik ben. Voor de mensen die nu denken “ze speelde toen een spelletje met je”: dat denk ik niet. Ze gaat al een tijd naar een psycholoog (2e keer van haar leven) omdat ze altijd bezig is met de mening van anderen. Ze is wel eens in tranen uitgebarsten toen ik haar voorstel afwees om stamppot te eten: na dan eerst een half uur voor zich uit gestaard te hebben zei ze ineens dan dat ze bang was dat ik haar te gewoontjes vond met haar stamppot, dat ze deep down wist dat dat niet zo was, maar dat ze toch sterk die angst voelde. Snikkend he! Ze was heel bang om naar de tandarts te gaan. Bang om met vriendinnen iets te doen, vaak zorgen over dat ze ineens aan de kant gezet zou worden, dat ze haar toch niet bleken te mogen. Zo voelt ze zich heel vaak de kleinste dingen tekort schieten en telkens bang de ander teleur te stellen of geen superindruk te maken. Punt is: ze is heel ingewikkeld, een vat met angsten, heeft zoveel tegenstrijdige niet reële drijfveren, dat ze telkens ongelukkig wordt (alhoewel ze dat ook weer ontkent, dat is haar hoofdmanier van coping, ontkennen). Is daarnaast ook helemaal niet open hierover en daarmee soms volstrekt onvoorspelbaar heel afstandelijk (dat weer uit zelfbescherming, jaja!) waardoor je nooit echt rekening met haar KUNT houden. Je wordt telkens gekwetst en krijgt achteraf de uitleg. Daar heb ik niks aan, elke keer achteraf uitleg, hoe moeilijk zij het soms ook heeft.

    Ik weet niet waarom ze nu zo doet, maar ik bedoel: dit gedrag betekent niet per definitie afwijzing in haar geval. Veel belangrijker is dat ik nu gewoon eens toe geef dat ik ongelukkig word van haar. Wil me niet altijd afvragen wat ze nu weer “echt” bedoelt (gezien het mooie weer wat ze achteraf vaak blijkt te spelen.) Ook tijdens de relatie heb ik mezelf al weggecijferd om de sfeer te boosten, etc. Ik vond mezelf echt een leuker persoon vóór haar dan nu. Zij stimuleerde mij eindeloos vaak om me als slachtoffer op te stellen, terwijl het soms beter is je schouders op te halen over zaken. Focus on the good stuff. Zoals nu.

    Dus: wat de redenen ook moge zijn, het doet er niet toe. Gister heb ik voor de allereerste keer om de hele situatie kunnen lachen over de relatie, over hoe ze stelselmatig zaken ingewikkeld maakt. Over hoe ze mij vaak als een slachtoffer behandelde om de kleinste dingen. Eindelijk lucht. Dat lachen, daar kom ik mee verder! Dat voelde goed! Daarmee kwam de oude Gijs weer terug. Ze was voor, tijdens en na onze relatie ongelukkig, ik ga nu heel veel afstand bewaren van die brok negatieve energie. Brrr. En leuke dingen doen met vrienden, de muziek etc! Niet nobel om te zeggen, maar ze barst maar.

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,

      In tegenstelling tot Jeroen moest ik echt even om je lachen toen ik die laatste regels las; je schiet van het ene uiterste in het andere!
      Praat erover met wie je wilt, luister naar de mening van anderen en trek uiteindelijk je eigen conclusies.
      Als je met een echte vriend praat en je vertelt die jouw verhaal zoals jij het ervaart, je wisselt daarover van gedachten, je luistert en staat open voor meningen, je trekt op dat moment conclusies en je komt daar op een gegeven moment op terug (je mening is veranderd, hetzelfde of bijgesteld): een echte vriend zal dat van jou accepteren, je respecteren en jou in je waarde laten.
      Welke conclusie/ mening je ook hebt en welke kant je ook op gaat of wil gaan.
      Een echte vriend zal jou door dik en dun steunen.
      Iedereen die zich jouw vriend noemt en met een oordeel klaar staat op het moment dat je hun mening en/of richtlijnen niet (meer) wil volgen, is geen ware vriend.
      Dat is voor mij een kenmerk van echte vriendschap.
      En in moeilijke tijden leer je die echt kennen, je ware vrienden! En soms zijn dat mensen waarvan je nooit had gedacht dat die ware vrienden zijn en in anderen kan je zwaar teleurgesteld worden.
      Je zit nu even in de fase waarop niets in de relatie nog goed lijkt, je ziet alleen de negatieve dingen nog.
      Op een gegeven moment komen ook de postitieve dingen weer bovendrijven en heb je het weer even zwaar.
      Dat geeft niet, het hoort bij dit proces, laat het er zijn op het moment dat het zich aandient.
      Er komt vanzelf weer een nieuw, ander moment dat genoeg heeft aan zichzelf.
      Geef het de tijd en ruimte die dit proces verdient; je rouwt om wat niet meer is op dit moment, in deze fase van je leven.
      Of jullie nu wel of niet bij elkaar passen: op dit moment voegen jullie volgens mij weinig toe aan elkaars leven omdat er wederzijds teveel problematiek is.
      Maak eerst je eigen leven en zaakjes op orde, leer jezelf en wat jij nodig hebt, kennen en kijk dan eens rustig of daar nog iemand bij past.
      Gijs, het is een heftige tijd, maar je komt er wel!
      Zeker en vast, zoals de Belgen dat zo mooi zeggen.

      Janneke

  117. jeroen zegt:

    Hoi gijs,

    Ik ben even stomverbaasd om je laatste reactie zo te lezen, jullie hebben toch ook al heel lang een relatie gehad ? Het feit dat je er nu zo over denkt schokt me, want er is een hele lange tijd aan vooraf gegaan dat je smoorverliefd op haar was en ondanks alles in mijn ogen dat nog bent en verschrikkelijk veel om haar geeft ondanks haar en jouw tekortkomingen. Mijn ex partner roept hetzelfde als jij nu doet, maar zij is in mij uitermate teleur gesteld en draaft volledig door in het negatieve. Maar ze weet heel goed dat het jaren lang allemaal anders is geweest en heeft zelfs na onze breuk nog toegegeven hoeveel ze van me houd en gehouden heeft en de lieve zorgzame persoon mist ondanks dat ze nu roept dat het een “” opluchting “” is en heeft geuit dat we nooit bij elkaar hebben gepast en teveel verschillen !

    Ook ik met al mijn goede bedoelingen ben doorgedraafd en nu enorm teleurgesteld en het heeft mij ook een forse deuk bezorgd, maar ik heb de rubberen hamer met beide handen aangepakt en heb die deuk er weer uit gemept !!! Liefde maakt blind kerel, liefde is onvoorwaardelijk, en als het voor jou en haar altijd echte liefde is geweest dan zul je op den duur op deze woorden terugkomen. Heb geloof in jezelf, sta in voor wie je bent en heb geloof in de liefde !!!

    Het feit dat jullie allebei in elkaar teleurgesteld zijn is duidelijk, dat je er luchtig over hebt kunnen spreken met je maat is super, maar moet dit moet je niet verkeerd opvatten :

    Mijn persoonlijke ervaring is dat wanneer je over dit soort dingen gaat spreken met buitenstaanders niemand objectief zal zijn. je geeft zelf al aan dat het een maat van jou is en deze zal dus in de hele situatie bijna altijd oordelen naar wat jij zelf wilt horen of in jouw belang. Mensen geven heel graag een oordeel over een ander en oordelen hierbij vaak puur en alleen over gebeurtenissen of feiten. Vooral wanneer er negatieve dingen plaatsvinden/zijn gebeurd zullen mensen zich hierop blijven vastpinnen en dit laten overheersen in hun oordeel. Vooral als het mensen zijn die vanuit een persoonlijke/familie band iets hebben met de te beoordelen/oordelende persoon kun je dit simpelweg niet als objectief beschouwen !!! Mensen die zo snel een oordeel kunnen vellen zijn oppervlakkig en benaderen het van 1 kant, puur en alleen omdat ze niet alle feiten kennen !

    ik zie zelf het passen van mensen bij elkaar als 2 magneten ( pure wetenschap). In de praktijk zal dit niet altijd juist blijken, maar mijn mening hierover klopt in ieder geval voor mij persoonlijk helemaal 😀

    + en + = +
    – en – = –
    + en – = +

    Kin omhoog kerel, positief zijn en niet gaan focussen op het negatieve, maakt het er absoluut niet makkelijker op, !!!!!!

    Groeten Jeroen

  118. We hebben 4 maanden een relatie gehad, de eerste waar ik niet al verveeld raakte na 2 weken 🙂

    De relatie was echt niet geweldig, het was altijd 10 stappen extra zetten en daar soms er 1 voor terug krijgen. Ik denk dat onze situaties dus ook niet vergelijkbaar zijn, jouw lange en kennelijk leuke tijd vs. mijn korte en altijd moeizame tijd.

    Ik ben een meegaand persoon, hou graag rekening met mijn omgeving. Maar zo’n persoon als zij, daar kan ik gewoon niks mee: soms ineens die extreme afstandelijkheid als reactie op lievigheid, niet in staat zijn om je kwetsbaar op te stellen (en stamppot voorstellen al kwetsbaar vinden, maak het leven vooral nog ingewikkelder!). Ik werd er heel onzeker van, ging steeds meer op mijn tenen lopen, steeds banger om zelf gekwetst te worden, wat ook telkens gebeurde. Ik wil een open persoon die hier allemaal niet zo ingewikkeld over doet. Iemand die het gewoon zegt als het even shit gaat, dan heb je aan mij de beste, liefste, meest begripvolle persoon. En steunend! Ik verwacht van niemand dat ze altijd vrolijk zijn. Maar je kunt niet gewoon je plan maar telkens trekken uit zelfbescherming, zonder te luisteren of overleg, en verwachten dat de hele wereld jou dan op voorhand alles gaat vergeven omdat je kennelijk bang bent, zo werkt het niet! Ik probeer hier geen karaktermoord te plegen van haar persoon, ze heeft vaak namelijk echt de beste bedoelingen. Maar het is me gewoon duidelijk dat dit niet bij me past. Ik ben blij om mijn woede te erkennen en frustratie die al zo lang leefde. Dat een ander maar mooi zich gaat stuk lopen op haar. En dat is inderdaad een opluchting!

    Natuurlijk heb ik zelf niet altijd handig gereageerd, grif toegegeven. Maar ADHD of niet, met zo’n karakter valt voor mij niet goed samen te leven. Volgens mij heeft ze echt een angststoornis, daarvoor moet je echt medicijnen nemen en dan nog verandert iemands persoon niet echt met zo’n pil. Dat hoeft ook niet, het is niet langer mijn probleem namelijk.

    Dus misschien onverwacht, maar toch: de opluchting overheerst. En die kon ik goed gebruiken.

    • janneke zegt:

      Hoi Gijs,
      Vier maanden is inderdaad erg kort, dan zit je nog in de fase hevig verliefd en we leren elkaar kennen.
      De verveeldheid (neem me niet kwalijk, maar wel herkenbaar bij adhd) kan wel eens langer geduurd hebben juist door alle problemen.
      Je moest erg veel moeite doen voor haar.
      Het komt op mijn over dat ze een serieus probleem heeft, fijn voor haar dat ze hulp heeft.
      Gelukkig is er nog geen sprake van een gezin met kinderen etc, dan zou een en ander voor altijd een nasleep hebben.
      Ik blijf bij wat ik eerder zei: breng je eigen leven eerst in rustiger vaarwater en kijk dan verder wat je doet.

      groetjes,
      Janneke

  119. Zeker een ommezwaai in gedachten. Deze jongen waar ik het over heb heeft me echt door dik en dun gesteund. Is mijn allerbeste maat, spreek ik echt dagelijks. Staat altijd klaar met een glimlach. Heeft nooit een oordeel over haar uitgesproken of over mij, ook niet toen ik toen ik haar nog wilde. Denkt altijd mee, maar wel allereerst met mijn belangen.

    Ik ben blij met deze ommezwaai, want ik zie hoeveel zelfopoffering ik steeds over had voor een relatie waar ik (echt) niet zo gelukkig van werd.

    Wat de toekomst brengt weet ik niet, maar ik ben blij te constateren dat zij niet bij me past. Op naar de volgende, dat wil zeggen ná mijn herstel.

  120. jeroen zegt:

    ahh nu valt het kwartje !

    Had begrepen dat jullie al heel lang bij elkaar waren 😀 Blij moet je zijn met zulke maten, een aantal van mijn betere vrienden schrijven mijn ex-partner negatief weg , nemen het voor mij op en nu zit ik het steeds voor haar op te nemen, hoezo omgekeerde wereld 😀

    • jeroen zegt:

      Goedemiddag allemaal,

      Afgelopen avond helaas het enorm moeilijke besluit genomen om een lange email naar mijn lieve ex gestuurd om afscheid van haar te nemen en de boel een beetje proberen te gaan afsluiten op het emotionele vlak ondanks mijn enorme liefde voor haar. Ik heb haar dan ook verzocht om nooit meer contact op te nemen met mij en uit mijn buurt te blijven… tenzij ze eindelijk tot de inzichten gaat komen die ze nodig is en beseft hoeveel ik van haar hou en hoe stinkend hard ik mijn best doe 🙁 Op de email na (afwikkeling koopwoning + nuts facillteiten) heb ik haar, volledig verwijderd en geblokkeerd tot het moment dat ze zelf weer contact met mij durft op te nemen 🙁

      Ik in deze mail heel duidelijk uitgelegd hoe ik mij voel, hoe hard ik aan het vechten ben, hoe hard ik mij inzet, en hoe zwaar een ontsporing is voor een adhd er en hoe verschrikkelijk veel ellende dit met zich mee heeft gebracht… Heb haar daarbij heel duidelijk uitgelegd dat het nooit en dan ook nooit mijn bedoeling geweest is om haar te kwetsen, of pijn te doen op wat voor manier dan ook en heb nogmaals globaal uitgelegd hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren en hoe het zo vreselijk mis gelopen. Ook heb ik haar verteld hoezeer ik haar, onze lieverds, ons huisje en onze droom mis en echt helemaal kapot ben van dit alles 🙁

      Ondanks dit alles heb ik nog steeds heel veel geloof en liefde voor haar en hoop ik echt dat dit voor haar de inzichten en de rust gaat geven die ze nodig zal zijn en om het voor zichzelf een plekje te gaan geven.. Ik ben stellig van mening dat haar huidige manier van verwerking en haar aanpak niet de juiste is, en zij ook de nodige deuken zal zijn opgelopen op emotioneel en psychologisch vlak en deze niet onder ogen durft te komen en zich door toedoen van dit alles maar bij een ander in de armen stort zonder dit fatsoenlijk te kunnen gaan afsluiten en verwerken… Puur rationeel denkend weet ik dat dit gevoelsmatig en voor de verwerking niet juist is en wanneer ze het verleden onder ogen gaat komen dit nog grotere schade gaat veroorzaken. Ik hoop echt van harte dat ik er naast zit, maar helaas weet ik inmiddels wel beter… Haar omgeving en de 2 belangrijkste mensen in haar leven bieden haar gelukkig alle steun en passen volgens mij enorm goed op haar, waar ik enorm dankbaar voor ben !

      Bijna iedere keer als we in persoon contact hadden gebeurden er 2 dingen : of woede, of verdriet en eigenlijk een beetje de zelfde afstandelijkheid als wat gijs ervaarde na zijn breuk. Ik zelf heb echt enorme veel moeite met het verwerken van dit alles en kan niet snappen dat zij dit op deze manier verwerkt, terwijl ik zelf het op deze manier totaal niet kon afsluiten met het gevolg dat ik geregeld nog volledig ontspoor en wanneer ik aan haar denk bijna helemaal instort en kapot ga van verdriet. De mail van gisteravond heeft mij ook letterlijk volledig doen instorten en heb me uiteindelijk weer in slaap liggen te janken door het totale verlies van alles…

      Het op deze manier te moeten gaan afsluiten maakt mij enorm verdrietig, maar liever dit dan nog maandenlang gaan zitten wachten op haar en dit gevoelsmatig nooit te kunnen gaan verwerken… Ik weet nu dat ik er zelf alles aan heb gedaan en ben trots op mezelf dat ik ondanks alles op deze manier het probeer te gaan verwerken, er keihard mee aan de gang ben en het een plaats voor mezelf aan het geven ben….

      Nogmaals echt alles wat mis is gelopen in onze relatie kan ik zelf terugkoppelen aan de negatieve aspecten van deze aandoening. En onze verliefdheid en ons samenkomen aan alle positieve eigenschappen die dit voor mijn met zich mee brengt en de vrolijke spontane impulsieve spring in het veld die ik altijd ben geweest. Dat was mijn handelsmerk, dat is de persoon die ik in al die jaren ben geweest en dat is helaas voor een groot gedeelte ook mijn grootste valkuil geweest.

      Wanneer zij zelf nou eens de ballen had gehad mij onder ogen te komen en zichzelf eens had verdiept had ze geweten dat ik het weer eens volledig bij het juiste eind had… Alles wat ze mij verwijt , alles waar ze mij nu om haat staat gewoon volledig omschreven in de bovenkop van de topics kenmerken en symptonen en had iedere randdebiel het doen begrijpen…

      Nu de Concerta ondanks alle extreme bijwerkingen zijn werk doet, ben ik echt 180 graden rondgedraait, mensen die mij altijd goed hebben gekend, zullen mij nooit weer herkennen en zullen verbaast zijn om hoe ik nu ben. De oxazepam is bijna verleden tijd… nu teruggebouwd naar 10 mg per dag en hoop dat dit volgende week helemaal voorbij is. De eerder omschreven zware bijwerkingen kan ik nu ook verklaren. De manier van inname ! Ik nam ze s`ochtends direct op de lege maag in zonder wat te eten…. Door de bijsluiter nog eens goed te lezen zag ik mijn stomme fout en heb dit direct vandaag verandert.. en TADAAA : minimale bijwerkingen…

      letterlijk bijna alle negatieve eigenschappen die mij eerder kenmerkten merk ik bijna niets meer van…. Geen woedeaanvallen meer, geen prikkels meer en heb nog nooit zo scherp en rationeel kunnen nadenken… Ik ben rustiger, ben beheerster en tot mijn stomme verbazing schrik ik iedere keer weer en weer van antwoorden die ik nu opeens geef op vraagstellingen, niet meer zomaar alles er uit flap en mensen onderbreek . Ook de informatie verwerking, mijn goede geheugen en intelligentie op interesse gebieden laten mij me echt rot schrikken, een beetje overwelming eerlijk gezegd.

      Binnen onze eigen amateurvereniging vissers, wenden een aantal mensen zich al heel vaak naar mij toe m.b,t diverse vraagstellingen over deze hobby, en ook hierin schrik ik me letterlijk rot over de enorme kennis en feiten die naar boven komen. Wanneer ze me vragen naar een bepaald water uit onze buurt, kan ik me hem gewoon letterlijk visualiseren en weet direct waar ze het over hebben, het bodemverloop op de beoogde stek, de lokale obstakels (onder water) en de beste in te zetten techniek ?!!!!! Ook op andere interessevlakken zoals muziek, films, studie etc etc schrik ik me keer op keer helemaal rot met deze kennis…

      Echt er gaat een hele wereld voor me open en ik ben echt stomverbaasd over alle positieve eigenschappen en gemiste kansen die ik nu tegen kom 😉

      Ik zal jullie hier verder overal van op de hoogte houden, Hoop dat iedereen een mooie week tegemoet gaat en voor iedereen de zon weer gaat schijnen, hoever die ook nog weg is !

      Groetjes Jeroen

      • jeroen zegt:

        oh en gijs,

        Het is geen kier, de deur is momenteel dicht, en ik blijf gewoon even rustig wachten of er word geklopt !

  121. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi allemaal hieonder een gedichtje wat ik heb geschreven afgelopen jaar moest ik even aan denken na alles gelezen te hebben van jullie.

    WOORDEN
    Weten dat praten, je een fijn gevoel kan geven,
    Die woorden zijn mij niet altijd gegeven,
    Dit is wat ik lang niet heb geweten,
    Die woorden zijn er onverklaarbaar uitgesleten.
    Vaak schreeuwde en huilde mij gevoel van binnen,
    Maar ik wist niet met welke woorden ik moest beginnen,
    Weten dat praten over je gedachten niet eng is,
    Lange tijd was dit van mij een groot gemis,
    Bang om over mijn eigen gedachten te praten,
    Angst om die ander te kwetsen en kwijt te raken,
    Vele innelijke worstelingen heb ik moeten doorstaan,
    Om mijn vasthoudendheid te laten gaan,
    Altijd bang om de grip op de sitiuatie te verliezen,
    Niet weten welke woorden ik moet kiezen,
    Je steunt en omarmt mij in wat ik zeg,
    Niets ga jij uit de weg,
    Altijd heb jij begrip voor mij getoont,
    Die woorden heb ik vaak niet beloond,
    Vaak duwde ik je van mij af ,
    Maar ik wist niet hoe te tonen ,dat jij diegene bent om wie ik meeste gaf,
    Nooit begrepen dat dit zo kan gaan,
    Nu leef ik met een glimlach je bent het mooiste in mijn bestaan,
    Het is voor mij een enorme bevrijding om zo te kunnen leven,
    Met jou geduld en begrip heb jij mij deze ruimte gegeven,
    Je heb mij bevrijd,
    Uit mijn machteloosheid………
    Anne-Marie Sijpheer 19-08-2012

    Lieve Groet..

  122. Wat mooi Anne-Marie
    Het komt recht uit je hart, dat is te voelen.
    Fijn dat je dit zo mag ervaren, iets om dankbaar voor te zijn, want zo vanzelf sprekend is het niet
    Mijn man worstelt nog steeds met zichzelf en ziet nog veel dingen niet.
    Voor mij als HSPer erg moeilijk mee om te gaan, daar kwam het volgende gedicht van mij uit voort.

    Gewoon ergens zitten en kijken om me heen.
    Ook al ben ik het niet, toch voel ik me alleen.

    Alleen met mijn gedachten, die hun eigen kant op willen gaan.
    Gedachten die in rust en vrede willen bestaan.

    Het besef dat niemand me begrijpt, en alleen ikzelf dat kan,
    Maakt me verdrietig en leeg, het is niet anders dan.

    Oog hebben voor de ander lijkt niet meer te bestaan,
    Het is ieder voor zich en vooruit blijven gaan.

    Mild en liefdevol zijn is er meestal niet meer bij,
    alleen met mezelf voel ik me nog vrij.

    Misschien met een enkeling voel ik me verbonden.
    Als een pleister op de diepe wonden.

    Gelukkig mag ik weten dat God altijd van me houdt,
    Me kent als geen ander en me vertrouwt.

    Met al mijn pijn en mijn verdriet,
    Hij is het die mij ziet.

    • janneke zegt:

      Anja, wat een prachtig gedicht!
      Het heeft me diep geraakt.
      Ook ik worstel met mijn gevoelens.
      Ik probeer daar op mijn manier zo goed mogelijk mee om te gaan, als mens en als vrouw (van).
      Maar de pijn en de beschadiging die mij is aangedaan zit zo diep, zo diep….
      Ik kan naar mijn man kijken, weten dat dit de man is die ik getrouwd heb, die ik vertrouwd heb, meer dan wie ook in mijn leven.
      Nu kan ik soms ook naar hem kijken als van een afstand, als was het een onbekende bekende, het geeft een gevoel van vervreemding.
      Je verwoordt wat ik voel.
      Dank je wel.
      Ik geloof in een reden voor wat mij overkomen is, een leerproces.
      Maar het is een uitermate pijnlijke.
      Het heeft me gebroken.
      Ik probeer mezelf opnieuw uit te vinden en anders in de relatie te staan: beter mijn grenzen aangeven, op mijn strepen staan als wat ik voel dat moet gebeuren of niet moet gebeuren m.i. het beste is. En de eventuele confrontatie daarover aangaan.
      Ik heb nog een hele weg te gaan, want mijn man is erg standvastig als hij iets in zijn hoofd heeft, het kost me heel veel energie.
      Maar ik probeer te leren en te veranderen.
      Ik heb ooit eens ergens gelezen: buig mee met de wind, zoals riet meebuigt met de wind, dan breekt het riet niet.
      Zo probeer ik te zijn.
      Janneke

      • Graag gedaan, Janneke. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb geleerd dat ik mezelf moet zijn en blijven.
        Niet meer laten meenemen in zijn doen en laten maar doen wat voor mij belangrijk is.
        Ik heb pas gesprekken gehad met een therapeut en een dominee en dat ook tegen hem gezegd.
        Eerst voelde dat bedreigend voor hem, maar zo laat ik zien dat ik er samen met hem aan wil werken en dat je er samen voor moet gaan. Hij is daarna wel veranderd en milder geworden.
        Ik weet nu dat het helpt als je jou grenzen scherp blijft houden en aangeven, geen discussie aangaan, je zegt wat je voelt en als hij een discussie uitlokt of kwaad wordt loop ik weg, punt.
        Duidelijkheid schept ruimte.
        Een beetje wind is prima, maar voor een storm opkomt geef ik aan dat ik dat niet wil en loop weg.
        En dat werkt.
        Ik ben er heel erg sterk door geworden en dat voelt goed en geeft je moed.
        Ik hoop dat dat ook voor jou gaat werken.
        Liefs Anja

        • janneke zegt:

          Ja, dat merk ik ook steeds meer, dat duidelijkheid ruimte schept.
          En inderdaad je niet onder laten sneeuwen met argumenten waarom iets wel of niet.
          Want ik word vervolgens weer onzeker over waar ik eerst zo stellig in was en ben geneigd weer drie stappen opzij te doen om zijn opvattingen ruimte te geven.
          Om achteraf tot de conclusie te moeten komen dat ik gewoon gelijk had en we het beter niet op die manier hadden moeten doen of laten gebeuren.
          Natuurlijk kan hij ook gelijk hebben, maar dat moet je rustig uit zoeken. Zonder je onder
          (tijds-) druk te laten zetten. Ik mag erover denken, een mening vormen en die hoeft niet
          overeen te komen met die van hem.
          ik ben mijn hele leven te inschikkelijk geweest, te lief, te volgzaam, ik heb moeite met voor mezelf opkomen. Ik heb dat ook vaak uit mijn omgeving, van zus en vriendinnen te horen gekregen.
          Mijn man is meer dan eens als een op hol geslagen stoomlocomotief over mij heen gedenderd.
          Maar dat is dan ook mijn eigen “fout”.
          Dus ik werk daar nu aan. Maar het is een heel proces. Ik ben erg veranderd sinds de escalatie twee jaar geleden.
          Mijn man moet er nog steeds aan wennen dat hij met mij moet overleggen voordat hij een bepaalde (belangrijke) beslissing neemt.
          En dat heeft natuurlijk ook te maken met zijn enorme impulsiviteit. (al is die wel verminderd door de medicatie).
          Je schrijft dat je HSP hebt.
          Hoe ben jij daarachter gekomen?
          Janneke

          • Janneke, wat enorm herkenbaar! Maar iets is eigenlijk nooit fout of goed.
            Het gaat erom wat voor jou werkt. Mijn man nam ook altijd beslissingen zonder overleggen.
            Of er was een situatie die ik niet prettig vond maar van hem er niks over mocht zeggen omdat dat hem onzeker maakte. Dus ik zat zijn onzekerheid te steunen en ik voelde me er rot bij. Ik moet mijn gevoelens uiten, wat het ook is, anders gaan ze vast in mijn lijf zitten en krijg ik allerlei pijnklachten.(ben geen dag zonder pijn) ik ben dus aan mezelf gaan werken om o.a. te leren hoe ik mijn weg moet volgen en hem duidelijk kan aangeven dat het voor mij nu eenmaal zo werkt. Uiteinde accepteerde hij dat wel maar vond erg moeilijk om te zeggen tegen iemand dat ik fibromyalgie heb en dus niet a.tijd alles kan. Hij schaamde zich er voor, want het perfecte plaatje was weg, ik mocht niets mankeren. En gaat dat wel goed, maar met zijn impulsiviteit en drang om altijd iets te doen moet ik blijven zeggen wat ik wil of niet wil. Het is dus best hard werken en een extra druk die ik voor m’n rekening neem. Maat het moet. Veel mensen met fibromyalgie zijn ook HSPer. (Dat heb je niet maar dat ben je). Ik kwam er achter doordat ik net las op een fibromyalgie site bij nevenaandoeningen. Ik ben daar meer over gaan lezen en herkende alles daarin over mezelf. Heb het m’n man laten lezen en hij beaamde het meteen. Nog lastiger voor hem, maar ook voor mij. Nu zie ik het als een gave, ik kan nl heel diep voelen en kan daardoor mooie gedichten maken. Van mooie en fijne dingen kan ik intenser genieten, ook pijn voel ik natuurlijk wel dieper. Ik schaam me niet voor wie ik ben, sterker nog, ik ben trots op mezelf dat ik zover ben gekomen en mensen om me heen vinden dat ook.
            Ook ik moest door diepe dalen, maar zonder was ik nooit zover gekomen.
            Anja

  123. jeroen zegt:

    Goedemiddag allemaal,

    Afgelopen avond helaas het enorm moeilijke besluit genomen om een lange email naar mijn lieve ex gestuurd om afscheid van haar te nemen en de boel een beetje proberen te gaan afsluiten op het emotionele vlak ondanks mijn enorme liefde voor haar. Ik heb haar dan ook verzocht om nooit meer contact op te nemen met mij en uit mijn buurt te blijven… tenzij ze eindelijk tot de inzichten gaat komen die ze nodig is en beseft hoeveel ik van haar hou en hoe stinkend hard ik mijn best doe Op de email na (afwikkeling koopwoning + nuts facillteiten) heb ik haar, volledig verwijderd en geblokkeerd tot het moment dat ze zelf weer contact met mij durft op te nemen

    Ik in deze mail heel duidelijk uitgelegd hoe ik mij voel, hoe hard ik aan het vechten ben, hoe hard ik mij inzet, en hoe zwaar een ontsporing is voor een adhd er en hoe verschrikkelijk veel ellende dit met zich mee heeft gebracht… Heb haar daarbij heel duidelijk uitgelegd dat het nooit en dan ook nooit mijn bedoeling geweest is om haar te kwetsen, of pijn te doen op wat voor manier dan ook en heb nogmaals globaal uitgelegd hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren en hoe het zo vreselijk mis gelopen. Ook heb ik haar verteld hoezeer ik haar, onze lieverds, ons huisje en onze droom mis en echt helemaal kapot ben van dit alles

    Ondanks dit alles heb ik nog steeds heel veel geloof en liefde voor haar en hoop ik echt dat dit voor haar de inzichten en de rust gaat geven die ze nodig zal zijn en om het voor zichzelf een plekje te gaan geven.. Ik ben stellig van mening dat haar huidige manier van verwerking en haar aanpak niet de juiste is, en zij ook de nodige deuken zal zijn opgelopen op emotioneel en psychologisch vlak en deze niet onder ogen durft te komen en zich door toedoen van dit alles maar bij een ander in de armen stort zonder dit fatsoenlijk te kunnen gaan afsluiten en verwerken… Puur rationeel denkend weet ik dat dit gevoelsmatig en voor de verwerking niet juist is en wanneer ze het verleden onder ogen gaat komen dit nog grotere schade gaat veroorzaken. Ik hoop echt van harte dat ik er naast zit, maar helaas weet ik inmiddels wel beter… Haar omgeving en de 2 belangrijkste mensen in haar leven bieden haar gelukkig alle steun en passen volgens mij enorm goed op haar, waar ik enorm dankbaar voor ben !

    Bijna iedere keer als we in persoon contact hadden gebeurden er 2 dingen : of woede, of verdriet en eigenlijk een beetje de zelfde afstandelijkheid als wat gijs ervaarde na zijn breuk. Ik zelf heb echt enorme veel moeite met het verwerken van dit alles en kan niet snappen dat zij dit op deze manier verwerkt, terwijl ik zelf het op deze manier totaal niet kon afsluiten met het gevolg dat ik geregeld nog volledig ontspoor en wanneer ik aan haar denk bijna helemaal instort en kapot ga van verdriet. De mail van gisteravond heeft mij ook letterlijk volledig doen instorten en heb me uiteindelijk weer in slaap liggen te janken door het totale verlies van alles…

    Het op deze manier te moeten gaan afsluiten maakt mij enorm verdrietig, maar liever dit dan nog maandenlang gaan zitten wachten op haar en dit gevoelsmatig nooit te kunnen gaan verwerken… Ik weet nu dat ik er zelf alles aan heb gedaan en ben trots op mezelf dat ik ondanks alles op deze manier het probeer te gaan verwerken, er keihard mee aan de gang ben en het een plaats voor mezelf aan het geven ben….

    Nogmaals echt alles wat mis is gelopen in onze relatie kan ik zelf terugkoppelen aan de negatieve aspecten van deze aandoening. En onze verliefdheid en ons samenkomen aan alle positieve eigenschappen die dit voor mijn met zich mee brengt en de vrolijke spontane impulsieve spring in het veld die ik altijd ben geweest. Dat was mijn handelsmerk, dat is de persoon die ik in al die jaren ben geweest en dat is helaas voor een groot gedeelte ook mijn grootste valkuil geweest.

    Wanneer zij zelf nou eens de ballen had gehad mij onder ogen te komen en zichzelf eens had verdiept had ze geweten dat ik het weer eens volledig bij het juiste eind had… Alles wat ze mij verwijt , alles waar ze mij nu om haat staat gewoon volledig omschreven in de bovenkop van de topics kenmerken en symptonen en had iedere randdebiel het doen begrijpen…

    Nu de Concerta ondanks alle extreme bijwerkingen zijn werk doet, ben ik echt 180 graden rondgedraait, mensen die mij altijd goed hebben gekend, zullen mij nooit weer herkennen en zullen verbaast zijn om hoe ik nu ben. De oxazepam is bijna verleden tijd… nu teruggebouwd naar 10 mg per dag en hoop dat dit volgende week helemaal voorbij is. De eerder omschreven zware bijwerkingen kan ik nu ook verklaren. De manier van inname ! Ik nam ze s`ochtends direct op de lege maag in zonder wat te eten…. Door de bijsluiter nog eens goed te lezen zag ik mijn stomme fout en heb dit direct vandaag verandert.. en TADAAA : minimale bijwerkingen…

    letterlijk bijna alle negatieve eigenschappen die mij eerder kenmerkten merk ik bijna niets meer van…. Geen woedeaanvallen meer, geen prikkels meer en heb nog nooit zo scherp en rationeel kunnen nadenken… Ik ben rustiger, ben beheerster en tot mijn stomme verbazing schrik ik iedere keer weer en weer van antwoorden die ik nu opeens geef op vraagstellingen, niet meer zomaar alles er uit flap en mensen onderbreek . Ook de informatie verwerking, mijn goede geheugen en intelligentie op interesse gebieden laten mij me echt rot schrikken, een beetje overwelming eerlijk gezegd.

    Binnen onze eigen amateurvereniging vissers, wenden een aantal mensen zich al heel vaak naar mij toe m.b,t diverse vraagstellingen over deze hobby, en ook hierin schrik ik me letterlijk rot over de enorme kennis en feiten die naar boven komen. Wanneer ze me vragen naar een bepaald water uit onze buurt, kan ik me hem gewoon letterlijk visualiseren en weet direct waar ze het over hebben, het bodemverloop op de beoogde stek, de lokale obstakels (onder water) en de beste in te zetten techniek ?!!!!! Ook op andere interessevlakken zoals muziek, films, studie etc etc schrik ik me keer op keer helemaal rot met deze kennis…

    Echt er gaat een hele wereld voor me open en ik ben echt stomverbaasd over alle positieve eigenschappen en gemiste kansen die ik nu tegen kom

    Ik zal jullie hier verder overal van op de hoogte houden, Hoop dat iedereen een mooie week tegemoet gaat en voor iedereen de zon weer gaat schijnen, hoever die ook nog weg is !

    Groetjes Jeroen

    • janneke zegt:

      Hoi Jeroen,

      Een heel besluit, net zoals Gijs zegt.
      Knap!
      Maar pijnlijk, heel pijnlijk…
      Je kan jezelf verliezen in het je voordurend afvragen waarom ze kiest voor haar manier van met problemen in haar leven/ relaties om te gaan, maar daar zal je geen antwoord op vinden.
      Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan in het leven, zijn eigen leerproces.

      Je hebt de afgelopen jaren duidelijk een hyperfocus gehad op bepaalde zaken, dat is duidelijk.
      Altijd makkelijk, zoveel kennis.
      Mijn man wordt ook wel een wandelende encyclopedie genoemd, iedereen wil hem in het groepje als er triviant wordt gespeeld, het is griezelig hoeveel kennis hij heeft vergaard in de loop der jaren…;)
      Jeroen, het gaat goed komen met jou.
      Op dit moment heel veel sterkte gewenst,
      Janneke

      • jeroen zegt:

        dank je wel janneke, daar ben ik ook echt wel van overtuigd, voorlopig alleen maar even rust en eens even wennen aan mezelf, echt bizar dit 😀

  124. Jeroen,

    Wat een enorm besluit heb je genomen. Wat heeft ineens de doorslag gegeven? In je verhaal lees ik met name de herkenbare gevoelens van miskendheid. Heel voorstelbaar als je je zo voelt natuurlijk. In je vorige posts lees ik telkens de hoop, de deur op een kier bij jou. Je overtuigt mij direct van de grote veranderingen die je ervaart met medicijnen. Zij wendt echter ondertussen haar blik af. Je probeert in je frustratie telkens een sleutel te zoeken om “het” weer goed te maken, door haar te laten zien hoe jij je voelt. Je stelt je herhaaldelijk zeer kwetsbaar op en krijgt ook dan herhaaldelijk de deksel op je neus, heel pijnlijk. Met jouw vechtersmentaliteit ga je vervolgens nog harder aan de slag, klaar voor de volgende ronde, voor de volgende teleurstelling. Zij duwt zich nog harder van je af.

    Zo’n vechtersmentaliteit kan je in het leven ver brengen, volgens mij is het een beetje ADHD-eigen. Maar hier helpt vechten denk ik niet – ikzelf vind dat het allermoeilijkste om te horen, maar het is wel zo soms. Sprekend voor mezelf: ik was het afgelopen weekend boos, om van alles. Iemand hoorde me aan, zei me te begrijpen, liet me afkoelen. En zei daarna tegen me: “Zo Gijs, nu ben je een beetje afgekoeld. Jij bent duidelijk in wat je wil en vecht daarvoor, petje af, maar de wereld gaat zich niet telkens daaraan aanpassen. Dat wetende, vraag je dan af wat erger is: blijven hangen in je woede met alleen nog maar extra schade als gevolg – in de eerste plaats voor jezelf – of met je laatste greintje verstand plannen de strijd opgeven en werken aan een oplossing? Dit heeft mij met de benen op de grond gezet.

    Ik vond troost in een artikel van Bas Heijne, over hoe ieder zijn eigen manier van emoties verwerken heeft: http://www.nrc.nl/heijne/2013/05/26/kaarsjes-branden/
    Hij verwoordt mooi en begrijpelijk hoe we elkaar soms de regels proberen voor te schrijven, hoe de ander het beste met verdriet zijn om MOET gaan. En zegt “Ieder op zijn eigen manier. Het is zo al moeilijk genoeg.”

    Toen ik je post net las, heb ik vijf keer hardop “goed zo” gezegd. Vind het enorme klasse. Je houdt de eer aan jezelf en stopt met praten tegen dovemansoren. Je erkent je frustratie en woede, die je niet voor niets voelt, dat is niet puur omdat je ADHD hebt! Dat is een symptoom, het maakt duidelijk dat jij absoluut niet te spreken bent over hoe dingen gaan.

    Sterkte de komende tijd.

    • jeroen zegt:

      hoi gijs,

      De ommezwaai in alles kan ik heel simpel verklaren : het miskent voelen in alles, het niet accepteren van de geboden informatie, en het niet in gesprek of onder ogen willen komen van mij… Je weet inmiddels dat ik kapot ben van verdriet en de grootste moeite heb met alles en gewoonweg knoeperhard voor haar en mijzelf aan het vechten ben, maar het miskende gevoel, en haar manier van aanpak doen mij teveel pijn en zorgen voor alleen maar teleurstelling na teleurstelling.

      ik heb haar, mijn voormalig schoonouders en een hele goede vriendin van haar de link gegeven om op afstand alles te volgen, eventueel hun beeld over mij te laten veranderen en om hun gewoonweg de inzichten te verschaffen die nodig zijn om alles een plek te geven, op dezelfde manier dat ik het hier een plek kan geven door het van mij af te schrijven zonder dat ik daar anderen in mijn directe omgeving mee tot last ben… Er is al genoeg schade geweest, nu is het de tijd voor beterschap en herstel, en alleen de toekomst kan gaan uitwijzen of dit zo zal zijn…

      Ik ben zelf mijn rust ook nodig, het denken aan haar en alles doet gewoonweg enorm veel pijn en laat mij gewoon veel te vaak weer terugvallen in de depressie put. Tijd om hier uit te komen, of het nou met of zonder haar zal zijn… Ik hoop nog steeds dat ze tot inkeer komt en alles een plek kan geven en met deze wetenschap eventueel een doorstart wil maken, maar die keus is gewoon weg niet aan mij.. Ik heb mijn goede wil in alle opzichten getoond, letterlijk in alle opzichten omtrent alles, en erken de fouten die zijn gemaakt en ben alles onder ogen gekomen… Als zij dat niet wil dan is dat haar keus, maar tegelijkertijd ook gewoon haar verlies in alle opzichten van het woord….

      Ik probeer mijn verlies te nemen, een eventuele nieuwe start te maken wanneer alles in een rustiger vaarwater zit, ondertussen ben ik nog steeds knoeperhard aan het vechten voor mijzelf en voor haar, maar als zij dat niet wil accepteren dan moet dat maar zo zijn…

      het leven gaat gewoon door kerel, en zoals veel vaker gemeld maakt de wetenschap die ik nu heb, de manier van aanpak en de reis tot verdere zelf ontdekking mijn toekomst alleen maar mooier, zij kan daar nog steeds een enorm groot onderdeel van uitgaan maken, maar de wil moet bij haar liggen, ik heb het niet meer in de hand, hoe hard ik mijn best ook doe, ze zal het zelf moeten zien, ze zal het zelf onder ogen moeten komen en tegelijkertijd ook zelf de fouten moeten gaan zien die ze nu zelf heeft gemaakt en gewoonweg voelen hoe ziels veel ik van haar houd.

      Zij zal mij moeten kunnen vergeven, en ik zal haar moeten vergeven… meer kan ik er niet meer aan doen. Het moet gewoonweg van 2 kanten komen, anders gaat het toch nooit meer werken. Desondanks heb ik nog steeds heel veel hoop, geloof en extreem veel liefde in haar, maar of dat omgekeerd ook nog zal zijn zal de tijd dat moeten leren. Het is niet meer aan mij Gijs, het ligt simpelweg bij haar, en vandaar ook deze extreem moeilijke beslissing.

      Dit leek mij voorlopig de beste optie, het moet toch altijd eerst slechter gaan voordat het weer beter word ? Door de hoofdoorzaak te achterhalen word het voor mij in alle opzichten alleen maar beter, maar of dat voor haar zo zal zijn zal ik voorlopig niet weten. Gewoonweg geloof houden is het enige wat ik kan doen en doorgaan met alles.

      Vanmiddag nog even met mijn werkgever en arbo arts gesproken, en mijn enorme dank betuigt voor alle ruimte, tijd en steun die ik vanuit hun mag ontvangen . Heb hem openhartig verteld hoe verschrikkelijk blij ik ben met hun als werkgever, en het antwoord wat ik daarop terugkreeg deed me gewoon blozen : je bent altijd goed voor ons, dus waarom zouden wij dat niet voor jou zijn ??? Hun zijn al betrokken bij mijn prive leven sinds het ziek worden van mijn vader, en hebben mij hierin altijd gesteund, Hun hebben mij zien kapot gaan en zien ontsporen vanaf 1 april en nog steeds zijn ze er voor me en staan achter me terwijl ze genoeg redenen en mogelijkheden hadden om het anders te laten verlopen. Trots ben ik op ze, verschrikkelijk blij met ze, en simpelweg enorm dankbaar voor alles !

