Psycholoog en onderzoeker Laura Batstra gooit met haar boek ‘Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen’ de knuppel in het hoenderhok. ADHD is “een subjectief oordeel over de mate waarin gedrag afwijkend is”. Het is volgens haar vooral een probleem veroorzaakt door slechte en door de farmaceutische industrie gemanipuleerde opvoeders. Bovendien is het label voor sommige volwassenen een handig excuus voor eerdere mislukkingen. 
Haar boek is een eigenlijk een manifest. Een tegengeluid, zo schrijft ze in haar inleiding. Een bijna tweehonderd pagina’s tellend verzet tegen de pr-machine van geldhongerige farmaceutische industrie die met succes ADHD en bijbehorende pillen aan de man brengt. En kwetsbare ouders een uitweg biedt uit het opvoedkundige doolhof. Batstra – onderzoeker aan de Rijksuniversiteit Groningen – suggereert dat psychologen en onderzoekers ook baat hebben bij het medicaliseren van ADHD, vanwege de financiële relatie die de onderzoekswereld heeft met farmaceutische bedrijven.
Let wel: Batstra beweert niet dat ADHD niet bestaat. Maar ze claimt wel dat het label veel te rap op drukke kinderen geplakt wordt. Om de kleine stuiterbal vervolgens aan de Ritalin te zetten. Volgens haar is er veel onduidelijkheid over ADHD en doet de medische wereld bar weinig aan het ophelderen van misverstanden.
Ze claimt bijvoorbeeld nadrukkelijk dat ADHD geen ziekte is, maar “een subjectief oordeel over de mate waarin gedrag afwijkend is”. Elders schrijft ze: “ADHD is niets anders dan een label voor gedrag dat als een probleem wordt ervaren.” Veel is afhankelijk van interpretatie van gedrag. En de reactie van omgeving op dit gedrag. Schrijft Batstra.
Zij noemt ADHD een gedragsvariant. En waarschuwt voor het effect dat een diagnose kan hebben. ADHD kan voor overspannen ouders met een stuiterend kind als geroepen komen. “Het label is het bewijs dat het niet aan hen of hun kind ligt – en een blijk van erkenning voor hoe moeilijk ze het hebben.”
Hoe zit het dan met ADHD bij volwassenen? Batstra wijdt hier ook een paar alinea’s aan. Ze is vooral sceptisch over het gegeven dat de ADHD-criteria veranderen naarmate de leeftijd vordert. Zo haalt ze een folder van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVVP) aan, waarin opeens stemmingswisselingen en prikkelbaarheid als verschijnselen opduiken. Volgens Batstra gebruiken veel volwassenen de diagnose ADHD om eerdere mislukkingen in het leven goed te praten. Ze schrijft: “Wanneer er van alles mis is gegaan in je leven, kan dit soort informatie als geroepen komen. Het is een vorm van ‘ontschuldiging’.”
Haar boek richt zich echter vooral op ADHD bij kinderen. Haar conclusie is uiteindelijk dat het gedrag dat ADHD is genoemd in veel gevallen pillenvrij opgelost kan worden. Met oudercursussen. En hoewel ze in de eerste bladzijden van haar boek bepleit dat ze ouders niet van slecht opvoeden wil betichten, is het veelzeggend dat ze met een serie toch ietwat betuttelende opvoedtips besluit. Variërend van het belonen van goed gedrag en het aanbrengen van structuur in het gezin tot het positief interpreteren van impulsieve acties.
Er hebben al verschillende ADHD-behandelaars kritisch gereageerd op het schrijven van Batstra. Waaronder bijvoorbeeld kinder- en jeugdpsychiater Reino Stoffelsen die in tijdschrift Psy haar stellingname “veel te kort door de bocht” noemt. Kinderarts Carsten Lincke rept in een furieuze blog van “absurditeit” en bevecht de serie stellingen waar Batstra haar boek op heeft gebaseerd, waaronder: dat ADHD geen genetische factor heeft, geen neurobiologische hersenziekte is en dat Ritalin maar twee of drie jaar werkt. Volgens Lincke stuk voor stuk onzin. Vereniging Impuls – zet zich in voor volwassenen met ADHD – bezint zich nog op een reactie, maar claimt wel alvast dat Batstra ADHD niet serieus neemt.
