Gelukkig ADHD, ik dacht dat het aan mij lag

adhd volwassenen diagnoseHet is vaak een opluchting. Te horen dat het ADHD is. Je leven gaat er anders uitzien. Er is een verklaring. Er is begrip. En je kunt gaan werken aan een oplossing. 

Een diagnose heeft vaak dit effect. Stel je voor dat je ergens vage pijn hebt en de dokter kan geen oorzaak vinden. Je wordt grondig onderzocht in het ziekenhuis, maar er komt geen duidelijkheid. De meeste mensen gaan dan aan zichzelf twijfelen. 

Ze voelen zich niet geaccepteerd met hun pijn. Ze gaan misschien zelfs denken dat ze het zich inbeelden. Dat ze zich aanstellen. Als uiteindelijk het verlossende woord komt, dan is dat een opluchting. Ook al zegt specialist: het is psychosomatisch, of misschien zelfs hypochondrie. Dat kan al een hele verbetering zijn. Het heeft nu eindelijk een naam.

De laatste tien of twintig jaar is de blijdschap met psychische oorzaken sterk afgenomen. Als het tussen de oren zit, is het net alsof het toch je eigen schuld is. Het is misschien daardoor dat we bij ADHD aan het zoeken zijn gegaan naar lichamelijke oorzaken. Pas dan kun je spreken van een echte ziekte, nu nog niet. We zochten naar biochemische en neurologische oorzaken. Want als we bepaalde stoffen in ons bloed teveel of te weinig hebben, of we zien in bepaalde hersendelen meer of minder activiteit dan gemiddeld, dan noemen we dat de onderliggend oorzaak.

Maar dat kun je ook anders zien. De hersenen kunnen veranderen door veel prikkels in je omgeving: een drukke omgeving, strijd tussen je ouders, veel negatieve reacties. Dat wordt soms pseudo-ADHD genoemd als we het ADHD-gedrag in verband kunnen brengen met die externe oorzaken. Het gedrag is hetzelfde, maar voor de behandeling moet de omgeving veranderen.

Misschien ben je gewoon veel gevoeliger voor prikkels. Je drempel is lager waardoor je zelfs reageert op kleine prikkels. Gewone prikkels komen bij jou harder binnen alsof ze versterkt worden. Je bent gevoelig op andere gebieden dan gemiddeld, wat je kunt beschouwen als een gave: muzikaal gehoor, een fijne neus.

Het is daarom handig om je niet alleen te richten op je gebreken, maar uit te zoeken waarin je goed bent en wat je graag doet. Je hebt talenten, ga er mee aan de gang. Onder mensen met ADHD lopen er veel rond die ten onrechte dat label hebben. Ze zijn begaafd, maar hebben dat niet door. Zoek anderen op met jouw talenten en leer hoe zij beter worden. Zet die talenten in voor een doel buiten jezelf dat waardevol is en dat zin heeft. Natuurlijk is het niet verkeerd om te verbeteren waarin je minder goed bent als dat je in de weg zit. Maar te veel nadruk daarop kan je ongelukkig maken. Je talenten maken je bijzonder en gaan verloren als je ze niet ontwikkelt.

Frank de Mink is psycholoog/pedagoog, onderwijskundige.