      Groeten Jeroen

      • jeroen zegt:

        opmerking :

        Het is geen kier, de deur is momenteel dicht, en ik blijf gewoon even rustig wachten of er word geklopt …

    • jeroen zegt:

      nog een opmerking moet ik plaatsen,

      Woede en frustratie komen niet meer voor na het gebruik van concerta.. alleen maar de zachtaardigheid, zorgzaamheid, attentheid en alle ;liefde die ik te bieden heb voor de juiste persoon…

      Echt, de concerta doet wonderen in heeel veel opzichten…. namelijk alle slechte eigenschappen die mij als adhd er ontsierden.

      Gegroet !

  125. jeroen zegt:

    Grrrr, kon het net niet laten om haar een berichtje te sturen… met het verzoek om met elkaar af te spreken en de boel uit te praten en hoe hard ik mijn best doe, mis en van haar hoi… in afwachting van haar reatie….

    dit keer zonder dat het een impuls was, maar wel overwogen met de hoop dat ze hier op het forum heeft gelezen, de verandering toch op merkt en weer vertrouwen in mij heeft ondanks alles… Misschien dom om te doen, maar welgemeend en goed bedoeld…. kan het niet helpen dat ik zo verschrikkelijk veel van haar hou…

    fijne dag allemaal !

  126. Jeroen,

    Een moment van zwakte kan iedereen overkomen, iedereen wil stiekem wel eens dat het weer goed komt, zo werkt liefdesverdriet.

    Ik bedoel dit niet onaardig, maar opbouwend: overweeg je wel eens om naar een psycholoog te gaan of praat je al met iemand? Je zit zo vast in de ontkenning van dat het klaar is tussen jullie en het enige wat ik terug lees is dat je verdrietig, gefrustreerd en boos van de omgang met haar wordt. Niks leuks, werkelijk niks. Elke keer hou je jezelf de hoop op herstel voor, maar zij heeft een ander en zegt jou beu te zijn. Waarom denk je dat het nog goed tussen jullie kan komen? Geloof je echt dat dit een kwestie van logica is, dat haar afwijzing te maken heeft met de onjuiste manier van afwegen? Ik kan me oprecht voorstellen dat het verleidelijk is dat jezelf wijs te maken, maar het enige wat ik teruglees is dat ze jou – sorry voor de harde bewoording – echt helemaal beu is. Het haar werkelijk geen zier uitmaakt wat jij zegt. Hoe meer jij probeert, des te harder ze zal afwijzen. Bot maar waar.

    Je blijft jezelf ongelukkig maken, ik lees in niets van je verschillende verhalen iets terug waar ik uit opmaak dat er nog hoop is voor jullie. Wil je niet stiekem zelf hier ook overheen komen en weet je misschien niet hoe? Is dat de reden dat je zo vast zit en toch blijft gokken op herstel? Dan moet je met iemand gaan praten hoe je hieruit komt. Je wordt ongelukkig door dit verlies, natuurlijk, maar nu maak jezelf ook ongelukkig door continu over je eigen grenzen te gaan, jezelf zo afhankelijk op te stellen. Voor de duidelijkheid: ik probeer je geen schuldgevoel aan te praten, liefdesverdriet is echt als een verslaving. Je hersens zijn meesterlijk creatief om zichzelf wijs te maken dat het toch verstandig is even een bericht te sturen. Even dit te vragen. Toch even zus of zo. Been there en kom er vast ook weer in de toekomst :)!

    Ikzelf heb mijn ex verzocht mij vanaf nu helemaal met rust te laten. De mails van haar na het uitgaan om te vragen hoe het gaat, of we misschien een keer gingen afspreken hielpen me al echt niet verder. Al het contact valt gewoon tegen, ging voor mij telkens met ergernis gepaard. Ik weet niet of ik echt een speelbal ben geweest, of dat ze even beleefd wilde zijn of misschien echt wel een oogje in het zeil wilde houden al die tijd, om te kijken of het misschien weer goed kwam. Ze zegt nooit straight wat ze wil en is zeer van de shows opvoeren… Dus wat er nu weer in haar omgaat of ging? Ik weet het niet. Vandaag was ik op een begrafenis, ook daar werd weer gezegd: deze persoon is er niet meer, veel vragen blijven onbeantwoord. Zo gaat het, ook bij uitgaan van relaties. Hoe het ook zij, het ging in mijn eerdere posts vaak over wat mijn ex dacht, háár mening, over háár gevoelens. Daar kan ik niet op gaan zitten wachten, daarmee plaats ik mezelf in een afhankelijke positie en het is slecht voor mijn zelfvertrouwen, wat wel voor verbetering vatbaar is, na deze sores. Ik ben in de tussentijd ook genoeg andere leuke meisjes tegen gekomen, vandaag zelfs nog. Het leven staat niet stil.

    IK heb nu behoefte aan wat plezier in mijn leven, IK ben niet voor niets zo boos op haar geworden. IK wil uitrusten en niet het irritante geklapper van een deur die op een kier staat. Het verlamt me om verdere stappen te ondernemen als ik telkens op die kier ga wedden om me beter te voelen. Want het wordt niet beter met haar! Ik ben overspannen geworden, grotendeels omdat ik zélf telkens mijn grenzen ben over gegaan! Omdat ik o.a. mensen die me ongelukkig maken telkens kansen bleef geven en nog harder ging lopen! Het voelt goed om die grenzen nu eens te verdedigen. En geloof me, het is pijnlijk om dit zo hard af te sluiten nu! Maar het geeft tenminste ruimte voor andere zaken waar ik wel gelukkig van word, in plaats van hierdoor leeg gezogen te worden.

    Succes, en begrijp me goed, bedoel dit alles om je te helpen.

    • janneke zegt:

      Hoi Jeroen,

      Ik sluit me volledig aan bij Gijs zijn woorden!
      Hij verwoordt heel erg goed hoe emotioneel, gevoelig en moeilijk het is, het verbreken van een relatie met iemand waar je nog zoveel gevoel voor hebt.
      Het hakt erin!
      Je laatste mails hebben mij ook bezorgd gemaakt om je welzijn en ik hoop echt, net als Gijs, dat je hulp zoekt bij dit verwerkingsproces.
      Je hebt het duidelijk heel, heel erg moeilijk!
      Lieve Jeroen, doe dit niet alleen! Zoek steun bij de mensen die van jou houden en je willen steunen.
      En ga praten met je hulpverlener(s) over hoe zwaar je het op dit moment hebt in je leven.
      Heel, heel veel sterkte!
      En natuurlijk mag je ook hier ventileren hoor! Er wordt met je meegeleefd!

      liefs, janneke

      • jeroen zegt:

        ik kan er niets aan doen, ik hou zo verschrikkelijk veel van haar, en heb echt enorm veel vedriet om alles. echt je hebt geen flauw benul, wou dat ze inzag hoe hard ik mijn best doe en hoeveel ik haar mis.. ik kan het simpelweg niet begrijpen en niet bevatten, echt niet… 1 gesprek met haar zou alle rook doen optrekken en de uiteindelijke uitkomst bieden voor ons allebei.. ik heb dit simpelweg niet in de hand, maar hou wel heel duidelijk voor ogen dat in het woord nooit ook zeer zeker ooit zit !

        Ik prraat het wel van me af en weet het uiteindelijk wel te verwerken, maak je daar maar geen zorgen om, mijn levenslust en mijn persoon is terug en nog nooit zo groot geweest, en ben nog nooit zo helder van geest geweest en weet donders goed wat die wil ! vechten voor de vrouw van mijn dromen !!!

        Tot mijn stomme verbazing voel ik mij iedere avond wanneer de concerta uitgewerkt raakt heerlijk, super ontspannen en simpelweg geweldig… Echt kan zo genieten van dingen… Iedere avond even een uurtje heerlijk achter het huis zitten relaxen en genieten, volkomen tot rust komen, echt gewoon geweldig !!! Helaas is dat ook gewoon vaak het moment dat het verdriet optreed, ook s`ochtends wanneer ik wakker word en de leegte naast me besef is het ook mis, maar goed, verdriet heeft gewoonweg even tijd nodig… komt allemaal goed !

    • jeroen zegt:

      Beste gijs,

      Of er hoop is weet ik niet, daar krijg ik geen lucht meer van doordat we elkaar niet meer zien.. het enige wat zij kan zien is wat ik hier post en wat ze er mee doet, of ze er wat mee doet, en of het haar wat doet weet ik niet…. ik heb nergens mee zicht op, weet niet wat zij voelt, het laatste wat ik me echt goed kan herinneren is hoe kapot we allebei gingen toen ik mijn spullen uit huis heb gehaald, we zijn allebei in gestort en kapot gegaan van verdriet… ze storte voor mijn neus naar de vloer, dat is voor mij ook mijn breekpunt geweest en urenlang hebben we samen staan janken als kleine kinderen…dat is de laatste dag geweest dat ze de normale jeroen heeft gezien, de laatste dag geweest dat ze de man in persoon heeft gezien van wie ze houd…

      vanaf dat moment ben ik ontspoort en is het verder mis gegaan dan dat ik ooit had kunnen voorstellen… De weken daarop zijn zo raar gegaan, en zelfs voor het tekenen van het convenant aan zij ze nog dat ze hoopte dat het daarbij zou blijven…. Vanaf dat moment ontspoorde ik nog harder, nog harder dan dat ik me had kunnen voorstellen en heb ik het zelf verder kapot gemaakt door de enorme escalatie van mijn klachten…. ik heb dit niet in de hand gehad, wij hebben dit nooit kunnen weten, maar met deze wetenschap kunnen we alles verbeteren …

      Ik toon zoveel inzet, ben in alle opzichten keihard aan de gang en zou niets liever willen als terug willen gaan naar onze droom, het kan alleen maar beter, het kan alleen maar mooier, maar het is op dit moment gewoonweg niet meer aan mij… die deur waar we het steeds over hebben heeft ze simpelweg de sleutel van, ook al zit hij even dicht.. een zacht klopje is voldoende…, een telefoontje en ik sprint er heen..

      Hoop en geloof zal ik altijd blijven houden tot het moment dat we hier samen in persoon over hebben gesproken… ik hoop dat ik die kans nog krijg, al is het alleen maar om in persoon afscheid te nemen van haar en mijn andere 2 lieverds… Ze zal zien dat het weer normaal is, maar ik zal gewoonweg niet weten of dat nog genoeg zal zijn…

      Beste gijs, ik doe echt mijn stinkende best, en dat zal niemand mij ooit kunnen verwijten ! ik weet wat liefde is, en ik heb het adres ervan !

      Allerliefste S, mocht je dit nou lezen en tot de inzichten bent gekomen die je nodig hebt en geloof in mij hebben dan roep ik je bij deze op al je moed bij een te raden en mij onder ogen te komen, lieve schat je bent alles voor mij !!!!!!!!!!!

      • jeroen zegt:

        i rest my case !

        Troost jullie, ik heb de juiste personen naast me staan, en dat komt allemaal goed ! trust me ! Geen zorgen maken, ik maak de goeie stappen 😉

  127. janneke zegt:

    Hoi Anja,
    je hebt gelijk, je hebt het niet, je bent het.
    Ik zag wat ik geschreven had toen het al op deze side stond en kon het niet meer verbeteren.
    Ik vroeg het je omdat ik pas geleden een test heb gemaakt op HSP en ik scoor zo’n 100 %.
    Mijn eigen puzzelstukjes zijn daardoor op zijn plek gevallen, het geeft rust.
    Ik ben niet een afwijkend mens, zoals ik me mijn hele leven al gevoeld heb, er zijn er meer zoals ik ben.
    Toch heb ik 34 jaar lang gedacht dat mijn man en ik heel erg op elkaar leken.
    Ik weet nu dat hij anders in elkaar steekt dan ik dacht, anders met zaken omgaat en tegelijk toch ook een heel gevoelig mens is; ontzettend gevoelig voor afwijzing, voor verlies van mensen die in zijn beleving van belang zijn. (verlatingsangst)
    Dat gebeurt zelfs met mensen waar hij zakelijk mee te maken heeft; op het moment dat ze naar een ander gaan, wijzen ze hem af/ heeft hij het niet goed gedaan.
    Dat zal zeker, denk ik, ook te maken hebben met de afwijzingen die hij als kind ervaren heeft en die in zijn volwassen leven hebben doorgewerkt/ de loop van zaken en voorvallen bepaald heeft en hoe hij daarmee is omgegaan.

    Ik kan in gesprek zijn met iemand en niet veel acht slaan op wat iemand vertelt en ineens is er iets in het gesprek wat mijn aandacht vangt…., dan vervaagt alles om mij heen en concentreer ik me op wat ik voel en ervaar, ik maak een soort verbinding met die persoon op die gebieden.
    Het gebeurt vanzelf, ik hoef daar geen moeite voor te doen.
    Op de een of andere manier voel en snap ik wat die persoon voelt bij wat die vertelt en ik reageer daarop op een manier die die ander tot steun is, ik zeg de “juiste” dingen.
    Ook kan ik vaak als ik mensen ontmoet heb, daarna beschrijven hoe ze zijn en in elkaar steken en ben ik zelf verbaasd over wat ik blijkbaar geobserveerd heb zonder me daar echt bewust van te zijn.
    Het klinkt misschien wat verward, maar herken je dit?
    Janneke

    • Ja dit herken ik. Ik zie ook een mens compleet, precies zoals hij of zij is. En weet ook wat die persoon nodig heeft om zich beter te voelen. Maar vaak kan je er weinig mee, want die persoon moet wel willen. Ik kan alleen dingen aanreiken. Ook voel ik stemmingen en een sfeer die ergens hangt, kunnen dingen me leegtrekken. Teveel geluid en licht overprikkelt me ook bv. En zo kan. Nog wel even doorgaan.
      En over wat je net schrijft, dat klopt ja. Je gevoel uiten kan enorm opluchten. Het is wel verstandig om een goed moment uit te kiezen en vanuit je gevoel te verwoorden wat je kwijt wil. Dus niet beginnen met jij doet dit of jij dat, maar bv, ik zou het fijn vinden dat….of, ik vind het niet prettig dat….. Of, het maakt me verdrietig dat….. Dan blijf je bij je eigen gevoel. Maar zeker wel uiten en niet vast houden wat je voelt want dat gaat knagen en maakt je ziek.
      Anja

      • janneke zegt:

        Jouw woorden zouden de mijne kunnen zijn.
        Alleen het goede moment uitkiezen blijft lastig.
        Want wat is een goed moment?
        Ik ga voor het eerst van mijn leven nu uit van MIJN moment. Het moment dat hetgeen me bezig houdt me zo dwars zit in mijn functioneren, dat ik er iets mee moet doen.
        En als mijn man dat dan lastig vindt, is dat maar eens zijn probleem, in plaats van die van mij.
        Nee, geen oog om oog, tand om tand principe, zo zit ik niet in elkaar.
        Het gaat om MIJ, hoe ik voel, denk en worstel. En ook dat verdient een plek onder de zon.
        Ook als dat die ander nou net niet uitkomt, omdat hij dan even in de schaduw zit.
        En ja, ik praat altijd vanuit mezelf. Ik kan niet eens anders, hoe zou ik kunnen?
        Ik kan alleen proberen me te verplaatsen in die ander, te voelen hoe het moet voelen voor die persoon.
        En daarbij mezelf leeg maken, mijn eigen gevoel even parkeren.
        Als ik dat niet had gekund of had kunnen opbrengen hadden wij twee jaar geleden definitief uit elkaar gegaan.
        Want de ooit kleine sneeuwbal is van de helling gerold en veranderd in een verwoestend monster. Die sneeuwbal is recht over mij heen gegaan en ik was weerloos, zag het niet aankomen, niet in de mate waarin het gebeurd is, buiten proportioneel.
        Met de diagnose, onze wederzijdse inzet en mijn inlevingsvermogen in zijn gevoelswereld (voor zover ik dat kan; want hoe voelt het om echt door te draaien?) is onze relatie weer op de rails gekomen. Nu de tijd om het daar te houden met alle moeilijkheden die zich nog steeds opnieuw aandienen.
        Het heeft mij definitief veranderd.
        Ik ben door een rouwproces gegaan en ga dat gedeeltelijk nog steeds.
        Ik heb lidtekens op mijn ziel die niet meer gaan verdwijnen en de rest van mijn leven mij zullen herinneren aan wat is gebeurd. En die ervoor zullen zorgen niet meer grenzeloos in andere mensen te geloven, ook al lijken ze me nog zo nabij te zijn.
        Want wat ik lijk te zien, kan heel anders zijn dan ik in mijn stoutste dromen zou kunnen bedenken…
        Ik weet nu dat mensen in staat zijn je te kunnen belazeren waar je bij staat, recht in je gezicht te liegen, dat ze zich ten koste van jou iets eigen proberen te maken van wat je dacht dat dat nooit mogelijk zou zijn en dat ze in je gezicht aardig kunnen doen en je ondertussen graag een zetje van de trap zouden willen geven.
        Ik zal nooit meer worden zoals ik was.
        Ik sta anders in het leven, anders in de relatie, de naiviteit is eruit geslagen.
        Ik stel me open, ik voel, ik leef mee, ik geef iedereen nog steeds een kans; ik geef ze het voordeel van de twijfel. Dat is mijn lijfsbehoud.
        Ik ben nu ook meer bezig met wat IK nodig heb (zonder om te komen in schuldgevoelens) en niet meer alleen met wat mensen om mij heen nodig hebben en wat ik daarin kan betekenen. (Door me in te zetten, weg te cijferen, opzij te gaan)
        En ik kan je verzekeren: ook dat is nog steeds een strijd in mij; om dat plekje op te eisen.
        Want veranderen is een heel proces, drie stappen vooruit, twee achteruit, het is bedenken, erover praten, luisteren,lezen,leren, voelen, doen en evalueren.
        Het is vallen en weer opstaan.
        Janneke

        • Je hebt helemaal gelijk Janneke. Het gaat nu om jou en hoe jij het wil. Ik weet niet wat er gebeurt is maar dat het heftig is dat blijkt wel. Moedig van je om toch door te gaan en probeert er iets van te maken. Ik herken mezelf er helemaal in. Alles wat je zegt, is voor mij precies zo.
          Bijzonder hoeveel we gemeen hebben. Zo’n gebeurtenis (wat het ook was) kan je leven voorgoed op de kop zetten, en dat is erg moeilijk te verwerken. Ook ik heb er genoeg meegemaakt, maar mijn man snapt het nog steeds niet was zijn gedrag met mij kan doen.
          Het blijft hard werken. Elke keer ls je denkt, nu voel ik me goed en sterk, gebeurt er wel weer iets waardoor ik uit het veld wordt geslagen. Helemaal als HSPer is het moeilijk.
          Wel jammer dat je je vertrouwen kwijt bent geraakt in veel mensen. Het belangrijkste is dat je vertrouwen hebt in jezelf. Jij bent goed zoals je bent, we zijn niet perfect, maar dat moet je niet eens willen. Niet bang zijn om fouten te maken, wat mijn man dus wel is, hij wil te perfect zijn pfff en dat is niet te doen.
          Blijf geloven in je eigen kracht. Er is ook een boek ‘ Hoogsesitieviteit als kracht’ misschien een idee. En ‘ Ziel waar zit je’ heeft me ook erg geholpen.
          Als je in de buurt zou wonen leek het me wel leuk je te ontmoeten.

          • janneke zegt:

            Dank je wel voor de titels van de boeken.
            Ik ga ze opzoeken en bekijken.
            Wat je zegt over het vertrouwen in jezelf hebben, gaat bij mij op dezelfde manier als bij jou: dat daar niet veel van over blijft als het onderuit gekacheld wordt; als iemand daar overheen dendert.
            Maar als de locomotief in de verte verdwijnt, veer ik weer op.
            Mijn man heeft ooit eens tegen mij gezegd:” je lijkt wel een spons. Je knijpt erin, je kneedt het en als je het even met rust laat veert het weer terug in zijn oude stand”.
            Ik weet niet hoe positief zo’n eigenschap is. Maar ik ben zoals ik ben.
            De mensen om mij heen die mij goed kennen, vinden me te lief en zachtaardig.
            (En alles waar “te” voor staat, is niet goed)
            Tegelijk zeggen ze dat ik een van de sterkste vrouwen ben die ze kennen.
            Zo sterk voel ik me dus niet.
            Ik ben zo uit mijn evenwicht; te harde stemmen, ruziesfeer, te veel licht/ geluid, teveel mensen, teveel druk, teveel spanningen, het gaat allemaal niet goed.
            Mijn afweer daartegen is een in mezelf keren; gebeurt automatisch. De deur gaat gewoon dicht.
            Het nadeel daarvan is dat ik dus ook dingen mis: stukken van gesprekken, als kind op school destijds grote delen van de les etc.
            Ik sta er ook om bekend, hoe afwezig ik kan zijn in mijn aanwezigheid.
            Als ik zo in mezelf was toen de kinderen nog klein waren, konden ze op bepaalde momenten mijn aandacht alleen vangen als ze me luid bij mijn naam riepen i.p.v. “mama”.
            Dus het heeft ook zo zijn nadelen denk ik.
            Toch zou ik niet anders willen zijn dan ik ben. Dus blijkbaar accepteer ik mezelf op deze manier.
            Op het moment dat ik zo afwezig ben, kan ik wel ineens weer aanwezig zijn als er iets gebeurt dat mijn speciale aandacht vraagt/ me triggert: iets wat iemand zegt, een speciale emotie, dan is mijn aandacht ineens 100% bij die persoon/ dat moment.
            De afgelopen 7 jaar zijn de heftigste uit mijn leven geweest, teveel spanningen, verdriet, depressie. Ik kom uit een heel diep dal, maar ik zie het licht weer en het gaat me lukken dit alles achter me te laten.
            Al zijn er momenten geweest dat ik het wel voor gezien had willen houden hoor.
            Wat me met name op de been heeft gehouden en altijd zal blijven doen, zijn mijn kinderen en kleinkinderen.
            Ik ben blij dat ons gezin, zoals we begonnen zijn, nog intact is.
            Daar heb ik ook keihard voor geknokt.
            En ik heb een warm vangnet van mensen om mij heen die ik dag en nacht mag bellen als het niet goed gaat. Die mensen weten wat er speelt en gespeeld heeft.
            Dat is ook iets wat ik in de afgelopen jaren heb ontdekt, dat ik dat vangnet heb.
            En dat is een fijn gevoel, als je zo gesteund wordt.
            Dat maakt dat je heel veel kan hebben.
            Ook heb ik ontdekt dat ik (meer) moet vertrouwen op mijn ingevingen/ intuitie.
            Ik spreek nu makkelijker uit wat ik voel of ervaar.
            Ik ben per ongeluk op deze side terecht gekomen, door mijn zoektocht naar zoveel mogelijk informatie over adhd en contactmogelijkheden met mensen met soortgelijke ervaringen als die ik heb.
            De herkenning van waar mensen met adhd tegenaan kunnen lopen, de puinhopen, de worsteling. Het zoeken naar erkenning, herkenning.
            Ik ervaar het als heel positief dat ik anderen hier kan steunen met alles wat ik inmiddels aan levenservaring heb opgedaan. Alle ellende lijkt daardoor ook nog een doel te dienen.
            Want ik geloof er niet in dat dingen “zomaar” gebeuren. Het dient een doel, ook al doorzie je dat niet. Het is het leerproces dat leven heet.
            Zonder zwart geen wit. Zonder geluid geen stilte. Zonder negativiteit geen positiviteit.
            Over honderd jaar lijkt het of ik nooit bestaan heb, dan ben ik er niet meer, met al die toeters en bellen die mijn leven is geweest.
            Dan denk ik in een nieuwe fase te zitten, welke dan ook en in welke vorm dan ook.
            Het leerproces daarnaar toe is het nu.
            Fijn om zo met jou van gedachten te mogen wisselen!
            Dit weekend ben ik niet in de buurt van de computer, we gaan een paar daagjes weg.
            Een heel fijn hopelijk zonovergoten weekend!
            (ook voor iedereen die dit leest)
            liefs,
            Janneke

  128. janneke zegt:

    Nog even ter aanvulling op wat jij schrijft:
    ook ik moet kunnen praten over mijn gevoelens, of hem dat nou bevalt of niet.
    Ik word er gek van en blijf in mijn hoofd kringetjes erom heen draaien en van alle kanten belichten.
    Als ik het uitgesproken heb (ook al is het iets bijzonder onaangenaams, waar hij natuurlijk helemaal niet op zit te wachten, vooral niet als hij net thuis komt) ervaar ik ondanks het feit dat het soms spanningen oplevert tussen ons, toch een soort van ontspanning/ ontlading.
    En kan ik weer verder/ kunnen we eraan werken; er iets mee doen. (Want dat is dus wel het gevolg over het algemeen)

    • We zitten echt op een lijn Janneke, maar ik denk wel dat je over 100 jaar nog voortleeft want hoe jij in het leven staat is te bijzonder en zal overgaan op je kinderen en kleinkinderen als erfenis, dat weet ik zeker. Fijn weekend.
      Wij zij volgende week een paar dagen varen op de Friese meren, even wat zon opdoen en genieten.
      Fijn weekend iedereen.
      Anja

  129. jeroen zegt:

    i rest my case 😀

    Heb de juiste personen naast mij staan, komt allemaal goed gijs en janneke, no worries !!! ik zet de goeie stappen ! trust me 😉

  130. jeroen zegt:

    eigen conclusie :

    adhd-c + depressie/verdiet + concerta = trouble Straks de telefoon maar eens pakken…

  131. janneke zegt:

    Lieve Jeroen,

    Alles wat je schrijft, schrijf je niet voor ons, maar eigenlijk voor haar: je laatste hoop dat ze leest wat je schrijft, wat je voelt, hoe het met je is, wat je het liefst zou willen, wat je beseft verloren te hebben en alles wat je wilt doen om het maar goed te krijgen.
    Tot nu toe zijn al je noodkreten niet aangekomen, ze zit en blijft op afstand en komt niet dichterbij, om welke reden dan ook.
    In jou is nog steeds een ” wij” terwijl het nu niet ” wij” is maar “ik”.
    Dat gevoel kan je niet hanteren, het maakt je stuk.
    Verlies verder geen energie in zaken die op dit moment geen enkele vrucht afwerpen.
    Richt je (met hulp!!!!) op jezelf, jou en je eigen leven.
    Je bent kapot en moet jezelf tijd gunnen om te helen.
    En tijd vraagt tijd.
    Je zit nu heel diep, maar echt, ook zonder haar, gaat voor jou de zon weer schijnen.
    Al kan ik me voorstellen dat je je dat nu moeilijk voor kan stellen.
    Maar eerst moet je dat jezelf gaan gunnen
    en je schouders zetten onder Jeroen.
    Leer van jezelf te houden, vergeef jezelf en pak de draad van je leven met Jeroen op.
    Eerste stap naar de toekomst: pak die telefoon……

    liefs,
    janneke

  132. janneke zegt:

    Jeroen,
    daar ben ik heel blij mee!
    Kop op joh!
    Sterkte,
    janneke

  133. jeroen zegt:

    Pffffffffffffff Crisis bezworen, die concerta maakte teveel los 🙁 Per vandaag overgestapt naar ritalin 10mg, direct aanzienlijk minder last, en eindelijk weer lekker gek en mezelf 😀

    Sorry voor de overlast en zorgen, maar snap nu heeel goed wat die extreme bijwerkingen zijn en stemmingswisselingen door de concerta, schaam me dood, maar het nu terug te lezen is het stiekem toch ook wel een beetje lachwekkend 🙂 Jullie de zelfde ervaringen bij aanvang van concerta ?

    houd jullie op de hoogte !

    Groetjes Jeroen

    • anne-marie sijpheer zegt:

      hoi Jeroen,
      welke dosering gebruikte je van de concerta??
      ook bij ritalin zijn bijwerkingen dus bliijf alert. maar je moet ook je lichaam en geest zeker een langere periode laten wennen aan je nieuwe “ik” je zal toch meer geduld moeten hebben. deze medicatie geeft inzicht en overzicht in je leven maar er wordt je geen handleiding meegegeven “hoe”je hier mee om moet gaan. alles moet wennen en bezinken voor jou en met de mensen om je heen. geef iedereen de tijd. ( kan ik nu wel zeggen ik ben 9 maanden verder ) de medicatie 3 x 10 mr ritalin werkt goed maar mijn levenswijze en stijl is vaak nog zoekende ook omdat er in ons gezinslevens steeds van alles gebeurt waardoor ik van slag raak. de emotie die ik vaak heftig had boos /woede /blijheid en verdriet komen wel steeds beter in balans en extreem heftig reageren is nog maar 2 x voorgekomen. dus geduld rustig leven naast mijn baan lekker mijn boeken schrijven en veel thuis zijn en veel energie in mijzelf stoppen zodat ik steeds sterker voor mijzelf en mijn omgeving kan zijn.
      iedereen heerlijk genieten van het mooie weer dit weekend.
      Lieve Groet Anne-Marie Sijpheer

      • jeroen zegt:

        hoi annemarrie,

        ik kreeg de 36 mg concerta,

        Werd hier omschreven als zombie door de omgeving, had het gevoel een langzaam dood vogeltje te zijn, en had extreem veel last van de eerder genoemde bijwerkingen, maar vooral de stemmingswisselingen waren gewoon extreem heftig, gewoonweg niet normaal mee zelfs 😉

        Onder de ritalin : stuk minder rustig, lekker energiek, vrolijk en enthousiast zoals “normaal” , alsnog aanzienlijk minder prikkels, en geen/zeer weinig impulsen. Momenteel even ter probeerstel 2 x 10 mg, straks wanneer gewenning er is steeds verder een beetje opbouwen en aanpassen naar dag/nacht/werkritme 🙂

        • anne-marie sijpheer zegt:

          hoi Jeroen.

          denk dat het een goede keuze is. maar het dode vogeltjes gevoel heb ik ook gehad met 3x 5 mg ritalin heb 3 dagen op de bank gezeten letterlijk niks niks niks kunnen maar vond het zo relaxt in mijn hoofd. ik heb ook de bijwerkingen voor lief genomen omdat ik niet meer terug wilde naar mijn extreme gedrag, maar je voelt heel goed an wat bij je past. ik bedoel hier mee te zeggen blijf goed kijken / luisteren naar je zelf wat past het best bij jou. en er zijn vele verschillende mogelijkheden. heb je ook een psycholoog ? cognitieve gedragstherapie kan ook goed samen met medicatie en zij of hij kan je handvaten geven hoe met emoties om te gaan etc etc. ik heb er voor mijzelf en samen met mijn man veel baat bij.

          succes Groet Anne-Marie Sijpheer

          • jeroen zegt:

            Wederom hoi,

            had inderdaad zelf al bekeken en overlegd over die trainingen, zat deze volgens mij ook bij, wel heel nieuwschierig na. Denk zelf ook dat die ritalin beter is, want leven als een slome zombie zie ik totaal niet zitten ! Het ging mij puur en alleen om het feit om eerder genoemde kenmerken te onderdrukken, ben gewoon liever mezelf 😀 Tjah dat er momenteel ritalin nodig is om de ergere symptonen te onderdrukken en de bijwerkingen ga ik voor lief nemen, dit bevalt me gewoon veel en veels te goed !!

            Denk wel dat het verstandig is vooral op het werkvlak, zie echt te veel gemiste kansen en de concentratieverbetering zal me zeker mbt op studie geen windeieren leggen 😀 Moest nog even lachen mbt op vorige partner`s. Die stuurden aan op een iets heel anders, dit eens even goed besproken met psych en nu blijkt volgens haar inzien dat het gewoon een bijna volledige overlap is met dezelfde symptonen als adhd. Puur aan de hand van de door haar/hun omschreven symptonen al een hele dikke streep hier onder kunnen zetten 😉

            Even terug te kijken zie ik nu het volgende :

            1 april : start escalatatie
            ong 20 april : Volledige ontsporing
            eind mei : interventie huisarts dmv oxazepam/tamezepam (weg klachten tot uitwerking)
            eind juni : Start Concerta -> extreme bijwerkingen/ stemmingswisselingen
            Nu : RUST !!!!! en weer lekker mezelf 😀 (op lichte rebound na)

            Jij ook fijn weekend, en wederom bedankt voor je raad !!!!!!!

  134. Jeroen,

    Goed om te lezen dat het al wat beter gaat. Om voor mezelf te spreken: dit ken ik niet van de bijwerkingen. Heb een goed weekend,

    gr

    Gijs

  135. jeroen zegt:

    sterker nog gijs,

    het gaat super, nu 2 dagen zonder de concerta, en 1e dag op ritalin en ben gewoon mezelf, heerlijk gevoel ! Betreft concerta : De heftige stemmingswisselingen ,(blergh) etc staat ook allemaal vermeld in de bijsluiter en word bevestigd door huisarts en psych, zodoende overgang naar ritalin 😉 wereld van verschil op dit moment.

    Echt beste gevoel van de wereld dit 😉 jij ook goed weekend kerel !

    Groeten Jeroen

  136. jeroen zegt:

    Goeienavond allemaal,

    Die ritalin 10 mg is echt een uitkomst, heerlijk dit !!! Overdag op het werk lekker gefoccused, en savond`s weer heerlijk relaxed, ontspannen en de vrolijke noot !! Rebounds vallen erg mee momenteel, merk alleen dat het nog wel wat invloed heeft op de stemmingswisselingen, maar kan me echt heerlijk concentreren !! Ook het depressieve gevoel gaat is er helemaal af, dus kom echt tot de onclusie dat die 36 mg teveel was, de stemmingswisselingen en het zombie gevoel waren mij echt veel te ernstig, dus laat dit zo maar doorgaan, enige nadeel soms, is na de uitwerking toch enigzins onzeker gevoel.

    groeten Jeroen

  137. janneke zegt:

    Fijn dat je je zo’n stuk beter voelt, Jeroen!
    Janneke

  138. sylvia zegt:

    Hallo allemaal,

    Sinds kort woon ik samen met een hele lieve man en hij heeft adhd. Dit is niet iets wat we bepraten want we weten het allebei maar het moeilijke vind ik de hoge ups en lage downs. Hij neemt geen medicijnen en wil dit ook zeker niet maar hebben jullie enige tips hoe ik dit kan aanpakken. Er over praten lukt meestal niet want hij vind zelf dat er niets aan de hand is (dat zegt hij) maar hij word heel stil en kan voor zich uit zitten staren of heerlijk zoals hij het noemt prettig gestoord als hij up is.
    Het is soms moeilijk om het niet persoonlijk te nemen ook al weet ik dat hij het niet zo bedoelt en altijd vrolijk blijven (ook al probeer ik dat) lukt ook niet.

    Dank je voor alle adviezen
    Sylvia

  139. Hallo Sylvia
    Ik begrijp wat je bedoelt! Mijn man precies zo.
    Soms lukt het mij ook niet en trek ik het niet meer. Kan je het 100 uitleggen maar helpt niets
    Ik loop dan weg en zeg dat hij me met rust moet laten. Zelfs dat is moeilijk voor hem want dan verliest hij controle . Het enige wat je kan doen is jou grenzen aangeven, en als hij erover heen gaaf zeg je dat en loop weg. Geef aan dat dat niet acceptabel is voor jou. Hij zadelt eigenlijk jou op met zijn gevoelens, probeer het bij hem te laten, het hem terug te geven. Als je toelaat dat hij je grens over mag zal hij dat steeds vaker doen en maak je het hem gemakkelijk.
    Wees duidelijk in alles en blijf bij jezelf.
    Groetjes Anja

    • sylvia zegt:

      Hallo Anja,
      Dank je voor jouw reaktie en ik zal jouw woorden ter hart nemen. Wij wonen nog vrij kort samen maar zijn al lang bij elkaar. Vroeger zagen wij elkaar alleen in de weekenden en soms een keer per week tussendoor maar het lijkt nu wel erg heftig en dat kan ook komen omdat je het van heel dicht mee maakt. Het verliezen van controle komt me heel bekent voor en dat kan ik ook duidelijk merken aan hem. Ik zal meer moeten doen om mezelf te blijven want het gevoel van wie ben ik nu sluipt er af en toe in. Mag ik vragen hoe lang jij al bij jouw man bent? Heeft hij de ups en downs dagelijks? Ik heb soms ook het gevoel dat mijn stemming te proeven is en dat hij daar onrustig van kan worden. Groetjes Sylvia

      • Ja Sylvia, dat kan kloppen. Zo gauw hij jou van je stuk brengt, maakt dat iets bij jou los.
        Dus dat ziet hij maar kan er niks mee behalve daar onzeker van worden. Hij kan zich niet aanpassen dus jij moet dat doen van hem. Zo werkt het dus niet! Je kan benoemen dat je zijn gedrag niet prettig vind en er afstand van neemt. Als hij door wil gaan ga er dan niet op in. We zijn trouwens 32 jaar getrouwd( hoe is het mogelijk). Die buien kunnen ver uit elkaar liggen maar in een stressvolle periode ook zeer frequent voorkomen.hun loontje is dan nog korter en hun stekels gaan dan nog sneller overeind. Wat je ook kan doen is hulp zoeken voor jezelf waar je er mee over kan praten, dat doe ik ook al jaren, anders was ik al lang weggeweest. Je kan dat hem dan gewoon zeggen, dat je dat voor jezelf nodig hebt en ook voor jullie relatie. Of hij dat wil zien ls positief is aan hem. Mijn man ziet dat niet, die vind dat ik aan mezelf moet werken en dat ik persoonlijk hulp nodig ben. Hij niet. Hij zegt zelfs dat iedereen vind dat ik raar ben en instabiel ben, maar hij bedoelt steeds zichzelf. Ook als hij zegt dat ik een gedragsverandering heb, heeft hij die zelf. Dat maakt het erg moeilijk voor mij want niks wat ik zeg helpt, dus ik neem afstand.
        Als zo’n periode over is verandert hij en is poeslief. Mijn advies, zoek hulp.
        Gr. Anja

        • anne-marie sijpheer zegt:

          Hoi Anja
          ik ben 45 mijn man 48 wij kennen elkaar 30 jaar. wij gaan samen naar de psycholoog. voor ons een erg prettige vorm om samen deze gesprekken te doen. ook omdat ons leven met 2 adhd ers ikzelf en onze oudste zoon complex is daarnaast zijn er familieproblemen die veel verdriet en enerie kosten voor ons. maar we doen dit samen.
          zolang de adhder / adder niet wil of kan inzien dat hij/zij diegene is die anders is wordt het erg moeilijk. ik weet het pas sinds oktober 2012 dus nog maar kort wat in 29 jaar is gebeurt is niet in 1 jaar verandert. kortom stapje voor stapje komen wij er samen. maar iedereen moet zelf zijn eigen weg kiezen wat het beste voelt.
          groet Anne-Marie Sijpheer

          • Ja Annemarie, het is erg lastig zo. Ik ben blij voor jullie dat je het het samen kan doen. Dit weekend hadden we nog weer iets, hij maakte paniek en beschuldigde mij ervan, ik zie precies wat er gebeurt, ik probeer dan rustig te blijven en zeg dat er niks aan de hand is en of hij gewoon wil stoppen er over, maar dan gaat hij door want wil bewijzen dat het aan mij ligt, want anders ligt het aan hem en dat wil hij niet.
            Ik wil na de vakantie een afspraak maken bij een relatietherapeut. Hij heeft toegestemd dat hij dat dan wel wil doen voor one huwelijk? Hopelijk kan de therapeut hem iets laten inzien. Gr. Anja

  140. anne-marie sijpheer zegt:

    hoi Sylvia en Anja
    ikzelf heb add en voor mijzelf betekend gevoelens niet goed kunnen voelen. dus blijheid boosheid verdrietigheid niet zo goed bij mjzelf aanvoelen dus ook niet voor andere. ik ben mij er wel van bewust ( door nu ruim een jaar in therapie en sinds oktober gebruik in ritalin) ik weet pas hoe gevoelens voelen als ikzelf extreem geraakt wordt. bijvoorbeeld verlies van een naaste of iets dergelijks maar dan nog om invoelend te kunnen zijn naar mijn man en omgeving blijft moeilijk ,ik kan er nu wel steeds beter over praten.
    wat belangrijk kan zijn is benoem steeds vanuit je eigen beleving hoe iets voelt , daar kan de ander als die er voor open staat wel van leren. ik heb wel heel veel herhaling nodig en mijn man zegt dan ook vaak je vergeet hoe ik mijn voel , klopt zeg ik , maar we praten er wel over.

    hoop dat jullie er iets aan hebben, het is natuurlijk persoonlijk zoals ik de dingen beleef en ervaar maar wie weet
    succes groet Anne-Marie Sijpheer

    • sylvia zegt:

      Hoi Anne-Marie,

      Mijn vriend heeft in de laatste paar jaar ook veel mensen verloren in zijn leven en heel veel relaties gehad die stuk liepen vaak ook doordat het zo moeilijk is om met hem en zijn stemmingen te leven (volgens zeggen maar dat is allemaal via anderen). Hij is een hele lieve man maar beleeft net zoals jij dingen anders en zolang alles maar rustig is (niet te rustig want dan word hij ook onrustig) en niet van zijn patroon afwijkt wat hij in zijn hoofd heeft dan is alles goed. Ik heb wel eens gevraagd of hij hier geen medicijnen voor krijgt maar hij zegt ik ben zo al 50 geworden dus niet nodig. Hij slaapt ook heel slecht en dat helpt niet altijd mee want overdag dan moet hij even liggen wat savonds weer averechts werkt. Hij heeft ook elke nacht vreselijke nachtmerries waardoor hij letterlijk naast zijn bed staat te praten en zelfs als hij slaapt dan is het onrustig. Heb jij dit ook en enige ideeen hoe ik hier met hem over kan praten want vaak als ik ergens over begin neemt hij het heel persoonlijk en voelt zich aangevallen.

      Dank je voor het delen van jouw beleving en ervaring.
      Groetjes Sylvia

      • Dat aangevallen voelen dat is pure onzekerheid. Hij moet alles goed doen. Waarschijnlijk is hij ook erg perfectionistisch ? Hij bouwt heel veel zekerheden om zich heen, waar hij zich krampachtig aan vast houd, dat kost al veel moeite. Als je dan iets zegt gaat zo’n zekerheid wankelen en gaan z’n stekels uit en gaat steken.
        Praat met een huisarts of deskundige. In de eerste plaats voor jezelf.
        Gr. Anja

      • anne-marie sijpheer zegt:

        hoi Silvia,
        je man weet pas het verschil als hij medicatie probeert. mijn psycholoog was ook geen voorstander omdat ik er zelf op aandrong omdat mijn man en ik zagen wat het voor onze zoon betekend heeft zij mij door verwezen. mijn mening was dat ikzelf wilde weten welk verschil er zou zijn met medicatie. voor mij en mijn gezin een verademing. nu heeft mijn psycholoog verteld dat zij mij verhaal en op 44 jarige leeftijd toch ritalin gaan gebruiken een wereld van verschil kan zijn ook aan andere mensen verteld ( zonder naam etc) maar ik vind het prima.
        betreft het slapen deed ik precies het zelfde praten in mijn slaap was voor mijn vervelend en werd er wakker van en ik knarsde erg op mijn tanden door gebruik van melatonine 1,5 mg te koop bij het kruidvat van sleepzz is dit verdwenen. door gebruik van ritalin overdag heb ik geen behoefte meer om te slapen. voel mij mentaal sterker. het is moeilijk om te zeggen dat je partner moet veranderen , wat je wil niet anders zijn,maar ik ben blij dat ik de stappen samen met mijn man heb gezet. doodeng om geconfronteerd te worden met al je emoties omdat je die vaak niet goed onder controle kan houden…..
        succes groet Anne-Marie Sijpheer

      • janneke zegt:

        Hoi Sylvia,

        Adhd gaat vaak samen met slecht slapen, afwijkend slaappatroon en de neiging overdag zo hier en daar wat bij te slapen.
        Melatonine voor de nacht (ook op recept verkrijgbaar) kan een wereld van verschil maken bij iemand met adhd.
        Sinds mijn man (met adhd) melatonine slikt voor het slapen gaan, slaapt hij dieper ’s nachts en valt hij overdag niet meer om de haverklap met enorm gemak in slaap.
        Verder denk ik dat het niet makkelijk voor je moet zijn, een relatie met deze man.
        Hij is 50 geworden met adhd, heeft al tig relaties versleten die op den duur moe werden zich continue aan te passen aan zijn gebruiksaanwijzing en hij vindt het prima dat jij ook nog eens een poging waagt.
        Hij heeft geen hulp nodig van professionals, hij komt er zelf wel uit.
        Nu jij nog.
        Ik denk dat je heel veel van hem houdt. Hopelijk genoeg voor jullie beiden.
        Jij lijkt mij de enige van jullie twee die wil strijden voor de relatie en die er werkelijk voor wilt gaan om het deze keer goed te krijgen.
        Daarom wens ik je veel sterkte en wijsheid, want hoe lief hij ook is, het zal niet meevallen.
        Denk in dit geheel ook aan jezelf, Sylvia en bewaak je grenzen!

        liefs,
        Janneke

        • Sylvia zegt:

          Hoi lieve Janneke,

          Dank je we’ll voor de lieve woorden en ik ga zeker proberen het onderwerp medicijnen nogmaals te bepraten voor zover dit mogelijk is. Je hebt inderdaad gelijk over de reeks relaties die hij al achter de rug heeft en hij is vanaf het begin eerlijk geweest over de problemen met zijn relaties in het verleden tot en met zekere hoogte. Ik hou zeer veel van deze man en weet dat hij het toont op de manier die hij kan maar soms is het zeer moeilijk en soms heel makkelijk. De momenten van niet goed slapen helpen overdag niet en het dwangmatige van alles te veel doen is zeer vermoeiend. De goede tijden zijn heel goed en de moeilijke tijden heel zwaar en heftig. Ik zal zeker aan mezelf blijven denken en zorgen dat ik het gevoel van eigenwaarde behouden. Ik weet diep in mijn hart dat hij van mij houd maar niet altijd kan geven wat ik nodig heb op dat moment wat we’ll eens pijn kan doen. Ik ben in ieder geval we’ll van plan om er voor te vechten en zal zien wat de
          toekomst brengen zal.