Oordeel zelf: ‘Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen’ ligt voor 16,95 euro in de boekenwinkels.
Vreselijk dit, als het kon, zou ik haar een dagje mee laten kijken en luisteren in mijn hoofd zonder medicijnen.
Ik vergelijk mijn brein zonder medicijnen altijd met een enorm trage computer die nooit het programma opstart dat je nodig hebt, overspoeld word met popups die niet weg te klikken zijn, en ook nog eens om de vijf minuten opnieuw opstart. Denkt ze nou echt dat ik daarmee kan werken als ik maar hard genoeg mijn best doe? Wauw, ik kan niet wachten op deel twee: “nierziektes zijn geldklopperij! Hoe uw eigen dialyseapparaat te bouwen van gebruikte koffiefilters en een vaatwastablet”
Hai Thalia…wat heb jij je brein goed verwoord zeg..klasse…en met veel humor…jammer dat je geen externe harde schijf aan je brein kan toevoegen..maar ja die is ook zo vol…bij mij wel, denk ik…groetjes, Ria Kuijf (ook ADHD-er)
Inderdaad, mooie verwoording Thalia. En oh-zo herkenbaar.
“een subjectief oordeel over de mate waarin gedrag afwijkend is”
” gedragsvariant.”
Beste mevrouw Batstra,
Bij dezewilik u graag uitnodigen een dagje mee te lopen in mijn leven. Het liefst met een soort van state of the art-zendertje zodat u niet alleen hoort wat ik zeg, maar vooral wat ik denk. Ik denk namelijk constant. Altijd. Het houdt zogezegd niet op. Het houdt ook niet over… En niet alleen denk ik, ik denk ik beelden, de hele dag speelt er zich filmpjes af in mijn hoofd en weet u, ik ben er al moe van, dus ik denk dat u dan nogal wat te wachten staat. Ik denk dat veel mensen met adhad een behoorlijk verrot leven hebben doordat juist de diagnose niet tijdig gesteld is en de kwalitatief ondermaatse zorg en beperkte kennis die voorhanden is. Ik heb adhd, dat is op 38-jarige leeftijd vastgesteld en ik kan u vertellen, alle puzzelstukjes vielen op hun plek.
Ik vind het eigenlijk nogal onbehoorlijk dat u zo’n ongefundeerde mening de wereld in durft te gooien. U beledigd daarmee nogal veel mensen, ik incluis. Maar goed, ik hoor graag wanneer ik mag verwachten. Ik zie het met belangstelling tegemoet…..
Tja…..
Ik las het artikel en was ook zeer verbolgen over de toonzetting en voelde me persoonlijk aangevallen!!
Maar uiteindelijk denk ik dat het goed is dat de schrijfster het zomaar verstrekken van medicatie aan de kaak stelt. Het kan toch niet zo zijn dat je meteen maar medicatie voorschrijft als de diagnose gezet is?
Natuurlijk heb ook ik echt profijt van de medicijnen, maar ik ga er wel vanuit (hopen zelfs) dat ik ooit mag afbouwen en mijn eigen tekortkomingen kan opvangen met psychologische ondersteuning!!!
Deze vrouw gooit met haar verhalen 20 jaar klinisch bewezen onderzoek zo de prullenbak in!
Als ze zelf 6 jaar lang in een intstelling heeft gewerkt waar volgens haar mening te veel en te gemakkelijk diagnoses worden gesteld dan is het voor mij als ervarings en ADHD deskundige zo klaar als een klontje… Deze vrouw begrijpt gewoon niet wat ADHD inhoudt en ik vraag me af of ze wel met haar hoofd in de ‘werkelijkheid’ zit ??
