Van binnenuit en voorwaarts

kirsten4Dit is voorlopig mijn laatste blogbericht. Niet omdat ik het niet meer leuk vind, maar omdat ik binnenkort niet meer de luxe heb om onder werktijd aan mijn eigen teksten te werken. Per 1 mei begin ik met een fulltime baan als redacteur en social media coördinator. Al een hele poos doe ik op mijn huidige werk achter de receptiebalie de helft van de tijd precies waar ik zin in heb. Ik lees artikelen, schrijf blogs, onderwijs mezelf, kijk af en toe zelfs een filmpje en ik heb het afgelopen jaar veel gesolliciteerd (wat gaat daar veel tijd in zitten!). Hoewel dit natuurlijk allemaal prima in je vrije tijd kan, weet ik dat ik de komende tijd mijn vrije tijd daadwerkelijk vrij moet houden. Voor echte ontspanning moet ik echt mijn best doen, en takenlijstjes buiten het werk om gaan me daar niet bij helpen. Op de nieuwe werkplek zal ik
-eindelijk!- uitgedaagd worden in mijn talenten en zal ik gehoor moeten geven aan de ver-
wachtingen die horen bij een dergelijke functie.
[Lees meer…]

Het leven is een hysterische musical

unnamed (2)Soms zie ik mijzelf vanuit een helikopterview en weet ik precies wat voor muziek en belichting toepasselijk zou zijn als ik op dat moment in een musical zou zitten. Als er op de gekste momenten opeens een groep mensen achter mij aan zouden dansen en in gezang zouden uitbarsten bij alles wat ik deed, zou het mij eerlijk gezegd niks verbazen. Het leven voelt voor mij iedere dag immers als een theater. Als een muzikale achtbaan met vele pieken, dalen en onverwachte wendingen. En dan vooral in mijn eigen hoofd. Sommige dagen voelen meer als een tergend langzame sleur, waarop ik maar zit te wachten en te zoeken naar de volgende kick. Om vervolgens in het diepe gegooid te worden van de volgende impuls, met de wind in mijn haren en meeslepende muziek op de achtergrond. [Lees meer…]

Ode aan de liefde

cupidoNatuurlijk krijg ik jeuk van al die foeilelijke schreeuwerige kaartjes bij de Bruna en prik ik door de commerciële Valentijns-rompslomp heen zoals het een opstandig individu betaamt. Je kan niemand opleggen om speciaal iets voor een dierbare te doen omdat dat er nou eenmaal de datum voor is. Als het goed is hou je iedere dag van bepaalde mensen en doe je ook wel eens iets liefs voor ze zonder dat de reclameblaadjes je daar aan herinneren. En als het je al ontzettend veel moeite kost om je dagelijkse leven een beetje op orde te hebben zit je niet te wachten op de zoveelste gelegenheid waarvoor je iets moet regelen. Toch bekruipt mij ieder jaar weer het gevoel dat ik van de gelegenheid gebruik wil maken om de liefde te vieren. Om er een moment van aandacht aan te geven. Mensen zeggen wel eens dat ze Valentijn onzin vinden omdat je op alle andere dagen in het jaar net zo goed bloemen voor je geliefde of een andere dierbare kan kopen. Maar in de realiteit gebeurt dat volgens mij veel te weinig. Mensen hebben het druk, zijn soms geneigd elkaar voor lief te nemen en de tijd vliegt. Morgen is het alweer Valentijnsdag 2015. [Lees meer…]

Een puddingbroodje of een paprika

blogkGezond eten vind ik belangrijk. Dagelijks neem ik gesneden tomaat, paprika, komkommer, wortels en/of een appel mee naar mijn werk. Samen met een bakje tonijnsalade of een spinazie omelet voor de lunch. Soms neem ik glutenvrije sneetjes brood met amandelpasta of avocado mee. Niet omdat ik antigluten ben, maar omdat die fijner voelen in mijn buik. In de ochtend eet ik meestal vetvrije Griekse yoghurt met een combinatie van zonnebloempitten, chiazaadjes, gebroken lijnzaad, rauwe cacao en/of stukjes fruit. s’ Avonds kook ik zo veel mogelijk met verse ingrediënten, zonder pakjes met allerlei toevoegingen. Ook slik ik regelmatig een paar vitaminen en supplementen erbij. [Lees meer…]