          Liefs
          Sylvia

          • janneke zegt:

            Sylvia,
            ik was al bang het te hard onder woorden te hebben gebracht, maar ben blij dat je het opneemt zoals het bedoeld is.
            Ik heb zelf de fout gemaakt in het verleden om steeds die stap opzij te doen om mijn man de ruimte te geven.
            Voortdurend was ik bezig me in hem te verplaatsen en snapte en voelde aan wat hij nodig had en op welke manier. Dat dit ten koste ging van mijn eigen ruimte en gevoel, nam ik voor lief uit liefde voor hem.
            Zijn ruimte werd groter en groter tot er geen enkele grens meer in acht werd genomen.
            Dat is ten koste gegaan van wie en wat ik ben als mens en als vrouw.
            Ik ben niet meer degene die ik was en zal dat ook nooit meer worden. De weg daarnaar terug is afgesneden door alles wat er gebeurd is.
            Ondanks de verbeteringen die er inmiddels zijn, de grenzen die ik aangeef, de manier waarop ik er in sta, voelt het als een rouwproces.
            Ik heb hem grenzeloos vertrouwd, op hem gebouwd, ik dacht dat niets of niemand tussen ons kon komen door onze sterke band.
            Ik ben terug geworpen op mezelf; in de grond van je wezen is ieder mens alleen, wie er ook naast je staat.
            Ik voel me alsof ik afgesneden ben van iets wat in mijn optiek zo mooi en zuiver was.
            Het was niet mooi en zuiver, het was wat ik wilde zien. Liefde maakt blind, letterlijk en figuurlijk.
            Als de liefde wordt onthoofd, blijft de rauwe werkelijkheid over.
            Je zult het misschien niet geloven, maar ik ben 32 jaar lang straalverliefd geweest op mijn man. De roze wolk is weg en de werkelijkheid is over gebleven.
            Daarin zoek ik nu mijn weg, op mijn manier.
            En dat gaat met vallen en opstaan, want alles staat nu in een andere context.
            Mijn man houdt van mij, ik hou van hem.
            Samen proberen we een nieuwe weg te bewandelen. Anders dan voorheen, met respect voor elkaars grenzen, hij maakt meer tijd voor mij, doet moeite veel meer thuis te zijn, plant nu om de drie tot vier weken een week vrij om samen dingen te kunnen ondernemen, thuis of elders. We genieten samen van onze kleinkinderen, zoveel als maar kan.
            Hij gaat trouw naar therapie/ relatietherapie en neemt zijn medicijnen in zoals voorgeschreven. Hij voelt zich anders dan ooit eerder in zijn leven, maar beslist niet slechter. Hij wil niet meer terug naar het gat waar hij sinds een paar jaar bezig is uit te kruipen. En ik nog minder, want dat zou voor mij niet meer leefbaar zijn.
            Het is zoals ik altijd al wilde dat het zou zijn. Maar er hangt een heel groot prijskaartje aan….
            Ik zou graag anderen willen besparen waar ik niet voor gespaard ben door mijn ziende blindheid. Tegelijk weet ik dat het niet werkt, iets bij anderen voorkomen: een mens leert het meest van eigen levenslessen.
            Toch denk ik dan: een gewaarschuwd mens telt voor twee! Wat ik erover vertel, zet anderen aan het denken over hun eigen leven/ relatie en de manier waarop jij en je partner daarin staan.
            Meegaan met iemand in wat hij wil in het leven is prima, zolang hij jou niet als deurmat gebruikt bij het naar binnen en buiten gaan.
            Ook jij hebt een leven en ruimte nodig, net als hij. Je mag oneindig van iemand houden, maar dat mag niet ten koste gaan van jouw eigenheid, van wat jij wil en van de manier waarop jij in het leven staat.
            Neem dat mee in wat je ziet en ervaart.
            Liefs,
            Janneke

  141. Heb je helemaal gelijk in Anne-Marie. Maar blijven herhalen heeft geen zin, kan averechts werken. Mijn therapeut voor mijn HSP zijn, zegt dat 2 keer zeggen voldoende is en daarbij laten.
    Het maakt je zelf alleen naar moedeloos en verdrietig of boos.
    1 x zeggen en loslaten, wat de reactie ook is, niet in discussie gaan. Neem afstand, duidelijke grens stellen. Ik ga ook vaak zat nog de fout in als hi mijn gevoel raakt, later denk ik, stomkop, GEB ik het weer toegelaten. Maar goed, jezelf veroordelen helpt ook niet. Goed zijn voor jezelf wel. Volg je eigen behoeftes en doelen. Ik ben net naar curses geweest met onze pup van 7 maanden. Dat is mijn ding,daar geniet ik van. Soms probeert hij wel de controle over te nemen met wandelen en kan mijn gezag moeilijk accepteren. Blijft lastig maar zeg het dan wel. Die controledrang maakt me soms gek.
    Een hond en een man blijven opvoeden….en dat voor een HSPer
    Gr anja

  142. Paula zegt:

    Beste Allemaal,

    Dit alles is zo ontzettend herkenbaar. ik ben 40 jaar en inmiddels al 18 jaar samen met mijn man, een ADHD-er, zijn zoon, 22 jaar, heeft ook ADHD en bij onze zoon van 10 is ADD geconstateerd. Normaal kan ik het allemaal heel erg goed behappen, weet inmiddels hoe ik ermee om moet gaan en hoe ik de mannen moet aan sturen. Maar sinds januari 2013 is er bij mijn man CLL geconstateerd, een vorm van lymfeklierkanker en nu weet ik eigenlijk niet meer waar ik het moet zoeken. Mijn man is buitenshuis de meest vriendelijk persoon, maar hier alleen maar heel erg ziek. De Hematoloog heeft afgelopen week nog gezegd dat hij zeker 5 tot 10 jaar te leven had en met behandeling nog langer. Maar toen we weer in de auto zaten terug naar huis, was het net of hij haar niet had gehoord en hij is weer terug gevallen in zijn beleving, dat hij waarschijnlijk niet lang meer te leven heeft. Hij probeert echt alle medicijnen, homeopatische middelen, voeding uit. Het verschilt per dag… Nu weet ik hoe het is om een ziekte te hebben, ben drager van de ziekte van Huntington, een ongeneeslijke ziekte waar geen medicatie voor is, dus ik kan mij heel erg goed in hem verplaatsen. Alleen hij neemt niets van mij aan. Ik kan gewoon niet meer, nu 6 maanden na de diagnose is echt alle positiviteit verdwenen. En ik ben gewoon heel erg moe, zie even geen uitweg meer. Heeft iemand van jullie ervaring met een soortgelijke situatie?
    Mvg,
    Paula

    • janneke zegt:

      Hoi Paula,

      Dat is nogal wat, wat jij op je bordje hebt liggen!
      Mag ik vragen wat jij bedoelt als je het hebt over: mijn man is buitenshuis de meest vriendelijke persoon, maar thuis alleen maar heel erg ziek?
      Is mijn vermoeden juist en bedoel je eigenlijk dat hij buitenshuis de man wil zijn met wie alles goed gaat? En dat hij thuis instort daarna?
      Misschien doe je er goed aan eens met je huisarts te gaan praten over de situatie.
      Hij kan een rol spelen in het ziekteproces van je man; hij kan met hem praten over wat de arts tegen hem heeft gezegd en het in een andere context plaatsen dan waar hij het zelf nu in plaatst.
      Van jou neemt hij het misschien niet aan, een “vreemde” heeft dan vaak meer invloed.
      Of het nu rechtsom of linksom is, jij moet wat ontlast gaan worden en hier niet alleen in staan.
      Vraag eventueel hulp of ondersteuning aan bij je huisarts als je die niet in je directe omgeving kunt krijgen.
      Beter voor je zou zijn te praten met iemand in je familie die je vertrouwd en waar je een band mee hebt, of met een goede vriendin die jou kan steunen door een klankbord te zijn.
      Maar als dat niet mogelijk is, regel het dan via de huisarts.
      Datzelfde geldt ook voor je man, als hij daarvoor open staat.
      Dit is een hele heftige periode in jullie leven. Daar zal iedereen begrip voor hebben!
      Heel veel sterkte toegewenst,
      Janneke

  143. Hallo Paula,
    Wat een nare situatie. Ik heb geen ervaring met ernstige ziektes, wel een man met ADHD symptomen.
    Het beste kan je voor jezelf hulp gaan zoeken, iemand die jou kan steunen, waar je op terug kan vallen.
    Je kan en hoeft het ook niet allemaal alleen te kunnen, dat kan niemand volhouden. Iedereen heeft z’n eigen verantwoording. Ook je man en je zoon. Zorg dat je er niet aan onderdoor gaat.
    Ik wens je heel veel sterkte. Groeten Anja

  144. Ik heb een relatie met een man met ADHD. We zijn er sinds kort achter. We hebben 2 kindjes van 4,5 en 2,5.
    Zij zijn ook erg druk en dus is het altijd drukke boel in huis. Ik merk dat ik gestrest ben, ook omdat onze relatie steeds slechter wordt.
    Nu heb ik gisteren besloten dat ik wil scheiden. Ik wil zijn problemen, stemmingswisselingen, vals beloften niet meer.
    Voor mijn kinderen is het ook niet goed dat wij ruzie maken. We hebben eigenlijk aankomende week een afspraak bij de nieuwe psycholoog en psychiater, om onze relatieproblemen aan te pakken.
    Ik heb er geen vertrouwen in dat het nog goed komt, omdat ik denk dat het niks veranderd. Heeft iemand ervaring met therapie, relatietherapie, medicijnen waarbij een relatie drastisch veranderd is?
    Mijn liefde is ook weg, dus daarom denk ik dat het niet meer mogelijk is, maar misschien is er toch een sprankje hoop.

    • anne-marie sijpheer zegt:

      goedeavond Rita,
      weet je nog wat de reden was/is dat je verliefd werd op je man ? en hij op jou ? weet je nog welk gevoel dat gaf voor jullie beide?
      doordat je nu een druk huisgezin bent verandert er erg veel.

      ikzelf ben 45 jaar sinds ruim een jaar in therapie alleen begonnen maar later met mijn man ( zelfde psycholoog) en nu ruim een jaar verder met therapie ik een diagnose add gestart met medicatie ( had ik maar eerder naar mijn man geluisterd moeilijk hoor om te moeten weten dat ik toch een beetje anders ben , maar steeds beter in mijn vel) therapie en medicatie voor ons een prima combi. daarnaast blijf ik wel last houden stemmingswisselingen ook omdat ik in de overgang ben,maar voor ons is in ons drukke hectische leven prima te doen. ik woon in een mannenhuishouden en voor mij niet altijd prettig dat er niet altijd met mij vrouwelijke perikelen rekekening wordt gehouden maar daar in tegen heb ik ook veel vrijheid in mijn doen en laten ben graag alleen en doe dan naast mijn baan andere leuke dingen. kortom wij ik heb add onze oudste zoon van 18 jaar adhd onze andere zoon en man niet. ook wel gezellig nooit saai , maar je moet wel tegen onrust kunnen.
      liefde doet veel mijn man en ik kennen elkaar al 30 jaar en accepteren en respecteren elkaars dingen.
      Groet Anne-Marie Sijpheer

  145. janneke zegt:

    Hoi Rita,

    Als ik lees wat je schrijft lijk je het zelf niet veel kans meer te geven; heb je de moed opgegeven dat verandering mogelijk is.
    Tevens zeg je niet meer van hem te houden.
    Houdt hij nog wel van jou? Weet hij hoe je er op dit moment in staat, in de relatie: Dat het in jouw gevoel ( tenminste, zo komt het op mij over) een minuut over twaalf is i.p.v. een minuut ervoor, dat zijn kans eigenlijk al verkeken is?
    Jullie moeten nog beginnen met relatietherapie, je man zit in een proces van gaan accepteren dat er een sticker met ADHD op hem is geplakt, een omwenteling gaan maken in zijn doen en laten met behulp van psycholoog (en liefst ook met hulp van mensen die om hem geven/ van hem houden) en met hulp van medicatie (waarmee hij nog moet gaan starten en wat zijn ups en downs met zich mee kan brengen; hij moet gaan bekijken welke medicatie het beste bij hem past en in welke hoeveelheid). En jullie moeten nog starten met relatietherapie.
    Voor jezelf heb je al uitgemaakt dat het niet meer goed komt en dat er niks gaat veranderen.
    Wat voor kans heeft jullie relatie dan nog?
    Dat kan je namelijk helemaal nog niet weten.
    Wat je wel weet, is de periode die achter je ligt.
    En ik neem zo aan dat die heel heftig moet zijn geweest. Zo heftig, dat je het bijltje erbij neer hebt gegooid. Je wil niet langer gekwetst worden, je wil niet meer dat er tegen je gelogen wordt.
    Je wil niet meer degene zijn die zijn boosheid en harde uitspraken op mag vangen en incasseren.
    Ik ken jouw geschiedenis met hem natuurlijk niet, maar ik heb wel mijn eigen geschiedenis met een man met adhd, depressie en ” moeilijk mens” (dat wil zeggen: hij heeft sommige kenmerken die horen bij autisme, borderline etc. maar is niet onder een van die noemers te vangen, het is van alles wat)
    Ook wij zijn rijkelijk laat (na volledige escalatie) achter de diagnose gekomen. (namelijk sinds twee jaar, mijn man is 55 jaar en we zijn 34 jaar getrouwd)
    Ook ik heb pas op de plaats moeten maken en kijken wat ik nog voor hem voel. En dat gevoel was heel, heel ver weg! Hij heeft mij belogen, bedrogen en heel, heel veel pijn gedaan. Meer dan ooit iemand mij aangedaan heeft.
    Waarom dan toch blijven, zal je zeggen?
    Omdat ik zag hoever weg hij was. Hij is volledig doorgedraaid. In plaats van een burn out te krijgen sloeg hij los. Vanaf het moment dat alles uitkwam wat inmiddels speelde, had hij paniekaanvallen en ging het echt heel slecht met hem.
    Bij “toeval” stuitte ik op het boek ” hulpgids adhd” van Edward Hallowell & John Ratey.
    Het was voor ons beiden een eyeopener! Naar aanleiding van dat boek zijn we uiteindelijk bij psyq beland en is de bal gaan rollen!
    Bij ons heeft de diagnose de relatie gered!
    Op het moment dat ze me hadden gezegd:” uw man mankeert niks, hij functioneert volkomen normaal en weet wat hij doet”, had ik de echtscheiding in gang gezet, echt waar!
    Nu heb ik hem opnieuw een kans gegeven.
    We hebben kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen.
    Ik ben een voorbeeld voor mijn kinderen hoe ik hier in sta en er mee omga.
    Zoals ik met onze relatie omga, zo zullen mijn kinderen zich spiegelen in hun relatie met hun man of vrouw.
    Mijn man heeft medicatie gekregen en het heeft even geduurd voor de juiste medicatie en dosering gevonden was. Sinds een jaar gaat dat nu goed.
    De depressie die hij had is vrijwel onder controle (mede door de medicatie).
    Hij is veranderd in zijn doen en laten, mede door de medicatie en door de persoonlijkheidstherapie die hij krijgt. Ik heb persoonlijke begeleiding van een psycholoog gekregen vanwege een depressie die ik had ten gevolge van alles. Samen zijn wij in relatietherapie.
    Door alle veranderingen mag en kan ik rustig zeggen dat ik nu de man heb die ik 34 jaar geleden dacht te trouwen.
    De worsteling, de pijn en het verdriet had ik liever niet gehad. Maar niets had kunnen veranderen als dat er niet geweest was. Het was helaas noodzakelijk om te komen waar we nu zijn.
    Ik heb ontdekt dat ik een groot vangnet om me heen heb, van mensen die om mij geven en mij steunen. Daar heb ik gebruik van durven maken. Ik kon ook niet anders meer, want ik moest mijn verhaal kwijt (kunnen), anders draaide mijn hoofd helemaal door.
    Daar ben ik dankbaar voor, voor al die mensen die naar me hebben willen luisteren en me steunen.
    Niet in de laatste plaats mijn kinderen en schoonkinderen.
    Je wilt je volwassen kinderen niet belasten met zoveel ellende, maar als er misschien een scheiding aan zou komen, kon ik niet langer zwijgen.
    Anders zou het voor hen zo uit de hemel knallen, zonder vooraankondiging.
    Nu snapten ze het en konden het plaatsen.
    Jullie kindjes zijn nog heel klein.
    Ooit ben je voor deze man gevallen, je hield van hem.
    Er moet veel fout zijn gegaan om nu de stop eruit te willen trekken.
    Misschien kan je een lijst maken voor jezelf waarin je aan de ene kant zet wat de waarde is van jullie relatie en aan de andere kant wat je mist/ waar je tegenaan loopt.
    Ruzie maken heeft weinig zin, niet voor jullie beiden en is desastreus voor jullie kinderen.
    Ruzie komt vaak voort uit een strijd om de macht: wie heeft er gelijk, wie heeft het voor het zeggen etc etc en leidt tot niets, behalve veel ellende en frustratie en vooral angst bij de kinderen.
    Jullie kinderen moeten centraal blijven staan.
    Zij hebben recht op liefde van beide ouders en een veilige omgeving.
    Je staat voor een groot dilemma. Zoals jij ermee om zult gaan, is het voorbeeld wat je je kinderen geeft voor een eventuele toekomstige relatie die zij zelf ooit aan zullen gaan.
    Wat ik voor mezelf heb aangehouden is, dat ik hard kan weglopen voor alle ellende in mijn leven, maar dat het me als een boemerang zal inhalen als ik er niets mee doe en de strijd niet aanga.
    Het leven is niet alleen voor mijn man, maar ook voor mij een constant leerproces, waar je, als je je schouders eronder zet wanneer het moeilijk wordt, als een rijker, rijper mens uit kan komen.
    Een mens die geleefd en geleden en geleerd heeft en die vanuit dat gegeven iets kan betekenen voor zijn of haar omgeving.
    Je zegt dat je liefde weg is, maar toch spreek je van misschien een sprankje hoop.
    Is er nog een heel klein vonkje wellicht?
    Dat met de juiste brandstof weer kan gaan branden?

    Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe in deze moeilijke tijd in je leven.

    liefs,
    Janneke

  146. Bedankt Janneke voor je wijze woorden!

    Mijn man is een paar maanden geleden al begonnen met medicijnen, maar geen therapie, omdat hij had gezegd dat hij concentratieproblemen op zijn werk had etc. Hij had net een nieuwe baan en heeft daarbij niet gezegd dat hij problemen in zijn relatie heeft. Ook uitvallen naar de kinderen. Hij nam de medicijnen de eerste weken niet in het weekend niet, maar krijg dus wel een terugslag van de medicijnen waardoor hij nog meer stemmingswisselingen kreeg. Nu neemt hij het wel in het weekend, maar zie weinig verandering. Inmiddels is hij naar een andere behandelaar gegaan waar ze gespecialiseerd zijn in relatietherapie met ADHD. Ik was er vorig jaar al klaar mee. Ik heb een maand overspannen thuis gezeten. Ik ben zo moe om altijd maar alles op te moeten vangen, omdat hij de verkeerde keuzes maakt en geen doorzettingsvermogen heeft. Financieel, emotioneel, praktisch etc… Mij zo vaak verbetering beloofd na een explosie. Ok ik begrijp dat het anders werkt bij hem, maar ik wil rust. Ik heb daarom besloten om in ieder geval apart te gaan wonen. Ik kies nu even voor mezelf. Uiteindelijk begrijpt hij het en ziet hij ook dat het ruzieën niet meer kan, want jij we willen allebei gelijk hebben en is het een voortdurende strijd die ons kapot maakt. Ik kan niet meer leven met zijn nukken. Iedere dag maar afwachten in wat voor bui is, is niet fijn. Het heeft te lang geduurd. Toch is deze beslissing niet makkelijk en weet ik dat ik het liefst een gezin wil blijven, maar mijn kinderen hebben nu gestreste ouders en dit is niet goed voor ze. Zeker omdat ik het vermoeden heb dat mijn oudste zoon het ook ontwikkeld. Mijn kinderen verdienen dit niet.
    Als laatste wil ik zeggen dat ik wel van mijn man hou, maar niet meer als geliefde. Meer als de vader van mijn kinderen, als vriend. En ik geloof niet dat de liefde nog terug kan komen zoals we ooit wel van elkaar hielden, daarvoor is er teveel gebeurd. Ik heb respect voor jou en alle anderen die het wel terug vinden en er de kracht en het geduld voor hebben gevonden.

    Lieve groeten,
    Rita

    • janneke zegt:

      Hoi Rita,

      Ik begrijp je frustraties en ik begrijp volkomen dat je rust wilt en de nodige afstand.
      Als een van je kinderen adhd heeft (of add) is het daarmee geboren, het ontwikkelt zich niet, het is een aanleg die er is of niet is. (erfelijk bepaald)
      Dat het, als het zo is, getriggerd wordt door de onrust in jullie relatie/ huis, dat geloof ik zonder meer.
      Een kind met adhd heeft een rustige, veilige en gestructureerde omgeving nodig.
      En die biedt jij op dit moment door afstand te nemen van alles wat het tegenovergestelde bewerkstelligt. Meer kan je niet doen.
      Je man kan nu in een rustiger omgeving aan zichzelf werken, want hij heeft duidelijk nog een hele weg te gaan: de medicatie voldoet niet afdoende, hij heeft nog geen psycholoog die hem geestelijk begeleidt. En die had hij moeten hebben vanaf het moment dat hij startte met de medicatie!
      Medicatie is geen wondermiddel die de adhd laat verdwijnen, maar slechts een hulpmiddel om meer rust in het hoofd te krijgen, waarna er meer impulscontrole en activiteitcontrole mogelijk is.
      Maar dat alles met hulp van een professional, die hem begeleidt in dat proces.
      Tijdens of later in dat proces komt er plek voor relatietherapie.
      Er moet eerst meer bewustzijn zijn bij hem over de gevolgen van zijn doen en laten, zijn manier van omgaan met dingen, meer beheersing van zijn impulsen op welk gebied dan ook, voordat je met elkaar in relatietherapie kan gaan.
      Anders praat je m.i. nog tegen een muur.
      Maar ik krijg wel de indruk dat hij ervoor wil vechten!
      Vechten voor jou en de kinderen.
      Alles zal afhangen van hoe dat zal gaan en verlopen; zijn inzet, volharding en wil om jou terug te winnen en daarmee zijn gezin.
      En in het andere geval om te accepteren dat een gezinsleven samen met jou en de kinderen niet meer mogelijk is, maar hopelijk een zo goed mogelijke vriendschappelijke relatie ten bate van de kinderen.
      De toekomst zal het leren.
      Of jullie ooit verder gaan als geliefden of als goede vrienden met twee kinderen, in ieder geval hopelijk een van beiden! Dat zou het meest fijn zijn voor jullie kinderen.
      Ik wens je alle goeds voor de toekomst,
      Liefs,
      Janneke

  147. Hallo allemaal,
    Ik zit met bewondering alle verhalen te lezen over relaties met een adhdertje. Ik zelf heb ADHD en relaties is niet mijn sterkste kant. Vaak komt dit omdat ik niet direct durf te vertellen dat ik ADHD heb.
    Eigenlijk is mijn vraag of iemand een site weet waar je contacten kan leggen en wel kan melden dat ik ADHD heb. Er zal toch wel ergens iemand rondlopen die vriendschap of een relatie met me aandurft en niet afschrik van dat “enge woord” ADHD

    • janneke zegt:

      Hoi Ron,

      Sinds mijn man is gediagosticeerd met adhd, zijn wij lid van ADHD-impuls.
      Ik geef je hierbij de link: http://www.impulsdigitaal.nl/
      Zij hebben in verschillende plaatsen door het hele land adhd cafe’s waar je terecht kan voor lotgenoten contact, (ook voor partners) het stellen van vragen, ze geven voorlichting over adhd en aanverwante zaken. Ook maken zij zich sterk tegenover de regering die allerlei maatregelen neemt die in het nadeel zijn van mensen met adhd.
      Zij hebben gevochten om te voorkomen dat iedereen met adhd en medicatiegebruik met het verlengen van hun rijbewijs opnieuw gekeurd moeten worden. En met succes!
      Nu speelt het geval dat de regering vindt dat adhd weinig problemen geeft en niet tot meer verzuim op het werk hoeft te leiden. Dat hoeft ook niet, maar onbehandelde adhd kan wel degelijk problemen veroorzaken, van matig tot heel heftig!
      Die strijd gaan zij nu aan.
      Het lidmaatschap is niet duur en ze ondernemen actie waar nodig.
      Op de side kan je zien waar en wanneer er een adhdcafe is. Ook hebben zij een forum op internet waar je terecht kan.

      Vraagje van mijn kant: waarom zou je meteen, als je met iemand kennis hebt gemaakt, moeten vermelden dat je adhd hebt? Ga eerst eens een relatie aan met iemand, het komt vanzelf aan de orde, er komt vanzelf een moment dat het zich aandient erover te praten met elkaar.
      Iemand die van jou houdt, zal dat geen reden vinden het uit te maken. Die accepteert jou zoals jij bent, met je mindere en betere kanten, net zoals ieder mens die heeft.
      Succes Ron!

      Janneke

      • Hoi Janneke,

        Beetje late reactie maar alsnog bedankt voor je feedback.
        Waarom ik het gelijk zou vertellen. Ik heb het een keer niet gelijk vertelt en een keer wel.
        Bij degene waar ik het niet gelijk vertelt heb verweet mij niet eerlijk te zijn en bij degene waar ik het wel vertelt heb, zei me dat ze daar geen zin had, zo’n druktemaker.
        Voor mij dus best wel een lastig dilemma.
        Ik hoop dat mijn uitleg een beetje duidelijk is.

        Groet,

        Ron

        • Wat een ongelofelijke botte opmerking van die laatste dame!
          Zo iemand kan je beter kwijt dan rijk zijn! 😉
          Maar ik snap je dilemma, door deze twee voorvallen.
          ik blijf bij mijn mening: als je van iemand houdt, echt houdt, neem je m zoals hij/zij is.
          Adhd of niet. Gelijk vertellen of niet.
          Ieder mens is in de grond goed zoals hij is. Wat hij/zij van zijn of haar leven maakt of erin staat, is een tweede ding.
          Blijf jezelf, Ron, dan zal het best goed komen.

          groetjes,
          Janneke

    • anne-marie sijpheer zegt:

      Hoi Ron,
      Adhd kan je zo “eng”maken als je zelf wil. jou karakter en persoonlijkheid wordt hier inderdaad door gekleurd en is wel belangrijk dat je dit verteld aan die ander. het moment alleen wanneer je dit verteld is belangrijk. laat het op zijn beloop en kijk hoe die ander reageert op jouw , maak er niet een halszaak van. mensen die die iets anders cronisch onder de leden hebben zullen dit in het begin ook niet altijd meteen vertellen. en het klopt wat je zegt relaties aangaan is als adher niet makkelijk. mijn invoelend vermogen ( zeg ik als add’er) is ook beperkt. en ja ik heb ook menig persoon gekwetst en kon slecht sorry zeggen,maar je kan het wel leren.
      kortom een persoon die totaal bij jou past zoeken is een mooie uitdaging…….ikzelf ken mijn man al 30 jaar maar wij beide hebben veel privacy nodig en vinden het heerlijkj om alleen te zijn. dat is iets wat wij beide prettig vinden. samen is fijn maar alleen ook. wij hebben beide niet de behoefte om continue met elkaar op te trekken, verder hebben wij een prima huwlijk,het is een way off live die bij je moet passen met iemand anders…
      succes Groet anne-Marie Sijpheer.

  148. arjan zegt:

    Mijn inlevingsvermogen is wel enorm, het gaat alleen nat op’t punt dat ik er niet zo heel vaak mee bezig ben, vanwege de chaos……
    maak er een actueel onderwerp van, en houd’t actueel, dat werkt voor mij

  149. smulders zegt:

    Helaas is mijn relatie met ADHD’er na 6 jaar waarvan 1,5 jaar samenwonen net gestrand en heb ik deze site misschien wel te laat ontdekt. Ik herken heel van bovenstaande en had hier wellicht iets mee moeten/kunnen doen. Mijn ex-partner weigerde medicatie of therapie omdat hij er geen last van had. Het lag allemaal aan mij, ik zou niet flexibel zijn… Inmiddels weet ik gelukkig beter en hebben we gewoon geen weg kunnen vinden om hier mee om te gaan ondanks vele pogingen. Veel verdriet rest mij op dit moment en moet ik op een afstand toekijken hoe hij in een volgende hyperfocus terecht is gekomen. Ik had hem graag een stabielere basis willen geven maar dat is niet gelukt. Ik zal de mooie momenten koesteren en hoop snel dat de rust in mijn leven terugkeert.

  150. Hallo mevr Smulders

    Wat jammer dat het zo gelopen is. Als er ontkenning is, kan je er niks mee.
    Mijn man gaat woensdag naar HA voor aanvraag test ADHD.
    Hoop dat hij er eerlijk over is en er iets uit komt.

  151. Hoi Anja,
    dat is heel wat, dat je man nu daadwerkelijk actie gaat ondernemen!
    Dan moet het water hem toch wel aardig aan de lippen staan.
    Hopelijk verwijst jullie huisarts hem door en begint hij niet zelf aan een diagnosestelling.
    Psyq is een instantie die ik aan kan bevelen, wij hebben daar heel goede ervaringen mee.
    Er werken psychologen die in adhd (kinderen en volwassenen) gespecialiseerd zijn.
    Vanaf het moment van verwijzing en aanmelding is het nog wel een traject hoor.
    Het heeft bij ons tot goede resultaten en meer rust geleid uiteindelijk, dus het was alles waard!
    succes en liefs,
    Janneke

  152. na 10jaar een relatie met een adhdr ben ik moe opgebrand ,uitgeblust, moegestreden.
    steeds maar weer vechten tegen het gevoel weg te willen.
    behalve op de goede dagen dan is er geen vuiltje aan de lucht en zijn we een gelukkig gezin.
    hoe blijf ik staan voor mijn gezin ? zonder er aan onderdoor te gaan.

  153. Hoi Gaby,

    Ik zie net je bericht.
    Je vertelt dat je man adhd heeft. Is dat door middel van een diagnose bekend geworden of is dat iets wat je denkt? Is het al bekend sinds zijn jeugd of pas sinds kort? Gebruikt hij medicijnen en/ of krijgt / kreeg hij enige vorm van begeleiding? Als er sprake is van begeleiding, wordt er dan ook naar jou/ naar het gezin gekeken hoe het daar reilt en zeilt? (Dit laatste is helaas niet een normale gang van zaken, meestal moet je eerst als partner in een crisis terecht komen wil daarnaar gekeken worden of de partner houdt of hield het al voor gezien)
    Kan je vertellen waar je zoal tegenaan loopt in je relatie met hem, waardoor je het gevoel krijgt het bijltje erbij te willen neergooien?
    Ik heb het gevoel dat je nog wel om hem geeft, omdat je zegt dat jullie een gelukkig gezin vormen op de dagen dat het goed gaat. Wat gaat er op zulke dagen goed en op andere dagen niet?
    Een hele hoop vragen,maar puur bedoeld om een wat duidelijker beeld te krijgen van wat er speelt en waar je het zo moeilijk mee hebt. Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar wil graag met je meedenken.

    Liefs,
    Janneke

  154. hallo janneke.
    de diagnose is gesteld nadat mijn partner is opgepakt door de politie na een aanklacht van huiselijkgeweld door mij.
    hij is veroordeeld door de officier van justitie en heeft twee jaar voorwaardelijk gekregen en verplicht hulp moeten zoeken bij verslavingszorg.mijn partner heeft ook een drugsprobleem waar ik hem mee confronteerde en voor een ultimatum stelde waarop hij dus compleet door het lint ging en mij wurgde.
    mijn partner is in het verleden vaak in aanraking gekomen met justitie en politie en moest daarom verplicht naar verslavingszorg en daar rade zij hem aan om een adhd test te doen.
    het blijkt nu dat hij altijd adhd heeft gehad vanaf kinds afaan.
    wist ik veel ik wist niets van adhd.ik bewonderde hem om zijn energie en kracht en als hij echt iets wilde dan ging hij er helemaal voor.nu zijn we twee kinderen verder en een burnout van mijn kant en veel boosheid en frustratie.

  155. waar ik vooral tegenaan loop is zijn agressieve houding naar mij toe in een ruzie en de hele wereld mag daarvan meegenieten.ook moet er altijd wat gesloopt worden in huis.om over zijn gevloek maar niet te spreken.als ik hem ergens mee confronteer word de bal gelijk terug gekaatst of is hij het slachtoffer van alles en iedereen.werkelijk alles is een puinhoop van zijn kledingkast tot aan de auto.elke dag ben ik bang als hij uit zijn werk komt want hoe zal zijn stemming zijn??

  156. Gaby,

    dat is heel wat, wat je hier vertelt!
    De dingen die je beschrijft passen in een omschrijving van wat adhd kan inhouden:
    kort lontje (agressiviteit), chaos, impulsiviteit, hyperactiviteit, verslavingsgevoeligheid, zich snel door anderen afgewezen voelen, enz enz.
    Al heel wat als je in je eentje woont, laat staan als je een gezin met kinderen hebt.
    Je boosheid en gefrustreerdheid komen op mij sterker over dan de angst over wat er nu mogelijk weer zou kunnen gebeuren. Klopt dat?
    Hij is naar verslavingshulp gegaan, onder dwang. Er is een diagnose gesteld op hun aanraden.
    Wat heeft jouw man hiermee gedaan? Hoe staat het met de verslaving/ adhd?
    Heeft hij begeleiding gekregen bij de adhd in de vorm van therapie/ medicatie? Heeft hij die gezocht, staat hij daarvoor open?
    Welke begeleiding krijg jij zelf bij je burnout/ frustratie?
    Hoe geschrokken is jouw man van wat hij heeft gedaan? Is hij wel geschrokken of zoekt hij de schuld buiten zichzelf?
    Heb je mensen in je omgeving waar je bij terecht kan: ouders, zussen, broers, vrienden, vriendinnen etc? heb je iemand in vertrouwen genomen over de situatie waar je in zit? Kan je ergens terecht?
    ik denk dat het cruciaal is hoe jouw man zich opstelt/ op gaat stellen nu bekend is hoe het komt dat hij is die hij is. Jaren lang is hij onwetend zijn gang gegaan, maar die vlieger gaat nu niet meer op.
    Accepteert hij de diagnose? Is hij bereidt aan zichzelf/ jullie relatie te werken; te knokken voor zijn gezin? Hoeveel houdt hij van zijn vrouw, zijn kinderen en zichzelf? Hoeveel inzet wil hij geven/ laten zien?
    Ik denk dat het voor jou belangrijk is goed je grenzen te bewaken.
    Vraag jezelf af wat jouw grenzen zijn. Hoever ben je bereid te gaan? Hoeveel hou je van jezelf? Hoeveel plek mag jij innemen?
    Je lijkt mij iemand die veel te geven heeft, je bent een knokker, een volhouder, je bent t waard dat er van je gehouden wordt en dat je wordt gerespecteerd in wie en wat je bent.
    Heb je het idee dat hij van je houdt? En hoe merk je dat dan?
    Als jij steeds dat stapje opzij doet om hem de ruimte te geven die hij als vanzelfsprekend inneemt (zonder daar bij stil te staan) wordt je uiteindelijk dood gedrukt tegen de wand.
    Ook jij hebt recht op een plek onder de zon waar je mag zijn die je bent. Je mag die plek afgrenzen en verwachten dat een ander die grens respecteert, zoals een ander verwacht dat je bij hem zal doen.
    Het is geven en nemen. En dat moet in evenwicht zijn, net zoals een weegschaal. Anders gaat het mis.
    Probeer met je man te communiceren over wat jij graag wilt en hoe jij het ziet. Als dat in woorden moeilijk gaat, schrijf het dan eventueel op en laat het hem lezen.
    Probeer altijd vanuit jezelf te praten: ik voel…, ik wil… Dan voelt het niet als een aanval waaruit als vanzelf verdediging vloeit.
    Probeer meer duidelijk te krijgen in waar jullie nu staan en wat je eventueel van de toekomst mag gaan verwachten.
    Het is waard om voor een toekomst te knokken, maar dan moet het wel een toekomst zijn waarin hoop is en liefde en inzet. Van beide kanten.

    heel veel sterkte in ieder geval, want dat heb je hard nodig!
    liefs,
    Janneke

  157. Jeannette zegt:

    Zo ongelooflijk herkenbaar. Ik heb zelf 5 jaar een LAT relatie met mijn vriend die ADHD heeft en het zal altijd een LAT relatie blijven tot mijn grote verdriet. De bal tijdens een discussie altijd terugkaatsen, de enorme rotzooi die je door heel zijn huis heen kan vinden, het continue aandacht vragen als hij dit wilt, maar als ik eens aandacht wil als hij toevallig bezig is vraag ik teveel aandacht en kan hij dit slecht opbrengen. Geen benul van de tijd, altijd en eeuwig tv+radio aan, zoveel mogelijk geluid stel je voor dat het eens rustig is , het eeuwige geflirt met andere vrouwen enz.enz….Hij neemt geen medicatie want hij kan er prima mee leven, maar dat ik horretolledol van hem wordt op gezette tijden dat moet ik dan maar voor lief nemen. Heb zelfs het boek ADHD Relaties aangeschaft, maar heb het gevoel dat mensen met AHDH heel erg als ‘slachtoffer’ worden neergezet zij kunnen er immers ook niets aan doen. En jij als partner van iemand met ADHD krijgt een waslijst met wat te doen en ondertussen wordt je steeds meer een schim van jezelf omdat je maar op je tenen blijf lopen.
    Samenwonen zit er dus niet in, het zou er eenvoudigweg op neer komen dat ik zijn huishoudster wordt want hij laat werkelijk alles achter zijn kont slingeren.
    Natuurlijk is ook hij lief en op zijn manier zorgzaam, maar eerlijk gezegd vind ik het dodelijk vermoeiend en begrijp niet dat hij op zijn 54e er zo weinig aan doet om het te verbeteren.
    Voorlopig maar LATTEN, maar na 5 jaar ben ik dit zat aan het worden en ben af en toe bang voor de toekomst.

    Vriendelijke groet
    Jeannette

  158. Jeannette zegt:

    Oh ja en afspraken maken met hem helpt niet. Al zoveel keer dit geprobeerd, maar hij wimpelt dit af met allerlei excusen. Ik denk weleens:” mensen met ADHD hebben het maar makkelijk, ze wimpelen alles af en leggen de bal weer bij jou”.
    Klinkt allemaal heel negatief, maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik alleen de kar moet trekken en hij het allemaal maar prima vindt. Het alternatief zou zijn om de relatie te beeindigen, maar mensen met ADHD zijn ook charmant en daardoor blijf ik bij hem, maar voor hoelang…Al zo vaak gezegd dat ik ermee stop, maar dan roept hij dat hij toch ook lief is en manipuleert weer van voor af aan.
    Soms lijkt het wel of niets hem kan schelen, of ik er nu ben of niet. Hij leidt toch hoofdzakelijk zijn eigen leven………

  159. Hoi Jeannette,

    Als ik het goed begrijp heb jij een lat-relatie met een man met adhd, waarbij jij problemen ondervindt met hoe hij is en doet.
    En dat hij zelf die problemen niet onderkent en er niet mee zit en er dus ook niet iets mee wil doen.
    En het niet als een ernstig obstakel tussen jullie ervaart.
    (Waarom zou hij ook, je komt toch steeds weer terug?)
    Ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt tegen een (onwillige) muur te lopen.
    Wat je ook doet, zegt of onderneemt, je loopt steeds weer opnieuw tegen hetzelfde aan, er verandert niets.
    Ik stel me zo voor dat jij je af en toe (of misschien wel regelmatig) terugtrekt op je eigen eilandje om rust en ruimte te ervaren en bij te komen van een “strijd” die niet te winnen lijkt. Terwijl je ondertussen in gedachten voortdurend bezig bent met hem, (en hem en jou) op zijn puinhoop-eilandje. (Hij is er niet en tegelijk heel de tijd)
    Ondertussen zit hij op zijn eigen eilandje lekker zijn ding te doen en ervaart hij even rust doordat er niet aan zijn hoofd “gezeurd” wordt over allerlei zaken die hij of niet wil, of hem niet bezig houden, of waarvan hij de noodzaak niet ziet die te veranderen of aan te passen.
    Als dit zo is, zit je in een moeilijke situatie.
    Het lijkt erop dat hij ervaart en aanvaardt dat hij nu eenmaal zo is, zijn hele leven al, dat hij daar zelf geen problemen door ondervindt en/of dat hij eventuele problemen prima zelf de baas kan en dat het een kwestie is van slikken of stikken voor degenen die met hem te maken krijgen of met hem leven.

    Een mens kan niet veranderen doordat een ander vindt dat hij/zij veranderen moet. Zo werkt het niet.
    Een mens verandert pas als hij/ zij daar de absolute noodzaak toe ziet omdat zaken hem /haar beginnen te ontglippen; niet goed gaan; alles dreigt te escaleren of al geescaleerd is.
    Hij vindt blijkbaar de relatie zoals die nu bestaat tussen jullie een prima zaak.
    Hij haalt eruit wat hij nodig heeft en verder is het pappen en nathouden.
    Er is geen behoefte aan meer, misschien zelfs wel omdat dat voorkomt dat hij dan dagelijks geconfronteerd wordt met alles waarin hij zou moeten veranderen en wat hij niet wil of de noodzaak niet toe ziet.
    En als hij in een hyperfocus zit van iets wat hem op dat moment bovenmatig interesseert, tja, dan praat je tegen een muur als je hem iets ( voor jou belangrijks) wilt vertellen.

    Tip: ga tegenover hem zitten/ staan, vraag zijn aandacht, en let er daarbij op dat hij je recht aan kijkt als je met hem praat. Vraag daar ook om, dat hij je aankijkt, want hij zal steeds geneigd zijn weg te kijken naar datgene waarmee hij bezig was. En als hij weer wegdwaalt, maak hem daar dan van bewust.
    De kunst is om dat rustig te doen en niet boos te worden om wat desinteresse lijkt.
    Probeer niet te lang achter elkaar te praten, wees zo kort en bondig mogelijk waarin je je probleem uiteen zet en sleep er niet van alles bij.

    Wees je er ook van bewust dat mensen met adhd zich bijzonder snel afgewezen voelen en zich dan verdedigen via hun korte lontje door zich te verschanzen achter een boze uitval; de zaken omdraaien (het ligt aan jou!), een boze handeling (gooien met iets) of door simpelweg weg te lopen uit de situatie, letterlijk. Compleet met slaande deur.

    Het voordeel is weer dat ze zo’n bui niet lang volhouden, bij mijn man kon dat binnen een paar minuten tot een kwartier duren en dan was het over.
    Maar dan ook echt over, want ze storten zich gewoon weer in iets anders wat hun aandacht op dat moment trekt.
    Als je erop terug wilt komen (tenminste, zo ervaarde ik het altijd) om het uit te praten was je een herkauwer, iemand die heel de tijd bezig is oude koeien uit de sloot te halen.
    Voorbij is voorbij. Klaar!
    Tja, en als je dan anders in elkaar steekt op dat gebied, dan heb JIJ een probleem.

