De vanzelfsprekendheid van vriendschap

Ik was een onhandig kind. Niet onhandig in de zin dat ik struikelde, dingen stuk maakte of niet goed oplette in de klas. Ik was sociaal onhandig.kwetsbaarheid Ik kan me niet herinneren of ik dat altijd ben geweest. Als kleuter trok ik in elk geval al enorm naar de volwassenen toe, die begreep ik denk ik beter dan leeftijdsgenoten. De buurvrouw, mevrouw Zijlma, zit nog zo in mijn hart! Vriendjes of vriendinnetjes van mijn eigen leeftijd had ik eigenlijk niet. Ik miste dat niet echt maar als ik het wel gemist had, dan zou ik geen benul hebben gehad hoe ik vriendschappen zou moeten sluiten. Of hoe je moet vragen of je op het schoolplein mee mag spelen, of hoe je een speelafspraak maakt. Hoogst ingewikkelde zaken voor mijn ikje toen ik klein was.

Ik weet wel dat mijn moeder me op allerlei manieren probeerde in beweging te krijgen of op zijn minst van mijn kamer af. Net zoals ik ook wel eens bij mijn kinderen doe: ‘ga anders even bij die-en-die langs, dat is vast leuk’. Nou en dan ging ik bij die-en-die langs. Not! Ik fietste gewoon een rondje door de wijk en weer thuis loog ik: die-en-die was niet thuis.Soms kwam ik daar mee weg maar dit leugentje werd ook nog wel eens doorgeprikt.

Zo rond 4VWO ging het allemaal ineens vanzelf, kreeg ik een vast groepje van vriendinnen om me heen. Mensen die dezelfde interesses hadden als ik en dan kwam de klik vanzelf. Tijdens mijn studie idem dito, als er gemeenschappelijke interesses waren dan liep het gewoon vanzelf. Maar geloof me, hoe je dat proces een handje helpt als het niet vanzelf ging daar had ik beslist geen kaas van gegeten. Zo ben ik een keer van Groningen naar Leiden gereisd voor een afstudeerborrel van iemand waar ik verder niemand kende. Ik ben er 5 minuten geweest en heb mezelf daarna snel en stik-eenzaam weer op de trein terug gezet. Een praatje aanknopen? Geen idee.

Inmiddels ben ik er wel handig in geworden. Hoe? Doordat ik in mijn NLP-opleiding veel geleerd heb. Bijvoorbeeld over het onderwerp ‘rapport’, een onderwerp waarbij werd uitgelegd hoe je kunt leren om makkelijk contact te maken als je dat wil. En ook doordat ik nu beter begrijp waarom ik soms makkelijk contact maak en soms het liefst in de kelder wil verdwijnen. Nieuwe vriendschappen sluiten, contact maken, het gezellig hebben gaat me beter af. Contact en vriendschap is niet iets dat ik van nature altijd begreep en beheerste. Ik heb dat geleerd. En terwijl ik dit schrijf weet ik dat velen dit zullen herkennen en tegelijkertijd schaam ik me dat ik dit schrijf. Alsof ik een soort sociale kneus ben die op cursus moest om iets te leren wat de rest van de wereld vanzelf kan!

Onze oudste zit al drie weken ziek thuis. Er wordt zo af en toe geappt door klasgenoten hoe het met hem is. En hij antwoord niet. Omdat hij niet weet wat hij zou moeten zeggen, immers de dokter heeft geen verklaring voor zijn lamlendig ziek zijn. En dus haken de klasgenoten af, want ze horen niets van hem. Ik zeg hem: joh die jongens zijn ook onzeker. Willen ook bevestiging van jou dat je ze als vriend wil. Dat doe je niet door dat nadrukkelijk te zeggen, maar wel door te antwoorden. Door uit te reiken. Door hulp aan te nemen of te geven, ook als dat niet expliciet gecommuniceerd wordt.

En dus bedacht ik me: sommigen hebben hulp nodig bij rekenen of lezen. Anderen bij gymen en voetballen. En sommigen moet je de do’s en don’ts van het sociale verkeer iets explicieter uitleggen. En dus neem ik me voor om samen met hem naar de appjes te kijken en eens te bedenken wat goeie antwoorden zouden zijn. De dans van het opbouwen van vriendschappen dus. Want ik weet wat hij nog niet weet: minstens de helft van zijn klas vindt het net zo spannend om uit te reiken, kwetsbaar te zijn en echt contact te maken. Misschien niet eens de helft van zijn klas. Misschien wel de helft van de wereld!