Over Frank de Mink

Reacties

  1. Sandra zegt:

    ook bij ons opluchting na de diagnose. helaas toen begon het allemaal pas, terwijl je huwlijk al op zij kont lag ongeveer door alles wat er gebeurde. Maar goed de liefde is er nog en ineens zie je zaken die gebeurd zijn in een ander perspectief. Helaas gaat dat bij diegene met ADHd op een andere manier. weet nog dat ik bij diagnose een folder in mijn handen gedrukt kreeg waar ik in kon lezen dat velen na de diagnose hun leven nogmaals overdachten en vaak tot de conclusie kwamen dat ook jhun partner iets is waar ze toevallig tegen aan waren gelopen. Kan je zeggen dat dat behoorlijk kwetsend is om te lezen. dus vroeg daar naar en dat ik dat toch niet zo leuk vond om te lezen. nou werd meteen monddodd gemaakt want als dat zo is dan is dat gewoon zo. als partner werd je totaal in de kou gezet met een inmiddels zwaar depressieve man 2 kleine kinderen Ouders die hun geliefde zoon als een baksteen laten vallen, want owee straks hebben zij iets fout gedaan. wat ze ook inderdaad hebben gedaan. namenlijk hun kop in het zand steken vroeger, maar goed. Het ergset is dat mijn man absoluut totaal verkeerd is begeleid. hij kreeg uiteindelijk een begeleider die naar ik later vernam zelf ook ernstig ADHD had. Ze konden het goed vinden metelkaar dus i.p.v dat mij huwelijk beter werd en er ook aan zijn sociale steun gewerkt kon worden vanuit zijn omgeving werd mij partner slechts gesterkt in het verknipte beeld van de wereld dat door de jaren heen was ontstaan. Nog erger tijdens bijeenkomsten schreven de ADHDérs “leuke” stukje over hoe gek de wereld wel niet was en hoe geweldig zij wel niet waren. Iets wat ze stiekem altijd al wel dachten, maar helaas in het dagelijks leven niet zo was, en tja de werkelijkheid in het dagelijks leven is helaas wel de werkelijkheid en zo geweldig liep het niet. Gevolg is een man die helemaal opging in zijn eigen gelijk en inderdaad gevaarlijke dingen ging uithalen.
    Nee heb geen goed woord over voor de ADHd hulpverlening voor volwassenen. Kinderen is een anders tak, die goed begeleiden zodat ze niet verknipt de wereld in gaan is een erg goede zaak. Volwassenen met ADHd die niet behandelt zijn is een andere zaak, daar zijn vaak persoonlijkheidstoorniseen ontstaan of allerlei verslavingen (sport sex drug drank etc je kan het zo gek niet bedenken) Deze groep zo zachtjes aanpakken nee dan is slecht heel slecht.

  2. Thalia zegt:

    Jee, wat gaaf! Ik heb geen slecht functionerende voorhoofdskwab, nee, ik ben gewoon begaaft! ik hoef helemaal geen verantwoordelijkheid voor mijn geestelijke gezondheid te nemen, want de symptomen doe ik gewoon af als karaktertrekken! Ontkenning beoefenen als een kunstvorm! Handig hoor. Zou het ook werken voor longziektes? Welnee, ik ben helemaal niet kortademig, ik heb een principieel bezwaar tegen traplopen. dat hoort gewoon bij me!

    • @Thalia:
      Verantwoordelijkheid nemen kun je juist beter, als je ADHD-gedrag geen ziekte noemt, (wat het volgens psychiaters ook niet is), maar te begrijpen is als variatie tussen mensen. En natuurlijk trap jij weer in het verschil tussen lichamelijke en psychische aandoeningen: die laatste zijn door jouzelf ook aan te pakken in een training. Pills do not teach skills, hoorde je al.
      De ziekte-metafoor is een vorm van framing: overdreven nadruk op je valkuilen. Misschien las je: The gift of ADHD?

      Ook Kooij vindt haar eigen vragenlijst (DIVA) niet objectief genoeg, zoals blijkt van haar recente verslag van een congres gesponsord door de farmaceutische industrie. Ze wil echt zo snel mogelijk een objectieve test zoals de dokter voor bijvoorbeeld longziekte gebruikt; maar die bestaat niet en zal er nooit komen. Maar het is helaas nu nog veel erger: de vragen van haar DIVA zijn zo sturend, de uitkomst is zo verleidelijk, dat we hier van volstrekt onwetenschappelijkheid moeten spreken, vanuit de psychologie gezien. (Zie Batstra voor meer argumenten). Deze psychiater is verdwaald is de biochemie en neurologien en interpreteert gedrag vanuit DSM-varianten, terwijl er echt een ander mogelijkheid is. Waar nog bij komt het door haar voorgestane beleid helemaal niet voorkomt in de PsyQ-instellingen die ze trainde.