    Jeannette, het zal niet makkelijk voor je zijn een afweging te maken in wat goed is voor jou, gewoon omdat je van hem houdt.
    Je ziet en ervaart de problemen en je kan er niks mee omdat hij het niet zoals jij ervaart en ziet.
    Het enige wat ik je verder kan zeggen is dat je oog moet houden voor wat voor jou aanvaardbaar is en dat je je dus bewust moet zijn van je grenzen.
    Misschien zou het makkelijker zijn als hij gewoon een goede vriend is. Eentje waarmee je leuke dingen kan ondernemen vanweg zijn out of the box invallen, eentje waarmee je op zijn tijd lekker kan lachen of genieten. Maar niet een man om mee samen te wonen/ een gezin te hebben.
    Maar dat zal een heel proces zijn.
    Het is sowieso een proces, wat je ook uiteindelijk besluit.
    Sterkte,
    liefs,
    janneke

    • Jeannette zegt:

      Hallo Janneke,

      Je hebt de spijker op zijn kop geslagen. Wat een (h)erkenning!

      De tijd zal leren of ik na ruim 5 jaar van ‘knokken’ voor mezelf of toch voor ons beiden kies. Je blijft hopen op betere momenten (die er zeker zijn) maar die jaren van je energie kosten om iets kleins bij hem onder de aandacht te krijgen.

      Maar heel erg bedankt voor je reactie en kan er weer verder mee.

      Groetjes
      Jeannette

      • Fijn dat ik iets voor je heb kunnen betekenen, Jeannette.
        Het is een moeilijke afweging, vooral omdat je van hem houdt en omdat je er al zoveel energie ingestoken hebt (en nog steeds doet).
        Mijn man is 55 jaar en we weten pas sinds twee jaar dat hij heel zijn leven adhd heeft.
        Ik kende adhd alleen als Alle Dagen Heel Druk. Nu weet ik er veel meer van en zijn de puzzelstukjes van ons leven samen (inmiddels 34 jaar getrouwd) op zijn plek gevallen.
        Ik heb heel veel geaccepteerd en als normaal aangetekend omdat ik hem als niet anders kende. En daarnaast hou ik heel veel van hem en heb ik hem altijd geaccepteerd zoals hij was. Ook al hield dat in dat hij naast zijn liefde voor mij, regelmatig over mijn grenzen ging omdat hij ze niet als grenzen zag. Of in ieder geval geen problemen zag waar ik ze zag. (Dat herkende ik ook in jouw verhaal)
        Liefde verdraagt veel…..
        Pas toen hij met zevenmijlslaarzen uiteindelijk over al mijn grenzen ging, ging bij mij het licht uit.
        Mijn man is keihard gevallen en keihard terecht gekomen. (Volledig doorgedraaid na veel te lange tijd veel te veel van zichzelf eisen; hij liep alleen nog op alles wat hem een dopaminekick verschafte) Ook ik heb het nodige te verduren gehad: een depressie op mijn 30e en een nieuwe depressie nadat alles uitkwam wat hij uitspookte in 2011.
        En helaas was dit voor hem achteraf de enige manier en weg om tot verandering en inzicht te komen.
        Ik heb nu de man die ik ooit dacht te trouwen; er hangt een heel prijskaartje aan.
        Hij werkt aan zichzelf en is allert voor zover dit mogelijk is. Wel met medicatie en therapie, maar dat was ook hard nodig om alles op een rijtje te krijgen en daarnaast rust in zijn hoofd te krijgen.
        We zijn er nog niet, want het is een heel proces.
        Het doet mij veel goed als ik anderen met soortgelijke ervaringen tot steun kan zijn met wat ik geleerd heb in mijn leven/ relatie. Dan lijkt alles wat er aan shit gebeurd is, nog ergens goed voor te zijn geweest.

        Succes en sterkte,
        groetjes,
        Janneke

        • Jeannette zegt:

          Janneke,

          Wat fijn dat je man nu aan zichzelf werkt en zich bewust is dat hij medicatie en therapie nodig heeft. Het is precies wat je zegt, je geeft – zeker in jullie geval – niet snel op. De ex vrouw van mijn vriend is 30 jaar met hem getrouwd geweest zonder te weten dat de ADHD de boventoon voerde en liet hem altijd maar. Zij was degene die op het laatst aan de anti-depressiva zat omdat zij er niet meer tegen kon. Hoe krom kan iets zijn……Maar goed zijn oeverloze ontrouw heeft hem uiteindelijk opgebroken. Het is zoals je al eerder zei…mensen met ADHD zijn snel verveeld OOK met vrouwen in dit geval.
          Het lijkt altijd meer nemen dan dat de partner met ADHD geeft. Toch zie ik dat mijn vriend zijn best doet, alleen voor mensen zonder ADHD is dat altijd te weinig. Ik probeer daar allert op te zijn, hem ook complimenten te geven als dit zo uitkomt, maar ook ontzettend boos te worden als hij weer van alles vergeet. Ik weiger om hem als ‘patient’ te zien al weet ik dat de ADHD een psychiatrische stoornis is waar zij weinig aan kunnen doen.
          Weet je Janneke ik leer ook van hem. Bv mijzelf niet zo druk te maken om dingen, het sneller iets van mij af te laten glijden en wat meer fluitend door het leven te gaan. Zijn motto is: Go With The Flow en verdraaid soms werkt dit ook voor mij.

          Ik wens jullie alle goeds voor de toekomst. Carpe Diem.

          Lieve groet
          Jeannette

          • Dat ben ik met je eens, jeannette, dat je er ook wel degelijk als voorbeeld iets mee kan.
            Dat ” go with the flow” is heel herkenbaar.
            Ik zou ook graag hebben dat ik minder lang in een bepaalde vervelende stemming blijf hangen. Het net als hij kan, van me afschudden en weer doorgaan, zonder om te kijken.

            Dank je wel,
            en ik pluk zeker de dag! Want er is niet meer dan het nu.
            Liefs, Janneke

        • Ja Janneke, er hangt zeker een prijskaartje aan. Ik moest noodgedwongen met mezelf aan het werk omdat ik me naast mijn man niet meer staande kon houden. Zo’ n sterke persoonlijkheid zet hij neer, onvoorstelbaar. Nu heeft hij eindelijk ingestemd met een onderzoek, maar heb veel twijfels omdat hij zo weinig zelfkennis heeft en dus veel dingen niet ziet. Hij wil niet dat ik meega, dus kan ik ook niets aanvullen of duidelijk maken. Ik ben bang dat hij ontwijkende antwoorden geeft omdat hij ook niet wil dat hij ADHD heeft. Ik ben dus heel benieuwd hoe het gaat en of de psychiater de juiste vragen aan hem stelt, vragen die hij niet kan ontwijken.
          Ik wacht af, vrijdag moet hij er heen.

          Groeten Anja

          • Hoi Anita,

            Wat je beschrijft als met jezelf aan de gang gaan, vanwege de sterke persoonlijkheidsuitstraling van je man, hoe herkenbaar!
            Ik heb heel wat bijgeschaafd aan mijn persoontje om mijn leven met hem leefbaar te houden ( voor mij).
            Ik heb ook sterk de indruk dat mijn man weinig zelfkennis heeft, zich altijd heeft laten gaan in een “go with the flow” op ieder denkbaar gebied. Het heeft tot een hele hoop ellende geleid, die ik op een gegeven moment voelde aankomen, heb geprobeerd te voorkomen, maar jammerlijk in heb gefaald.
            Ik denk dat veel van onze problemen voortkomen uit mijn moeite om mijn grenzen in het oog te blijven houden. Ik ben iemand die altijd weer bereid was die stap opzij te zetten om hem ruimte te gunnen. Ook omdat ik snap wat hij graag wil, ik kan me goed in iemand verplaatsen, zo goed zelfs, dat wat die ander wil, belangrijker is dan ik en mijn wensen.
            Ik heb de laatste jaren geleerd dat ik dingen zie die hij niet ziet, dat ik me bewust ben van zaken waarvan hij zich niet bewust is. En nu, voor het eerst, neemt hij me serieus als ik hem op iets wijs. Hij is voor het eerst bereid naar me te luisteren en me het voordeel van de twijfel te gunnen i.p.v. alles zo van tafel te vegen.
            Fijn dat je man inziet dat er toch iets moet gebeuren. Hopelijk is hij ook echt gemotiveerd en doet hij het niet als rookgordijn tussen jouw zorgen en zijn levenswijze.
            Spannende week voor je!
            Ik hoop dat het iets goeds voortbrengt, iets waar je wat mee kan en wat hoop geeft voor de toekomst.

            Lieve groet,
            Janneke

          • Dank je Janneke. We lijken wel erg veel op elkaar. Ik zou er met hem graag over willen praten maar ben bang voor zijn reactie. Dat krijgt hij misschien het gevoel dat ik hem niet vertrouw. Ik vind het moeilijk om te beslissen om er voor die tijd nog over te praten of niet.

            Liefs Anja

  160. Ik denk dat wat jullie hier vertellen eens aan je partner met adhd zou moeten vertellen.
    Ik denk echt dat hij/zij geen idee heeft wat hij/zij teweegbrengt. Helaas gaat het hier om voornamelijk mannen. Vrouwen komen vaak toch in therapie terecht, iets wat te veranderen is, bij mannen vaak: och hij kan er niks aan doen wat zielig..

    • Niempje,

      Ik heb geen geheimen voor mijn man. Hij weet dat ik op deze side schrijf. Hij kan het ten alle tijden lezen. Hij weet wat hij teweeg gebracht heeft.
      En als hij de tijd zou kunnen terug draaien, dan zou hij het doen en het anders aanpakken.
      Neem van mij aan dat er ook heel wat vrouwen met adhd rondlopen. Vaak wordt het niet ontdekt of herkend, omdat vrouwen zich vaak beter kunnen aanpassen aan wat men wil. Zo zitten ze nu eenmaal in elkaar, denk ik.
      Ik ken een vrouw met adhd, sinds twee jaar diagnose en medicatie/therapie (ze is 43). Neem van mij aan dat ze er ook een behoorlijk zooitje van heeft gemaakt. Neemt niet weg dat ze een heerlijk, spontaan, lief mens is. Met een heleboel problemen, waar ze nu hard aan werkt/ voor knokt.
      Mijn man en ik: we wisten niet wat er speelde, echt niet. Nooit de link gelegd. We wisten er ook nauwelijks iets van. Niemand in onze wederzijdse families heeft deze diagnose.
      Maar het heeft voor heel wat opluchting gezorgd en rust. Ondanks dat het even moeilijk te verteren was voor hem. Hij stond in de familie alleen maar bekend als hoogbegaafd.
      Hij durft nu te zijn die hij is. Hij onderdrukt zijn bewegingsdrang niet meer, hij geeft het voor het eerst aan als hij zaken niet aan kan. En hij accepteert daar nu steun bij, i.p.v. zelf aan te modderen.
      Zijn aandachtsstoornis is aanzienlijk bij zaken die moeten gebeuren, maar niet zijn ding zijn.
      Zijn moeder (overleden in de periode dat hij de weg volledig kwijt was in 2011) heeft het niet meer mogen meemaken. Ook voor haar zouden de puzzelstukjes van zijn jeugd op zijn plek zijn gevallen. Ze was een pittige vrouw, die veel orde, reinheid en structuur in haar gezin had. Ze zat aan de medicijnen tijdens zijn jeugd omdat ze het niet bolwerkte met hem.
      Toch hield ze heel veel van hem en had bewondering voor wat hij gepresteerd heeft.
      En hij voelde zich altijd al het zwarte schaap van de familie; het buitenbeentje.
      Persoonlijk heb ik daar nooit iets van gemerkt. En ik kom daar al 36 jaar over de vloer. (Zijn vader leeft nog)

      Janneke

  161. Hallo iedereen

    Vraagje weet iemand over een dating site voor ad/hders.

    Alvast bedankt,

    Groetjes,

    Ron

  162. Sorry was niet de bedoeling lullig te doen.. of bot. Ben zelf iemand met adhd na jarenlang therapie eindelijk valt alles op zijn plek. Dat is mijn frustratie. Ik krijg al die mails sinds ik me heb ingeschreven en vraag me af idd of jullie partners dit ook echt horen zoals het hier staat of uiten jullie hier je frustratie alleen? mail kan soms een beetje bot overkomen

    • Niempje,

      Ik had het niet uitgelegd als bot of lullig hoor.
      Iedereen mag zijn mening hebben, dat respecteer ik.
      Mijn man en ik, wij praten geregeld over hoe alles is gelopen en nu loopt.
      We willen geen van tweeen dat dingen nog eens zo uit de hand lopen.
      We hebben meer structuur aangebracht waar nodig en meer rust. Mijn man neemt nu geregeld vrij en dan doen we dingen die we allebei leuk vinden en dat hoeft echt niet per se samen te zijn.
      Maar we hebben er allebei behoefte aan veel samen te doen. Onze relatie heeft een enorme deuk opgelopen, we werken eraan om die te verminderen.
      Mijn man heeft overdreven veel cursussen gevolgd, ook dat gaat hij niet meer doen.
      We hebben het eigenlijk nu beter dan ooit eerder, maar de opgelopen wonden moeten nog helen en dat vraagt tijd.
      En gelukkig lijken we die nog te krijgen.
      Ik hoop ook voor jou dat je je leven beter op de rails mag krijgen en je je weer gelukkig kan gaan voelen.
      Ik weet niet of dat voor meer mensen met adhd geldt, maar mijn man zegt zich nooit echt gelukkig te voelen of te hebben gevoeld in zijn leven, weet ook niet precies wat zo’n gevoel nu eigenlijk is.
      Ik kan me dat haast niet voorstellen hoe dat moet zijn, maar zou het te maken kunnen hebben met dat dopaminetekort dat ontstaat doordat dopamine te snel weer opgenomen wordt in de receptoren?

      Succes en groetjes,
      Janneke

      • Het lullige is dat je dopamine kunt blokken dmv van stimulende middelen als cafeïne etc, helaas komt door stress en angst je serodotine huishouding op de hobbel waardoor er Bps achtige trekken kunnen ontstaan en bij extreme druk of stress zelf volledige afvlakking van je gevoelsleven en treden er icm evt depressie ernstige dissociatieve verschijnselen op waardoor alles alleen maar verergerd word….

  163. Hoi Anja,

    Destijds mocht ik niet bij het gesprek zijn, dat mijn man heeft gehad. Dus was niet aan de orde, wel of niet meegaan. Maar mijn man was heel erg gemotiveerd iets aan onze belabberde (relationele) situatie te doen, dus ik heb me daar toen geen zorgen over gemaakt. Ik had andere dingen aan mijn hoofd toen, ik was volledig knock-out, een emtioneel wrak. Als hij er niet voor was gegaan, was er geen toekomst samen meer geweest.
    En dat stond los van wat er ook uit die tests zou komen.
    Het vertrouwen dat ik altijd in mijn man heb gehad, is zeer ernstig beschadigd. Ik denk ook niet dat ik ooit nog iemand zal kunnen vertrouwen zoals ik hem ooit vertrouwd heb. Iets in mij is nu voortdurend op zijn hoede voor een nieuwe klap of onthulling; alles is mogelijk, niks is meer te gek.
    Ik denk dat dat mijn zelfbescherming is; ik laat niet meer toe dat iemand mij geestelijk nog eens zoveel pijn doet. Want dan wordt het leven voor mij onleefbaar.
    Dat klinkt allemaal erg zwaar, maar zo voelt het echt voor mij.
    Er is een voordeel: ik weet nu waar ik mee te maken heb en wat er allemaal kan gebeuren als het niet goed gaat. Kennis geeft macht, denk ik dan maar.
    Ga met je man in gesprek, Anja. Kijk hoe zijn gevoel hierbij is, hoe hij erin staat.
    Of hij het echt meent, of hij er echt aan wil werken of alleen maar aan het pappen en nathouden is.
    Want met dat laatste schieten jullie geen van beiden op en het schuift het probleem naar een nabije toekomst waarin het opnieuw tevoorschijn zal komen.
    Want ik proef uit je woorden dat je hem ergens inderdaad niet vertrouwt, in ieder geval zijn instelling niet waarmee hij daar naar toe gaat.
    Wat is er verkeerd aan met hem daarover in gesprek te gaan op een rustig moment? Het gaat hier ook om jouw welzijn, jouw leven, jullie leven samen.
    Ziet hij zelf ook dat er problemen zijn of ziet hij dat alleen als jouw hersenspinsels?
    Het probleem is dat iemand nooit veranderd omdat jij dat graag wilt. Eerst moet er iets zijn dat dat triggert; een relatie die stuk loopt, zaken die escaleren of al geescaleerd zijn.
    Dat laatste is bij ons het geval geweest. En dat was nodig om een verandering in gang te zetten: zo ging het niet langer meer, voor niemand, maar zeker niet voor hem.

    Sterkte Anja,
    liefs,
    Janneke

  164. Nou, heb net gesprek met m’n man gehad maar wordt alleen maar kwaad. Ik heb er een zwaar hoofd in. Hij gaat zijn tekortkomingen niet vertellen aan de psych want alles ligt aan mij. Hij ziet niks in. Ik hoop dat de psych er door heen prikt.

    Gr Anja

  165. het is niet alleen negatief, je mag je goede kanten ook benadrukken.. mensen zijn ook niet achterlijk daar.

    op een andere vraag, het gevoel geluk kan heel ver weg liggen………….

  166. Hoi Anja,

    Vervelend dat jullie gesprek niet goed verlopen is en niet heeft opgeleverd wat je wilde horen/ weten.
    Ik moet wel zeggen dat ik moeite heb met het woord “tekortkomingen.”
    Er zijn problemen. In ieder geval in jullie relatie. En verder ervaar jij problemen in hoe hij functioneert in het bijzonder en in het algemeen (neem ik aan) en helemaal in zijn functioneren naar jou toe.
    In hoeverre ervaart hij problemen in jullie relatie/ zijn eigen functioneren? Want daar gaat het om.
    Dat moet aan de orde komen in zijn gesprek vrijdag; de problemen die hij ervaart.
    Ik zou, als ik jou was, rustig afwachten hoe dit verder verloopt en wat er uitkomt/ geadviseerd wordt. Je hebt eerlijk gezegd ook weinig keus.
    Als er niets uitkomt ben je misschien meer gebaat bij hulp om jullie relatie onder de loep te nemen en samen te kijken waar de problemen liggen. En daar dan samen aan gaan werken.
    Dat je man in ieder geval bereid is geweest deze stap voor jou te zetten, vind ik al heel wat.
    Ondanks zijn bozigheid/ afweer doet hij dit wel. Dat is toch een teken, denk ik, dat hij in ieder geval heel veel om je geeft en jou niet kwijt wil.
    Probeer daar wat moed en hoop uit te putten.

    Sterkte
    lieve groet,
    Janneke

    • Alweer ruzie, hij is zo vreselijk bot, onbeschrijfelijk gewoon. Ziet echt niks van wat hij doet naar mij. Neemt geen verantwoording en kwetst er op los. Zelf al ziet hij mijn verdriet en zeg hoe hard iets aan komt dan nog doet hij geen stap terug en verdedigt zijn gedrag . Hij heeft moeite met dingen door hoe hij in elkaar zit en wil het niet zien. Dit geeft mij als HSPer met fibromyalgie veel extra pijn en vermmoeitheid, ook daar wil hij niet aan, spijt hem nooit omdat hij niet ziet wat zijn aandeel is en dat het anders kan. Ik ben kapot van binnen. Hij is al zo vaak op m’n ziel gaan staan.
      Gr Anja

  167. Anja,

    Als alles zo moeilijk en zwaar is,alleen maar pijn en stress oplevert, hij jouw grenzen niet in acht neemt en geen oog heeft voor jouw geestelijke pijn, wat zijn dan de positieve dingen die hij toevoegt aan jullie relatie?
    Waarom blijf je je best doen? Wat levert het je op dat je steeds maar weer al die energie opbrengt?
    Is het omdat je van hem houdt of omdat je financieel afhankelijk van hem bent?
    Is het de angst voor alleen doorgaan, de eenzaamheid?
    De angst voor verandering; een toekomst die je niet overziet?
    Het gevoel ” af te gaan” tegenover jullie omgeving omdat het uiteindelijk niet gewerkt heeft, je de moed hebt moeten opgeven? (Dat is niet afgaan, daar is vaak heel veel moed voor nodig!)
    Ook samen kan je je erg alleen voelen. Misschien nog wel meer alleen, omdat je moet dealen met wat je wordt aangedaan en je het gevoel hebt geen kant op te kunnen: je hebt het gevoel niet te worden gezien en gehoord door degene van wie je dacht dat hij je levensgezel is, je maatje.
    Denk je dat er hoop is voor jullie relatie?
    Bij wie kan jij terecht buiten je partner om? Iemand die naar jou luistert en het beste met je voor heeft? En die voor je klaar staat als je het moeilijk hebt en wil praten? En die jullie beiden in jullie waarde laat , welke kant het ook op gaat?
    Denk erover na en wacht af wat morgen uiteindelijk gaat brengen.
    Na de uitslag en de manier waarop hij ermee omgaat en erover praat, weet je wat jullie toekomst is.
    En waar je energie naar toe zal gaan.
    Denk ik.

    Sterkte Anja,
    liefs van mij,
    Janneke

    • Ja Janneke dit vraag ik me ook vaak af. Wat voegt hij toe. Ik heb mensen waar ik mee praat en pas nog samen met dominee gepraat. Dan zegt hij dat hij het beter begrijpt, maar handeld er niet naar. Hij doet lief zegt hij dan. Ja, dat doe ik ook. Maar liefdevol zijn en naar de ander kijken en inleven is iets anders.
      Zijn angst, controle drang en onzekerheid spelen een te grote rol. Zijn moeder was precies zo, bot en egoïstisch. Geen empathie. Dus geen inzicht. Alles aangrijpen ter verdediging en wegdrukken van wat er is. Ik hou nog steeds van hem, maar ben niet bang om af te gaan, absoluut niet. Op mezelf zou ik het best redden als het moet. Ik durf iedereen recht in de ogen te kijken.
      Liefs Anja

      • Hoi Anja,

        Wat Arjan beschrijft, ik denk dat het inderdaad zo werkt in een adhd-brein.
        Tenminste, uit mijn positie gezien werkte het op deze manier bij mijn man.
        Er zal altijd een emotioneel gebied zijn waarin je elkaar niet bereikt. Gewoon omdat we te anders zijn. Tegelijk is er heel veel wat ons bindt en wat goed gaat en waar we elkaar in vinden.
        Ik moet duidelijk mijn grenzen aangeven en hij moet die respecteren.
        Zonder dat gaat het niet goed.
        Ook ik zie heel veel angst en onzekerheid bij mijn man. Hij zegt altijd dat hij het zonder mij niet trekt. Nu, met therapie, lijkt dat gevoel minder geworden, tenminste, hij beleidt dat in woorden: dat hij best zonder mij kan leven als ik toch zou besluiten er een punt achter te zetten.
        Diep van binnen denk ik niet dat hij daar echt in gelooft.
        Ik denk dat hij, als ik weg zou gaan, gewoon binnen de kortste keren een ander op mijn plek zet die mijn taak over neemt; een soort moederrol, waarbij zoontjelief constant haar grenzen verkent….
        En wat ik zo heb gelezen over adhd-relaties, is dat de meest voorkomende gang van zaken.
        Je schrijft dat zijn moeder ook zo was: bot, geen empathie en egoistisch.
        Toch ben je voor hem gevallen. Wat was het, wat jou zo aantrok? Waar werd je verliefd op?
        Was het de tegenstelling tussen jullie? Vaak is hetgeen waar je in verschilt later hetgeen waar je je aan gaat ergeren.
        Ik denk dat veel van die zogenaamde botheid/ egoisme/ empathieloosheid voort komt uit angst. Angst voor hetgeen door hen niet begrepen wordt of verkeerd geinterpreteerd in de omgang met andere mensen. Het zich niet echt in de ander kunnen verplaatsen, waardoor ze niet overzien wat de gevolgen zijn van hetgeen ze doen en/of zeggen.
        En dan daarbij constant blijven dealen met die gevolgen; want door hun impulsiviteit en niet begrijpen vallen ze steeds weer in diezelfde kuil.
        Ik heb wel eens ergens gezegd dat de boosheid als wachter voor de deur staat waar de angst of het verdriet achter schuilt.
        Door zichzelf met boosheid te verdedigen hoef je je angst niet aan te gaan. Zoiets.
        Besef wel dat als er adhd uitkomt en hij bereid is therapie te volgen en eventueel medicatie te slikken, dat hij in de grond niet verandert. Met medicatie heb ik gemerkt dat er meer rust in zijn doen en laten komt, hij beschrijft meer rust in zijn hoofd en ook zijn korte lontje is sterk verminderd; daarbij kan hij zijn aandacht iets beter houden bij zaken die hem niet interesseren.
        Maar dat laatste is ook maar iets; hij is nog steeds snel afgeleid.
        Ik denk dat het belangrijkste is hoe gemotiveerd jouw man is te werken en te gaan voor jullie relatie in dit geval. Wat hij bereidt is ervoor te doen om die weer gezond te krijgen.
        En misschien zijn jullie daarnaast gebaat bij relatietherapie waarin je leert met elkaars verschillen om te gaan. Want die zullen er altijd blijven.

        Janneke

        • Je hebt helemaal gelijk Janneke. Toen ik hem leerde kennen was hij lief, mild en zorgzaam, een ridder op het witte paard! Ik liet mij alleen teveel leiden, ik kwam niet voor mezelf op. Nu wel, en dat is ook wat hij moeilijk vind. Ik heb een stem en neem mijn eigen verantwoording, dan hij hij de neiging om me te verdedigen omdat misschien anderen iets van mij vinden. M
          Hij moet controle.

          Anja

          • De verschillen waar jullie destijds voor vielen zijn nu de oorzaak van de verwijdering; doordat je leeft en groeit en ontwikkelt.
            Nu maak je de balans op van wat was en nu is en wat dat betekent voor je toekomst.
            Ik zou in jouw plaats pas op de plaats maken en een rustige overweging maken.
            Geen overhaaste beslissingen, maar weldoordacht.
            Een waar je achter kan staan en waar je vrede mee hebt.

            lieve groet,
            Janneke

          • Dank je voor je steun en advies.

            Liefs Anja

  168. gebaseerd op jou

    je bent niet blij, je vecht tegen een bierkaai omdat je graag een romantisch resultaat wilt.

    ik heb ook adhd, kwam ik na een jaartje of 30 achter, tot die tijd is er niks mis, todat je er een poosje mee bezig bent, dat deed mij pas mijn manier van reageren en handelen verduidelijken.

    wat ik nu zeg is volledig op mij gebaseerd, niet op anderen.

    maar als mijn vriendin een eind er aan maakt, vertrekt met een koffer, dan pas veranderd er iets, en wordt iets duidelijk.

    gezien ej neit happy bent zou ik zeggen, zoek een ander plekje, wacht de reactie af, praat en kijk hoe actief hij dan opeens wordt.
    voor mij is’t een drijfveer, een motivatie, iets willen, wordt een hyperfocus.
    persoonlijk op mij gericht ook de enige mogelijkheid om de ernst duidelijk te maken.

    Om mij op je punt te wijzen, zou je het zo moeten doen.

    1 vind woonruimte
    2 vertel niet wat het plan is, maar vertrek om hetgeen waarmee je zit.
    3 houd de deur open, praat en wacht zijn reactie af, ik zou in dat geval actie ondernemen en serieus worden. maar stuur hem niet, zeg alleen wat je vind en wilt.
    4 ga niet te snel terug, blijf paar weekjes uit huis, en daarna voorzichtig weer’s terug, zijn vorderingen en motivatie om er aan te werken bepalen of je daar meer of minder bent.
    5 Ga jezelf ook na, heb je meer plezier, leef je meer, ben je blijer. En vraag jezelf af of je ook geschikt ben voor een adhd partner.
    6 je hebt waarschijnlijk zijn aandacht, en prioriteit, verdiep je in de manieren om die vast te houden.
    7 verdiep je ook in het motiverende gedeelte, niet het problemen, ikzelf leef er bij op als iemand me motiveert, echter, diegenen met kritiek die maak ik af, stoot ik af, verwijder ik uit mijn bestaan.

    je bent zelf de belangrijkste, wees gelukkig zelf, zet dat als eerste , daarna kun je geluk met een ander hebben.

    Met je partner zul je altijd met de motivatie moeten blijven werken, aandacht trekken. Een diagnose lost niks op, is allen een verduidelijking van wat er is, het kan verbeteren, maar oplossen doe je het niet, en ritalin, geloof mij, ik zit er ook niet op te wachten, al is’t soms een oplossing.

    uit het oogpunt van deze adhd papa

    • Dank je voor je eerlijkheid Arjan. Ik ben er al wel eens mee bezig geweest, maar dan krijg ik weer beloftes….. Heeft geen zin, daar ben ik achter, daden. Wat hij wil kan hij allemaal verwezenlijken. Behalve naar mij toe. Elke stress triggert mijn lichamelijke pijn (fiibromyalgie) dat hij dat nog steeds accepteert en wil kan ik maar niet begrijpen.
      Zag J
      Hij het maar in….

  169. Ik wens je alle goeds voor de toekomst, Anja.
    En ben blij dat ik iets voor je heb kunnen betekenen.
    Ik hoop dat ik hier binnenkort iets mag lezen hoe het je vergaan is.

    Succes en voor de komende tijd heel veel sterkte!
    Janneke

    • Zeker weten

      Anja

    • Ha Janneke,
      Mijn man had een goed gesprek gehad zei hij. Het was niet de bedoeling om het er nu thuis over te hebben want volgende week vrijdag moet ik naar hem toe voor een gesprek om mijn verhaal te doen, zo ga ik er blanco in. Dit voelt in elk geval goed en eerlijk.

      Liefs Anja

  170. Ik wens je veel goeds Anja, ik hoop dat je de situatie naar een hoog niveua kunt brengen, maar bovenal hoop ik dat je zelf de vreugde vindt

  171. Hoi Anja,

    Heel veel sterkte de komende tijd en denk aan jezelf ! Na het lezen van jullie gesprek hier kom ik zelf steeds meer mezelf tegen… Kijkt wel alsof janneke over mij zit te vertellen. Ik zelf ben nu bijna 5 maand verder en helaas is de stress en angst me teveel geworden waardoor de dissociatieve verschijnselen hun hoogtepunt hebben bereikt. Het werd eerst verweten aan Bps maar na logische redenatie blijken die klachten voor te komen uit een nog aanwezige depressie en toch ook vooral angst voor wat nog gaat komen en extreme drukte en stress door alles. Een di g weet ik wel, je laten leiden door een opmerking van je psych en verdieping in deze onderwerpen geven alleen maar meer stress dan dat je zou denken…

    heel veel succes Anja, en janneke bedankt voor je verdiepte info.

    groetjes jeroen

    • Hoi Jeroen,

      Wat rot voor je, dat je zoveel stress, drukte en angst ervaart!
      Ik hoop dat je terug durft te vallen op de mensen die van je houden en je opvangen.
      Je depressief voelen is een heel naar gevoel van zijn.
      Als ik je een tip mag geven waar ik zelf veel aan heb gehad toen ik depressief was: als je buiten loopt, kijk dan bewust omhoog en om je heen. Kijk naar de lucht, wolken, bomen etc. Je moet er maar eens op letten hoezeer je de neiging hebt naar de grond te turen als je je zo down voelt….
      Ga verder lopen/ fietsen /zwemmen, maakt niet uit wat, maar kom in beweging! Je lichaam maakt dan meer stofjes aan waar je je prettiger door gaat voelen.

      Heel veel sterkte, Jeroen,
      liefs,
      Janneke

  172. Dank je wel Jeroen
    Wat rot voor je zeg. Ik wens je toe dat je er weer snel uit komt.. Vaak weet je zelf wel wat goed voor je is.
    Heftig allemaal. Mijn man is nu niet te genieten, is net de deur uit gelukkig. Hij maakte mij vroeg wakker omdat hij iets kwijt was. Was heel diep in slaap, en nu hoofdpijn. Heeft hij gisteravond m’n laatste slaaptabletje ingenomen en zei dat er nog meer waren toen ik hem er naar vroeg. Alleen een halve nog dus. Zei ik heel gewoon tegen hem net en gaat weer over de rooie en doet alsof ik kwaad ben en moeilijk doe. Hij is behoorlijk zenuwachtig voor het gesprek van vanmiddag. Wat ook wel logisch is. Maar zo heftig reageren doet hij dus vaak. Het is onvoorstelbaar hoeveel stress hij dan op mij afschiet, ik wordt er letterlijk ziek van.
    Gr Anja

    • Hoi Anja,

      Ik herken de reactie van je man op stresssituaties….
      Het blijft vervelend.
      Als ik je een tip mag geven: als hij zo’n bui heeft, probeer dan iets tussen jullie in te visualiseren, een bloem of iets anders wat je mooi vindt. Of visualiseer iets om jou heen, bijv. een piramide van glas wat jou beschermt.
      De bedoeling daarvan is dat je jezelf beschermt tegen wat iemand op jou afvuurt. Je zal zien dat dat werkt en dat je je er rustiger bij voelt.
      Laat het bij hem, het is niet jouw stress/opgefoktheid.

      Hoe is het gegaan vandaag, het gesprek? Kan hij het met je delen/ over praten? Of heb je er geen zicht op?

      Janneke

      • Het gesprek was goed gegaan. Hij mocht er weinig over zeggen want volgende week mag ik naar hem toe om mijn kant uit te leggen. Daarna gaat hij een besluit nemen, dus wel fijn zo.

        Gr Anja

        • Hoi Anja,

          Het is fijn dat er ook plek is voor jouw kant van het verhaal!
          Maar naar wie is jouw man nu precies geweest? Is het de huisarts zelf die besluit wat voor diagnose het wordt of is het de huisarts die een besluit neemt voor doorverwijzing en verdere screening?
          Of is hij bij een instantie als bijv. psyq geweest na doorverwijzing door de huisarts? Of bij een psycholoog na doorverwijzing door de huisarts?

          Janneke

          • Ha Janneke,
            Hij is geweest bij een assistent psychiater, doorverwezen door de huisarts. Hij mag naar aanleiding van onze gesprekken en vragenlijsten doorverwijzen naar juiste instantie zoals Imens of hoe het precies mag heten.
            Mijn man deed er vrij nuchter over, legde zelfs uit hoe die medicijnen werken.
            Ik ben echt zeer benieuwd hoe het verder gaat. Heel fijn dat ik eindelijk aan een deskundige kan uitleggen hoe het voor mij is en wat echt zijn ADHD trekken zijn.
            Ik heb me nog nergens echt gehoord kunnen voelen hierin.

            Liefs Anja

          • Ik ben blij voor je dat er echt serieus naar gekeken wordt en dat je man zelfs het een en ander verteld wat hij aan informatie gekregen heeft.
            Dat laatste lijkt mij toch wel een teken dat hij zich bewust is dat dit een serieuse situatie is waar veel van af hangt.
            De nuchterheid waarmee hij iets verteld zegt niets over zijn emoties binnen in hem.
            Aangezien hij deze informatie onthouden heeft, lijkt het mij dat er een klik is geweest met degene met wie hij het gesprek gevoerd heeft en dat dit gesprek goed verlopen is.
            Anders was hij heel anders thuis gekomen en had hij geen informatie opgenomen en onthouden.
            En ook echt fijn dat er ook plaats en gelegenheid is voor jou.
            Hij leeft nu eenmaal niet alleen; als de ene partner wat heeft of mankeert, heeft dat ook zijn directe of indirecte gevolgen voor de andere partner.
            Volgens mij voel je je nu een stuk rustiger en wat positiever door dit alles.
            Ik vind het erg fijn voor je. Want dit was hard nodig.
            Goed weekend!

            liefs,
            Janneke

  173. Janneke83 zegt:

    Ik lees zoveel leuke dingen dat ik echt even wil reageren.
    “Ze” denken dat ik ook adhd heb. 2 zoontjes van ons hebben het ook. Maar als je vroeger geen kenmerken had hoe kan je dat nu dan wel hebben.
    Ik heb ook enorme stemmingswisselingen. We hebben een groot gezin dus helemaal gek is dat niet. Ik haat koken en vaak is het aanrecht nog een bende als ik moet gaan koken. De was loop ik altijd mee achter en ik wil altijd andere dingen doen zodat ik de keuken maar niet hoef te doen en ik ook niet kon doen omdat ik met wat anders druk was. Verder krijg ik het ook niet uit mn hoofd als ik iets heb bedacht dat gekocht moet worden. Dat moet dan dezelfde dag nog gebeuren. Of er nou geld is of niet. Ik vind het erg moeilijk als ik weet dat er veel dingen zijn die ik wil veranderen, hierin kan ik slecht een keuze maken van wat echt wel kan blijven liggen en wat wel door kan gaan. Ik heb een keramische kookplaat waar ik totaal niet op kan koken. Als ik er al aan denk word ik pissig. Als er iets overkookt dan stinkt gelijk de hele kamer naar die rotlucht en ik ben nu zover (na een jaar) dat ik er een baksteen op laat vallen als het weer gebeurd. Het gebeurd nu niet zo vaak meer want ik ga vaak eten halen of zo. Verder… ehh ja, ik snak de laatste tijd na een pilletje waardoor ik RUSTIG wordt in mn hoofd. Niet meer op alles letten wat ik zie en wat de kinderen doen, niet 200 dingen in huis willen opruimen of afmaken of aan beginnen of verbouwen. Ik weet zeker dat dit iets van de laatste jaren is en eerder niet. Ik ben nu bijna 30. Het lijkt me trouwens geweldig die ritalin want je schijnt er ook mee af te vallen, nou een kilo of 30 kan geen kwaad dacht ik zo. Verder vertel ik heel snel aan mensen wat er zich bij mij in mn hoofd afspeelt of in huis en dan heb ik daar weer spijt van omdat ze niet alles hoeven te weten en ik voel me dan echt een gigantische dombo. Genoeg maar weer, ik moet eten koken….

    • Hallo janneke83,
      Goed dat je het durft te vertellen, en dat je weet hoe je in elkaar zit.
      Het klinkt alsof je wel wat hulp kunt gebruiken. Misschien zou je naar de huisarts kunnen gaan met dingen waar je tegen aan loopt. Hij kan je advies geven voor verdere hulp. Hoe je het beschrijft is Jou situatie op z’n zachts gezegd moeilijk voor je. Helemaal met een gezin met kleine kinderen. Hun welzijn is van belang en daarom zou ik de rem er op zetten en aan jezelf gaan werken. Als je niets doet verandert je situatie ook niet. Heel veel sterkte.

      Groeten Anja

    • Hoi Janneke83,

      Kan het zijn dat je al vanaf je vroegste jeugd jezelf van alles hebt aangeleerd om je te kunnen handhaven? Zo vanzelfsprekend dat je je daar nooit bewust van bent geweest?
      En dat je van lieverlee het overzicht en de grip bent kwijtgeraakt doordat je leven hectisch is geworden door je grote drukke gezin en wat er daarnaast nog allemaal van je verwacht wordt?
      Het is bekend dat adhd bij meisjes minder goed herkend wordt, omdat ze geneigd zijn zich meer dan jongens aan te passen aan wat de omgeving van hen vraagt. Vaak zijn ze ook minder druk als jongens met adhd kunnen zijn.
      Heb je bij de intake van je zoons en de vragenlijsten geen gevoel van herkenning gehad?
      Dingen die je je van jezelf herinnert van vroeger en dingen waar je nu echt tegenaan loopt en die je vroeger nog wel kon hanteren?
      Als je nu vastloopt zou ik dit zeker laten uitzoeken. Adhd loop je niet zomaar op, het kan best zo zijn dat je er tot nu toe goed mee kon leven,je er zelfs niet bewust van was, maar door veranderingen in je leven ( er wordt (te-)veel van je verwacht, je ervaart veel stress, je overziet het niet meer, je hebt last van moeite met planning en uitvoeren en om je gedachten erbij te houden) nu echt last van hebt.
      Het komt vaak voor dat een of beide ouders van kinderen bij wie adhd wordt geconstateerd tot de ontdekking komen dat ze zelf toch ook wel veel kenmerken hebben.
      Afhankelijk van hoe erg het je belemmert in je functioneren kan je daar naar kijken en er iets mee doen. Jij en je man zijn wel degenen van wie de structuur en de rust in het gezin afhangen, dus ook jullie kinderen zijn er bij gebaat dat je bereid bent met jezelf aan de slag te gaan.

      Sterkte,
      Janneke

  174. Nu pas is er bij mijn man adhd gecontateerd.ik leef al 18 jaar met hem en hebbe 2 kids van 16 en 13.
    Ik ben het zat.. nu pas zijn mijn ogen geopend. En dat IK niet gestoord ben, na jaren te moeten aanhoren. Dat ik dik lui en vet was en de hele dag op de bank zit..hij was vergeten dat ik part time mee werk in de zaak, daarnaast de boekhouding huishouden moet doen etc.
    De druppel was 2 1/2 jaar geleden toen die doodleuk vertelde dat hij een ander had en hij wist nog niet of hij bij mij bleef of wat. Door alle stress heb ik hyperventilatie gekregen en mn toen zoon mn man in paniek opbelde. Hij belde mijn vader op dat ie maar moest kijken want klanten gingen immers voor.
    Hij kwam ff kijken en na 10 min ging hij weer..tja mn vader was dr toch.
    Heeft me jareang geestelijk kapot gemaakt dat ik als n huismusje thuis zat. Doet zn eigen zin.blijft gewoon n paar nachten weg en neemt de telefoon niet op en ik kan naast mn kids ook de zaak runnen. Boekt impulsief nog een reisje thailand voorzichzelf en klap op de vuurpijl knijpt die n paar keer mn strot
    dicht zodat ik geen lucht heb. Of aan mn haren door de kamer heen sleuren.
    Jarengeleden ben ik mn enige broer verloren n toen was ik 5 maanden zwanger.hiervoor heb ik bij een psycholoog gelopen. Toen dreigde hij dat ik mn kids zou afnemen want ik was gestoord want ik had n verleden bij de psycholoog.dat was t keerpunt. Mijn kinderen afnemen?? Ik heb hulp gezocht en ben nu sterker dan ooit. En ik ben afgevallen en heb n goed figuur. Nu kwam dr uit dat hij adhd heeft en daarom niets begrijpt volgens hem en daarom heeft hij mij maar jarenlang dom genoemd.ik moet alles uitleggen en begrip tonen want adhd denken anders moet rekening houdrn met gevoel en hoe ik dingen overbreng.tja en daar wringt de schoen…wil ik dit wel na alles wat hij mij heeft aangedaan.