Ze mag een keer bij mij langs komen en dan kan ik haar vertellen wat ADHD met mijn gezondheid
heeft gedaan waar ik geen grip op had en het voor mij jaren heeft geduert voorat ik eindelijk goed en gezond op de rit stond…….
Laura Batsra….. het was een hele lange weg! Domme koe!!
Wat vreselijk dat die mensen een boek uitbrengen. De eerste vraag voor haar is heeft u een partner of een kind die ADHD heeft? NEE dan kunt u niet oordelen wat het is om ADHD te hebben. U heeft het niet aan de lijve ondervonden, wat het dagelijks inhoudt om met iemand die ADHD heeft om te gaan. Of die ADHD heeft. In een kliniek zie je niet de werkelijkheid. Een eerlijk boek schrijven over ADHD kan alleen een moeder.
reactie van een moeder
ja,maar ze heeft volgens horen zeggen wel zelf een kind met ADHD ,maar dat weet ik niet zeker..
Als mevrouw Bastra een kind met ADHD heeft wat ik ook niet weet, heeft ze er weinig van begrepen, en als een echte moeder, komt een tekst als [ mooi excuus voor mislukt leven] nooit in je hersenen op. Ik ben daar als moeder heel erg boos over.
Mevrouw BATSTRA heeft u ook weleens gehoord dat de hersenen van ADHDERS anders werken als die van een ander mens? Daarom zijn ADHDERS zo uniek en geweldige mensen die met zoveel meer kracht en moeite door het leven moeten!!! Ik heb er grote bewondering voor.
Wat ik niet begrijp is, u schrijft dat u wel geloofd dat ADHD bestaat en vervolgens zegt u, ADHD mooi excuus voor mislukt leven. Ik kan absoluut niet begrijpen in wat voor wereld u zit met u hoofd.
Het is allemaal theorie waar weinig mensen ook maar iets aan hebben.
Wat een belediging voor alle mensen die ADHD hebben!! Gelukkig zijn die inteligenter , droom maar lekker verder.
een moeder
En nog even iets, ik zat even te denken… Ik ben het helemaal eens met mevrouw Batstra dat betere voeding voor heel veel kinderen het leven wat rustiger zou maken, maar goed, dat geldt echt voor iedereen tegenwoordig. Wat echter het niet stellen van de diagnose betreft, een paar jaar geleden is bij mij de diagnose borstkanker gesteld, als de heren en dames doktoren mij dat niet verteld hadden, zou dan die kanker ook als vanzelf zijn verdwenen?
Kanker is een legitieme aandoening, Ad(h)d ook. Het feit dat het één aantoonbaar is op röntgenfoto’s en de ander niet, maakt het niet minder waar. Ik blijf dit gewoon heel kwetsend vinden en vind eigenlijk ook dat deze mevrouw nu haar fifteen minutes of fame wel heeft gehad…..
Ten eerste vind ik dit heel erg voor u, en hoe is het nu met u? Om u vraag te beantwoorden nee kanker verdwijnt niet vanzelf zoals we allemaal weten. Helaas kan het met ADHD nog niet aantoonbaar hopelijk komt het in de verre toekomst ooit nog eens goed. daardoor is er zoveel ongeloof en geen begrip voor ADHDERS.
Dat vind ik ook heel erg, natuurlijk ben ik het ook eens over goede voeding voor alle kinderen.
en over de onderzoeken die mensen doen over ADHD. Er gebeuren zeker goede onderzoeken enz.
Daarom ben ik het over bepaalde dingen van mevrouw Batstra wel eens.
Maar waar ik erg boos over werd was [mooi excuus voor mislukt leven] daar sprak zoveel onbegrip en valse beschuldiging uit, en zoveel theorie, als moeder van een volwassen ADHDER vond ik dat erg.
Dan weet je echt niet waar je over praat, dan pleit ik ook voor moeders die het ook meemaken.