Zonnevlecht en anus ingetrokken

blogkirstenTijdens een yoga les kan je bijna altijd wel voor zorgen dat je ergens je aandacht op richt, ook als ADHD-er. Als je gedachten heen en weer razen en je van diepe aandacht naar jezelf steeds terugschiet naar een helikopterview waar je je opeens ongemakkelijk bij voelt, kan je ervoor kiezen om dat gewoon te laten zijn en terug te gaan naar jezelf, naar je ademhaling. Als de geur van je buurvrouw je stoort, het gehoest van de buurman je uit je concentratie haalt of iemand in de zaal de Ujjayi ademhaling dusdanig enthousiast uitvoert dat het klinkt alsof er een varken ligt de snurken in de hoek van de zaal… ook dan kan je ervoor kiezen om dat te laten zijn. [Lees meer…]

Het hardloop gezinnetje

unnamed (2)Laatst fietste ik ergens na etenstijd in het donker naar huis. Het was stervenskoud en de regen waaide hardnekkig in mijn gezicht. Soms vind ik dat soort weer heel verfrissend, maar vaak genoeg zit ik vloekend en tierend op de fiets. Met name als het flink waait, zo ook nu.
[Lees meer…]

Ontspannen is mogen vergeten

adhdOnrust en stress zijn twee verschillende dingen. Ze beïnvloeden elkaar, maken ruimte voor elkaar en kunnen elkaar versterken. Onrust kan een goede motivator zijn om in beweging te komen maar het kan ook ervaren worden als vermoeiend of belemmerend. Stress voelt vaak meer als een verkramping of een gejaagdheid waarbij je altijd achter de feiten aanloopt. Ik ervaar veel onrust in mijn hoofd. Waar ik echter stress van krijg, is wanneer de perfectionist in mij opstaat en totale controle over de chaos wil. Dat gevoel van constant achter alle feiten aanlopen en geen overzicht hebben is dan net een gezwel wat agressief bestreden moet worden. Alsof een deel van mij het andere deel wil verstoten. Of op zijn minst compenseren. [Lees meer…]

Zwarte (pieten) humor

adhdEr moet mij deze week iets van het hart. Sinds kort associeer ik zwarte pieten met negroïde mensen en andersom. Ik heb dit nog nooit van mijn leven aan elkaar verbonden, maar sinds de discussie is opgelaaid is die goede knecht voor mij nooit meer die mysterieuze persoon die zwart was als roet, omdat hij letterlijk zwart was van het roet in de schoorsteen. Nooit zag ik de zwarte piet als slaaf, ik vond ze altijd erg indrukwekkend en zelfs ontzagwekkend. Ook zag ik de zwarte piet niet als stereotypering van alle mensen met een donkere huid. Het stond compleet los van elkaar. [Lees meer…]

Alles in capslock

Vanmorgen ging ik lopend naar mijn werk. Ik word blij van de opkomende zon die weerkaatst in de slootjes waar ik langs loop. Ik heb dan het gevoel dat ik samen met de zwanen en de meerkoetjes aan het wakker worden ben. Dat zachte schemerlicht is zo mooi om rustig bij te ontwaken, heel uitnodigend. Ook aan het einde van de dag geniet ik het meest van de schemering, het heeft iets kalmerends.
Dit klinkt heel zen en als hooggevoelig persoon lijk ik soms helemaal niet de onrustige ADHD-er die ik óók ben. Het is dubbel. Waar ik bijvoorbeeld de ene dag dansend sta te stofzuigen met Die Antwoord keihard aan, wil ik de andere dag nadat ik gewerkt, gesport en/of gesocialiseerd heb, alleen nog maar in het donker in stilte onder de douche zitten.
[Lees meer…]

Eerste blog van Kirsten: De immigrant

adhd blogBloggerdeblog! Nieuwe versterking voor ons bloggerteam! Haar naam is Kirsten en haar eerste blog liet ons glimlachen van herkenning tijdens het lezen. Wij weten zeker dat haar verhalen en ervaringen ook bij jullie herkenning en wellicht ook een glimlach zullen oproepen, dus lees mee met Kirsten!

[Lees meer…]