    • Chantal, wat een heftig verhaal. Ik kan me goed voorstellen hoe je je moet voelen.
      Wat knap hoe jij jezelf weer hebt opgepakt. Petje af hoor. Fijn dat je de grip terug hebt. Hoe staat je man hierin nu. Ziet hij in hoe het zit, en wil hij er aan werken? Slikt hij medicatie? En wat wil jij, wat is jou grens. Goed voor jezelf zorgen is nu het belangrijkste. Begrijpt hij dat?
      Sterkte en liefs Anja

    • Chantal, wat een ongelofelijk heftig verhaal!
      Ik snap hoe rot je je moet hebben gevoeld al die jaren….
      Maar tegelijk heb ik grote bewondering hoe je je hebt herpakt en nu bent die je bent!
      Wat een sterke vrouw ben je, om na alle vernederingen en pijn (geestelijk en lichamelijk) er zo uit te komen: lichamelijk goed en geestelijk sterker dan ooit. Petje af hoor!
      Ik snap je boosheid en ik snap dat je nu de balans opmaakt: wat er nog over is van wat ooit begon, de liefde die er ooit was en waar twee kinderen uit voortgekomen zijn.
      Hoe wil je verder in jouw leven? Wat is er over van wat ooit was, waarop je nog iets nieuws durft en kunt opbouwen.
      Je hebt jaren achter de rug waarin sprake is geweest van vernederingen, emotionele en lichamelijke pijn door een man die zei van je te houden. Een man zonder grenzen, die deed wat in hem opkwam.
      Mag ik vragen wat voor indruk jij van hem hebt op dit moment? hoe vind jij dat hij met alles omgaat wat nu op zijn pad komt? Doet hij er iets mee? Is hij in behandeling, krijgt hij therapie, slikt hij medicatie? Hoe kijkt hij op het verleden terug? Kunnen jullie daar sowieso wel over praten samen?
      Hou je nog van hem? Genoeg om hem nog een kans te geven?
      En hoe staan jullie kinderen hierin? Hoe gaat het met hen?
      Want dit alles heeft ook zijn sporen bij hen achtergelaten. Hun vader is wel hun rolmodel van hoe je als man in het leven kan staan….
      Chantal, ik bewonder je veerkracht en moed.
      Heel veel sterkte, liefs,
      Janneke

  175. Hey allemaal,

    Ik begin mij de laatste tijd veel vragen te stellen over bepaalde dingen uit mijn leven.
    Ik pas sociaal al van kleins af moeilijk in de grote groep, kan mij zeer moeilijk concentreren, overreageer bij het minste, begin ook direct te wenen als iets niet loopt zoals hetmoet, mijn zelfvertrouwen is onder nul, als mijn partner iets zegt of doet dat ik niet oke vind naar mijn normen ben ik in staat hemte vernederen in publiek, ik kwets mijn ouders soms wanneer ze kritiek geven die niet slecht bedoeld is maar die ik wel altijd zeer negatief opvat en waar ik dan ook kwetsende dingen op repliceer als verdedigingsmechanisme… Ik voel mij zo verschillend dan de rest…. Alsof ik hier gewoon helemaal niet thuishoor want niemand lijkt op mij, ik ben verbaasd dat ik zelfs een partner heb die het al 3 jaar met me uithoudt… Ik zoek nu sites af en ik kom bij elkevragenlijst over ADHD uit dat er een hele grote kans is dat ik ADHD heb. Ik zou naar de dokter willen gaan om een doorverwijzing tekrijgen maar ik durf niet, ik durf het zelfs niet tegen mijn partner of ouders zeggen… (Ouders denken dat ik heel veel vrienden heb maar dat isjammer genoeg niet waar 🙁 ) Kan iemand mij helpen of zeggen wat ik moet doen om ergens echt iemand te laten kijken wat er nu egt aandehand is, ik wilniet wachten tot mijn vriend mijn gedrag zat wordtwant hij is echt het beste dat mijkon overkomen, ik wil mijn ouders niet meer kwetsen, en ik wil eennormaal sociaal leven. Ik wil eenoplossing 🙁 als iemand me raad kangevenmag hij/zijme steeds contacteren

    • Lieve Amber,

      Copieer wat je geschreven hebt, draai het uit en ga met dat papier naar je huisarts.
      Dan hoef je je niet ongelukkig te voelen en onzeker over hoe je je vermoedens aan hem/haar moet vertellen en of je jezelf wel goed genoeg kan verwoorden: ze kunnen het ter plekke lezen en er op reageren.
      Je verhaal is heel helder en duidelijk.
      Vraag een verwijzing naar een instantie die specialisten hebben op het gebied van adhd bij volwassenen (in Ned. bijv. Psyq). Ik weet niet of je in Belgie woont, maar daar zijn zeker instanties op dit gebied! Verwacht niet als je die verwijzing krijgt, dat alles dan even snel geregeld is, soms is er een wachtlijst of is er eerst een telefonisch intakegesprek.
      Maar dan is de eerste stap gezet en die zal al een hoop spanning bij je wegnemen.
      Laat het op je af komen en neem iemand in vertrouwen die jou hierbij kan steunen. (Bijv. je vriend? Hij houdt van je, hij zal je vast en zeker steunen. Je ouders? Ook zij willen alleen maar dat het jou goed gaat, gewoon omdat ze van je houden! Er is werkelijk niets waar jij je voor zou moeten schamen!)
      Wat je schrijft is voor mij in ieder geval heel herkenbaar en het is terecht dat je daar iets mee wilt doen. Laat het onderzoeken, zodat je niet over een paar jaar met spijt terug moet kijken omdat je nu niet durft…. Het is het echt waard dat te doen: JIJ bent het waard!
      Ook al moet je je nu bij elkaar rapen om je vermoedens uit te spreken en de daad bij het woord te voegen.
      En nog wat: er zijn zat, echt zat mensen die zich in jou herkennen! Je bent niet alleen, echt niet.

      Ga ervoor, Amber,
      succes,
      liefs, Janneke

      • Beste janneke,

        Je kan niet geloven hoeveel deugd jouw woorden me doen. Ik ga proberen het aan te brengen bij mijn vriend dat ik dit samen met hem kan doen. Ik ben een aantal jaar geleden naar een psychologe geweest omdat ik een fobie had waar ik van af wou, en op ons laatste gesprek vroeg ze me ( en dat had helemaal niets te maken met de zaken waar ik toen eigenlijk voor bij haar was): “maak jij eigenlijk makkelijk vrienden?” Ik antwoorde toen volmondig “ja natuurlijk, helemaal geen probleem!” omdat mijn mama erbij was,en mijn ouders geloven echt dat ik heel veel vrienden heb… Maar dat is natuurlijk niet zo. En ik kan nu echt niet van de gedachte afkomen dat zij toen iets vermoedde… Nu, voor een psychologe heb je geen verwijzing nodig, maar ik vraag me nu af of een psychologe diagnoses mag/kan stellen op dat gebied ? En wat ik ook vreemd vind is dat mijn ouders me toen ik 10 was ook eens hebben laten testen op ADHD omdat ze me zo actief vonden als kind en bang waren dat ik mij niet genoeg met school zou bezig houden. Toen zeiden ze dat ik geen ADHD had.. Toch vind ik bepaalde zaken heel erg typerend, ik ken niemand in mijn nabije omgeving die zo overreageert. Ook staat mijn vriend er eindeloos vaak van versteld hoe emotioneel ik ben… Hoeveel pijn het mij niet doet wanneer ik hem moet missen, ookal is het maar 1 dag, en dat ik dan ook helemaal niet kan verdragen dat hij leuke dingen doet zonder mij… Ik zeg hem dat nooit omdat ik weet dat dat niet redelijk is van me… Tuurlijk moet ik hem dat gunnen… Maar waarom doet mijn hoofd er zo moeilijk over…. Over de allerkleinste dingen maak ik een drama. Het ergste is dat ik op dat moment weet dat ik weer eens heel erg overdrijf, en toch kan ik het onmogelijk laten…

        • Artisticangell zegt:

          Hallo Amber

          Ik heb zelf een partner met Adhd , maar ik ben er net na jaren achtergekomen dat ik waarschijnlijk zelf een HSP ben dat is een hooggevoelig persoon.
          Ik vind dat veel van jou omschrijving daar ook veel van weg heeft.
          Ik zou zeggen …Onderzoekt alles en behoud het goede..
          Jij kan alleen maar voor jezelf zorgen iemand anders kan dat niet.

          Veel sterkte.

          • Hallo artisticangell en amber,

            Ik sluit me aan bij de woorden van jou artisticangell. Mijn partner is nog bezig met diagnose adhd, ik mag vrijdag op gesprek bij psychiater om mijn kant toe te lichten. Ik ben zelf HSPer, en naast een ADHDer leven is bijzonder moeilijk en vraagt veel aanpassing van je terwijl de ADHDer dat niet doet. En dat voelt zo oneerlijk als alles steeds van 1 kant moet komen.. Als de liefde het waard is blijf er dan voor gaan maar ga niet over je eigen grenzen.
            In het weekend was mijn man in paniek en wou niks meer horen over hsp of ADHD, kreeg van allerlei beschuldigingen naar m’n hoofd bv dat ik hem medicijnen wil laten slikken met drugs erin. Was vreselijk boos en gemeen naar mij. Ik gaf het dat het zo klaar was voor mij, hij nog meer paniek en proberen mij uit te lokken maar hield voet bij stuk. Duidelijk m’n grens aangegeven en uiteindelijk bond hij steeds meer in en de volgende dag was hij helemaal omgedraaid en deed lief enz. Dus dat is het enige wat werkt voor nu.
            Liefs Anja

        • Amber,

          Mijn man heeft adhd (55 jaar), heeft weinig tot geen vrienden, heeft moeite vriendschappen die er zijn in stand te houden. (Vriendschappen vragen tijd, investering en aandacht).
          Op school kon hij zich redden door zijn hoogbegaafdheid, maar was geen groepsmens, viel er buiten. Kon zich goed redden door zijn korte lontje en stevige vuisten.
          Verder zat hij meer op de gang dan in de klas (soms werd hij er al bij voorbaat uitgestuurd)en had altijd strafwerk. Ook op de middelbare school.
          Voelt zich heel snel afgewezen, niet goed genoeg, heeft last van verlatingsangst.
          Doet alle mogelijke moeite om aardig gevonden te worden, tegelijk komt hij daarbij vaak in de problemen door zijn grenzeloosheid.
          Dit is een jongen. Bij een meisje kan een en ander een ander beeld geven, omdat meisjes zich over het algemeen meer aanpassen en gewenst gedrag vertonen. Daarom wordt bij hen de diagnose nogal eens gemist.
          En dat maakt niet uit, zolang je je goed kan redden op school, thuis en in je volwassen leven.
          Op het moment echter dat je dreigt te gaan vastlopen en/of zaken die je zeer dierbaar zijn in het leven dreigt te gaan verliezen: zoek hulp voordat het escaleert en je alleen nog naar de puinhopen kan staren!
          Ik ben geen psychiater/ psycholoog, maar wat je schrijft is een schreeuw om hulp.
          Je loopt vast en je wil gelukkig zijn.
          Ga daaraan werken, Amber, en laat uitzoeken waar je tegenaan loopt en hoe dat komt.
          Het weten en begrijpen geeft je meer macht en grip over je leven, is mijn mening.
          Ik ben blij dat je nu de moed gaat vinden om dat te doen!
          Ik wens je alle succes!
          liefs,
          Janneke

  176. Beste janneke,

    Wat je zegt over je man klinkt me ook al heel erg bekend in de oren. Inderdaad, ik zie wel het verschil man/vrouw. Ik heb ook een zeer kort lontje, en ben helemaal niet op mijn mondje gevallen op school. Maar, als in het middelbaar een leekracht liet blijken dat ze me graag hadden deed ik er zeer lief tegen, lieten ze het omgekeerde blijken (ookal was het maar een heel klein beetje) dan gedroeg ik mij erg conflictzoekend. Al was ik geen slechte student. Wat ik wel weer vind, is dat ik denk dat ik veel meer zoukunnen dan ik nu doe.. Ik heb mijn5e jaar moeten dubbelen omdat ik bleek heelslecht te zijn in wiskunde en wetenschappen, maar moet jenu weten,sinds ik dat jaar heb gedubbeld ben ik plotseenheuse krak in alles waar ik voorheen slecht in was… Ik doe nu ook biomedische wetenschappen op de universiteit, dus k red me wel op school. Alleenis dan het sociale (weer eens) een struikelblok, als het gaat over groepswerken waarbij we zelf de groepjes moeten kiezen.. En het lijkt alsof ik alles doe om graag gezien te worden door iedereen, ik zou alles doen voor mensen om eenklein beetje vriendschap in de plaats te krijgen, maarblijkbaar straal ik iets uit dat de mensenniet graag hebben want meestal wordt ik door de overgrote meerderheid al afgestoten nog voor ze me kennen… En deze die danwelweer moeite doen om achter mijn masker te kijken die hebben mij danwelheelgraag.het is niet de eerste keer dat, wanneer iemand plots eentijd met mijmoet doorbrengen om een bepaalde reden, ik plots moet horen van “ik wist niet dat jij zo leuk was”. Maar wanneer deze personen da terug in de grote menigte komen, waar zij wél in passen, dan laten ze me weer vallen omdat de rest de mening niet deelt, omdat ze me niet kennen… Elke keer ik geconfronteerd wordt met het feit dat ik in een nieuwe groep ga terecht komen, zit ikreedsver op voorhand na te denken over hoe ik memoet gaangedragen opdat ze me leuk zouden vinden, en elke keer val ik door de mand, en ik weetnog steeds niet waarom. Mss praat ik teveel, straal ik iets verkeerduit, ik weet hetniet. 1 ding is zeker, ik wil er gaan achterkomen, t wordt tijd dat alles eens eindelijk op de rails wordt gezet…

    Heel erg bedankt voor de steun. Ben zo blijdat ik merk dat ik helemaal niet alleen sta met die gedachten

  177. Bernadette zegt:

    Na 51 jaar weet ik waarom ik tegen van alles aan kan lopen. Waarom ik enthousiast aan een baan begin maar na een aantal weken breek, doodop……………..
    Waarom ik tegen feestdagen opzie als een megaklus terwijl ik het wel gezellig wil maken.
    Waarom alles bij mij onder controle moet zijn. Ik moeite heb met dingen uit handen geven. Ik grote eisen aan mijzelf stel. Waarom ik vaak denk te falen en niet aardig, attent etc. ben.
    Waarom ik niet tegen drama op tv kan, als kind al niet. Waarom ik stik als ik op visite moet of krijg.
    Waarom ik gewoon zooo moe ben. Waarom veranderingen mij verwarren…………….
    Ga zo maar door……………
    Terwijl ik een positief mens ben, creatief, veel interesses, anderen mij spontaan vinden.
    Sociaal, gevoelig meelevend…………..

    Slik sinds kort Ritalin en moet nog een traject volgen om met deze “vriend” te leren omgaan.
    Want ik ben ik en dit hoort nou eenmaal bij mij……………………………………..
    Hoop met de tijd wel meer evenwicht te vinden en zo beter met mijn energie om te gaan want wat is het moeilijk om de gulden middenweg te vinden.

  178. hey,
    Ik herken mijn eigen zelf hier ook in.Bij mij was als kind de diagnose al gesteld en heb ik medicatie genomen voor een tijdje maar hield het snel voor bekeken om dat ik vond dat het mij een ander persoon maakte.Heb naar mate ouder te worden mij zo gaan gedragen dat het niet echt op viel voor anderen rond om mij,natuurlijk ouders die zo kort bij mij stonden wisten dat het niet goed liep.Op het gebied van relaties liep het ook altijd fout,ik dacht eerst het ligt niet aan mij maar nu opnieuw achter een breuk in mijn laatste relatie ben ik eindelijk tot besef gekomen door het te verdringen mijn leven niet beter en dat het tijd word te bekennen dat het op deze manier zonder hulp niet lukt.Ik heb het nooit durven vertellen aan iemand wand der scheelt en wat der allemaal in mij omgaat,waarom ik toch in slaag altijd te laat te komen.Mensen soms kwets met impulsieve uitspraken en ook het gevoel geef dat ze minderwaardig zijn.Ik voel me daar enorm schuldig bij want ben diep van binnen zacht van karakter en wil niet anders dan liefde geven e krijgen.Heb het deze week aan mijn toenmallige vrienden vertelt en die was deels op gelucht dat ze eindlijk weet wat der scheelde en waarom ik zo veranderd was tegen over het begin van onze relatie.Het enigste wat tot nu toe altijd is goed verlopen is mijn carriere op het werk ,ik denk deels ook omdat het spannend werk is waar ik geen verval kan in laten komen omdat het niveau zo hoog ligt .Ik wou dat ik die positieve kanten in mijn priveleven ook kon laten doorwegen.Heb het lang uitgehouden maar sinds deze week moest het er is van komen om problem onder ogen te zien en der iets aan te doen voor ik nog meer belangrijke personen in mijn leven verlies.Iemand tips hoe ik het best aanpak om mijn leven weer op de rails te krijgen zoals het hoord?Ben begonnen met medicatie en heb een afspraak in het ziekenshuis voor een nieuwe test dus daar ben ik toch al het .Enkel vraag ik mij af hoe het lukt om met de tijd structuur er in te krijgen en eindelijk rust te vinden in mijn leven,en liefst zonder medicijnen.

    groetjes max

    • Hoi Max,

      Wat goed en moedig van je dat je de afstand hebt kunnen nemen naar jezelf te kijken, naar je functioneren op prive-gebied en dat je de moed hebt kunnen opbrengen er iets mee te doen!
      Je gebruikt sinds kort medicatie, schrijf je en je krijgt nog een tweede test.
      Medicatie kan rust brengen in je hoofd, maar daarmee verander je niet de patronen die er langzamerhand in je leven ingesleten zijn en waarmee je je op jouw manier staande hield.
      Daarvoor heb je echt begeleiding of eventuele therapie nodig.
      Er zijn instanties waarvoor je daarvoor terecht kunt. Vraag je behandelend arts om een verwijzing daarvoor. Zelf heeft mijn man veel baat bij therapie die hij volgt bij “Psyq” de laatste twee jaar. (Zit in veel plaatsen door het hele land, hebben o.a. psychologen die gespecialiseerd zijn op het gebied van adhd/ add. Google het maar eens)

      Misschien dat anderen op deze side andere instanties kennen waar ze veel baat bij hebben gehad?

      Ook heeft Psyq vaak cursussen van niet al te lange duur waarvoor je je kunt opgeven, speciaal gericht op mensen met adhd en add. Maar er kan ook sprake zijn van individuele begeleiding.
      Heel veel succes max!
      groetjes,
      Janneke

  179. Bernadette zegt:

    Hallo Max en Janneke,

    Ik loop bij een psycholoog die al jaren gespecialiseerd is in ADHD. Hij werkt samen met een psychiater die de medicatie heeft voorgeschreven.
    Ik heb behoorlijk wat traumatische dingen meegemaakt zoals een dochter verliezen aan kanker en ik ben al 21 jaar uitgesloten uit de sekte Jehovah, getuigen.

    Nu heb ik eindelijk stabiliteit in mijn leven.
    Een man die heel veel van mij houdt en ik woon na twee en een half jaar latten nu 4 maanden samen met hem.
    Toen begon het helemaal te schuiven bij mij.
    Wilde heel veel. Alles moest meteen netjes, op orde zijn, de tuin her-aangelegd…….
    Ga zo maar door.
    Met gevolg OP !!

    Ben via de huisarts naar de psycholoog en psychiater verwezen en er is een boek voor mij open gegaan.
    Ik moest dit toch allemaal gewoon kunnen ! Nee dus
    Zit echt tegen een burn-out aan en heb alles even op een nul punt gezet en deze week ga ik verder horen welk traject we gaan belopen om hiermee te leren omgaan in je leven en ook heel belangrijk, hoe je er met je partner mee leert te leven en hij met mij.
    Liefs,

    Bernadette

    • Hoi Bernadette,

      Dat is nogal wat, wat je hebt meegemaakt en wat je in je rugzakje meedraagt!
      Maar ook: wat fijn dat je zo’n fijne partner hebt gevonden die van je houdt en van wie jij houdt.
      En dat jullie er samen voor willen gaan, want dat wil hij, anders was hij niet met je samen gaan wonen.
      Bernadette, ik wens je alle goeds, liefde en geluk,

      Janneke

  180. Wat ben ik blij dat ik deze site/pagina gevonden heb! Ik ben bijna 2 jaar samen met mijn vriend die ook ADHD heeft. Wat hierboven beschreven staat klopt volledig… Hij zuigt me soms helemaal leeg. Ik hou heel veel van hem en ga ook absoluut niet weg (al heb ik meerdere keren op het punt gestaan om dat te doen) maar het is soms zo vermoeiend. Hier lezende dat ik niet de enige ben doet me goed 🙂

    Mijn vriend slinkt geen medicatie (nooit gedaan ook) omdat hij dit niet wil. Hij wordt er sloom en vlak van zegt hij. Nu wil ik hem hier ook niet toe dwingen maar het lijkt me goed als hij, net als vroeger net na zijn diagnose weer een vorm van therapie gaat doen. Hij heeft toen sociale (gedrags)therapie gevolgd als ik me niet vergis waarvan hij zegt dat hem dit veel oplevert. Alleen weet ik niet hoe ik dit aan moet dragen. Iemand tips hiervoor?

    De reden daarvan is dat het mij steeds zwaarder gaat vallen. Ik heb het gevoel in huis te leven met een 16 jarige puber. Stemminswisselingen, als iemand een foutje maakt of iets stoms doet is het meteen de meest achterlijke persoon op aarde, steeds ruzie op werk (wat per definitie stom is) sokken en ondergoed door het hele huis behalve in de wasmand, een volledige focus op de PC en alles wat daarmee te maken heeft, eerst doen en dan pas denken.. soms krijg ik het gevoel dat ik meegetrokken wordt door een razende stier in een porceleinen kast..

    We gaan bijvoorbeeld nu verhuizen en hij houdt zich bezig met irelevante zaken zoals het vullen van gaatjes in de muur (we gaan anti-kraak wonen in een woning die binnen een jaar gesloopt wordt), de lelijke plafoniere in de gang en zijn PC kamer (wat niet irelevant is..) De rest van de gehele woning plus het regelen van de verhuisdatum, vervoer, omzetten van de nuts, inpakken van alles behalve wat met de PC te maken heeft e.d. komen op mijn schouders terecht. Volgende week heeft hij vakantie maar de verwachtig is dat hij daarvan 1-2 dagen aan het huis bezig is omdat hij rust aan zijn hoofd nodig heeft en een x aantal PC games uit wil spelen terwijl ik verder ga klussen naast mijn 40 uurige werkweek..

    Sorry voor het onsamenhangende, negatieve gebrabbel.. Ik hou heel veel van hem en zie zeker een toekomst samen maar het zou soms heerlijk zijn als hij zichzelf en zijn drukke hoofd aan de kant kan zetten en zich in mij te verplaatsen. Ik wil hem graag verder helpen maar weet niet hoe 🙁

    • Lieve Iris,

      Ik snap volledig, na het lezen wat jou bezig houdt, hoe moeilijk het is op zijn tijd en waar je mee worstelt.
      Ik zou willen dat ik je een geweldig antwoord zou kunnen geven over hoe dit alles aan te pakken en je vriend te helpen.
      Maar ik ben bang dat ik je dat niet kan bieden.
      Het grote probleem is namelijk: jouw vriend ervaart zijn doen en laten niet als een probleem.
      Zijn omgeving zorgt ervoor dat hij kan zijn en blijven die hij is.
      Pas als hij in de problemen komt: werk verliezen/ relatie loopt stuk/ loopt constant tegen muren aan/ financiele ellende etc etc, misschien dat dan de knop omgaat. Misschien, want het is afhankelijk van het feit of hij ook dit soort zaken als echt probleem ervaart of er gewoon keihard voor wegloopt en in iets anders duikt. Of mogelijk zelfs verslaafd raakt aan iets (gamen?)waardoor hij niet meer geconfronteerd wordt met een leven dat hij niet meer heeft of niet veranderen wil.
      Mijn man draaide drie jaar geleden door en belandde uiteindelijk in een depressie met paniekaanvallen na jaren van niet kunnen stoppen/ pas op de plaats maken. Hij wist toen nog niet dat hij adhd had; hij is nu 55 jaar. Bij ons en de familie zijn nu pas alle puzzelstukjes op zijn plek gevallen.
      Ik denk dat een en ander zal afhangen hoeveel hij van jou houdt en tot hoever hij bereid is voor zichzelf en jullie relatie te vechten.
      Iris, ik snap en voel hoeveel je van hem houdt, en dat je er alles voor over hebt om de relatie te laten slagen.
      Wat ik denk ik zou doen:
      Stap 1: laat hem niet over jouw grenzen heen denderen!! Sta voor wat je wilt en wat er gebeuren moet. Als je een stap opzij of achteruit doet, neemt hij de vrijgekomen plek meteen in. Niet als gemeenheid van zijn kant, het is zijn grenzeloosheid. Ze ervaren grenzen niet zoals mensen zonder adhd deze ervaren.
      stap 2: maak duidelijke afspraken met hem, desnoods met een lijstje dat afgestreept wordt als het gebeurd is, zodat jij niet voor alles opdraait. En ja, je zal hem daar met de regelmaat van de klok weer op attent moeten maken. Bereid je voor op boze woorden etc. en het wordt de kunst niet boos terug te doen, maar op je strepen te blijven staan.
      stap 3 en misschien moet dit wel stap 1 zijn: ga in gesprek met hem hoe jij tegen de dingen aankijkt die hij met zich meebrengt als persoon en partner. Vertel en praat met hem over je zorgen en de manier waarop hij met jou en jullie samenleven omgaat. Maak desnoods wat aantekeningen van wat je in wilt brengen in het gesprek. Let op dat je in een rustige omgeving bent zonder zaken die hem afleiden (computer). Vraag ook zijn aandacht, want vaak zie je aan hun ogen dat ze afdwalen of afgedwaald zijn.
      Vraag hem wat de relatie hem waard is en wat hij bereidt zou zijn daarin te investeren.
      Een relatie heb je samen, het is als een weegschaal.
      Als er geen gelijkheid is in geven en nemen, gaat hij scheef hangen en zal een van de twee zich misdeelt en gebruikt voelen.
      Streef naar evenwicht in je relatie.

      Vaak wordt bij therapie gestart met medicatie om het hoofd rustiger en meer gefocust te krijgen, met daarnaast therapie voor bewustwording en verandering.
      Ik kan me voorstellen dat als je je hele leven al gewend bent als een paard als een dolle rond te galoperen en het leven als snel, avontuurlijk en uitdagend te ervaren, (want o, wat ben je weer lekker snel bij het volgende weitje! En wat is daar om die hoek te beleven? En daar, daar daar….) dat het als niet levendig en doods wordt ervaren als je ineens moet gaan lopen.
      Het kost tijd om zo’n nieuw leven kans te geven en te kijken wat er op je pad komt als je het rustiger aandoet en niet over alles en iedereen heen dendert in je vaart naar een niet bestaande horizon.

      Een boek dat ik heb en dat kan helpen in je zoektocht naar informatie is het boek:” ADHD relaties” geschreven door Melissa Orlov.
      En een boek waar wij heel veel informatie over ADHD hebben gevonden is: “Hulpgids ADHD” van
      Edward Hallowell & John Ratey, dit zijn beiden psychiaters met ADHD. Heel prettig leesbaar boek, een echte aanrader! Je zal er heel veel herkenning in vinden.
      Iris, ik wens je veel liefde op je pad,
      wijsheid en sterkte,
      succes met de verhuizing,
      Janneke

      • Hey Janneke,

        bedankt voor je lieve en uitgebreide antwoord! Bedankt ook voor de boekentip. Ik had ze al gezien en ga na de verhuizing na de bieb om ze te halen!

        Het evenwicht is al een tijdje weg helaas. Gelukkig kan hij me wel “ontlasten” en doet hij wel dingen vanuit zichzelf maar voornamelijk pas als ik het aangeef en hij in de tussentijd niet afgeleid wordt door andere zaken 😉

        Nogmaals heel erg bedankt voor de tips! Ik ga ermee aan de slag!

  181. Bernadette zegt:

    Hallo Janneke,

    ik ben Bernadette en heb je al eerder geschreven.
    Nu het volgende:
    Misschien weet je dit nog wel:
    Na het huis van mijn partner samen te hebben verbouwd ben ik sinds april samen gaan wonen met hem. Dat alles kostte al heel veel energie. Van de stad naar een dorp.
    Ik had een part-time baan. Alles was te hanteren voor mijn gevoel……………….Had een eigen “centje” om het zo maar te zeggen. Net mijn rijbewijs en een autootje.
    Ik wilde wel alles in 1 week klaar hebben, bij wijze van spreken. Het huis, de tuin, de sociale contacten in het dorp etc. !!!!! Typisch ADHD gedrag………………..
    Toen ging het bedrijf failliet en viel ik in een gat en had echt verdriet om het gemis van mijn collega’s. Plus het feit dat ik financieel afhankelijk werd van mijn lieverd. Hij heeft hier totaal geen moeite mee maar mijn wereld kwam zo’n beetje op zijn kop te staan. Veel veranderingen dus. Ik klapte in elkaar.

    Ik ben zo’n twee weken begonnen met het slikken van Methylfenidaat, 5 mg in de ochtend en 5 mg in de middag.
    Bij de eerste pil voelde ik wel dat mijn hoofd rustiger werd. De pilletjes daarna ook wel.
    Het is mij inmiddels wel duidelijk geworden dat vooral mijn leefpatroon / dagritme een groot deel moet veranderen.
    Ik dender door de dagen heen, alhoewel ik wel een heleboel activiteiten heb geschrapt op dit moment om weer op te laden. Langzaam aan voel ik mij niet meer opgebrand.
    Aangezien ik echt tegen een burn-out aan zat, ben ik door de huisarts door verwezen naar een ZZP psychiater die 1 keer per week bij de huisartsenpost werkt. Ook loop ik bij een psycholoog en die werkt samen met de psychiater. Hij gaat mij ook verder begeleiden.
    Bij de psychiater kreeg ik een test en werd er ADHD bij mij gediagnosticeerd.
    Er vielen heel veel puzzelstukjes op zijn plaats.

    Waar ik nu best wel mee loop is dat ik bang ben voor de medicatie. Bang, heel bang als ik de bijsluiter lees en de reacties van sommige mensen van, jeetje ! slik jij Ritalin !!???
    Omdat ik zeker in de middag weinig merk van de medicatie heeft hij mij een Retard voorgeschreven van in de ochtend 10 mg Methylfenidaat en in de middag 5 mg.

    Begrijp me niet verkeerd maar het is veel en wennen. In ene heb ik ADHD en herken ik een heleboel van mijzelf hierin. Krijg daar medicatie voor en nu de Retard en een hogere dosis. Heb even een gevoel in een medische draaimolen terecht te zijn gekomen………………………. ik heb altijd de instelling gehad van niet zeuren, DOORGAAN……..!!
    Nu in ene tijd voor jezelf vrij maken en niet meer wegrennen voor je gevoel is pfffffffffffffffffffffffffffff ook eng.

    Zoals je weet heb ik een heleboel meegemaakt en slik ik al jaren, Xanax.
    Voorgeschreven door de huisarts en bij de psychiater bekend.
    Ik voel mij zo falen en denk, nog meer medicatie………………..help !
    Ik ga nu over op een retard en voel me een beetje aan de heidenen overgeleverd.
    Is dit normaal dat je hieraan moet wennen en zijn er meerdere bang om te beginnen met deze medicatie?

    Hoop dat je het begrijpt.

    Groetjes,

    Bernadette

  182. Lieve bernadette,

    Je hele leven heb je maar een motto voor jezelf gehad schrijf je: niet zeuren, maar doorgaan!
    Je zeurt niet en doorgaan is op een gegeven moment ook niet meer aan de orde.
    Soms dwingt het leven/ je lijf je pas op de plaats te maken.
    Om je opmerkzaam te maken op wat eerst niet in beeld kon en mocht zijn.
    Om de balans op te maken van wie je bent en waar je staat.
    En hoe je je leven verder in wil kleuren.
    Leven is spannend, soms moeilijk, soms fijn, veranderlijk, niet voorspelbaar.
    Alles wat nieuw of onbekend terrein is zal door de een worden omarmd, de ander moet wennen of kijkt er tegenop door het niet weten.
    Het kost tijd om daarin een nieuwe balans te vinden.
    En je krijgt die tijd aangeboden: je werk is even weggevallen, je man vindt het prima dat je pas op de plaats maakt. Nu moet alleen jijzelf het jou nog gunnen.
    Je bent bezig met nieuwe medicatie, bedoeld om je beter in balans te krijgen. Dat zal tijd vergen en gewenning. Ik kan alleen maar zeggen: luister naar je lichaam/ geest, voel wat het met je doet en vraag feed-back aan je man hoe hij het ervaart.
    Je hoort en leest hoe anderen het ervaren. Zij zijn niet jou.
    Het gaat om hoe jij je voelt hierbij, wat doet het met jou.
    Jij bent straks de ervaringsdeskundige voor jou.
    Ik heb pasgeleden een heel interessante documentaire gezien, volgens mij van de VPRO, het heet “free the mind”. Het gaat over wat meditatie doet met de geest bij een kindje met adhd en een trauma voor liften en bij soldaten die uit de oorlog terugkomen met een ptss (=posttraumatisch stress-syndroom). Aan het eind van de documentaire zie je de verandering die het bij hen teweeg heeft gebracht.
    Ook bij mijn man en zoon (ze mediteren al jaren) heeft meditatie hen veel goed gedaan en nog.
    Ik denk echt dat jij daar ook wat aan zou hebben. Kijk eens in je nieuwe woonplaats of je ergens een cursus kunt gaan volgen om het te leren. Je leert rustiger te worden in je hoofd, je jaagt jezelf minder op. Misschien wil je man het wel samen met jou doen, zo’n cursus. Iedereen heeft er baat bij.
    Bernadette, alle goeds en sterkte gewenst,
    liefs,
    Janneke

  183. anne-marie zegt:

    Lieve allemaal Janneke,gijs,jeroen,anja en anderen…
    bewust heb ik wat afstand genomen ivm alle drukke bezigheden en mijzelf. mijn ouders hebben hier het één en ander gelezen , en dat is niet positief . voor mij een lastig pakket ik heb wel behoefte om met jullie te praten.
    wie kan mij mailen ? anne-marie1827@live.nl of hier op het forum?
    Alvast dank..
    Anne-marie

  184. Kan niet veeg de glimlach van mijn gezicht! mijn leven is de moeite waard nu weg, mijn man brak met mij 3 maanden geleden en liet me voor een ander meisje, mijn wereld op zijn kop zetten toen mijn man gevraagd voor een scheiding was ik gebroken hart, dan zoek ik google naar hulp in geting mijn ex terug , ik zag zoveel getuigenissen van Ashra helpen van mensen met soortgelijke problemen toen besloot ik om contact Ashra en ik stuurde enkele details en een liefde spreuk werd gecast voor mij om mijn grootste verbazing mijn man terug de 3e dag, nu mijn liefde is nu sterker de scheidingspapieren was verbrand en hij vraagt ​​mij uit voor een diner die avond,, mijn advies aan iedereen die deze tijd nodig hebben er graag terug is om contact Ashra van Ashra spell tempel en kus je probleem goed te kopen, kunt u schrijven Ashra op e-mail: ashraspelltemple@gmail.com

    mandy en lewis

    voor altijd

  185. hallo,
    ik heb een heel aantal reacties gelezen, vind veel herkenning. Mijn partner heeft ADHD, maar doet het redelijk goed, zonder medicatie. (Wil hij niet.) functioneert op zich best redelijk, (heeft een goeie baan, is zeer intelligent) op slecht slapen, overmatig piekeren na, en dwangmatige trekken. Het dwangmatige uit zich bv in het heel nauwkeurig en precies ordenen van zijn kleding in zijn kast (ik mag er niet aankomen) , de administratie (elk weekend uren mee bezig) , en allemaal rituelen. Compensatie zegt hij, als hij dat niet doet vergeet hij alles en wordt het een chaos. Ik zie het als een voordeel.. liever zo dan een totale chaos. De paniek en stemmingswisselingen (woede) als eens iets anders loopt dan volgens zijn routines (op vakantie gaan is een drama..) neem ik maar voor lief… Ik heb ook echt geen problemen met het feit dat hij soms kleding op de wasmand legt ipv erin, of dat hij niet goed in staat is zijn huis schoon te houden. Gaat bv stofzuigen, maar gaat halverwege wat anders doen, en maakt zo alles half af, alles verzandt. Over een afwas doet hij een uur, waarna hij moet uitrusten op de bank. Ik help hem, en daar staat tegenover dat hij heel lief en attent is en zorgzaam voor mij, enorm waardeert wat ik voor hem doe, en op zijn manier dingen probeert terug te geven. Waar ik vooral moeite mee heb is zijn drukke aanwezigheid, mn als hij ergens gestresst over is, of juist enthousiast. Dat hypere, dat vele geklets.. Ik ben zelf heel rustig, vrij bedachtzaam, en gevoelig. Ik kan me zo overvoerd voelen, word er gewoon echt moe van soms. Ik voel dat ik nu op een punt kom dat ik een keuze moet maken; ga ik voor deze relatie, of stop ik ermee. Ik houd van hem, maar waar kies ik voor… wat staat me nog allemaal te wachten, ik merk dat ik eigenlijk niet durf. Herkent iemand dit? Ik vind eigenlijk dat mijn angst niet zou moeten winnen van mijn liefde, (angst is een slechte raadgever toch..) het gaat ook een beetje tegen mijn principes in om iemand te laten ‘vallen’ vanwege iets waar hij zelf ook niks aan kan doen. We hebben veel gepraat, en e.e.a gaat ook echt wel al beter, maar wat ik hier beschrijf zal zo blijven vermoed ik, veel verbetering is er denk ik niet meer te halen. Daarbij heeft hij ook echt heel veel superfijne eigenschappen, hij gaat voor mij door het vuur, en ik vind ik het knap hoe hij het allemaal zonder medicatie managed. Heeft een van jullie ook zo geworsteld met deze vraag? Wat waren jullie afwegingen? Hoe heeft het uitgepakt? Ik heb het vanaf het begin een beetje onderschat denk ik, kom er meer en meer achter wat het in de praktijk inhoudt en hoe ingrijpend het in feite toch wel is. Of is het mijn angst die maakt dat ik dingen nu ga uitvergroten…

    • Hoi Lizan,

      Ik praat vanuit de positie van de partner.
      Mijn man (55) heeft adhd met de chaotische trekken, onze zoon (28) heeft adhd met trekjes die ik herken van jouw partner.
      Mijn zoon heeft schriftjes vol geschreven met stappenplannen om alles in de hand te houden en zijn leven op orde.
      Ook redde hij het tot nu toe met dagelijks mediteren. Meditatie had hij zich zo eigen gemaakt, dat hij het ook begint te doen (als vanzelf) op momenten dat hij het zwaar heeft , zaken niet meer dreigt te overzien, of te druk wordt in zijn praten/ doen en laten. Het is een soort houvast voor hem, maar desalnietemin wil het ook nog wel eens fout gaan.
      Als het niet loopt volgens zijn stappenplan kan hij kortaf en ongedurig worden.
      Mijn man heeft pas sinds twee jaar de diagnose, onze zoon sinds enkele weken.
      Onze zoon heeft een enorm gevecht geleverd. Hij wilde deze diagnose niet, wilde geen etiketje.
      Maar tegelijkertijd is hij moe van het constante gevecht.
      Ook hij heeft slaapproblemen net als mijn man en jouw partner.
      Beiden, zowel mijn man (sinds twee jaar) als mijn zoon (sinds een paar weken) gebruiken medicijnen.
      Het ondersteunt hen in hun dagelijks functioneren. Voor de nacht gebruiken ze melatonine, daardoor is hun nachtrust aanzienlijk verbeterd. Melatonine is een lichaamseigen stof die bij mensen met adhd waarschijnlijk te weinig aangemaakt wordt in hun lichaam.
      Als je partner in ieder geval melatonine zou willen gaan gebruiken (de goede hoeveelheid via een recept van de huisarts of psychiater) zou dat al eens een sterke verbetering kunnen geven op nachtrust gebied en uiteindelijk doorwerken in zijn dagelijks functioneren.
      Natuurlijk is het knap van je partner dat hij het, door middel van een soort dwangneurose, allemaal nog aardig overzichtelijk houdt. Maar voor de relatie tussen jullie kan die dwangneurose ook veel kwaad doen.
      Ik krijg het idee dat je het tot nu toe redt, door in je achterhoofd te houden dat hij adhd heeft, zijn uiterste best doet en met stip bovenaan dat hij van jou houdt en jij van hem.
      Liefde verdraagt veel.
      Medicatie voor zijn adhdgedrag kan hem ondersteunen in zijn dagelijks functioneren en jullie relatie ten goede komen: hij is minder hyper, gelijkmatiger en hij hoeft minder te vechten om alles op een rijtje/ in de hand te houden.
      Hij zou het , als hij wil, een tijdje kunnen gebruiken en kijken hoe hij zich erbij voelt.
      Van mijn man en zoon hoor ik terug dat het treinengeraas in hun hoofd minder is, ze kunnen overal letterlijk hun hoofd beter bij houden.
      Mijn huwelijk is na 33 jaar zo goed als op de klippen gelopen. Ik heb teveel te lang moeten incasseren. Door de diagnose en de inzet van mijn man (en ook mijzelf) zijn we binnen enkele maanden 35 jaar getrouwd.
      Ook mijn man en zoon zijn hoogbegaafd, misschien is dat de reden wel dat het zolang heeft kunnen duren voordat het balletje ging rollen.
      Jouw man weet waar het probleem zit, hij is ze mijlenver voor.
      Ik hoop dat hij bereid is voor jou en jullie relatie te knokken en het niet door zijn handen te laten glippen. Soms ben je beter af met een uitgestoken hand te grijpen en hulp te accepteren.
      Ik wens jou en hem veel sterkte hier goed uit te komen.

      Lieve groet,
      Janneke

    • Even een vraag.
      Hoe kom ik op deze site?
      ik moet altijd wachten totdat ik een bericht krijg vn de adhd sit en dan kan ik er pas op.

      Groetjes,

      Nanny

  186. hallo allemaal,

    goed verhaal hierboven. Momenteel zit ik in een rotte situatie, mijn vrouw en twee kinderen van 2 jaar en 3 maand zitten momenteel bij een vriend en zijn gezin omdat we al langer relatieproblemen hebben. Ik weet sinds een jaar of twee, drie zeker dat ik ADHD heb maar ik had vermoedde het al langer. Wat ik al een tijdje weet is dat er veel intelligente ADHD-ers zijn die bewust of onbewust een soort veiligheidssysteem inbouwen om te voorkomen dat ze consistent bepaalde fouten maken. Bepaalde aspecten van hun aandoening (als je het zo noemen wilt, ik vind persoonlijk dat het geen aandoening is maar een gave 🙂 ) zijn sommigen -let wel, niet alle- in staat om redelijk mee om te gaan, andere aspecten zijn veel moeilijker. Ik ben een zeer sociaal persoon maar ik heb me vandaag gerealiseerd dat het veiligheidssysteem wat ik heb ingebouwd om mijn eigen functioneren te beoordelen heeft gefaald binnen mijn relatie. Ik heb dat onbewust ook gebruikt om het functioneren van mijn vrouw mee te beoordelen en ik kwam vandaag tot de schokkende conclusie dat dat iets is wat ik niet heb doorzien voorheen en ook iets wat ik niet zou hebben moeten doen. Het gevaar is dat je je eigen veiligheidssysteem niet (meer) kunt vertrouwen. Wat ik zou hebben moeten doen is proberen me in een ander te verplaatsen, terwijl ik mijn helicopterview-act aan het performen was.

    Mensen, het is mogelijk bepaalde dingen onder controle te krijgen. Bepaalde dingen krijg je ook nooit onder controle. Accepteer dat, frustratie en wanhoop zijn niet zulke beste emoties. Doe waar je goed in bent: denk creatief na over hoe je bepaalde systemen in kunt bouwen die je kunnen helpen op vlakken te presteren waar je normaal gesproken niet zo goed in bent. Vertel mensen over je zwakheden. Praat. Doe waar je goed in bent.

    • Anne-Marie zegt:

      Hoi ejb
      vraagje? je schrijft dat het mogelijk is om bepaalde dingen onder controle te krijgen…maar heb jij jezelf onder controle? en kan je je inleven dat het gedrag van een ad(h)der complex is ? en dat je beter je kwetsbaarheid kan tonen? inleven in de ” niet ” ad(h)d wereld is moeilijk heb ik het afgelopen jaar ervaren.als je maar bewust bent van je eigen gedrag ….voor verder gespreksstof doe ik dit liever per mail ,kan dan ook uitleg geven waarom…
      ik schrijf gedichten en verhalen ….voor nu even deze,

      Vrouw
      Vrouwen zijn als een mooi boeket,
      Ruiken heerlijk,
      Voelen begeerlijk,
      Elk boeket is zorgvuldig uitkozen,
      Vaak zijn het rozen,
      Maar welk boeket het mooiste mag zijn,
      Deze laten opbloeien is het mooiste wat er in dit leven kan zijn….