Cathelijne

Labels

labelmakerOudste leest niet makkelijk. Als het aan oudste zou liggen leest hij níet. Dat dit enigszins problematisch is, hebben we ook wel gezien. Immers school bestaat voor een groot deel uit hiërogliefen ontcijferen. We hebben hem daar gebalanceerd doorheen willen helpen. Niet teveel pushen, focussen op zijn sterke kanten en er vooral geen ‘ding’ van maken.
Onlangs kreeg hij een schooladvies dat hem en ons tegen viel en eigenlijk stomverbaasd achterover liet vallen. Hadden wij dan altijd verkeerd tegen hem aangekeken? Zagen wij zijn cognitieve prestaties door een roze bril? We dachten van niet. En we willen het joch ook geen overachieverige academische ouders aandoen die er uit willen persen wat er uit te persen valt. We denken niet dat we dat zijn hoor, maar toch. Wie weet hebben wij toch deze blinde vlek.
[Lees meer…]

Amsterdam

Amsterdam Vandaag heb ik een afspraak in Amsterdam. Sommige mensen kennen Amsterdam als hun broekzak. Ik niet. Voor mij is het een stad die ik alleen ken van de roeiwedstrijden (Bosbaan dus dat is vrij weinig Amsterdam), één keer naar een musical geweest en een paar verdwaalde familiebezoekjes. Ik ken de stad dus níet kun je wel stellen. [Lees meer…]

Sympathie en empathie

downloadAls ik een lezing of training geef dan zijn er globaal gezien twee mogelijkheden. De ene: de groep hangt aan mijn lippen, ik kan lezen en schrijven met ze. Ze snappen mijn humor, mijn uitweidingen en mijn uitgesproken mimiek en theatrale manier van vertellen. Als ik vertel hoe het in mijn hoofd werkt, liggen we met zijn allen in een deuk en is het een feest der herkenning.
Er zijn ook groepen waar ik het gevoel heb dat ik moet trekken en duwen om wat beweging te voelen, dat ik geregeld denk dat ze me niet snappen en dat ik een licht gevoel van paniek voel opwellen. Dat ik me bloot, kwetsbaar en zelfs een beetje stom voel als ik vertel hoe ik in het leven sta en hoe het in mijn hoofd werkt. Dat ik denk ‘ze vinden me geloof ik heel raar’.
[Lees meer…]

Recovery

RecoverymodelDoor collega en promovendus bij de VU Sam Schrevel kreeg ik per mail een artikel over het Recovery Model toegestuurd. Nu houd ik niet van wetenschap en mijn Engels verdient niet de schoonheidsprijs. Het lezen van Engels dat op wetenschap gestoeld is, wordt dan wel erg veel. Maar goed, volgens Sam was het de moeite waard om te lezen. [Lees meer…]

Ik ben toch niet debiel? Hoogbegaafd in de GGZ

download
Geregeld ontvangen wij mensen die vastgelopen zijn in de GGZ. Ze zijn niet vastgelopen omdat ze niet te helpen zijn. Ze zijn vastgelopen omdat ze door de begeleiding ernstig het gevoel krijgen voor debiel versleten te worden. Excuus voor het eigenlijk verkeerd gebruik maken van het woord debiel, maar dit is toch wel wat mensen letterlijk dan zeggen: ik heb ADHD maar ik ben toch niet debiel?!
[Lees meer…]

Snap je kast

kast Charlotte heeft een nieuwe kledingkast. Tot nu toe deelde ze een kast met mij maar dat paste niet echt meer. Nu houd ik van een opgeruimde kast maar vind dat niet altijd even makkelijk. Ik houd van stapeltjes van soortgelijke kleren bij elkaar. Maar ja, wat definieer je als soortgelijk? Bij hemdjes gaat het nog wel. Maar zodra we aankomen bij leggings, treggings, panty’s en maillots wordt het al iets lastiger. Verder gaat mijn aandacht doorgaans het eerste naar wat ik zie. En dus draag ik vooral datgene dat vooraan in mijn klerenkast ligt. Wat achteraan ligt vergeet ik nogal eens en dat is jammer. Dus eigenlijk moet ook alles het liefst vooraan liggen. En jurkjes hang ik op, maar wat te doen met rokken? Want wat onderaan op de stapel ligt raakt ook wel uit beeld dus eigenlijk zou alles ook nog eens bovenop moeten liggen. Overigens gelden voornoemde principes eigenlijk ook in mijn keukenkast dus ga maar na… [Lees meer…]