      Besef je dat 85% van de ADHD-ers ten onrechte dat label heeft! Er blijft nog wel een flinke rest over hoor. Laat je door een second opinion onderzoeken een paar maanden later en je hebt ineens geen ADHD meer; komt voor in het hele land, voor hen die durven.

      Het kan zijn dat jouw symptomen alleen met ADHD zijn te verklaren, maar wat nu als dat ook een andere verklaring kan hebben? Er is nauwelijks kennis van hoogbegaafdheid in de psychiatrie. Vind je dat niet vreemd? Daar weet men niets van de verlap tussen ADHD en HB. Laat je eens voorlichten als je dat wilt weten.

      • Beste Frank,
        85% verkeerde diagnose?! Dit vind ik wel een hele hoop…..
        Wat een kwakzalvers zeg! Maar goed, als PSYQ niet betrouwbaar is met hun test, waar moet je dan heen? En hoe en wat met een second opinion?
        Waar kun je meer info krijgen over overlap van HB en ADHD? Geld dit ook bij kids?

        Wat een onzin dat je als je ADHD hebt niet verantwoordelijk bent voor je eigen gedrag!!! Ik heb zelf een jaar geleden de diagnose gekregen op 30 jarige leeftijd… En geloof me ik heb gaande weg al heel wat schade aangebracht… Maar van schade en schande wordt je wijs! Op staan en weer verder gaan, maar wel je verantwoording nemen hoe vervelend ook..
        ADHD is geen excuus voor iets! Het is alleen een uitdaging! Maar goed daar houden we van anders wordt het leven saai

  3. Als er iemand gefaald heeft zijn het wel deze mensen psychologen ,pedagogen en onderwijskundigen . bij mij .lees mijn boek.
    deze hebben nooit de goede kanten van mij willen zien ,alleen het onvermogen .
    maar daar hoeft men geen verantwoording voor te nemen met kinderen ,want als volwassen zijn hebben weten ze niet meer wat ze aan gericht hebben .een volwassende met ADHD en nog meer ellende.

  4. De 85% haal ik uit Batstra en die heeft van Frances.,aangevuld met het commentaar van Van Os voor de hele psychiatrie: te snel met de verouderde concepten die ontstonden binnen instellingen die er intussen niet meer zijn. De huidige ambulante praktijk kent een volstrekt andere populatie dan die waarbinnen de klassieke begrippen van de psychiatrie zijn gegroeid. (aldus Van Os).

    Over de foute diagnoses is net een uitstekend boek verschenen van een psycholoog Duker: “Afscheid van ADHD en Autisme”, waarin je zien hoe slecht de DSM-lijstjes zijn als je daar een vragenlijstje uit meent te kunnen halen, zoals Kooij en vele anderen deden. Die instrumenten kan geen enkele psycholoog serieus nemen: suggestieve, overlappende vragen, vage bewoordingen, optellen van ongelijke begrippen; het is bij elkaar genant voor de psychiatrie. Maar het blijken geen gedragswetenschappers.

    Het is deels voornamelijk een contrast met je omgeving je bent er de jongste (laat Canadees onderzoek bij scholieren zien), of tussen introverten en dus de drukke prater, of tussen de angstigen dus heb je meer initiatief, of tussen de vermoeiden en heb je meer energie, tussen de aarzelenden en je bent spontaan en impulsief, je zoekt prikkels en anderen vermijden die.
    Als je daar bij telt hoe sterk de vragen sturen naar de conclusie, die gewenst is voor de betrokkene, want verontschuldiging levert voor allerlei problemen.

    Een diagnose dezer dagen is de bevestiging vragen van iets wat de betrokkene al weet op grond van een zelftest en betrouwde lijstjes. Een diagnose geeft verlichting (steun, therapie en begrip) op korte termijn, en een stigma en minder kansen in je loopbaan op de langer termijn: je hebt gekozen voor een ongeneeslijke ziekte.

    Het had kunnen heten: prikkelzoekend. En je had je gebruiksaanwijzing kunnen leren, en die ook kunnen doorgeven aan je school en werk, als die steeds zich geroepen voelen je te veranderen en aan te passen aan het gemiddelde.

Laat wat van je horen

*