      • Hallo Anne-Marie,

        Ik heb er geen problemen mee om hier te reageren dus dat zal ik dan ook doen, wellicht hebben andere mensen er ook iets aan.
        Waar ik heel veel problemen mee heb is inderdaad dat ik me slecht in kan leven in anderen die geen ADHD-trekken hebben. MAAR, dit is voor mij vooral moeilijk op het gebied van problemen oplossen. Als ik een probleem signaleer ben ik heel snel met het oplossen van een bepaald probleem en ik heb er dan ook totaal geen moeite mee om heel creatief te werk te gaan. Als ik echter mensen zie die een (gezamenlijk, is dus samen met mij) probleem niet oplossen/voor zich uit schuiven/ontkennen dan kan ik daar totaal niet mee omgaan, tenminste, niet als er sprake is van een patroon in hun gedrag. Emoties als -chronologisch in volgorde- frustratie, machteloosheid, soms zelfs agressie passeren dan de revu. Dingen waar ik altijd moeite mee blijf houden zijn onder andere ook het ‘altijd de mond open hebben’. Dit uit zich in veel praten, veel humor, -die vaak verkeerd wordt uitgelegd tot mensen me kennen en ze merken dat ik over een grote dosis zelfspot beschik, waardoor humor die als aanvallend wordt ervaren toch licht gerelativeerd wordt- en veel pijnlijke situaties. Waar ik echter wel goed in ben geworden is taken organiseren, overzicht bewaren, prioriteiten stellen. Ik durf zelfs te stellen dat ik daar héél goed in ben geworden, ik denk dat je dit met veel inzet kunt leren.
        Op je vraag of ik mezelf onder controle heb moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik denk dat ik mezelf redelijk onder controle heb zolang ik de situatie beheers. In een vergadering ben ik bijvoorbeeld eigenlijk altijd aan het woord. Niet constant maar er is geen vergadering waarbij ik niet een aantal minuten onafgebroken oreer. En ja, soms zeg je hele impulsieve, stomme dingen. Soms bedenk je tijdens het praten een geweldig idee wat dan onmiddellijk ten overstaan van heel veel mensen gezegd moet worden. Later blijkt dat dat impulsieve idee wellicht iets meer uitwerking nodig had gehad.
        Wat ik de afgelopen tijd heb geleerd is dat ik op mijn werk om mijn intelligentie en mijn inzet, sociaal contact enorm gewaardeerd word. Bepaalde dingen werken echter enorm in je nadeel. Bijvoorbeeld veel praten. Te veel praten werkt in de hand dat je niet altijd even serieus genomen wordt. Impulsief zijn soms idem.
        Weet je, ik denk dat je ook mèt ADHD een persoonlijkheid bent, ik bedoel, het is verweven met je persoonlijkheid. Sommige dingen kun je onder controle krijgen omdat ze je hinderen, andere dingen wellicht niet. Wees eerlijk, mensen zullen het waarderen. Ik weet dat ik anders denk dan anderen maar dat maakt mij soms juist een asset, een uitzondering die iets toevoegt. Ik zie zo vaak dat mensen die ADHD hebben de slachtoffer-rol gaan spelen, ik denk niet dat dat nodig is. Buit de talenten die je hebt, de dingen waarin je excelleert, uit. Zwakke punten heeft iedereen, hoewel ze meestal niet zo storend zijn. In mijn vorige baan had ik ook het idee dat ik niet voor vol aangezien werd, nu totaal niet meer. Het kan wel..

  187. Jeannette zegt:

    Goedemorgen allemaal,

    Ik krijg regelmatig te zien op mijn email dat er berichten geplaatst zijn op dit forum, wat mij heel goed doet. Blijkbaar ‘leeft’ ADHD onder de mensen en om het dan van je af te praten zodat anderen – zoals ik – hier weer verder mee kunnen. Ooit heb ik ook een bericht geplaatst hier op dit forum en kreeg hierdoor het gevoel dat IK er ook mag zijn MET een partner (LAT) die ADHD heeft.

    Afijn om even terug te komen op Ejb…..dat ‘praten voor je beurt’ herken ik zo goed van mijn vriend. Ik heb hem een tijd terug gezegd dat ik zijn mening op prijs stel, maar dat MIJN mening net zo goed telt en ik graag wilde uitpraten. Dat kostte wederom strijd, maar zo af en toe merk ik dat hij – als ik hem alleen maar aankijk als het gebeurt – denkt:” oh ja, ik moet haar even uit laten praten.

    Zijn mening verkondigen is sowieso al een ding wat erg op de voorgrond staat. Hoe vaak ik niet gezegd heb:” denk ajb na voordat je iets zegt, want je kunt mensen erg kwetsen!” Dat blijkt toch erg moeilijk te zijn voor mensen met ADHD….die mening wil hij zo graag ventileren…..Voor mij soms heel naar, omdat ik mij constant aan het verontschuldigen ben bij familie, vrienden etc. voor die vaak hardnekkige mening waar hij echt niet over nagedacht heeft.

    Tot slot wil ik je zeggen dat mijn vriend zich ook heel goed kan verplaatsen op zijn werk als teammanager. Ik ben trots op hem als hij urenlange vergaderingen moet ‘uitzitten’, want dat zitten is juist voor hem zo lastig omdat hij zo ontzettend beweeglijk is, maar hij doet het toch al jaren maar zo…. Bij hem op zijn werk weten ze dat hij ADHD heeft, maar hij wordt gewaardeerd om zijn intelligentie, inzet en sociaal contact. En sociaal is hij! Soms te sociaal…….

    Ik vond het een goede zin van je: “Weet je, ik denk dat je ook mèt ADHD een persoonlijkheid bent”…Na ruim 6 jaar een LAT relatie met mijn vriend is er één ding wat ik zeker weet:” Hij heeft de persoonlijkheid uitgevonden.” Er zijn ontzettend veel triggers, zeker ook voor mij als partner, maar ik verlies de goede dingen ook niet uit het oog, want die zijn er zeker je moet ze alleen willen zien!

    Groetjes
    Jeannette

    • jeanette,

      Soms te sociaal klinkt mij in de oren als negatief.. bedoel je daarmee te empathisch toevallig? je weet het, wij ADHDers zijn gevoelsmensen.. tja. Moet zeggen, ik heb meestal ook collega’s en vrienden op het werk. Ik denk niet dat dit een normale houding is, hoewel ik er geen problemen mee heb over het algemeen. Iemand hier ervaring mee of een mening over?

      • Jeannette zegt:

        Inderdaad ejb té emphatisch, maar als er teveel gevoel wordt neergelegd dan kan – in ieder geval mijn vriend want dat is mijn referentiekader – daar niet mee omgaan. Hij wil zo ontzettend graag iemand helpen dat hij zich laat ‘meeslepen’ en de situatie vaak niet kan overzien. Is dus niet negatief bedoeld. Denk alleen dat je ervoor moet waken dat als je dit van jezelf weet hier alert op te blijven al is dit met ADHD (denk ik zo) best lastig.

        Groet
        Jeannette

  188. Grappig Jeanette, dat herken ik ook heel sterk van mijn vriend, die sterke neiging om iedereen te willen helpen. hij is heel gevoelig voor leed van anderen, het is iets wat me in het begin echt kon ontroeren in hem. Maar het gaat ver, ook in onze relatie probeert hij alles voor mij op te lossen, OF hij voelt zich al direct aangesproken als ik een probleem(pje) van mezelf vertel. Alsof hij meteen hoort dat het zijn schuld is en hij begint dan ook heel fanatiek oplossingen aan te dragen en neemt op die manier mijn verhaal direct weer over. Wist niet dat dat gevoelige/ empatische ook een ADHD trek was!

  189. Jeannette zegt:

    Ha lizan, dat herken ik zo! Mijn vriend is ook heel oplossingsgericht. Op het moment dat ik iets wil vertellen, valt hij gelijk in de rede en staat gelijk met een mening of oplossing klaar of neemt gewoon een heel verhaal inderdaad over, terwijl het vaak handiger is om even te luisteren naar iemand, want 9 van de 10x is het niet wat ik bedoelde.
    Denk dat mensen met ADHD toch heel vaak onbewust mensen ondersneeuwen of in het geval van mijn vriend zelfs bot kan reageren. Ik blijf er in ieder geval wat van zeggen tegen hem want anders eindig je als een stil vogeltje en dat kan toch niet de bedoeling zijn in een relatie.

    Moest wel glimlachen om het woordje “aangesproken”. Mijn vriend voelt zich als geen ander heel snel aangesproken of soms aangevallen en dan moet ik alle zeilen bijzetten om het verhaal in goede banen te leiden…heeft natuurlijk ook met dat ontzettende hoge gevoel van hen te maken, maar het is niet altijd makkelijk. Moet je eerlijk zeggen dat voor mij een LAT relatie het hoogst haalbare is want anders zou ik soms knettergek worden van hem. (Blij dat ik dit eens hardop kan zeggen!)

    Groet
    Jeannette

  190. haha, heerlijk he, om hier te kunnen zeggen wat je denkt en voelt en je begrepen te voelen. Wat je zegt over latten is een actueel onderwerp nu voor mij. Mijn vriend en ik hebben een kinderwens, en latten is niet wat wij willen. Maar toen ik bij hem introk een paar maanden geleden, merkte ik dat ik somber werd. Ik snapte het niet goed, ik houd veel van hem. Maar op de een of andere manier was ik niet gelukkig. Ik heb het weer terug gedraaid, (had mijn eigen woning gelukkig nog) om er achter te komen wat er mis ging. Ik weet het nog steeds niet maar wat jij schrijft over ‘stil vogeltje’ is wel wat er soms gebeurt bij ons. Ik ben vrij rustig van mezelf. Ik word dus al heel snel ondergesneeuwd, elke stilte die ik laat vallen om even na te denken/ te reflecteren, is al direct weer volgekletst, ik kan het soms nauwelijsk bijhouden. Ik word er soms ook verdrietig van, van binnen. Daarom vraag ik me af of wij wel bij elkaar passen, hoewel hij zegt van wel want hij wordt rustig van mij zegt hij.. (merk ik niet zo erg, heb het idee dat hij juist alle ruimte krijgt en voelt om ‘leeg te lopen”…) Hij let er nu erg op maar ik merk dat hij zichzelf sosm gewoon niet kan helpen. Het gebeurt als hij stress heeft of als hij blij/ enthousuast is. De spaarzame momenten dat hij rsutig is, zijn heerlijk en dan zie ik de man waar ik zo enorm van kan hoduen. Ik vind het moeilijk hoor.. Ook als we praten over onze relatieproblemen kan hij ineens wel heel aandachtig en rustig praten. Wat een fijne gesprekken hebben we dan ineens! En dan gaan we er weer helemaal voor, is hij ook weer blij, en begint het drukke gedrag weer…

  191. Jeannette zegt:

    Oh Lizan, hoe herkenbaar!!!

    Niet om je schrik aan te jagen, maar mijn vriend zijn ex is jarenlang aan de kalmeringspillen verslaafd geweest….Reden? Haar beweeglijke, aan stemmingswisselende ex man met ADHD (nu mijn vriend) en een niet beweeglijke, maar 7 kwartier in 1 uur ratelende zoon met ook ADHD. Ik heb weleens gezegd dat die vrouw een lintje verdiende…en dat meen ik. Zij is nu opnieuw getrouwd met iemand die geen ADHD of aanverwante stoornissen heeft en is al geruime tijd sinds zij bij haar ex man weg is van de kalmeringspillen af en naar eigen zeggen gelukkiger dan zij ooit is geweest. Dat wil toch wel wat zeggen…

    Ik moet je eerlijk zeggen dat ik ook vrij rustig ben, maar vaak verdrietig ben van mijn vriend zijn wisselende buien en zoals eerder beschreven het continue moeten verdedigen van mezelf. Wij zijn als ik je zo lees ouder dan jij(jullie) nl. 54 jaar en ik persoonlijk ben heel blij dat ik niet voor die keuze sta, waar jij in zit. Wat ik wel weet en dat is dat hier geen leeftijd aan gebonden is, dat je ruimte moet blijven houden voor jezelf want anders slokken ze je echt op. Als ik na een weekend bij mijn vriend geweest te zijn zondags thuiskom dan val ik op de bank in slaap, puur omdat ik doodmoe ben zowel fysiek als mentaal.

    De zeldzame momenten dat ik serieus met hem kan praten ervaar ik net als jij als heerlijk….maar ik weet ook dat zodra mijn partner zich omdraait hij het weer grotendeels vergeten is en getriggerd wordt door duizend en één dingen. Echt zo ontzettend jammer vind ik dit, maar voor mij zou samenwonen geen optie zijn, ik zou doodongelukkig worden omdat ik mezelf zou wegcijferen en blijven knokken ook geen optie is.

    Wens je heel veel wijsheid, want met alleen liefde ga je dit niet trekken. Klinkt ontzettend negatief, maar beter realistisch blijven dan op een roze wolk zitten waar je van af gaat kukelen, hoe lief en goed van hart mensen met ADHD ook kunnen zijn. Nogmaals ik praat vanuit mijn eigen situatie….wie weet hebben jullie wel een fantastisch leven, want niet ieder persoon met ADHD is hetzelfde…maar denk er goed over na.

    Groet
    Jeannette

  192. Ik herken wat jullie beschrijven.
    Wat ik erbij wil opmerken is dat de hulpvaardigheid, het inlevingsvermogen en het oplossingsgericht denken direct ook inhoudt (in ieder geval bij mijn man) dat hij faalt/ niet voldoet/ afgewezen wordt als het niet overkomt/ begrepen wordt/ uitgevoerd wordt.
    Dus zijn hele persoon en zijn is afhankelijk hoe een en ander uitpakt.
    Gaat het mis, dan komt er een moment van depressieve gevoelens/ stil worden/ terug trekken.
    Tot het moment dat zich iets nieuws voordoet; dan lijkt hij wel een feniks die uit de as verrijst en gaat er weer volop tegenaan.
    Deze laatste fase kan enkele seconden tot langere periode duren, afhankelijk van de ernst.
    Bij mijn man is dit al een aantal malen zeer heftig geweest (hij heeft net een ernstige depressie achter de rug), het kost hem tegenwoordig meer moeite zich te herpakken.
    Vroeger duurde zo’n periode maximaal een uur. Dan was hij het kwijt en had zich al weer op iets nieuws gestort.

  193. Jeannette zegt:

    Hallo Janneke,

    Fijn om jou weer te lezen…jij hebt mij ooit hele goede raad gegeven waar ik nog steeds blij mee ben. Het klopt wat jij zegt over dat iemand met ADHD zijn hele persoon en zijn afhankelijk is hoe het een en ander uitpakt…alleen bij mijn vriend uit zich dat in een vrij verbaal agressieve toon. Zeer dominant wil hij boven mensen uittornen en kan uiterst verbolgen reageren als hij zijn zin niet krijgt. Het is soms net een klein kind…negatief gedrag is ook gedrag. Zijn haan zal koning kraaien en als iemand het er niet mee eens is….jammer! Deep down zit er een heel onzeker mannetje in hem, maar mijn vriend overschreeuwd deze onzekerheid…om naderhand om een knuffel te vragen. Toen ik dit voor de eerste keer meemaakte wist ik niet wat mij overkwam…Iemand staat tegen je te schreeuwen en even later staat hij bij je voor een knuffel….

    Bizar!

    Soms lijkt het nog steeds of ik in het verkeerde toneelstuk sta…Wat mij wel duidelijk is is dat je als partner van iemand met ADHD heel goed voor jezelf moet zorgen.

    Groetjes,
    Jeannette

  194. Janneke, bedankt voor jouw reactie. hetklopt dat we het redden, en dat ik het redt, met in mijn achterhoofd dat hij ADHD heeft. Dat is meteen ook wel mijn zorg. Het ‘redden’is denk ik een gevaarlijk uitgangspunt. Janneke waar ik benieuwd naar ben: je vertelt dat je na 33 jaar ‘óp’ was, niet meer kon. Al veel te lang te veel geincasseerd had. Wanneer merkte jij in jouw relatie/ huwelijk voor het eerst dat er iets was met je partner, en dat dat veel van jou vroeg? Was dat al in het begin? Het gevaar is denk ik een beetje dat haast ongemerkt patronen er in slijten, en dat je per definitie te laat er achter komt wat het je kost. Ik merk dat ik steeds slechter tegen bepaalde dingen kan, die ik de eerste maanden helemaal niet erg vond. Alsof ik er een allergie op ontwikkel. Ik ben bijvoorbeeld soms bang om hem te vragen hoe zijn dag was, omdat ik bij voorbaat al vrees voor een heel verhaal waar geen eind aan komt.

    • Lizan,

      grenzen stellen. voor je zelf wat je wel of niet wil horen, zeg tegen je partner, goh joh vertel eens in het kort hoe was je dag? geef aan dat je daarna ook weer wat anders moet doen. ikzelf heb add en onze zoon adhd . mijn man en ik zitten soms niet te wachten op een gesprek die eindeloos duurt en waar de halve wereld bij wordt betrokken en wat iedereen wel of niet fout of in zijn nadeel heeft gewerkt.

      vaak zeg ik tegen mijn zoon ik ga nu even weer wat anders doen ,( onzin natuurlijk) maar hij kan mij of andere anders helemaal meeslepen in theatraal gedrag en het komt allemaal heel geloofwaardig over. weten wanneer je moet stoppen en je mond moet houden is ook een kunst ,maar komt niet uit ons zelf, kan wel aangeleerd worden. ( is mijn mening)

      wees gericht in je vraagstelling , het is wel een hele brede vraag die je stelt, je kan ook vragen heb je lekker gewerkt vandaag, maar daarnaast ook aangegeven ,Zal ik eerst mijn dag vertellen want dat wordt gewoon vergeten , je vind zelf ( de adhder dan) dat je belangrijk bent en hoe de ander zijn dag was o , ja ….
      ( gewoon zeggen ik vertel eerst over mijn dag en wat ik beleeft heb…

      groetjes

    • Hoi Lizan,

      Hier het beloofde antwoord op je vraag.
      Ik heb er veel over nagedacht de laatste twee dagen.
      Het is inderdaad wat je zegt: patronen sluipen erin.
      We zijn beiden gevormd door het gezin waar we uit komen en de plek die we daarin hadden.
      We zijn genetisch gevormd door onze beide ouders en voorouders.
      We zijn gevormd door onze sociale omstandigheden en de manier waarop we beiden in het leven staan.
      We waren nog jong toen we elkaar leerden kennen, ik net 19, hij een half jaar jonger.
      Hoe gevormd ben je dan?
      1 !/2 jaar later zijn we getrouwd.
      Pas de laatste jaren word ik me er van bewust dat ik ook iemand ben, dat ik plek in mag nemen.
      Mijn hele leven ben ik al kampioen aanpasser aan de omstandigheden.
      (misschien gedeeltelijk door mijn jeugd, oudste van groot middenstands gezin, vader met meerdere zaken, veel spanningen door die zaken)
      Natuurlijk kreeg ik signalen uit mijn omgeving. Over het algemeen waren die op mij gericht: ik was te lief, te meegaand, ik liet teveel toe.
      Tegelijkertijd kon ik er niets mee, met die opmerkingen.
      Ik heb geen hoge dunk van mezelf, verbeeld me niets en eis ook niets van anderen.
      En mijn man wilde alles zo graag goed doen: goed zorgen voor mij en de kinderen.
      Maar onzeker over zichzelf en zijn functioneren, altijd bezig beter te worden in zijn werk, want was nooit goed genoeg.
      Dus lange werkdagen en weken, studie op studie op studie…en dan weer de bijscholingen van de studies. Weinig thuis en als hij thuis was, er proberen te zijn tussen al zijn drukke bezigheden en studie-uren door. Een soort speedy conzales in het kwadraat. Maar wel een hele lieve.
      Hij had zo zijn dromen over de toekomst en sommige kwamen tot uitvoer met de ene keer weinig en de andere keer met meer succes. En alles in een soort van voortdurende chaos waarbij we met zijn allen gezellig achter de feiten aandraafden.
      Als hij teveel last van spanningen had ging hij weg op zijn racefiets en kwam herboren terug.
      Hij verloor zich in allerlei zaken, de meest uiteenlopende, ik kan er een boek over schrijven.
      De ene hobby volgde de andere op. Als hij zich ergens voor interesseerde wist hij er alles van, verdiepte zich tot en met in de materie. Ik kon me er niet aan ergeren, het had iets aandoenlijks, dat enthousiasme.
      En hij heeft een enorme feitenkennis, zonder daarmee te koop te lopen.
      Er is geen onderwerp of hij weet er wel over mee te praten.
      Daarnaast heeft hij een lief karakter, is de meest lieve vader en man die ik me zou kunnen wensen.
      Ach, hij is nu eenmaal zoals hij is, ik accepteerde het zoals hij mij accepteerde in mijn doen en laten. We lieten elkaar in elkaars waarde.
      Tot de laatste opleiding die hij ging doen. Toen ging het van lieverlee steeds meer fout en ging alles escaleren. Hij heeft ongelooflijk domme dingen gedaan; niets meer gedaan wat wel moest en alles wat niet moet als je het goed wilt houden in je relatie.
      Hij kon de manier van studeren niet aan: strak en rechtlijnig en met veel schrijfwerk. Het is de manier van studeren van tegenwoordig die helemaal niet bij hem past.
      Maar het was zijn eer te na, hij moest en zou het halen.
      Om zich af en toe nog enigzins goed te voelen zocht hij sitaties op waar je kicks van krijgt (dopamine en serotonineshots). Het balletje kwam aan het rollen toen ik in april 2011 erachter kwam wat zich allemaal achter mijn rug afspeelde en ik brak.
      Ik had hem die laatste jaren studie voortdurend gesteund, zag dat het niet goed ging met hem, probeerde er met hem over te praten, probeerde hem voorzichtig in de richting te duwen te stoppen met de opleiding, maar zo, dat het zijn eigen beslissing zou zijn.
      Steeds, in december, leek hij die beslissing dan te willen nemen, want dan zat hij aan zijn taks, zag het niet meer zitten, steeds kwam hij er echter weer op terug en ploeterde weer verder.
      Daarnaast probeerde ik zo onzichtbaar mogelijk te zijn om hem alle ruimte te geven met zijn studie bezig te zijn. Hij heeft er namelijk heel veel moeite mee alleen te zijn, studeert het beste als ik in de buurt ben, maar hem daarbij zo min mogelijk stoor.
      Die drie jaren waren tropenjaren, zowel voor hem als voor mij. Het papiertje heeft hij gehaald, maar ten koste van onze relatie en mijn vertrouwen in hem als mijn man en echtgenoot.
      Het enige positieve dat eruit gekomen is, is dat ik in de maand na april 2011 van iemand een boek kreeg met de titel ” hulpgids bij adhd”. Met de opmerking: ik denk dat jij je man hierin gaat herkennen… Ik heb het boek doorgebladerd en de muntjes begonnen op hun plaats te vallen! Ik heb het boek gekocht en mijn man gevraagd het ook te lezen.
      Onze relatie hing op dat moment aan een zijden draadje, ik was volledig op, totaal verbijsterd en intens verdrietig door alles wat hij had uitgespookt.
      Mijn man was zichzelf volkomen kwijt, depressief, verward en had paniekaanvallen.
      Na het lezen van het boek is het snel gegaan: huisarts, psycholoog, psychiater, diagnose: aandachttekortstoornis met hyperactiviteit en impusiviteit. Daarnaast een ernstige depressie (die ik inmiddels ook had) met zelfmoordgedachten en relatieproblemen.
      Hij startte met therapie en medicatie. Ik dacht eerst nog het zelf wel te redden (als het met hem goed gaat, gaat het met mij ook goed) maar zo werkte het niet. Ik zakte steeds verder weg omdat mijn beeld van ons samen totaal onderuit gekacheld was, ik kwam er niet meer uit en wilde eigenlijk niet meer leven. De kinderen en kleinkinderen met name en het vangnet wat ik bleek te hebben, hebben me ervoor behoed iets geks te doen. Ik kreeg de hulp die ik nodig had.
      Een jaar nadat mijn man weer redelijk op de rails stond, was er pas plek voor relatietherapie.
      Het was toen meer om de puntjes op de i te zetten, want het leeuwendeel van de therapie hadden we samen inmiddels al “uitgeknokt”. Je leven samen gaat naast alles gewoon door, dat staat niet stil tot er plek is voor therapie.
      Het is straks 2014 en het gaat nog steeds de goede kant op. Ik ben veranderd, ik verander nog steeds, het leven is een voortdurende leerschool.
      Ik houd genoeg van hem om bij hem te blijven en ik weet dat hij van mij houdt.
      Daarom redden we het nog steeds.
      En ik ben blij als ik anderen op de een of andere manier kan ondersteunen met mijn ervaringen en inzichten die ik inmiddels heb opgedaan.

  195. Dank je wel, Jeannette, ik ben heel blij dat ik iets voor je heb kunnen betekenen!
    Lizan, ik kom erop terug, ik moet helaas weg nu.

  196. Hoi Jeanet en AM

    Jeanette: bedankt voor je eerlijke reactie. Ik heb me deze dingen inderdaad gerealiseerd. En wat je zegt: Ik zou ook mezelf weg cijferen en blijven knokken is voor mij eigenlijk ook geen optie, denk ik… Dat is precies waarom ik me afvraag of het slim is om met deze relatie verder te gaan. Ik ken mezelf, ben nou eenmaal een rustig type, en niet iemand die continu zal vechten voor mijn plekje of hem het zwijgen oplegt. Misschien zou ik het kunnen leren, maar het zal me nooit prettig aanvoelen denk ik, en daar komt bij dat ik merk dat JUIST als hij druk is, hij slecht tegen feedback kan en boos wordt. Hij heeft niet zo erg veel last van wisselende buien zoals jij van jouw vriend beschrijft, maar kan wel hevig verontwaardigd of boos reageren op een kleine op of aanmerking. Inderdaad ook direct fel inde verdediging, en ik blijf dan nergens meer. Kan hem alleen maar laten uitrazen, en op een veel later moment is hij dan wel voor rede vatbaar. Of als ik bijvoorbeeld voorzichtig vraag of hij even kan stoppen met praten, dan zegt hij: ‘ zeg jij dan eens wat’. Maar ja ik kan (en wil) niet op commando vanalles oplepelen.. Hij wordt nerveus van stiltes terwijl ik die soms wel prettig vind. Dus vandaar dat ik soms denk: er zijn vast dames die zelf ook lekker kwebbelen de hele dag en zodoende van nature veel meer ruimte innemen… Ik begrijp van hem dat zijn ex nooit zo’n moeite had met zijn gepraat. Ze hadden wel heel veel ruzie maar mij wordt niet zo duidelijk waar dat dan over ging.

    AM: Dank je wel voor je tips. Ik ga ze zeker toepassen. Maar vanwege bovenstaande zal het wel even duren voordat dat ‘natuurlijk’aanvoelt voor mij.

  197. PS AM, dat is trouwens ook echt zo wat je zegt: dat ze helemaal vergeten dat de ander ook een dag had waarnaar je kunt vragen… haha, bijna hilarisch, omdat het zo opvallend is dat je je afvraagt hoe het kan. Inderdaad stel ik mijn vraag veel te breed (‘hoe was je dag’ is vragen om een monoloog van 3 uur) Daarna, als ik alles heb aangehoord, komt hij soms nog net op het idee om te vragen hoe mijn dag eigenlijk was: zeg ik daar iets over (3 zinnen, ik voel dat hij nauwelijks luistert, dus ik val als vanzelf weer stil) zegt hij alleen maar :O leuk, en gaat weer verder waar hij mee bezig was…

  198. hoi lizan,

    gebruikt je vriend medicatie ? ik ook pas sinsds een jaar , maar heb er veel baat bij. kan nu goed bekijken hoe ik was zonder medicatie en nu een jaar met medicatie …( ik gebruik 3x daags ritalin 10 mg wel last gehad van bijwerkingen maar gaat nu goed, ik heb nu doordat ik zelf helderde kan nadenken beter grip op zaken en kan beter om mijn heen kijken ) ik probeer wel medicatie af te bouwen ,maar dat kan alleen als ik weing prikkels ( dit zijn ook mensen om mij heen) heb. stress op welke wijze dan ook , man , kinderen,werk etc kan enorm veel ongeremd gedrag triggeren.
    voor meer info graag even op mijn prive mail sturen.

  199. Hoi AM,
    Fijn dat medicatie je zo goed doet. Mijn vriend gebruikt dat niet, vindt dat hij het goed doet zonder. Ik vind dat eigenlijk ook wel, in elk geval de laatste weken, hij heeft het wat rustiger op zijn werk en dat is een verschil van dag en nacht… Heb daarbij ook niet de illusie dat medicatie alle symptomen zal wegnemen. Bovendien is hij ook snel angstig, en ik lees weleens dat medicijnen angst kunnen doen toenemen. Maar misschien dat hij het in de toekomst wel eens zou kunnen uitproberen. Ik heb er nog n iet op aangedrongen.

  200. nKgsaKevuEcH [url=http://www.exoticangel.com/includes/domit/uggs-no.html]uggs[/url] sXkmlCehnYtR [url=http://www.eubusiness.at/media/system/UGG-at.html]UGG Boots Sale[/url] aEfnbHojgMcA [url=http://www.trynorway.no/cache/ugg/]UGG[/url] fIspsDdyfLtL [url=http://www.curapipe.com/db/uggs_sverige.html]uggs sverige[/url] cMnvwVfdkVbF [url=http://www.stonepower.fr/newsletter/cmt/Tn.html]Nike Tn Requin[/url] eIyypEsbmIbN [url=http://www.lmsroadracing.se/cache/ugg/]Ugg Skor[/url] hNcegWkyiYvL [url=http://www.bbbk.de/libraries/domit/ugg_sale.html]ugg stiefel[/url] mDgywBabrFpY [url=http://www.architectenbureaus.nl/templates/beez/uggs.html]uggs[/url] nCyfgRkmxVyT [url=http://www.metaalrecyclingvanakelijen.nl/plugins/editors/canada_goose.html]Canada Goose Jassen[/url] nRczgZyfuWaI [url=http://www.perpignan.catholique.fr/plugins/xmlrpc/BottesUGGs.html]Bottes UGG Pas Cher[/url]

  201. Hey there! This is kind of off topic but I need some help
    from an established blog. Is it very hard to set up your own
    blog? I’m not very techincal but I can figure things out pretty fast.

    I’m thinking about creating my own but I’m not sure where to begin.
    Do you have any ideas or suggestions? Thank you
    Regards – http://xpowiekszaniepenisa.blogspot.com/

  202. Daarom hou ik ook zo van mijn adhd-er.
    Ze is nooit saai.

  203. Hoi Janneke,

    Dank je wel voor je uitgebreide en eerlijke antwoord! Ik had die over het hoofd gezien! Las m zojuist pas en kruip gelijk even achter mn laptop. Wat een herkenning…. Vooral het eerste stuk wat je schrijft.
    Ik ben precies wat jij over jezelf beschrijft: lief, meegaand, ik kom ook uit een middenstandsgezin, mijn vader altijd weg, druk, mijn moeder ernstig ziek (borstkanker, MS, depressief) ik voelde me als kind erg verantwoordelijk en heb geleerd mijzelf compleet weg te cijferen. Hoewel ik hierin veel vorderingen heb gemaakt (jaren in therapie geweest) zal ik altijd dat lieve en gevoelige karakter houden, en ben ik door mijn werk (hulpverlener) ook nog eens getraind in eindeloos luisteren en meedenken. Daarom maak ik mij extra zorgen over mijn relatie. Opnieuw zijn het anderen die tegen me moeten zeggen: waar blijf JIJ in deze relatie, terwijl ik zelf nog nauwelijks door heb wat er gebeurt, of denk er niet zo’n last van te hebben…. Daarom ben ik bang er te laat achter te komen!
    Ik heb wel in de gaten dat hij 80% vd tijd aan het woord is, en ik 20%, maar ik vind het niet zo erg… Ik heb wel in de gaten dat hij vaak afwezig is, of zo druk met zijn werk (hij heeft net als jouw man enorme ambities, is nu universitair docent maar wil hoogleraar worden) en ik heb tot voor kort gezegd dat ik alles zal doen om hem in die droom te steunen… Dat hij erg veel over de stress en de problemen van zijn werk praat heb ik lang voor lief genomen, maar begint me nu toch te storen. Ook hij is een fanatiek wielrenner. Gebruikt dat net als jouw man om zijn hoofd leeg te maken, zodat hij het allemaal vol kan houden. Ook heeft hij eetbuien, ik mag alleen boodschappen doen voor de komende maaltijd, want als ik voorraad koop of iets lekkers (pak koekjes) kan hij zichzelf niet beheersen en eet hij alles op. Met name zoete dingen, hij eet rustig in zijn eentje een hele bak ijs op, waarna het jammeren begint dat hij dat niet had willen doen. Ik merk dat ik ergens wel voel dat er geen balans is, ook in de relatie, (hoewel ik hierboven ook veel extremere dingen lees!) maar wat me zorgen baart is dat het nog niet voelt als iets wat ik niet volhoud. Mijn liefde is altijd nog groter, en ik ben denk ik veel zwaarder gewend… (Dit klinkt dramatischer dan ik het bedoel 😉 Waar ik bang voor ben is dat als er straks kinderen zijn (mogelijk ook met ADHD!) ik pas echt ga tegenkomen wat jij ook bent tegengekomen, en dat het dan te laat is. Op de een of andere vage manier VOEL ik aan dat ik straks vader en moeder tegelijk moet zijn, voor de kinderen EN voor hem. Niet omdat hij niet wil, of onredelijk is, hij is (precies zoals jij ook zegt over jouw man) de liefheid zelve, maar hij kan het gewoon niet. Ik voel hoe hij steeds iets meer aan mij gaat hangen, zonder precies concreet te kunnen zeggen hoe dan…. Gisteren zei hij inseens dat hij dacht dat wij zo hecht zouden worden dat het een soort symbiotische relatie zou kunnen worden. Hij zag dat als iets positiefs, ik schrok ervan. Maar toch voelt het ook wel een beetje zo, we zijn beiden heel gevoelig, heel lief, ik voel me zo veilig bij hem, zo geliefd. Het is net een warm bad/ een zacht kussen waar ik in val als ik bij hem kom. Hij is ook heel slim, en we kunnen heerlijk dicussieren en filosoferen samen. Maar verder kan hij eigenlijk vrij weinig… twee linker handen, kan niet koken, niet klussen, zijn huis niet schoonhouden, zelfs autorijden kan ik beter dan hij… Alles is al gauw te spannend/ te druk voor hem, ik denk dat ik straks degene ben die voor al deze zaken zal zorg dragen… Verder valt me nu op hoe hij met de kat in huis omgaat… ik schrik ervan. de hele dag is hij bezig met dat beest, reageert op elke beweging, ach en och en kijk nou toch wat schattig, een normaal gesprek met de kat in de kamer is niet mogelijk… laat staan als daar straks een peuter loopt (met wellicht ADHD!!) Bedankt voor je verhaal Janneke. Ik heb nu een paar dagen afstand genomen, rust en bedenktijd. Hoeveel ik ook houd van deze man, ik geloof toch dat ik (juist door mijn eigen achtergrond en valkuilen , zoals mezelf wegcijferen en ongemerkt aapassen) misschien niet de juiste persoon ben voor een ADHD relatie.. Ik weet nog niet hoe ik het hem moet gaan vertellen, maar steeds meer heb ik het gevoel dat het wel die kant op gaat. Hij zegt open te staan voor toch medicatie, maar het gekke is dat me dat niet meer gerust stelt… alsof het te laat is… Het is alsof ik in mijn hart al heb besloten, het hoe dan ook niet aandurf… liefs Lizan

    • Hoi Lizan,

      Sorry voor mijn late reactie, ik heb een paar dagen geen computer aangeraakt of gezien.
      Sommige overeenkomsten tussen jouw en mijn man zijn treffend!
      Zoals de eetbuien en zijn enorme behoefte aan snoepen en met name ijs! Als het in huis is, kan hij zich simpelweg niet beheersen, hij blijft gaan! Vanwege de kerstdagen had ik ijs in huis, de kinderen hebben hier gegeten en er was helaas nog een bak over.
      Ik had m aan de kinderen moeten meegeven, maar helaas niet aan gedacht. Ik misgun het hem niet, maar hij weet sinds begin november dat hij suikerziekte heeft ontwikkeld, dus alle seinen staan op rood. Alleen is hij af en toe wat kleurenblind 😉 en ziet hij alleen maar groen licht.
      Enfin, de bak is op inmiddels (door hem alleen) en ik haal t niet meer in huis. Boodschappen doet hij zelf niet, heeft hij een gigantische hekel aan, want kan niet in de rij staan en wordt gek van de drukte in de winkel, dus dat scheelt.
      Sinds begin november is hij nu gemotiveerd iets aan zijn gewicht te doen, want ook zijn cholesterol was veel te hoog, net als zijn bloeddruk. Dus hij staat op dieet, waarbij ik in de gaten houd wat hij eet en meeneemt naar zijn werk. Hij is (ondanks het ijs) nu 9 kg afgevallen en voelt zich al fitter.
      Zijn bloeddruk is nu weer goed gelukkig. In januari wordt de rest gecontroleerd.
      Ja, ik heb er dus een aardig aandeel in hoe een en ander reilt en zeilt. En gelukkig is hij bereid te luisteren en het ook nog te doen, al zijn er zo wat zwakke momenten. Maar ach, wie heeft die niet?
      Er zijn dingen die ik weer niet zo goed kan en die neemt hij dan weer voor zijn verantwoording.
      En als het zijn interesse echt heeft, voert hij het ook nog snel uit en anders moet ik het af en toe weer even in herinnering brengen, het is niet anders.
      Wat ik altijd besef is dat hij het niet expres vergeet. Samen vormen we een goed team wat af en toe gezamenlijk een steekje laat vallen. Want inmiddels begin ik er steeds meer achter te komen dat ik zelf heel wat add trekjes vertoon…. Anders hadden we het denk ik nooit zo lang samen kunnen uitzingen.
      Lizan, ik snap heel goed waar je je zorgen over maakt. Maar waar in jouw verhaal is de dialoog hierover tussen jullie samen?? Hij houdt monologen, maar ik krijg het gevoel dat jij er (stilzwijgend en in jezelf gekeerd) ook een handje van hebt! Of zie/ lees ik dat verkeerd?
      Heb je je zorgen over hoe een en ander verloopt en is met hem besproken?
      Bedenk wel: welke relatie je ook aangaat met wie dan ook, er is er niet een die volmaakt is of volmaakt zal worden. Het blijft een samengaan van twee mensen, die in de eerste plaats (over het algemeen) van elkaar houden en graag bij elkaar zijn en mogelijk een gezin gaan vormen.
      Een relatie hebben, dat is werken! Dat is investeren, balans zoeken.
      Hij brengt zichzelf mee, zoals jij jou inbrengt. Met alles wat daarbij hoort op lichamelijk, sociaal en geestelijk vlak.
      Wie weet hoe hard hij schrikt als hij van jou verneemt dat je er over denkt jullie relatie te laten eindigen. In zijn idee hebben jullie het samen goed en kan hij zichzelf zijn in deze relatie, wordt hij geaccepteerd zoals hij is en begrijp jij hem omdat je zo goed kunt luisteren.
      Het kan wel eens zo zijn dat hij niet vat dat hij overkomt als iemand die eindeloos aan het woord is, zijn eigen leven leidt zoals hem dat uitkomt op de momenten dat het zo uitkomt, zijn gang gaat en dat dit volledig door jou ondersteund wordt.
      Bij mijn man is het zo dat hij, in goede doen, vergaat van de invallen. Dan gaat hij weer dit doen, dan weer dat. Hij heeft me menig slapeloze nacht bezorgd met alle veranderingen waar we mogelijk op afstiefelden. Uiteindelijk komt er dan weer iets nieuws wat zijn aandacht trekt, of hij is de hele inval al lang weer vergeten en ik pieker er nog continue over.
      Mijn les is, het allemaal niet zo serieus te nemen. En als het serieus dreigt te gaan worden, het bespreekbaar te maken en van alle kanten te belichten.
      Lizan, geef hem een kans door te praten wat je overweegt en kijk wat het met hem doet en wat hij bereidt is te investeren in jullie relatie.
      Als hij bereidt is medicijnen te gaan gebruiken, gaat de adhd niet weg, maar veel stress en grenzeloosheid kan wel beter binnen de perken blijven. Er is verandering mogelijk tot bepaalde hoogte.

      Ik wens je sterkte bij je besluit en wens je alle goeds,
      liefs, Janneke

  204. Hallo allemaal,

    Ik zit hier vanmorgen en probeer mijn gedachten op een rijtje te zetten over de relatie met de man waar ik veel van hou maar helaas niet weet hoe het verder moet. Wij wonen sinds een half jaar samen en hebben goede tijden maar de feestdagen zijn weer een complete drama geweest met veel downs en weinig ups. Onze twee zonen van 18 en 20 waren bij ons en hebben ook veel gezien (mijn zoon voor de eerste keer) en ik vind het ontzetten vervelend. Zijn zoon die ook ADHD heeft is zelfs met zijn vader gaan praten nadat ik er op 1e kerstdag helemaal doorheen zat. De ontzettende heftige woede aanvallen en het schreeuwen over niets wat er op dat moment aan de gang is zijn heftig. Het kan gaan over wat we eten die avond tot gisteren avond dat hij weer naar de kroeg aan de overkant ging om 11 uur savonds om even een biertje te drinken nadat hij al heel wat avondjes met drinken achter de rug heeft. Op tweede kerstdag was het zelfs zo erg dat hij liever in de kroeg was terwijl we een afspraak hadden voor eten een uurtje verder weg. Na heel veel gejammer en zeuren kwamen we 2 uur later dan afgesproken aan en hij heeft met te veel drank in zijn lichaam gereden omdat ik de sleutels niet te pakken kon krijgen. Nadat we in het restaurant aankwamen heeft hij weer gedronken en ik heb de sleutels afgepakt en terug gereden met alle gevolgen van dien en lelijke verwijten naar mijn hoofd wat eigenlijk al genoeg zou zijn geweest om eruit te stappen want van niemand anders zou ik dat accepteren. Ik probeer te begrijpen dat de feestdagen moeilijk zijn en dat er veel in zijn hoofd aan de hand is maar kan mijzelf niet wegcijferen. In de bar kan hij voordat hij te veel drinkt gezellig met iedereen praten maar als hij thuis is dan ligt hij alleen maar tv te kijken en als ik praat dan stoor ik hem. Ik weet niet hoe of wat ik nog kan doen om dit te redden want elke dag weer deze ups en downs en het constante gevoel dat ik tekort schiet is niet goed en dit ga ik ook niet accepteren in mijn leven. Wij zijn allebei rond de 50 en hij neemt geen medicijnen en wil dit ook niet.

    Help alles is welkom

    • Hoi,
      Wat zal jij je machteloos voelen.
      Graag naar mijn Prive mail een berichtje sturen , voor verder contact.
      anne-marie1827@live.nl

      Groetjes

    • Sylvia,
      Ik heb net je stukje doorgelezen en ik zie in het begin staan dat jullie sinds een half jaar samenwonen.
      De beslissing om met hem te gaan samenwonen, wat heeft gemaakt dat je dat bent gaan doen?
      Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je met iemand wilt samenwonen die dergelijk gedrag vertoont.
      Ik neem aan dat jullie beiden een zoon hebben uit een eerdere relatie?
      Het moet voor jouw zoon uitermate zorgelijk zijn te zien en ervaren in wat voor avontuur zijn moeder zich gestort heeft en wat voor gevolgen dit voor haar heeft.
      Jullie wonen een half jaar samen en je bent je al in duizend bochten aan het wringen om het leven leefbaar te houden.
      Met wat voor doel? Deze man roept al om het hardst dat hij geen probleem heeft, dat iedereen om hem heen een probleem is en dat hij niet van plan is zich aan te passen, te gedragen of te veranderen.
      Is het niet beter en gezonder om in jezelf te investeren en van jezelf te gaan houden?
      Je verdient beter dan dit!
      Sterkte Sylvia en durf te kiezen! Voor jezelf.
      Janneke

  205. Pff, dit is heftig zeg. Ik herken het wel.
    Ik heb ook ooit geprobeerd zijn drinken aanbranden te leggen maar dat werkt niet.
    Hij let wel beter op nu zodat hij niet gaat flippen. Als ik vind dat hij toch te ver gaat loop ik weg en zeg dat ik hier geen zin in heb. Jou grenzen aangeven is het enige wat he kan doen. Je kan dat ook gewoon uitleggen aan hem dat je dat gaat doen omdat je nodig hebt om jezelf te beschermen.
    Het is oefenen maar uiteindelijk zal het werken. Jij bent ook belangrijk en mag jezelf niet te kort doen.
    La hij zich niet gedraagt zeg je dat je dit niet prettig vind en ga je weg of naar een andere ruimte.
    Succes gr Anja

    • Hoi Anja,

      Dank je voor de reaktie en het is inderdaad heftig. Ik denk niet dat ik het aan banden probeer te leggen maar wel duidelijk zeg we zijn gisteren en eergisteren ook al uit geweest en genoeg is genoeg.. dit is meestal een lange confrontatie met schreeuwen van zijn kant en dreigen niet physiek maar ik ga dit doen of gewoon zeggen ik ga toch jij bekijkt maar wat je wil. Ik heb gisteren ook duidelijk aangegeven dat het genoeg was en misschien niet de juiste plaats om hem in de kroeg te confronteren maar genoeg is genoeg. Ik heb geen zin om weer 2 dagen met een katerende man te zitten terwijl hij de leuke man uithangt in de kroeg. Kreeg nog een telefoontje ik wil de stad in kan je me even rijden om 1 uur snachts terwijl ik al een hele tijd problemen met mijn gezondheid heb en lag te slapen. Achteraf hoorde ik dat zodra hij de kroeg in liep al met andere zat te plannen waar ze naar toe gingen. Ik heb hem verscheidene malen geprobeert te bellen en hij nam niet op uiteindelijk naar hem toe gegaan het is een dorps kroegje en zat niemand behalve 2 eigenaren die hem al aardig dronken hebben gezien en vertelde hem als jij vanavond gaat stappen dan ga ik ….. doen wat toevallig naar mijn zoon gaan zou zijn geweest. Hij ging helemaal door de roden en dreigde dat hij weg ging en terug en dat het over was en gooien met dingen, heeft zijn telefoon kapot gegooid wil totaal niet praten en alle symptonen die wel bekend zijn voor iedereen. Ik ben niet terug gestapt van mijn standpunt en heb duidelijk gezegd als je beter kan moet je gaan en als je nu de deur uitloopt dan gaat het op slot en niet meer open. Hij verdraaide natuurlijk hoe het was gegaan en ik denk in zijn hoofd dat het op dat moment ook niet helder was maar vanmorgen was hij nog vrij gemeen en vanmiddag is het alsof hij zijn hoofd in het zand steekt alhoewel hij heel stil is en alleen maar op de bank zit. Dank je voor het luisteren en ik zal doorgaan met aangeven wat de grenzen zijn ongeacht de gevolgen. Groetjes, Sylvia

      • Hallo Sylvia,
        Het is erg moeilijk om echt goed duidelijk te zijn je grens aan te geven. Ik heb er ook jaren over gedaan. Ik heb ook m’n koffer wel eens gepakt en vertrokken. Dan komen er ineens beloftes enz.
        Ik heb geleerd het bij mezelf te houden en heel rustig te blijven. Ik zeg dan ook dat ik geen zin heb in zijn boosheid of gestress en loop dan gewoon weg, naar mijn eigen kamer boven bv. Jou man moet geen voeding krijgen om door te drammen of schreeuwen. Je zegt, hier heb ik geen zin in want dit is niet goed voor mijn gezondheid!(ik heb fibromyalgie en ben HSPer )
        Blijf het rustig aangeven en loop ook echt weg. Anders gaat het nog door. Ga desnoods het huis uit naar iemand waar je even op verhaal kan komen. Neem tijd om goed voor jezelf te zorgen, je bent het waard !
        Groetjes Anja

  206. Jeannette zegt:

    Deze kerstvakantie weer toegestemd om 14 dagen bij vriend te logeren. Hij wilde er leuke dagen van maken…..Zijn gevoel zal dit ook absoluut gewild hebben, alleen na dag 3 begon de ellende. ‘s-Ochtends niet uit zijn bed te branden, als hij dan eindelijk opstaat (het is een nachtmens!) dan gaat hij eerst achter zijn laptop zitten om werkelijk 2 a 3 uur alles te bekijken wat er mogelijkerwijs maar op kan staan. Eten daar denkt hij niet aan, dus ook een ander kan – ik dus – kan het eten klaarmaken, ook voor hem want dan wil hij ineens wel. Rond een uur of 2 gaat hij zich dan onder protest douchen en dan mag je blij zijn als je rond de klok van drie uur naar buiten kunt. Dit gaat al jaren zo….zo vaak rustig met hem gesproken hierover dat hij ook weleens naar mij kan kijken zodat we wat vroeger lekker naar buiten kunnen, maar dat hielp niet. Dan maar ruzie en voor jezelf opkomen…dat helpt 1 dag en dan is hij het weer ‘vergeten’ en kun je weer van voor af aan beginnen. Op het moment dat we weer thuiskomen klimt hij weer achter zijn laptop en begint voor het avondeten alles weer van voor af aan.

    Ook ik ben weleens weggegaan en dan belooft ook hij dat hij meer zijn best zal doen om niet egocentrisch bezig te zijn, maar altijd van zeer korte duur. MOEDELOOS ben ik hier van! Afspraken met hem maken lukt eenvoudigweg niet. Hij wil zijn eigen leven leiden en je moet je niet met hem bemoeien!

    Ik ben nu zover dat ik heel zeker weet dat ik altijd met deze man zal blijven latten en ik NOOIT mijn huisje op zal geven, want dan is het of elke dag discussie – en dat kan over van alles en nog wat zijn – of je wordt monddood gemaakt en eindigt stil op de bank.

    We houden van elkaar en hij heeft absoluut een goed hart, maar zijn ADHD maakt het onmogelijk om samen te wonen en ik ben dolblij dat ik dit ook niet hoeft te doen. Ik weiger om 24 uur per dag naar een man te kijken die alleen maar zit en urenlang met zijn gadgets bezig is ipv samen iets te ondernemen. Ik heb mij weleens afgevraagd of ik nu zo veeleisend ben, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil alleen maar gezelligheid, maar die kan mijn vriend klaarblijkelijk alleen maar vinden in zijn hobby’s. Dus rest mij alleen de keus om alleen er op uit te gaan, maar daar heb je toch geen relatie voor?

    Om de relatie te beeindigen daar heb ik vaak over nagedacht de afgelopen jaren, het slurpt energie en voel me vaak doodmoe als ik bij hem vandaan kom. Probeer ook de goede dingen te blijven zien, maar het wordt er niet makkelijker op. Wij zijn allebei 54 en soms denk ik weleens:” is dit het nou?”

    Nog 6 dagen en dan weer terug in mijn eigen casa…..ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar ik verheug mij er ontzettend op!

    Jeannette

    • Hoi Jeannette,

      Ik snap volledig waar je tegenaan loopt met je vriend en hoe moedeloos en alleen je je kan voelen.
      Je bent niet veeleisend, maar dat lijkt zo, doordat je bij hem tegen een muur van hyperfocus aanloopt.
      En helaas is die hyperfocus niet op jou gericht…..
      Gebruikt jouw vriend medicatie? Want het lijkt erop dat dat niet zo is.
      Ook mijn man kan hyperfocussen op zaken die zijn interesse hebben. Door de medicatie en goede afspraken die door ons beiden onderschreven worden, wordt dit beter behapbaar.
      Je kan proberen verbetering aan te brengen door afspraken met hem te maken bij alles wat zijn hyper-interesse heeft over de tijdsduur waarmee hij ermee bezig gaat zijn.
      Dat kan je doen door middel van een (kook-)wekker of alarm op horloge of iets dergelijks.
      Hij zal zelf echt doordrongen moeten zijn van het feit dat het belangrijk is deze afspraken na te komen, omdat de relatie met jou erdoor verbetert en ook jij meer plezier beleefd in het samenzijn met hem.
      Is hij hier niet toe bereid of wil hij niet zien dat zijn gedrag een probleem is in jullie relatie, dan zal je de relatie opnieuw moeten bekijken en een keuze maken in wat jij nog wilt investeren in een relatie met hem.
      Succes, Janneke

  207. Hoi allemaal,

    Wat ik eerlijk gezegd mis is het volgende.
    Iedereen is anders en ADHD er of niet,we zullen allemaal in eerste instantie met onszelf moeten leren dealen.
    Dat is het moeilijkste wat er is,vind deze ADHD er.
    Het is fijn als je omgeving enigszins begrip op kan brengen voor het feit dat jij een ADHD er bent,maar je hebt zelf de volledige verantwoordelijkheid voor je gedragingen.
    Ja,zo simpel is het.
    Dus als jij te diep in het glaasje kijkt,zijn de gevolgen voor jou.
    En heeft het geen pas van een ander ook nog medelijden te verwachten omdat jij een ADHD er bent.
    Als je dus om de haverklap stomdronken bent en je partner daar onder te lijden heeft,is het aan jou om af te kicken,als je dat niet alleen kan zijn daar gelukkig goede instanties voor.

    Verder mis ik het plaatje voeding.
    Barbera Simonsohn heeft een heel goed boek geschreven(ritalin is de oplossing niet) voor hyperactieve kinderen,maar dat geldt net zo goed voor volwassenen,waarin heel goed verteld wordt wat je met voeding kan doen,om minder last te hebben van ADHD en daarnaast genoeg beweging.
    Mijn eigen ervaring is dat ik veel rustiger ben als ik op mijn voeding let,beter slaap en beter na kan denken.
    Als ik weer de fout in ga gaat het prompt weer mis met mijn gedrag.

    En dat er met een ADHD er niet te leven zou zijn vind ik persoonlijk onzin.
    Alleen is het aan de ADHD er om uit te vogelen hoe hij of zij het beste functioneert dus op de voeding letten, er een goede agenda op na houden waar je echt alles inschrijft wat je in een week wilt doen.
    Wat ook kan helpen is een lijstje maken met tien dingen die je zou kunnen doen,zoals bijvoorbeeld boodschappen doen,badkamer schoonmaken,huis stofzuigen,bij opa langs en dan de twee belangrijkste dingen bovenaan zetten,die komen dan in ieder geval aan de beurt.
    Dat kan betekenen dat badkamer schoonmaken onderaan de lijst komt maar die komt dan de volgende keer bovenaan.
    Zo doe ik het als ik er niet meer uitkom en dat werkt goed.
    Dan ben ik minder zenuwachtig omdat ik tjak tjak het lijstje af kan werken en daar uiteindelijk een goed gevoel aan over houd.

    Daarnaast word er niet echt gekeken naar ADHD en hoogsensitiviteit.Dat laatste is vaak ook aan de orde.

    En wat ook nog kan helpen is in therapie gaan als je veel hebt meegemaakt en het niet verwerkt krijgt.Ook dat kan namelijk een bron van onrust zijn en een ADHDer is reuze knap gevoelens eronder te drukken door veel te praten cq weg te lopen van de problemen.

    dit is uteraard mijn ervaring en ik den k niet de wijsheid in pacht te hebben,maar ik hoop wel dat er misschien mensenzijn die hier wat van herkennen en aan hebben.
    Ik vind het heel fijn om op deze site de ervaringen van anderen te mogen delen,vaak zo herkenbaar,dat geeft me een goed gevoel,we zijn niet alleen.

    • Hoi Nanny,

      Heel herkenbaar wat je schrijft en je tips zijn goed. Die werken, dat kan ik uit ondervinding zeggen.
      Dat je uiteindelijk als mens verantwoordelijk bent voor je doen en laten onderschrijf ik volledig.
      Het maakt niet uit dat je fouten maakt als mens, iedereen maakt ze, het gaat erom hoe je er mee om gaat en hoe je in het leven staat.
      Wie goed doet, goed ontmoet; op welke wijze of manier dan ook.
      Liefs, Janneke

  208. Hoi Janneke,
    ik heb veel nagedacht over je reactie. Ten dele heb je gelijk, ik ben geneigd te weinig mijn problemen te bespreken met mijn partner. Deels omdat ik vaak zijn opvliegende reacties vrees, maar ook omdat ik soms te veel geneigd ben de zaakjes zelf te overdenken en te vergeten dat je dingen in de relatie moet oplossen. Ik heb echter mijn problemen met hem de laatste tijd wel echt heel duidelijk besproken, en hoewel er inderdaad eerst de gevreesde woedende reactie kwam, stond hij later zeer zeker open om naar zichzelf te kijken. De reden dat ik overweeg om de relatie verbreken is niet alleen de ADHD. Wat er nog meer speelt is dat wij geen enkele gezamenlijke interesse hebben, waardoor ik nog meer mis in de relatie. Ik voel me vaak alleen, en heb vaak geen zin om met hem iets te gaan doen, ik vind het niet alleen vermoeiend vanwege zijn ADHD, maar ook omdat de dingen die hij leuk vindt gewoon mijn interesse niet hebben, en andersom. We willen hele andere dingen als het gaat om vakantie, dagjes uit. Ik wil natuurreizen, kamperen. Hij wil georganiseerd, all inclusive, zo min mogelijk avontuurlijk, en liefst in een grote stad. Eigenlijk delen we helemaal niets. En in combinatie met zijn ADHD waardoor ik nu eenmaal toch al het gevoel heb dat mijn inbreng in het luchtledige verdwijnt, maken onze verschillen nog eens extra dat ik eigenlijk altijd het gevoel heb dat ik niet gevoed word/ geen gezamenlijk grond met hem kan vinden. Ik heb nog wel een andere vraag n.a.v. jouw reactie: je zegt dat je bij jezelf veel ADD symptomen herkent. Dat heb ik ook!! Is het inderdaad zo dat ADD en ADHD elkaar aantrekken?? Dat zou ineens verklaren waarom ik toch, ondanks alle bovengenoemde verschillen, zo’n sterke verbondenheid met hem voel en een gevoel van thuiskomen ervaar bij hem. Ik heb mijn hoofd erover gebroken hoe dat kan, waarom ik op deze man verliefd geworden ben, omdat er niets is wat ons verder bindt! Ik ben dus erg benieuwd naar jouw ideeen en gedachten hierover. Ook waarom je zelfs zegt dat jullie het DAARDOOR beter met elkaar uithouden. Je zou zeggen juist van niet toch? Groetjes Lizan.

    • janneke zegt:

      Hoi Lizan,

      Als je zo weinig interesses met elkaar deelt, is het inderdaad een hele moeilijke zaak!
      Verliefdheid duurt ongeveer twee jaar, heb ik wel eens ergens gelezen. Daarna gaat het verliefdheidsgevoel over in ” houden van”, waarin je elkaar neemt zoals je bent en diepe gevoelens voor elkaar koestert.
      Maar voor hetzelfde geld ga je de ander met andere ogen bekijken na die twee jaar en een afweging maken in wat de relatie toevoegt aan jou en je leven. En ja, dat kan dus ook uitmonden in een afscheid van elkaar.
      Mijn man en ik hebben veel dezelfde interesses. Daarnaast interesseren we ons voor zaken die de ander bezig houden of interessant vindt, ook al hebben we er zelf minder interesse voor.
      Het een en ander is wel uitgemond in een enorme opstapeling van interessezaken, zoals o.a boeken en nog veel meer 🙂
      Ik heb op internet voor mezelf twee testen gezocht en gedaan nadat de diagnose bij mijn man was gesteld. De eerste was add, daarop scoor ik tegen de 75 %. (Moeite met concentratie als iets mijn interesse niet heeft, gauw afgeleid, moeite nieuwe dingen te ondernemen; dagdromen; zaken wel willen, maar moeilijk door kunnen zetten, enorme hyperfocus bij zaken die mijn interesse wel hebben, heel creatief enz.)
      De tweede test was op hypersensitiviteit. Ik scoorde bijna 100%.
      Ik ben anders naar mezelf gaan kijken. Ik probeer de lat minder hoog te leggen. Ja, ik vergeet dingen, ben afhankelijk van agenda en heel veel briefjes! Maar uiteindelijk houd ik het overzicht wel en krijg ik het op een rijtje. Alleen kost het me nogal eens veel energie.
      Omdat mijn man adhd heeft met alles erop en eraan en hoogbegaafd is, is de herkenning en erkenning van onze zwakke en sterke punten bij elkaar aanwezig en we accepteren dat van elkaar.
      We proberen wederzijds gebruik te maken van de sterke punten die we hebben.
      Zo vullen we elkaar aan.
      De afgelopen twee weken heeft mijn man vakantie gehad. Van tevoren hadden we van alles bedacht wat we die twee weken allemaal zouden gaan doen aan achterstallige klussen.
      Het is bij bedenken gebleven:-)
      Van de lijst van misschien wel 20 dingen zijn er hooguit twee uitgevoerd.
      En gistermiddag, de dag voordat hij weer aan het werk ging, hebben we nog even de kamer op zijn kop gezet en van alles binnenshuis veranderd. Niet de beste dag dus.
      Maar we hebben nu wel een ruimere woonkamer gekregen, want staat veel te vol. Met al die verzamelingen….
      Dit als voorbeeld hoe het zo’n beetje bij ons kan lopen.
      Ik denk dus dat we elkaar in evenwicht houden door onze overeenkomsten en onze verschillen.
      Ik denk dat, als ik geen trekjes van add had gehad, ik allang geleden uit deze relatie was gestapt.
      Door de diagnose zijn voor mij de stukjes van de puzzel op zijn plek gevallen. Ik begrijp hem nu beter dan ooit eerder. En ik ben me meer bewust van mezelf geworden en de plek die ik mag innemen.
      En dat laatste, daar ben ik nog dagelijks mee bezig, dat is een heel proces.
      Maar we praten met elkaar en we accepteren elkaar, ook als het eens even niet lekker loopt. En dat is het belangrijkste.
      Ik kan je niet raden waar je goed aan doet in jouw geval.
      Maar ik zou zeker je zorgen op tafel leggen. Praten over waar je tegenaan loopt, de verschillen die je ervaart en dat de relatie dus niet zo symbiotisch is als hij dacht, maar dat jullie uit elkaar drijven als twee passerende schepen.
      Als een verdere relatie niet mogelijk blijkt te zijn, zou het fijn zijn als je als twee goede vrienden uit elkaar zou kunnen gaan. Misschien is een goede vriendschap wel veel meer waard, in dit geval, dan een relatie.
      Sterkte Lizan,
      liefs,
      Janneke

  209. Annette zegt:

    Helaas, ook ik heb het opgegeven. Na 26 jaar een relatie met een ADHD-er, 3 kinderen, groot onafgemaakt huis, denk ik heel asociaal aan mij zelf. Ongeveer 7 jaar geleden is ADHD bij mijn man gediagnosticeerd. Heel frustrerend was de reactie van onze omgeving. Oh, dat heb ik altijd al gedacht. Niemand die er van opkeek, alleen wij zelf… Althans, toen we eenmaal de symptomen hadden gelezen, hadden we het idee dat mijn man model had gestaan voor de ADHD. En dan aan de medicatie. Ik kreeg een andere man ervoor terug. Rustiger, er viel weer een beetje mee te praten, ik kon zo zachtjes aan gaan zeggen wat ik dacht. Dit gaat de goede kant op, dacht ik. Ik besloot om voor hem te gaan, hem te helpen, er voor hem te zijn. Kortom ik had weer vlinders in mijn buik voor mijn nieuwe man! Helaas was het van korte duur. Nu weer een aantal jaren later, kan ik niet meer. Ik ben zo moe, om altijd maar af te wachten wat ik thuis aantref na een dag werken. Moe van het hele huis moeten opruimen nadat ik een weekendje ben weggeweest. Moe van al zijn wilde plannen wat hij allemaal nog in het huis wil doen. Het ene project nog gekker en grootser dan het andere. Moe om 10x te zeggen hoe laat hij de afspraak had bij de huisarts. Moe van steeds tussen hem en de kinderen te staan. Aan de ene kant wil je hem niet afvallen, maar hij kan ook niet alles tegen de kinderen zeggen. Voor mijn gevoel lever ik iedere dag een gevecht,
    En echt, mijn man is een doodgoeie vent. Hij bedoelt alles heel goed, heeft het beste met ons voor, zou door het vuur gaan voor mij en de kinderen. Maar ik kan echt niet meer. Ik kom nergens meer aan toe. Dus nu toch, tegen mijn gevoel van normen en waarden in, ga ik hem verlaten. Ik bedoel, je laat iemand die toevallig een afwijking (sorry, voor het onaardige woord) heeft toch niet zomaar in de steek. Ik krijg reacties in mijn omgeving van “maar hij of jullie kunnen toch in therapie gaan”, of “kan hij niet meer medicijnen gaan slikken” enz. enz. Gelukkig kreeg ik van mijn moeder te horen dat ze trots op me was omdat ik het zo lang volgehouden heb. En met een vriendin heb ik zitten janken aan de telefoon. Ook zij begrijpt heel goed wat ik voel.
    Nu hebben we plannen om te gaan scheiden. We wonen nog bij elkaar, want ons huis moet eerst afgemaakt worden zodat we het kunnen verkopen. Nu de druk eraf is, gaat het heel goed tussen ons. We zijn niet boos op elkaar, hij begrijpt het heel goed en snapt dat ik uit zijn schaduw wil stappen. We leven nu als broer en zus, en stiekem bevalt mij dat wel. Ik weet alleen niet voor hoe lang..

    • Jeannette zegt:

      WOW…..wat een eerlijke mail!

      Is jouw partner gediagnosticeerd met ADHD? Gefeliciteerd! Je hebt een bijzonder exemplaar aan de haak geslagen….Dit is de aanhef van deze site, maar is het wel een felicitatie waard? Dat vraag ik mij continue af.

      Ik ben realistisch genoeg om te zeggen dat het niemands ‘schuld’ is als mensen – zonder ADHD – besluiten weg te gaan van hun partner met ADHD. Er is gewoonweg ontzettend moeilijk mee te leven….inderdaad het continue de rotzooi achter mijn vriend zijn rug om opruimen, want als ik vraag of hij het wil doen dan is het uitstellen of hij wordt kwaad en vindt dat ik niet moet zeuren. Nu weet ik na 5 jaar wel ongeveer dat ‘zeuren’ betekent dat ik gelijk heb en hij geen argumentatie terug heeft om het niet te doen, maar het is zo vermoeiend en uiteindelijk doe ik het toch omdat ik er last van heb en hij niet.
      Ook zijn huis is onafgemaakt en een ongelooflijke puinhoop…kamers zien eruit of er een bom is ontploft, maar opruimen en nog erger weggooien dat wil hij niet. Hij heeft er geen last van!
      Urenlang kan hij bezig zijn met zijn computer, i-pad, mobieltje etc.etc…..de ene gadget na de andere verslind hij…………..vaak verzucht ik dat hij deze hyperfocus toch ook kan verleggen op andere dingen ipv op zijn ‘hobby’, maar hij luistert niet eens.

      Hij wil dolgraag dat ik elk weekend bij hem kom want dat vindt hij zo gezellig, maar als ik er ben vraag ik mij regelmatig af waarom hij het gezellig vindt, want hij bemoeit zich weinig met mij…..Durf ik dit te uiten dan vraag ik veel aandacht, terwijl ik weet dat dit niet zo is….

      Natuurlijk heeft hij ook zijn goede kanten, maar die worden overschaduwd door zijn ziekte. Ik ben net 3 weken bij hem geweest en het is een veldslag geweest voor mijn gezondheid. Ik ben DOODMOE van zijn manier van praten nl. het continue discussie voeren, overleg plegen en dan toch zijn zin doen, de strijd aangaan……Als ik dit bespreekbaar maak dan vraagt hij wat ik dan bij hem doet? En eerlijk gezegd weet ik dat ook niet meer……

      Gelukkig latten wij en heb ik een escape…..maar het is doodzonde dat de ADHD een relatie kapot maakt….dus geen felicitatie, maar een condeolance is op zijn plaats. Want als je afscheid neemt ga je door verschillende rouwstadia’s heen….je voelt je continue schuldig, terwijl in dit geval mijn vriend zich omdraait en weer verder gaat….

      Jeannette

      • Annette zegt:

        Hoi Jeannette,

        Dank voor je fijne reactie. Eindelijk het gevoel dat het klopt wat ik doe!
        Ik denk wel eens, dat als we eenmaal niet bij elkaar wonen, er een prima vriendschap uit kan komen. Dan kan ik hem inderdaad de deur uitzetten als ik hem zat ben!
        En ik wil graag tegen je zeggen: Blijf aan jezelf denken!

        Annette

    • Hallo Annette

      Ik heb respect voor hoe jij hier mee om gaat. Heel knap, en dat jij voor jezelf kiest is te begrijpen.
      Ik denk er ook wel eens over na, al is het waarschijnlijk niet zo heftig als bij jou. Wel fijn dat je dan in elk geval veel steun en begrip krijgt van de belangrijkste mensen in je leven.
      Ook fijn dat jou man het begrijpt en daar geen ruzie over is. Misschien heeft hij deze beslissing wel nodig.
      Ik moet ook constant op mijn strepen staan en duidelijk zeggen wat voor mij belangrijk is in elk opzicht, want hij denkt daar nooit over na. Ik ben HSPer en heb fibromyalgie. Ik kan dus juist geen stress en niet veel prikkels verdragen om me heen, en met een doe-er om me heen geeft dat al snel problemen. Hij heeft ook autistische aspecten dus uit zichzelf rekening houden met mij op gezondheid en welzijnsniveau is voor hem moeilijk. Hij kan zich niet inleven. Dat maakt het voor mij extra lastig, ik moet elke keer alles duidelijk aangeven. Maar ook hij bedoeld het goed.
      Ik begrijp je daarom heel goed en wens je heel veel kracht de komende tijd. Je bent sterk dus weet zeker dat je hier goed uit gaat komen!
      Liefs Anja

    • janneke zegt:

      Jeannette,
      Wat je schrijft is een grote brok van herkenning!
      Ik snap volledig dat je met deze man, waar je ongetwijfeld nog ontzettend veel van houdt en die de vader is van jullie kinderen, voor jezelf beter af bent in een lat- of vriendschapsrelatie.
      Zodat je de mogelijkheid en de plek hebt je terug te trekken als het je allemaal teveel wordt.
      Ik vind het ongelofelijk sterk van je dat je deze stap hebt durven zetten.
      Daar is een enorme innerlijke strijd aan vooraf gegaan.
      Dat je de, voor jou, goede keus hebt gemaakt, lees je terug in hoe je er nu in staat en hoe je je nu voelt.
      Ik wens je alle goeds en geluk voor de toekomst.
      liefs, Janneke

      • janneke zegt:

        Sorry, Jeannette en Annette, ik heb jullie namen door elkaar gehaald.
        Bovenstaande was bedoeld voor Annette.
        Al gaat het zeker ook voor jou op hoor, Jeannette.

  210. anoniem zegt:

    Hoi allemaal
    Nou dit is even een hele stap voor mij omdat ik niet zo snel om hulp vraag wil altijd alles zelf oplossen maar het moet er nu maar eens van komen.
    Ik heb een man die adhd heeft wat mij al bekend was voordat ik met hem een relatie kreeg.
    Bij ons ging het eigenlijk nooit van een leien dakje.
    Van het begin af aan zat hij nog met zijn ex, en ik had nog een relatie we leerden elkaar kennen en vanaf toen zijn we niet meer uit elkaar geweest.
    Heel veel gezeik gehad in het begin, met zijn ex die ook adhd had, maar uiteindelijk is dit goed gekomen want hij koos voor mij.
    Ik werd zwanger na 3 en een half jaar relatie en we trouwden na twee maanden dat ik zwanger was.
    Nu zijn we een jaar getrouwd en hebben een kindje van 9 maand.
    Met mijn man ging het altijd ups en downs het was nooit helemaal goed.
    Hij was snel boos om de kleinste dingen maakt altijd van een heel klein iets iets heel groots.
    We hadden altijd al wel heftige ruzies wat eigenlijk nergens over ging.
    Toch hielden we altijd van elkaar en kwam het altijd goed.
    Maar nu is het niet alleen ik, we hebben samen ook een kindje die dit ook allemaal mee krijgt, tis niet zo dat hij me slaat, maar hij scheld me wel uit voor dingen wat gewoon niet normaal is, ik ben ook nog steeds flink boos op de ruzie van vorige week donderdag.

    Verder gaat het eigenlijk wel redelijk goed alleen dat meneer steeds maar deprie is ( wel al verschillende hulp gehad) en dan in 1 keer weer de vrolijkerd. Wat moet ik hier nou mee?
    Hij wil wel hulp maar zegt wie kan mij nou helpen, waardoor ik het ook niet meer weet en vervolgens steeds meer de neiging ga hebben van zoek het maar uit nog even en ik kies voor mezelf terwijl ik dit eigenlijk helemaal niet wil bij hem weg gaan.
    Maar ook de kracht niet meer heb om zo verder te gaan.
    En het rottige is ook nog dat hulp altijd doordeweeks is mijn man werkt gewoon dus zou hij hiervoor vrij moeten nemen, hij heeft een jaar contract gekregen dus zou een vast contract dan wel kunnen vergeten.
    Dit allemaal even in het kort, ik kan er nog veel meer over vertellen maar heb nu niet zoveel tijd.
    Graag zou ik wat tips willen want ik ben het even kwijt allemaal.

    • Annette zegt:

      Hallo Anoniem,

      Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Bij ons begon de adhd ook behoorlijk op te spelen bij de geboorte van ons eerste kindje. Ik heb niet zo lang geleden besloten om bij mijn partner weg te gaan. En eigenlijk had ik dat veel eerder moeten doen. Ik kan je helaas zeggen dat mijn ervaring is, dat de stemmingswisselingen niet over gaan en het terugvallen in een slachtofferrol (wie kan mij nou helpen) ook niet beter wordt. Ik kan je alleen de tip geven: Denk aan jezelf. Probeer tijd voor jezelf vrij te maken, en ga er op uit. Dat heeft mij geholpen. Ik ben een aantal keren een weekend weggegaan, en dan kon ik er weer even tegen.
      Ook ik werd uitgescholden voor alles wat los en vast zit, en na de zoveelste scheldpartij waarbij hij echt dingen zei waar mijn oren van gingen klapperen, kreeg ik eindelijk voor elkaar om het allemaal langs mij heen te laten gaan. Maar ja, toen had ik al besloten om hem te verlaten. EN zoek absoluut iemand waarmee je goed kan praten, zodat je de gekkigheid van je partner van je af kan praten. Dat helpt ook.

      Sterke! Annette

    • Goedenavond Anette,

      Het is me niet duidelijk of het nu doorgekomen is,want ik ben een warhoofd,maar hier nog een keer een tip: Ga op zijn voeidng letten!
      Melk en vlees staan erom bekend aggressivieteit te veroorzaken bi wie daar gevoelig voor is bijvoorbeeld.
      Suiker en koffie is voor een adhd er regelrecht vergif.
      Ik heb al een keer de titel van een boek wat ik nu even niet kan vinden(heel veel boeken heb ik)doorgegeven,ze heet in ieder geval Barbera en de titel is ritalin is de oplossing niet kinderen met adhd.
      Maakt niet uit of het kinderen zijn of volwassenen,wekrt hetzelfde.
      Verder heb ik ergens een boek wat gaat over hoogsensitiviteit en adhd vaak verward.
      Allemaal dingen om te onderzoeken.
      Dan is het ook makkelijker welke weg je het beste als adhd er kunt bewandelen als je hulp wilt hebben.
      Zelf ben ik er van overtuigd dat onverwerkte trauma’s ook ten grondslag kunnen liggen aan adhd.
      Dit kunnen trauma’s uit vorige levens zijn.
      Maar dat is mijn mening als hypnotherapeut,ik zeg niet dat dat wetenschappelijk al onderzocht is.
      Een hypnotherapeut die ook nlp in zijn of haar pakket heeft is misschien een idee?

      Groetjes,

      Nanny

  211. Linda zegt:

    Hallo!
    Jeetje wat een herkenning allemaal!! En inderdaad, eindelijk een site gevonden waar je iets aan hebt!
    Nu alleen hopen dat mijn vriend het ook interessant vind! Zo, nu wil ik dus reageren met een leuk stukje te schrijven en wat denk je? Jaaaa, vergeten wat ik ook allemaal neer wilde zetten! En in had nog wel een heel senario in mijn hoofd.. Nou ja, wellicht komt er wel weer wat naar boven tijdens het typen van dut bericht en tegen de tijd dat ik al weer wist wat ik nou wilde zeggen, heb ik inmiddels al een verhaal staan. Niet helemaal wat ik eigenlijk bedoelde, maar er staat wat.

  212. Mijn naam is Owen Chloe uit Verenigd Koninkrijk Ik heb nooit
    geloofd in liefde spreuken of magie totdat ik een keer
    bijeengekomen dit spreukgebruiker toen ik ging naar Afrika in
    februari van dit jaar op een bedrijf top. Ik bedoelde een man
    wiens naam is profeet ABA hij is echt krachtig en kan helpen
    cast spreuken om je weg terug te brengen, verloren, misdragen
    minnaar en magie geld spellen of spellen voor een goede baan
    of geluk te spellen. Ik ben nu blij en een bewoonbare
    getuigenis omdat de man die ik had willen trouwen liet me 3
    weken voor onze bruiloft en mijn leven op zijn kop, want onze
    relatie is op 4 jaar. Ik hield echt van hem, maar zijn moeder
    was tegen ons en hij had geen goed betaalde baan gehad. Dus
    toen ik deze spreuken, ik vertelde hem wat er gebeurd was en
    legde de situatie van de dingen om hem. In eerste instantie
    was ik onbeslist, sceptisch en betwijfelen, maar ik probeerde
    het. En in 7 dagen dat ik weer bij hem terug ▽ met vrolijke
    glimlach op mijn gezicht. Als je die er zijn en u worden
    geconfronteerd met een van deze problemen, zoals: (1) Als u
    wilt dat uw ex terug. (2) Heeft u altijd al slechte dromen. (3)
    U wilt worden bevorderd in uw kantoor. (4) U wilt vrouwen /
    mannen, lopende achter je aan. (5) Als je een kind wilt. (6) Wil
    je rijk worden. (7) U wilt bind je man / vrouw voor altijd de
    jouwe. (8) Als u financiële hulp nodig. (9) Herbal zorg (10) Als
    u in staat zijn om je vrouw sex wens te voldoen als gevolg van
    lage erectie. (11) als uw menstruatie weigeren om uit te komen
    de dag dat het stel of overloopt. (12) als je werk weigert uw,
    mensen betalen vanwege je?. (13) het oplossen van een land
    kwestie en het terug te krijgen. (14) Heeft je familie Denny u
    van uw recht? (15) Laat mensen gehoorzamen mijn woorden en
    doe mijn wens. (16) Heeft u een laag aantal zaadcellen? (17)
    Zaak lossen ETC U kunt contact met hem op zijn e-mail op:
    prophetaba@gmail.com Dankzij prophetABA

  213. Amber zegt:

    hey iedereen,
    het is zover… ik heb enkele maanden geleden hier mijn eerste berichtje geplaatst, mer alles wat ik vreemd vond aan mezelf, en nu 1 maand geleden heb ik EINDELIJK de telefoon durven nemen en naar een psycholoog durven bellen. om haar objectiviteit niet te beinvloeden zei ik niets over het feit dat ik zelf dacht aan ADD, maar op sessie 2 vroeg ze het me zelf .. en toen heeft ze een testje afgenomen waaruit blijk dat er toch wel grote indicatie is voor ADD. dit is natuurlijk nog geen diagnose, maar ik heb nu een afspraak gemaakt in een ziekenhuis waar ze een hele dag testen zullen afnemen en praten met mij, mijn ouders en mijn vriend, om uiteindelijk vast te kunnen stellen of ik al dan niet ADD heb.. duurde ook even voor ik het durfde vertellen aan mijn ouders en vriend, maar uiteindelijk waren dat zorgen voor niets.. ouders steunen me vollop, vriend ook, maar die was vooral teleurgesteld dat ik hem niet eerder iets heb gezegd.. maar ik wou het eerst even voor mezelf weten. wat ik me afvraag is, wat verandert de diagnose eigelijk in je leven.. oke, ik wil het natuurlijk graag weten of ik dat ook wel degelijk heb of niet. maar eens het zwart op wit staat, verandert dat iets…?

  214. Debbie zegt:

    Zo leuk is het anders helemaal niet om een partner met ADD te hebben. Er zou wat meer aandacht moeten komen voor partners van mensen met AD(H)D.

    In de praktijk betekenen al deze ‘leuke kanten’ aan iemand dat de partner zonder ADD overal voor opdraait omdat er iemand op 2 benen moet staan. Dat er continue een beroep op ze gedaan wordt zodat je na een aantal jaren compleet mentaal uitgewrongen bent door alle druk die op je schouders ligt en door alles wat je ‘moet’, omdat je partner het niet kunt. Vaak als je er iets van zegt krijg je meteen een woedende reactie. Je wordt gedegradeerd tot een wandelende agenda die overal een oplossing voor moet vinden en overal uiteindelijk toch verantwoordelijk voor is.

    En als je dan zulke stukjes leest, altijd over hoe zwaar de ADHDers het hebben, en hoe je empatisch moet zijn, en begrip moet tonen kan dat wel eens helemaal verkeerd binnenkomen, want de partners schieten er vaak compleet bij in terwijl de druk onmenselijk hoog is. Wij moeten ons dag in dag uit wegcijferen voor een ander. Waar blijven wij dan?

    Als ik dit lijstje zo eens lees, dan teken je niet voor een relatie maar voor nog een kind erbij. Positieve feedback, complimentjes, whiteboards… schiet toch op. Het zijn volwassenen.

    • Annette zegt:

      Hoi Debbie,

      Wat heb je dit ongelooflijk goed verwoordt! Ik herkende er ontzettend veel in terug. Tegen mij wordt altijd gezegd: “Jij hebt geen 3 kinderen maar 4!”. Leven met en ADHD-er is loei- en loeizwaar!

  215. Je hebt helemaal gelijk Debbie. Het is heel moeilijk zo te leven. Ik ben ook nog HSPer en dat maakt het nog lastiger. Hij doet maar boos wanneer het hem uitkomt, geeft mij daarmee een bak stress waar ik ziek van wordt, en als meneer klaar is zegt hij even sorry! Ze willen niet leren wat hun eigen inbreng is.

    Gr anja

  216. Debbie zegt:

    Ik heb echt het gevoel dat ze AD(H)Ders in dit lijstje neerzetten als kinderen die opgevoed en gepamperd moeten worden en overladen met complimentjes… maar waar blijven de partners die continue overvraagd zijn? De partners hebben vaak, buiten hun baan, werk in huis en zorg voor kinderen (die soms ook ADHD hebben) een onevenredig belast leven ,et veel meer verantwoordelijkheid dan zou moeten. Een taakverdeling is leuk, totdat je met een ADDer samenwoont die non-stop alles vergeet en je toch als wandelende agenda moet functioneren voor zowel zichzelf, haar/zijn kinderen en ook partner.

    Als je denkt dat je hoofd told van alle gedachtes als je AD(H)D hebt, dan moet je voor de grap eens een paar dagen in het hoofd meedraaien van een partner die niet zomaar spontaan al die gedachtes heeft, maar ze bewust moet creëren omdat wij aan die dingen moeten denken die onze partners ontschieten. wat ze vergeten, of gewoon niet interessant genoeg vinden om hun aaandacht vast te houden. En dat is ongelooflijk veel.

    En je partner zijn ADD niet als excuus laten gebruiken betekent in de praktijk toch nog dat je als partner non-stop achter ze aan moet zitten of het uiteindelijk toch maar zelf moet doen. Op de rem trappen? Dus wij moeten ook onze partners in de gaten houden, net als onze kinderen, en dan voor ze op de rem trappen.. Nog meer druk want nu ben ik ook nog eens verantwoordelijk voor de plannen die mijn partner maakt.

    Hoe je het ook wendt of keert, de partners zonder ADD draaien overal voor op. En dat is bijzonder zwaar. Een ADHDer is geen patient, maar de partners worden dat vroeg of laat wel een patient puur door overbelasting.

    Leer met je eigen beperkingen omgaan. Maak een systeem voor JEZELF waardoor je normaal meedraait en verwacht niet van je partner, die het al erg zwaar heeft, dat ze ook nog eens voor je doen.

  217. Debbie zegt:

    Het is ongelooflijk moeilijk zo te leven, Anja. Doodvermoeiend omdat je nooit echt kunt ontspannen, altijd door lijstjes in je hoofd heengaan omdat je voor meerdere mensen moet plannen en denken. En die spontane acties van ze? Die betreffen nou nooit eens spontaan de vaat doen of stofzuigen of iets dat echt helpt.

    Altijd gaat de aandacht naar degene met AD(H)D, en moet er meer begrip voor komen. Ik pleit voor meer begrip voor de ongelooflijk moeilijke positie van de partners die waarschijnlijk nog meer onder de aandoening van hun partners lijden dan de AD)H)Der zelf.

  218. anne-marie zegt:

    Wat een frustratie allemaal, ik als ad(h)d er vind dit naar om te lezen.
    Maar jullie keus is om te blijven bij je partner.

    Sterkte

  219. Jeannette zegt:

    Ik ben als partner in een LAT relatie met een man die ADHD heeft begonnen – let wel na 5 jaar – om wat meer ontspannen te gaan doen. Ik merkte dat ik steeds meer de rol van hulpverlener c.q. verzorger op mij nam en dat voelde niet goed. Mijn partner – heb ik al eens verteld – beperkt zijn prioriteiten alleen tot hetgeen hij leuk vindt. Te weten voornamelijk de computer en gadgets. Ik was stomverbaast dat hij alle tijd hiervoor kan uittrekken, maar voor bv zijn huishouden of tijd voor mij….dat moet maar wachten. Ook is mij opgevallen dat als hij geen trek of dorst heeft, hij totaal niet bedenkt dat een ander dat wel kan hebben. Pas als hij iets wil dan komt er een link naar mij en vraagt hij of ik ook iets wil eten of drinken. Ik ben dat eens gaan observeren en verrek….het klopt. Het is geen onwil van hem, hij heeft er eenvoudigweg geen besef van. Ik dacht altijd en eeuwig aan onwil…niet helpen in het huishouden, niet verzorgend enz.enz…..Nu bekijk ik het anders en zeg langs mijn neus weg als ik graag iets wil drinken of eten:” sorry lieverd, ik heb je geloof ik niet goed verstaan, vroeg je nou of ik iets wilde drinken of eten?” Wel natuurlijk met ietwat humor in mijn stem en ogen en daar reageert hij goed op en beseft dan dat er iemand is die graag iets van hem gedaan wilt krijgen. Natuurlijk kan ik het zelf pakken, maar je wilt toch allemaal wel eens dat iemand attent is? Na ruim een half jaar van dit soort plagerijtjes schijnt het in zijn systeem te komen, want dat is toch wat er moet gebeuren, en zo heel af en toe vraagt hij uit zichzelf.

    Hetzelfde met gefrustreerd door de weeks wachten totdat hij een keertje belt….gewoon zomaar op een ander tijdstip dan normaal. Maar dat zit niet in zijn systeem. Is geen onwil, maar stipt rond de klok van half 6 belt hij. Ook al kan hij de hele dag bellen, je kunt de klok er gelijk op afstemmen dat hij pas rond half 6 belt. Maar hij belt wel….hij vergeet mij niet, omdat ik in zijn systeem zit. Vorige week zat ik – niets voor mij – niet goed in mijn vel en dan bedoel ik echt niet goed. Stomverbaast was ik dan ook dat in die week een kaartje in de bus lag van vriend…..zomaar…met een lieve bemoedigende tekst erin….

    Wat ik wil zeggen is dat ik afgeleerd heb om het als onwil te zien, meer als onmachtig. Ik haal hem niets meer uit handen. Als ik het idee heb om zijn huisje op te gaan ruimen begin ik gewoon met een glimlach en binnen de kortste keren is hij ook bezig. Humor is ook zeer belangrijk! Het is beter om je boosheid om te zetten in relativeren met humor (het ligt er natuurlijk ook aan wat er speelt ) maar het is beter dan met opgekropte gevoelens te blijven zitten, want daar kunnen mensen met ADHD helemaal niet mee uit de voeten…..Gevoelens….tjeetje daar zitten ze niet op te wachten….Toch laat ik mijn partner af en toe zien dat ik gekwetst ben of verdrietig en los ik het niet met humor op. Hij heeft in die jaren geleerd dat toch te willen zien en probeert op een klunnelige manier mij bij te staan zo goed en kwaad als dit gaat. Ik zie dat het hem dan raakt, alleen is hij het ook zo weer kwijt. Afgelopen weekend was ik niet lekker een soort van griep en kon ik maar moeilijk de slaap vatten….Uiteindelijk bleek ik tegen het ochtenduur in slaap te zijn gevallen…Mijn vriend had niet geslapen….hij had over mij gewaakt….Dat zijn de diamantjes in onze relaties……het is puzzelen…..maar de moeite waard.

    Hopelijk heeft iemand die dit leest en ook in zo’n situatie zit hier iets aan.

    Groetjes,
    Jeannette

  220. Debbie zegt:

    Dat kan ik me voorstellen Anne-Marie, het is ook een hele nare aandoening waar niet alleen de ADHDer mee moet leven maar iedereen om hem of haar heen. Er wordt erg veel gevraagd van de partners van iemand met AD(H)D. Natuurlijk zijn er ook goede en leuke dingen, maar over de gehele linie is het leven met een AD)H)Der zwaar en moeilijk en worden er soms bovenmenselijke beroepen op de partner gedaan.

    Dit soort lijstjes zijn heel erg leuk, maar bij mij schiet het altijd heel erg in mijn verkeerde keelgat juist omdat wij al zoveel in moeten leveren voor onze partners om alles soepel te laten verlopen. Waar kan ik het lijstje vinden met de begripspunten voor de partners? Met de complimentjes die wij ook nodig hebben. Met de erkenning voor alles dat we doen. Er is erg veel begrip en empathie voor AD)H)Ders, maar waar passen wij in dit verhaal?

  221. annemarie1827 zegt:

    jullie hebben gekozen om te leven met een partner met ad(h)d.

    ik kies niet voor de stoornis en moet het accepteren….

    hierbij 1 van mijn gedichten uit mijn gedichtenbundel:
    Als woorden kunnen spreken,
    Kan je spiegelbeeld spreken…

    Woorden,

    Weten dat praten, je een fijn gevoel kan geven,
    Die woorden zijn mij niet altijd gegeven,
    Dit is wat ik lang niet heb geweten,
    Die woorden zijn er onverklaarbaar uitgesleten.
    Vaak schreeuwde en huilde mij gevoel van binnen,
    Maar ik wist niet met welke woorden ik moest beginnen,
    Weten dat praten over je gedachten niet eng is,
    Lange tijd was dit van mij een groot gemis,
    Bang om over mijn eigen gedachten te praten,
    Angst om die ander te kwetsen en kwijt te raken,
    Vele innelijke worstelingen heb ik moeten doorstaan,
    Om mijn vasthoudendheid te laten gaan,
    Altijd bang om de grip op de sitiuatie te verliezen,
    Niet weten welke woorden ik moet kiezen,
    Je steunt en omarmt mij in wat ik zeg,
    Niets ga jij uit de weg,
    Altijd heb jij begrip voor mij getoont,
    Die woorden heb ik vaak niet beloond,
    Vaak duwde ik je van mij af ,
    Maar ik wist niet hoe te tonen,dat jij diegene bent om wie ik meeste gaf,
    Nooit begrepen dat dit zo kan gaan,
    Nu leef ik met een glimlach je bent het mooiste in mijn bestaan,
    Het is voor mij een enorme bevrijding om zo te kunnen leven,
    Met jou geduld en begrip heb jij mij deze ruimte gegeven,
    Je heb mij bevrijd,
    Uit mijn machteloosheid…

  222. Debbie zegt:

    Nee, daar hebben wij vaak niet voor gekozen. Daar kwamen we achter na een lange, moeizame tocht met heel veel problemen waarin je je beseft dat je partner anders is, niet op een normale manier reageert, communiceert en vaak gewoon geen gelijkwaardige partner is waardoor je leven vervormd wordt tot eentje van hulpverlener en moeder/vader in plaats van gelijkwaardige partner. Mijn breekpunt was toen mijn zoontje steeds in gevaar kwam door het onnadenkende gedrag van mijn partner. Daar trok ik de harde grens.

    Ik denk dat wij vaak, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, for granted genomen worden. Dat onze partners niet eens beseffen wat wij allemaal doen om alles soepel te laten lopen. De tientallen keren dat ik eventjes kijk of hij niet iets gevaarlijk op de trap heeft laten liggen, zoals een stapel glossy boekjes, waardoor ik tijdens mijn zwangerschap ook al van de trap omdat ik het niet kon zien met mijn dikke buik en wasmand in mijn handen. Of de keer dat ik hoogzwanger in de stroomdraad greep omdat mijn partner was vergeten er een kroonsteentje op te doen.

    Of de keer dat ik een ijselijke gil hoorde, omdat ik eventjes boven en vergeten was tegen mijn man te zeggen dat als hij de nog heet frietpan weg zou zetten, hij wel de schuurdeur op slot moest draaien zodat mijn toen 3-jarige zoon deze omver kon trekken. Wat dus wel gebeurde omdat hij zelf niet kon bedenken hem op slot te draaien. De schaar of schorvedraaier uit de handen van mijn 1-jarige moeten grissen omdat alles zomaar rond blijft slingeren. En zo gaat het de hele dag door, de hele dag kijk ik van achter een hoekje of alles wel goed loopt, en pak ik -veelal zonder dat hij dat merkt- die dingen op die niet goed lopen of gevaar op kunnenleveren. Omdat je geconditioneerd bent om vooral aan de eigenwaarde van de AD(H)Der te werken, vertel je dit niet aan je partner. Je doet het zonder er iets over te zeggen, zoals je je voor je kind(eren) doet.

    En waarom we blijven? Omdat ik van mijn partner hou, omdat we een leven samen hebben met ook hele leuke momenten, maar ook omdat ik angst heb voor wat er gaat gebeuren met zoontje als ik niet steeds om dat hoekje kan kijken en kan ingrijpen waar het fout gaat.

    Als ik alle lijstjes zie in deze site, dan denk ik dat het begrip nog héél lang van 1 kant moet komen. Ik heb daar heel veel moeite mee, met die houding van ‘we zijn gelijkwaardig, dus laten we ons vooral op maar op één van ons richten.’ Dat vind ik heel erg moeilijk omdat wij ons al zo weg moeten cijferen dag in dag uit. En dat mag best gezegd worden en wellicht iets beter doordringen.

  223. susanne zegt:

    Hallo allemaal…Ik snap hoe lastig het soms is om met iemand samen te leven die adhd heeft…En eigenlijk moet ik dat woordje soms weg halen…Ik word af en toe echt knettergek hier..Ik heb een man met adhd en een dochter met adhd en een stiefdochter met adhd en als klap op de vuurpijl nog een zoontje met autisme…Maar zelfs mijn klassieke autistje brengt minder problemen mee dan de rest met adhd…Het bloed kookt regelmatig door mijn hele lichaam heen…en zelf heb ik fybromyalgie…dus deze madam heeft al weinig energie en behoorlijk wat moeite om om soms mee te komen met de stuiterballen hier…maar al die overvloedige energie trek ik nog wel…Het zijn meer de kwetsende dingen en het op het hart trappen…Ik heb al zoveel meegemaakt waardoor ik op mijn tiende het huis uit moest en heb een rot relatie gehad met de vader van mijn kinderen die 12 jaar duurde…En ik had zo gehoopt dat ik met mijn man want we zijn afgelopen maart getrouwd echt gelukkig kon worden…Maar als ik terug denk aan alleen het afgelopen jaar al heb ik meer gehuild dan in me hele leven bij elkaar…Maar ik ben een christen en bid zo voor kracht om met alles wat adhd meebrengt mee om te kunnen gaan…Want het houden van daar ontbreekt het niet aan…Maar die verrekte adhd…Maar met de kracht van GOD moet het goed komen toch?
    Ik wens iedereen heel veel sterkte…De partners maar ook de mensen met adhd want het lijkt me niet leuk dat je steeds mensen kwetst…bewust en/of onbewust….

  224. Hallo Susanne,
    Wat een herkenning. Alleen gelukkig geen kinderen met ADHD of zo.
    Mijn man heeft ook autistische trekken erbij. Ik heb ook fibromyalgie en weet daarom hoe
    Moeilijk het is hier mee om te gaan. Idd gemene dingen zeggen om te kwetsen en al zijn fouten ontkennen!
    Ik ben ook erg gelovig en weet dat het mijn taak is om hem dingen te leren met Gods hulp.
    Maar moeilijk is het wel. Heb wel eens met koffer in de hand gestaan. En hij speelt altijd de onschuld zelf.

    Gr Anja

    • susanne zegt:

      Hoi Anja…Sorry voor mijn late reactie..Maar ik lees het nu ook pas…En idd wat een herkenning zeg…momenteel speelt meneer ook weer de grote onschuld en ik voel me zo ondertussen uit geknepen…net ook weer woorden gehad en ik kan er zo niet meer tegen…Altijd maar gezeur en gezeik en ik laat niet meer over me heen lopen…maar wat je dan krijgt is dat we mekaar uit maken voor rotte vis en ik me daarna nog rottiger voel…ik ga zo maar eens een stukje lopen…Denk dat dat verstandiger is…fijne avond nog

      Groetjes Susanne

      • Hè Susanne wat vervelend zeg. Wat je het beste kan doen is bij jezelf blijven.
        Laat je niet verleiden, ga niet meer mee in zijn boosheid en benoem het ook met ” ik heb geen zin om met jou gedrag te dealen dus ik neem nu even afstand” blijf rustig en loop bv weg.
        Je weet dat het anders toch uit de hand loopt. Bij mij helpt een directe benadering het beste.
        Ik zeg heel duidelijk wat ik van hem wil, luistert hij niet dan loop ik weg of geef een duidelijke waarschuwing. Sta op, jij bent het waard!
        Gr Anja

  225. Johne633 zegt:

    This kind of game gives a real experience of building a farm and planting edfkbafkgcfd

  226. Ik vroeg me af of er hier ook mensen zijn met ervaring in het werken met een ADHD’er.
    En niet zomaar een collega, mijn baas, en we werken met z’n tweeën, dus ik kan haar niet echt ontwijken op kantoor…..

    Af en toe liggen de verhoudingen hier ontzettend scheef. Dan ben ik degene die haar zegt wat ze moet doen, en is zij degene die aan mij vraagt hoe ze dingen moet aanpakken omdat ze het allemaal niet meer weet. Ze verliest het overzicht en is ontzettend chaotisch.
    De dag begint met een metale ontploffing van haar kant waarbij ze eruit gooit wat ze allemaal wel niet moet doen waarbij ze van punt 1 naar 5 naar 10 naar 4 en dan weer terug naar 1 gaat. Het is één grote warboel waarbij er van mij verwacht wordt dat ik daar orde in schep.
    Heeft er iemand tips voor mij? Hoe stuur ik mijn baas, maar zorg ik ervoor dat de verhouding niet scheef gaat hangen (wat stiekem wel al een beetje zo is). Het is heel erg lastig om opdrachten te krijgen over 10 verschillende projecten in 1 zin. En ik raak ook steeds geïrriteerder erdoor, dan laat ik op een gegeven moment dingen slingeren omdat ik denk; Tja als jij me geen fatsoenlijke informatie geeft kan ik er niets mee hoor (ik realiseer me dat dat niet echt een hele volwassen reactie is)
    De relatie tussen mij en mijn baas is trouwens wel heel goed hoor, we kunnen gelukkig ook veel met elkaar lachen en ik kan heel ver gaan met haar omdat we op persoon vlak goed met elkaar kunnen opschieten. Ik ben alleen heel bang dat ik op een gegegevn moment ontplof in al deze chaos (omdat ikzelf een persoon ben die ecth orde nodig heeft) en daardoor alles verpest.

    Gr. Linda

    • janneke zegt:

      Hoi Linda,

      Gebruikt je baas medicatie?
      Niet dat daardoor de adhd verdwijnt, maar ze kunnen zich over het algemeen wat beter focussen en zaken wat gestructureerder aanpakken.
      Verder snap ik waar je het over hebt en waar je tegenaan loopt.
      Niet omdat ik een baas heb die adhd heeft, maar een man met adhd die eigen baas is.
      Zonder de inspanningen van onze zoon zou het allemaal stukken minder in de pas lopen dan het nu doet, op elk gebied.
      Ik snap dat een dergelijke baas het uiterste vraagt van je aanpassings- en incasseringsvermogen.
      Wel fijn dat er desondanks sprake is van een prettige, vriendschappelijke sfeer.
      Blijf praten met elkaar, leg je probleem voor en probeer samen tot een oplossing te komen.
      Het fijnst is denk ik, als je je allebei kan bezig houden met datgene waar je je het best bij voelt en waar je goed in bent.
      Dat je daarbij, als werknemer, toch een aansturende functie hebt in dit geval: het is denk ik de kunst om dat te doen, zonder dat zij het gevoel heeft dat ze als baas gepasseerd wordt.
      Zij heeft haar capaciteiten, jij ook, maak daar gebruik van!
      Succes,
      Janneke

  227. Jeannette zegt:

    Goedemorgen Anja,

    Ik was enorm verbaast dat ik onderstaande las:
    “Ik zeg heel duidelijk wat ik van hem wil, luistert hij niet dan loop ik weg of geef een duidelijke waarschuwing”
    Met alle respect, maar je hebt het over je partner (met ADHD) en niet over een klein kind wat je terecht wijst!
    Geloof mij als ik zeg dat ik weet hoe het is om een partner met ADHD te hebben, die enorm vervelende ADHD trekken kunnen hebben, maar jullie zijn nog wel gelijkwaardig aan elkaar. Wat ik nu lees is die gelijkwaardigheid ver te zoeken.
    BV ik vraag mijn partner wel eens om te stoppen met bepaald gedrag welke ik als vervelend ervaar, maar waarschuwen komt niet bij mij op vind ik persoonlijk heel dreigend overkomen en zo zou ik – zonder ADHD – ook niet behandeld willen worden.

    Ik wilde dit toch even aan je kwijt, omdat het mij ‘stoorde’ hoe het er stond.

    Fijne dag!
    Jeannette

  228. Ik begrijp dat je dat dacht Jeannette. Toch werkt het bij hem, maar natuurlijk alleen als zijn gedrag echt niet kan. Anders komt het echt niet binnen. Als ik ook maar een opening laat bestaan in zo’n bui dan walst hij over me heen. Dat lijkt me ook niet gelijkwaardig! Hij kan zich ook juist vaak als een klein kind gedragen, geloof me. Een subtiel of vriendelijk verzoek werkt dan absoluut niet. Ik ben ook een mens en gelijkwaardig aan hem. Ik hoef dus niet toe te staan dat hij mij wel minderwaardig behandeld. Duidelijkheid is wat bij hem werkt! Hij probeert mij dan te raken op een pijnlijke plek, en vraagt ik of hij wil stoppen hiermee , doet hij dat niet. Wanneer hij een bui heeft loop ik weg en zeg dat hij mij met rust moet laten, want als ik het vraag, zal hij me achterna komen en verder gaan met z’n gedrag!

    Gr Anja

  229. Jeannette zegt:

    Hallo Anja,

    Dat walsen over iemand heen herken ik als geen ander en denk velen met ons die in ‘het bezit zijn’ van een partner met ADHD. Het zijn vaak hele sterke persoonlijkheden, charmant en een kei in het doordrammen van HUN zaken. Weet je waarom ik op je tekst geschreven heb? Omdat ik het een ‘nare’ vorm van conditioneren vond (vind) en jou partner waarschijnlijk ergens op reageert omdat jij hem dit zo ‘aangeleerd’ hebt, maar begrijpt hij ook waarom? Ik zal het proberen uit te leggen….in mijn eigen situatie….Als mijn partner echt iets doet wat niet kan dan zie ik soms dat hij het niet kan of wil begrijpen en doorgaat met dat negatieve gedrag. Door de jaren heen heb ik geprobeerd te begrijpen wat er dan in dat brein omgaat en zag het vaak als onwilligheid van zijn kant want hij was toch immers volwassen en niet dom? Ik ben ipv boos te worden of weg te lopen de confrontatie aangegaan en vraag of hij wil komen zitten op een rustig moment dat ik met hem wil praten. Nu is dat rustig zitten juist wat mijn partner verschrikkelijk vindt, want daar wordt hij onrustig van, maar daar heb ik dan echt maling aan op dat moment. Ik probeer hem dan mijn gevoel te vertellen, ontzettend lastig en heeft echt jaren geduurd. In het begin liep hij weg want ik moest niet ‘raar’ doen, maar ik ben stug vol blijven houden. Als ik echt boos of verdrietig was liet ik hem dat zien en bleef uitleggen wat zijn gedrag met mij deed…..en nu anno 2014 zie ik langzamerhand een ommekeer bij hem. Hij loopt niet meer weg, gaat zitten weliswaar nog steeds ongemakkelijk (lol), maar probeert zich wel in te leven al zal dit verschrikkelijk moeilijk voor hem zijn, maar ik zie dat het beter gaat tussen ons. Het is ook een manier van conditioneren, maar dan wel zonder dreiging en/of waarschuwingen die op een gegeven moment ook niet meer werken.

    Begrijp je wat ik bedoel? Ik wil jou niet zeggen hoe of wat en iedere situatie is anders, maar soms is het prettig om ook te laten weten dat het echt anders kan.

    Mensen met o.a. ADHD hebben moeite met zichzelf inleven in een ander en dat moet je ze op een redelijk normale manier dus leren. Soms probeer ik het ook met humor, zeer verfrissend. Ooit heb ik een keer een moment gehad dat ik precies zo ging reageren als hij, puur om hem te laten zien wat hij met mij deed….nou dat had hij gelijk in de gaten, want nogmaals dom zijn ze niet, vaak zeer gevoelig en intelligent. En geloof mij Anja als ik zeg dat het ook bij ons nog weleens knettert….maar dat geeft ook weer lucht….en dat is denk ik wat ik hier over wil brengen….Meer lucht in een relatie, niet overal op letten en blijven praten….

    Groetjes
    Jeannette

  230. Ja Jeannette, dat is het nou juist. Ik heb alle manieren geprobeerd. Lief, rustig, vragen om te praten zo der die boosheid, echt even luisteren naar elkaar. Maar dat kan hij dus niet. Hij kan niet luisteren en begrijpen, alleen maar reageren op een negatieve manier. Hij maakt mijn leven belachelijk. Accepteert niet dat ik anders ben dan hij, verwijt mij heel veel dingen. O.a. nog gisteravond, hij verweet mij dat onze zoon en schoondochter hier niet vaak komen, en dat zegt hij altijd in een ruzie. Ik was er klaar mee en heb mijn zoon geappt vanmorgen zodat ik bewijs had. En ons gesprek naar hem gestuurd. Het lag natuurlijk niet aan mij. Maar nu kan hij dat niet meer zeggen omdat hij weet dat het niet waar is.
    En zo zijn er 100 dingen. Hij heeft ook autistische trekken en narcistische. En dat vind ik niet alleen, er zijn er meer die dat zien, gelukkig!
    Ik zeg je, het is bijna niet te doen, waar hij overal kwaad op en om wordt en uiteindelijk mij de schuld blijft geven is niet te doen. Als hij ziet dat hij eigenlijk te ver is gegaan staat hij door met scheiding en kinderen erbij halen enz. Of hij zegt snel sorry, zodat hij er weer vanaf is. Dat werkt na 32 jaar niet meer bij mij. Ik heb al alle hulp gezocht om hiermee om te gaan, ik kan niet meer. Maar ik ben gek en hij is normaal, praat daar maar eens tegen…..

    Gr Anja

  231. Jeannette zegt:

    Hallo Anja,

    Ik begrijp wat je schrijft……het continue met bewijzen komen, de schuld buiten zichzelf leggen en zeker het feit dat ik – ondanks dat ik geen psychiater ben, want het is wel een psychiatrische stoornis hoor – zie dat ook mijn partner autistische en narcistische trekken heeft…Het is zwaar, voor jou die al 32 jaar in deze situatie zit kan ik mij dit bijna niet voorstellen hoe zwaar dit moet zijn…Maar wat ik niet begrijp is waarom je zo lang in deze situatie blijft zitten. De oplossing zit altijd in jezelf en geloof mij die oplossing lijkt zwaarder dan de situatie waar je nu in zit. Je zegt:” ik kan niet meer!”, maar wat wil je dan vraag ik mij af?
    Wat wil Anja?
    En het antwoord kan dus in jullie situatie niet zijn, dat jouw partner verandert, want dat gebeurt gewoonweg dus niet…Jij zal dus moeten veranderen en hoe dat is voor iedereen verschillend. Doodeng dat begrijp ik, maar je zult hierdoor heen moeten welke beslissing je ook neemt.

    Hoeveel respect heb je nog voor jezelf? Hoelang moet dit nog door blijven gaan? Het is een proces waar je niet over 1 nacht ijs gaat, maar als ik je zo ‘beluister’ weet je heel goed welke richting je moet nemen, alleen nu nog de eerste stap zetten.

    Heel veel wijsheid!

    Groetjes
    Jeannette

  232. Hallo Jeannette,
    Ik heb gelukkig veel respect voor mezelf en heb ook keuzes gemaakt. Voor mezelf dingen doen waar ik blij van wordt, en dat doe ik. Ik pas 2 dagen op ons kleinkind, en dat is genieten. Ik schrijf een boek en gedichten. En ook die weet hij onderuit te halen, alsof hij bang is voor mijn wereld. Omdat hij daar geen vat op heeft. Jou man weet wat hij heeft? Mijne wil absoluut niks weten van dat soort diagnosos.
    Elke keer als ik me weer oppep en er voor wil gaan, slaat hij er me zo weer uit.
    Weggaan is een optie ja, maar ik wil gewoon kunnen leven zoals ik ben, naast hem en dat weet hij.
    Iedereen in mijn omgeving waardeert me om wie ik ben. Zijn angst en onzekerheid kunnen daar niet mme omgaan. Ik wil met zijn broer gaan praten, daar kijkt hij erg tegenop. Misschien kan hij iets bereiken.

    Gr Anja

  233. Jeannette zegt:

    Hallo Anja,

    De keuze die jij gemaakt hebt is dus te proberen om je staande te houden binnen een relatie waar je zelf van zegt ‘niet meer te kunnen’.
    Ik denk met alle respect dat jij aan het overleven bent binnen deze relatie in plaats van te leven. Dat is jou goed recht en daar zul jij je eigen redenen voor hebben.

    Of het mentaal en fysiek gezond is om zo op de been te blijven vraag ik mij oprecht af, maar wie ben ik?

    Wens je alle goeds voor de toekomst.

    Groetjes,
    Jeannette

  234. Linda zegt:

    Kunnen jullie die witch dochter praktijken niet wissen ik vind het zo vervelend om op deze manier toch weer oplichters in mijn mail box te krijgen.

    mvg Linda

  235. Eén willekeurige TIP uit je gebruiksaanwijzing gepakt:
    ◾Maak een goede taakverdeling
    Dát, m’n lieve, is een lachertje!
    Met mijn partner met ADHD, vallen géén afspraken te maken. Ohja, toch wel, alleen hij komt ze NOOIT of te nimmer na!
    Waarom?
    Hij zegt “ja is goed” om van ”het gezeur” (van mij!) áf te zijn.
    Ik vind het heel fijn om hier alle reacties te lezen, bedankt!
    Prettige dag verder aan allen. Grts Mini

  236. Duidelijke site. Vooral de 16 punten om te toetsen of er sprake is van PAS. Nu wil het geval dat mijn (stief)kleinkin deren in een PAS-situatie verkeren. Alle 16 punten op deze site zijn van toepassing. Jeugdzorg/AMK was ingeschakeld door school. Vader en stiefmoeder hebben Jeugdzorg/AMK op de (al jaren aan de gang zijnde) PAS-programmering gewezen. Jeugdzorg/AMK had nog nooit van het bestaan van PAS gehoord, nemen deze constatering ook niet over omdat ze in twee bezoekjes hebben vast kunnen stellen dat de moeder “uitstekend” voor de kinderen zorgt, dus niet programmeert. De problemen van de kinderen zouden uitsluitend aan de gebrekkige communicatie liggen. Dus waar kan je heen met je PAS-kinderen? NERGENS.

  237. Hallo allemaal,

    Ik wil laten weten dat ik een stuk wijzer ben geworden van dit artikel met onderstaande reacties en daarvoor wil ik jullie bedanken. Ik ben dit jaar gediagnostiseerd met ADHD en ik zit de laatste tijd niet lekker in mijn vel waardoor ik wel kan zeggen dat mijn partner het zwaar te voortduren heeft met mij. Ik heb net het boek ADHD relaties gekocht en ik hoop dat dit voor meer herkenning, erkenning en waardering zorgt in onze relatie. Nogmaals bedankt allemaal!

  238. Eky menselijke mens zegt:

    Goede avond aan jullie allemaal. Ik zou graag iets delen met jullie. 1 zeer belangrijke evenement in mijn leven. Ik ga het proberen zo kort mogelijk te houden.
    In juni 2013 ontmoette ik een jongen van tussen de 20 & 30 jaar. Ik blijf liever discreet als het over iemand anders gaat. Diezelfde jongen kwam ik voordien regelmatig op straat tegen. Ik denk dat ik in dat periode de enigste was die hem goedendag zei. Wat mij sterk opviel is dat hij zeer eenzaam was. Toen ik hem vanuit de verte zag aankomen keek hij altijd naar de grond. Hij droeg een pet zodat niemand zijn ogen confronteerde. Ik bleef volharden want persoonlijk vind ik indien iemand naar je toelacht en eventjes de moeite doet om goedendag te knikken, het minste wat je dan kunt doen is deze persoon recht in de ogen te kijken vol vreugde en terug knikken. Soms besef je niet wat voor impact in de goede zin dit kan hebben op een zeer gevoelige persoon. Ik kon op dat ogenblik veel verder en dieper in zijn ogen zien en wat ik zag stond mij echter niet aan.
    Dus toen ik hem ontmoette bij een andere kennis thuis profiteerde ik van de gelegenheid om meer kennis te maken met hem. Deze jongen liep regelmatig met veel bier in zijn rugzak en een pak vol medicamenten die hij toen met zijn bier naar binnen zwierde. Ik keek geschrokken toe. Ik vroeg naar de andere persoon of hij dit normaal vond en of hij inzag wat er voor onze neus aan het gebeuren was. Ik kreeg een antwoord terug die ik toen kwalificeerde van onmenselijk. Ik was toen net mijn 10 jr lange job kwijt. Ik ben nooit ziek geweest en toen ik dat wel werd na zo veel jaren kreeg ik mijn ontslag. De jongen die ik toen leerde kennen zat al een geruime tijd op ziekteverlof. Ik had toen besloten van veel regelmatiger te komen waarmee hij meteen positief reageerde. Nu ga ik het wat korter houden. Op 1 maand tijd vernam ik het volgende. Deze jongen werd vroegtijdig als adhd patient gediagnosticeerd. Zijn vader kon hier niet mee om dus was zijn antwoord daarop even paar boxen en kloppen en meppen geven en het komt in orde. Deze jongen heeft sinds zijn 13 jaar nooit meer zijn eigen kamer thuis gezien maar alleen die van jeugdcentra. Hij groeide op als zware en gevaarlijke, zeer agressieve delinquent en had in verschillende gevangenissen gezeten. Hij nam toen alle soorten zware drugs via injecties. Hij poogde iets op te bouwen met een meisje waarmee hij een dochter had. Dit mislukte ook en zijn kind werd afgenomen en kwam terecht in handen van de jeugdrechter. Hij kon zijn amper geboren dochtertje maar 1 weekend op de 2 zien en dit onder constante toezicht van mensen. Ik barstte toen in tranen uit. Hij was geschokt omdat niemand ooit zo voor zijn neus had gereageerd over zijn leven. Iets meer als een jaar later, de dag van vandaag zijn wij nog steeds vrienden zelfs hartsvrienden geworden. Ik help graag mensen en besliste toen dat hij mijn steun kon gebruiken. Resultaat: Geen injecties meer, zijn appartement volledig opgeknapt waaronder 1 kamer voor zijn dochter die hij volledig renoveerde. Ik kon de groei van lust in leven weer in zijn ogen lezen (dit is voor mij onbetaalbaar). Ah ja want hij kreeg ook de kracht om voor zijn dochter te vechten en heeft haar nu om de week een volledige week weer thuis onder toekenning van co-ouderschap. Liefde van uw kind, de manier waarop jouw dochter jouw met veel belang bekijkt. Haar in zijn armen nemen. Dat leverde al op natuurlijk wijze enorm veel vooruitgang.
    Ziezo mensen nog een paar persoonlijke gedachten over welke gedragspatroon men kan gebruiken tegenover iemand die WERKELIJK LIJDT aan ADHD. Eerst goed begrijpen en beseffen hoe moeilijk het kan zijn voor deze persoon in het dagelijkse leven. Dus daar nog een laag op smeren ja sorry maar is niet nodig. Heb geduld, toon begrip, geef veel steun om zelfzekerheid weer op te bouwen en voor elk probleem bestaat er een oplossing. Dagdromen is toegelaten in de positieve zin naar de toekomst toe kijken. oef dit lag op mijn hart!

    • @ Eky, goed van je!! ‘k heb mijn handen vol aan mijn eigen ADHD’er, m’n werk, familie, huishouden…. dus daar houd ik het eventjes bij. Ik geef je volkomen gelijk: elk mens is het waard om te leven, elk mens wil gezien worden en elk mens verdient een maatje (zoals jouw wellicht?). Veel succes nog. Knuf Mini

  239. Hallo allemaal,

    Ik zat me af te vragen of er hier zijn die zelf ADHD hebben, en een langdurige relatie met een partner in stand hebben weten te houden die ook ADHD heeft?
    Is dat mogelijk, het is mij? (ons) overkomen en het is ons, nu alweer 8 maanden geleden uit,dus, niet gelukt.
    Op de momenten dat we elkaar zagen (ik woon in het zuiden van Europa) stonden we allebeide altijd als twee kleine kinderen om elkaar heen te huppelen, zo spontaan, en ongedwongen.
    (Misschien omdat we ADHD en die ongeremdheid hebben lijken we ook veel jonger dan we zijn)
    Het is zo verschrikkelijk jammer dat dit mogelijk heeft kunnen zijn, we deelden elkaars passie op veel gebieden,maar waren het ook vaak erg oneens en konden intens samen genieten van de dingen die wij als, ADHD’ers zo goed kunnen, denk maar aan het intense genieten van zonsondergangen op de motor, of vanuit de auto, strand en in de bergen, en het alleen al bij elkaar zijn, maar dat was ook wel erg vermoeiend en emotioneel voor ons beiden, we sliepen ook niet altijd samen, gewoon omdat dat te zwaar was, en ik slaapmiddelen gebruik, ik kan als ik te oververmoeid raak, door epileptische aanvallen in een coma raken, dus moet voorzichtig zijn met mezelf.
    Nadat het uitgegaan is zijn we allebeide in een diepe depressie geraakt, heel jammer, we hebben elkaar in de tussentijd nog twee keer gezien, en was de aantrekkingskracht tussen ons weer enorm.
    Zij zag er slecht en oververmoeid uit. dus ik maakte me zorgen.
    Maar helaas geen communicatie geen communicatie.
    Ik zat me daarom ook af te vragen of andere mensen dit wel gelukt is in soortgelijke omstandigheden, dus of het wel kan, en hoe dan uiteindelijke dagelijkse bestaan er uit ziet, en of dit een gelukkig bestaan is?
    Groetjes allemaal
    Iggstr

  240. Eky menselijke mens zegt:

    @Mini
    Beste Mini…ik vind jouw reactie prachtig en hartelijk dank daarvoor. Met veel respect, bewust zijnde en met een gedetailleerde kennis van de materie, wilde ik je meedelen dat ik enorm veel bewondering heb voor mensen zoals jou. Jouw relatie, werk, familie en huishouden hier som je al vier belangrijke punten op waarmee je mentaal en fysiek moet rekening houden. Dit vraagt enorm veel energie. Zeker een dikke knuf terug Eky!

  241. Eky menselijke mens zegt:

    @iggstr
    Hallo iggstr, Hier zijn enkele suggesties. In eerste instantie en voor alle duidelijkheid. Ik doe dit omdat ik hoop dat er nog een kans bestaat voor jullie. Je moet blijven hopen en geloven naar mate van het mogelijke. Ik weet hoe aangenaam dat gevoel is bij een hereniging, als jullie weer bij elkaar komen en zeker naar een tijdje stilte. Maar probeer eens wat STRUCTUUR in te brengen zoals bijvoorbeeld alles op te sommen, ieder op zijn blad, wat elk persoon moet doen om goed te blijven functioneren. Zoals bijvoorbeeld ontbijt, ’s middag eten ja/neen, avondmaal om hoe laat? bekijk elkaars uren probeer een juiste middel te vinden MAAR zonder ver af te wijken van het voornaamst. Moet iemand een geneesmiddel nemen om hoe laat (meteen alarm instellen op mobile). D A N : Plezier Wat zou ik graag doen? doe je dit graag? Wat zou ik echter graag doen met mijn partner? Probeer deze activiteiten gezamenlijk te verdelen over de periode dat je met elkaar bent. MAANDAG: 1 activiteit DINSDAG: rust of gewoon op t gemak bij elkaar zitten WOENSDAG: 2 activiteiten enz……
    Nog eens voor zekerheid: hier spreekt mijn hart want ik weet dat het mogelijk is maar dan moet men wel, EN DIT GELDT VOOR DE BEIDE “zijn steentje bijdragen” “een beetje moeite doen” en ja het is mogelijk als je wat meer inzicht krijg over wat je met elkaar moet doen en wat je met elkaar zou willen doen. Dit was mijn bijdrage met een rukwind vol positieve energie. Eky

    • Hallo Elky, en allen,
      De visite uit Nederland is inmiddels weer vertrokken dus bij deze mijn wat beknoptere reactie:
      Zoals je al aangaf is structuur voor ons belangerijk, het waanzinnige is dat we dat beide wel hadden, zij, een zeer intelligente en lieve jongedame, had de leiding over een kleine ondernemening en begeleide haar collega’s met veel begrip en passie tijdens hun opleiding,men was dol op haar, en ikzelf heb het grootste gedeelte van mijn leven een eigen onderneming gehad, beide nooit een lange relatie, maar we gaven ons beide voor 200% aan ons werk, en ook ikzelf had werknemers die leefden voor het bedrijf, helaas had voor ons beiden deze overgave ons geen windeieren gebracht, het enige is dat we in ons priveleven mede door kleine financiele mogelijkheden ik wat volhardender was.
      Beiden gebruiken we geen medicijnen, ik omdat ik door gevaar voor coma deze niet mag nemen en mijn middel is om het dagelijkse leven zo goed mogelijk door te komen, leven in zuid Spanje, en zoveel mogelijk genieten van de natuur en de dingen om me heen, sporten, op de motor de natuur in en s’middags een siesta, de hitte put je vanzelf wel uit, en er is hier veel rust.
      Naar wat ik gaandeweg begreep had zij toch wel een heel ander verleden gekend dan ik, en een wereld heeft beleefd waar ik niets vanaf weet, gekenmerkt door misbruik, drugs, en andere dingen die veel mensenlevens ruineert, zij wilde nog wel eens een joint roken, en een wijntje of biertje drinken, en dan veranderde ze helemaal, met als gevolg druk gedrag, kenmerkend van overmatig vertroetelend en dingen en meningen opdringen, tot extreem emotionele buien, extreem veriedealiseren van mensen, of andere zaken, harde muziek.
      Wat echter het mooie was aan haar was dat ze bewondering had voor alles wat groeit en bloeit, van insect tot brandnetel, en ook wilde redden, helaas ook mensen met een wat minder edele instelling, ik had een zeer charmante en aardige zorgzame vriend kennis die goed kon vertellen,en die wel eens wat ruige dingen gedaan had in z’n hippietijd en ook wel eens wat gebruikt had, en ook een tijd als broeder in de psychiatrie gwerkt had,tijdens die periode speelde ik nog in in de zandbak ergens in het oosten van het land, ver weg van deze beschaving dus was te jong en onwetend om hier iets vanaf te weten.
      Totdat we op een avond uitgenodigd werden om in een duur restaurant uit te gaan eten, er veel werd, gedronken, ik niet, en er naarmate de avond vorderde er van allerij harddrugs werden veridealiseerd van heroine tot lsd, ik luisterde en huiverde.
      Om een heel lang verhaal kort te maken is dat zij, naar wat ik heb begrepen, weer terug is naar haar oude levensstijl, wat zo intens jammer is, want via goeie kenissen had ik vernomen dat ze haar leven, voor haar doen best wel heel goed op de rit had.
      Mijn (goeie) kennis is inmiddels overleden.
      Ik maak best wel zorgen,
      Ik leef in afzondering en heb af en toe contact met goede vrienden en vraag me nog dagelijks af of wat voor mij werkt ook voor haar/ons samen had kunnen werken .
      iggstr

      • @ iggstr
        Om maar meteen met je vraag ” vraag me nog dagelijks af of wat voor mij werkt ook voor haar/ons samen had kunnen werken ” in huis te vallen: neen.
        Wat voor de één werkt, hoeft beslist niet voor de ander te (kunnen) werken en andersom….. Mensen zijn zo geheel verschillend, ook al lijken wij allen op elkaar.
        Verslaafd zijn (een verslaafde zijn) is heel erg voor wie het overkomt, je lichaam en geest zijn afhankelijk van drugs/alcohol/medicatie (lees genot, verdoving, stimulering of bewustzijnsverandering).
        Maak uzelf niet te veel zorgen, probeer van uw afzondering/rust te genieten, van het mooie weer, de fijne natuur, een paar vrienden.
        Veel sterkte gewenst, mvg Mini

        • Minie,
          Dank je, ik heb het gadegeslagen, gevoeld, getracht het te begrijpen en te sussen, en het is heel erg.
          Ik was totaal niet voorbereid.
          Misschien had het met de kennis die ik nu heb anders kunnen gaan.
          Als twee mensen zo op een lijn zitten, in de goede dingen waar je samen van kunt genieten en er zoveel wederzijdse liefde is, dan denk ik dat het te wijten is aan onvermogen aan degene in de relatie die het sterkste in zijn schoenen staat.
          Ik weet inmiddels waar ik te kort schoot, en dat was mijn onervarenheid met de materie en m’n interesse erin, je observeert oordeelt, en probeert het met leuke dingen doen op te lossen, en het geloof dat liefde alle wonden heelt, nee er is meer voor nodig.
          Achteraf denk ik dat goede begeleiding en open communicatie veel had kunnen helpen, en voorzichtigheid te betrachten in de mensen waar je mee omgaat.
          Hopelijk kan mijn ervaring anderen helpen, al is het dan uiteindelijk niet gelukt.
          En heb ik het misschien een beetje bij het rechte eind.
          Groet allen en veel sterkte gewenst
          Iggstr

      • Ik kan mini gelijk geven dat we allemaal verschillen, deed weet ik uit mijn eigen verslavings verleden.
        Als ik kijk wat er verandert is in al die jaren. Wat ik nu doe is wat kleie beeldjes maken, had dit nog nooit gedaan. Nu ben ik met pastel krijt aan het expermiteren. Het hoeft niet perfect te zijn (wat ik zeeer moeilijk vind) het help om je te ontspannen en je hoofd leeg te maken dit werkt bij mij. Dit is een zoek tocht. Ik was tijdens mij verslafing veeel aan het sporten werkte wel want dronk alleen maar savonds en mijn problemen zag ik niet was fit. Tot dat ik blesuren op liep toen moest ik stil liggen daar ging mijn psyge aan het werk. Lang verhaal kort te maken. Sta stil en kijk niet in de tunnel maar naar de mogelijk heden die de ruimte bied

        • @ Ruud
          Wat gaaf dat je naar jezelf (terug) kunt kijken en probeert in de toekomst te kijken en niet naar die tunnel. Met het creeren van tekeningen of kleimodellen ben je je verleden aan het verwerken (denk ik)….. Ik herken daar wel wat in, als ik iets ”maak” (of dat nu een tekening, schildering of fotocollage is) gaan mijn gedachten helemaal op NUL en ben ik alleen maar lekker aan het knoeien, kliederen en dingen maken die bij elkaar passen qua vorm en kleur.
          mvg Mini

  242. Hallo allemaal,
    ik plaats dit berichtje omdat ik een vermoeden heb dat mijn vriend mogelijk adhd heeft. Het zal een lange lijst worden maar ik wil graag eens jullie mening & advies 🙂 hier gaan we… Hij heeft ‘tics’ (ogen dichtknijpen vooral tijdens het tv-kijken of werken op de pc of soms zelfs gewoon als we buitenhuis iets leuk aan het doen zijn, zachte keelschrapingen vooral tijdens eten of tv kijken), hij heeft moeite met het in slaap kunnen vallen, hij klaagt over innerlijke onrust, hij heeft in het verleden last gehad met een verslaving (wiet, en ik sinds hij hiermee gestopt is zijn deze mogelijke adhd symptomen begonnen heb ik de indruk), hij heeft ook moeite met zijn grenzen kennen (hiermee bedoel ik als hij uitgaat drinkt hij vaak erg veel, waardoor hij zo zat is dat hij valt en bijvoorbeeld schaafwondes heeft, hij zegt dan dat hij precies last heeft om zijn grenzen te behouden of te respecteren), er was een periode dat hij erg opvliegend kon zijn, hij vloekt en overreageerd nogal snel als er een onnozelheid fout loopt (bijvoorbeeld een klots water tijdens afwassen op zijn tshirt, iets dat hij laat vallen, .. dan vloekt hij het luidkeels uit). Ik heb al wat opgezocht over adhd en wat mij opvalt is dat hij net wel ordelijk is. Hij is zelfs op het randje van een workaholic en vind veel plezier in het organiseren & mailen. Zo kan hij op zijn vrije dagen uuuuren achter de pc zitten. Hij is ook erg pietje precies, zo heeft alles op zijn bureau een vast plekje. Daar staat dan tegenover dat hij buiten alles wat met zijn job & bureauruimte te maken heeft, erg chaotisch is. Zo verwisseld hij vaak waar het bestek moet in de schuif, laat tandpasta openliggen, is rommelig, als hij afwast is de helft van het servies nog vuil, .. Ook onze rekeningen vergeet hij vaak op tijd te betalen, of wanneer er een aanmaning komt stelt hij het zelfs nog uit om dit dan onmiddelijk te betalen. Qua intimiteit merk ik dat we weinig knuffelen en kussen, wat ik erg jammer vind natuurlijk.

    Dit zijn de grote lijnen. Voor mij is het vaak erg moeilijk om om te gaan met de tic’s, de slordigheid en de vergeetachtigheid. Ik kan hierover wel praten met hem, wat al een groot geluk is. Hij vind zelf dat adhd een label is wat de maatschappij snel plakt op iedereen die wat ‘anders’ is. Toen ik hem toch heb kunnen overtuigen om eens naar een psycholoog te gaan (naar aanleiding van zijn slapeloosheid die heel erg werd en hij overwoog slaapmedicatie te nemen) vertelde deze hem dat hij een cursus mindfullness moet volgen. De psycholoog dacht niet dat hij adhd had omdat hij geen moeite heeft met organiseren (op vlak van zijn job, maar dit is zijn absolute passie. qua allerhande zaken buiten de job is hij erg chaotisch. ik was niet bij het gesprek dus weet natuurlijk niet wat hij exact vertelde en wat de psycholoog exact vertelde). Natuurlijk heb ik alweer enorm vaak moeten zagen dat hij zich effectief inschreef (lees: verschillende maanden), hij vergat het steeds of zei dat hij het te druk had. Zijn cursus start in januari.

    Voor mij is het vaak moeilijk om geduldig te blijven. Ik heb het gevoel dat dit mij allemaal steeds veel energie vraagt, om altijd te moeten vragen ‘heb je dit of dat gedaan’ of ‘zit stil aub’. Ik heb het gevoel dat ik in een soort moeder-zaag-rol zit waar ik niet meer uit geraak. Zie ik spoken of zou hij misschien toch adhd kunnen hebben? wat denken jullie? tips om met de situatie om te gaan zijn altijd welkom!

    groetjes!

    • Beste,

      Maak er niet meer van dan het is, mannen zijn nu eenmaal mannen. Jij zult ook vast je minder mooie kanten hebben, ik neem aan dat hij met enige regelmaat wat wordt van je gezeur als ik zo een beetje tussen de regels Door lees. Ik heb ADHD en zal je niets vertellen over de toestand van mijn relatie. Neem van mij aan dat het bar slecht is, slechter dan je je voorstelt. Ik heb twee jonge kinderen en weet uit eigen ervaring betwist belangrijker is om positief te zijn en op een goede manier liefde aan je partner te geven dan overal over te gaan zeiken en zeuren. Vooral de herhaling maakt ons mannen gek. Dus dames, vergeef me dat ik voor het gemak even generaliseer, Let niet zo op ons, laat dingen gaan en zie vooral geen symptomen want als je daar bent is het vrijwel onmogelijk weer terug te keren en zul je zien dat de hele wereld vol zit met mensen die pathologisch gedrag vertonen. En voor de mevrouw die eerder reageerde: je ziet inderdaad spoken als ik me niet heel erg vergis.