Je hebt al zoveel onbegrip zelfs in je eigen familie, ik moet al vaak vechten als een tijgerin voor mijn zoon, en niet te vergeten mijn zoon voor zichzelf.
een moeder
zo’n twee jaar geleden is bij mij de diagnose ADD gesteld en gebruik ik medicijnen sinds 1,5 jaar. Toch ben ik het met mevrouw Batstra eens. Ik zou zeggen laat het bezinken, accepteer en zie het als een mogelijkheid om met ADD/ADHD om te gaan.
Laten bezinken? als mevrouw Batstra haar mening niet goed is, en kinderen steeds verder het dal in gaan dat kan niemand laten zitten. Het is een mogelijkheid maar wat is er van die mogelijkheid waar?
Als jeugdpsychiater Reino Stoffelsen en kinderarts Carsten Lincke er ook niet mee eens zijn dat zegt zeker wat over mevrouw Batstra. weet jij hoeveel slechte psychiaters en psychologen wij in nederland hebben? En dat mensen zelfmoord plegen wat nooit nodig geweest zou zijn, als ze goede hulp hadden gekregen!! Ik hoop dat de meeste AD{H}DERS er goed mee omgaan, en een goede begeleiding krijgen, maar uiteindelijk moeten ze alles alleen doen. Ik wens ze daar ook heel veel sterkte mee. De tijd zal het leren wie er gelijk krijgt.
een moeder
Mijn diagnose is gesteld toen ik 36 was, na een reeks van 27 jobs in verschillende sectoren, meer dan 8 relaties, een disfunctionele jeugd, allerlei verslavingen. Graag had ik vroeger geweten wat er met mij aan de hand was en ja, het is wél een excuus voor alles wat er misgelopen is! Fuck Laura Batstra!
Alhoewel bovenstaande stuk, in vergelijking met andere negatieve stukken over Batstra’s boek zeker niet de minst genuanceerde is, vind ik de teneur toch onnodig provocerend. Toegeven, provoceren doet Batstra zelf ook, en het laatste hoofdstuk met tips in haar boek had m.i. ook niet gehoeven. Maar ze schrijft zeker niet dat ‘ADHD een excuus is voor een mislukt leven’. Dat is toch harteloos? De recensie geeft mij de indruk dat dat Batstra’s woorden zouden zijn.
Ik ben zelf ‘gezegend(?)’ met een creatief brein, met gedachten die bij tijd en wijle alle kanten uitschieten. Ik kan me de onrust en twijfel die dit met zich mee brengt dus meer dan alleen ‘indenken’. Waar Batstra imo echter voor waarschuwt is dat instituten als de psychiatrie, industrie, hersenstichting e.d. zich veel zekerder voor doen over het feit of afwijkend en moeilijk gedrag een ‘hersenstoornis’ is dan gerechtvaardigd wordt door het wetenschappelijk onderzoek en de DSM-IV waar ze zich op baseren.
Voor diegenen die –bijvoorbeeld na jaren problemen met zichzelf, kinderen, identiteit,etc.- juist behoefte hebben aan zekerheid is zo’n boodschap –zeker in de eerste instantie- begrijpelijkerwijs niet fijn om te horen. Maar waar Batstra op wijst, is dat de zekerheid die de psychiatrie en de industrie uitstraalt over zijn eigen kennis lang niet altijd terecht is, en dat helaas de motieven om die zekerheid uit te stralen ook niet altijd zuiver zijn. Ze is specialist op het gebied van ADHD maar zeker niet de eerste die hier mbt tot de GGZ op wijst. O.a. Paul Verhaeghe (hoogleraar psychotherapie!) Trudy Dehue (hoogleraar wetenschapsfilosofie! En Allen Frances (Psychiater!) deden al vaak van zich spreken.
Veel ‘wetenschappelijke feiten’ zijn niet zo zeker, en met name de psychiatrie (wel een rijke en succesvolle tak van geneeskunde) kan veel minder op helder identificeerbare ‘ziekmakers’ wijzen dan andere takken van geneeskunde. De DSM-IV (HET Handboek in de psychiatrie) zegt dan ook NIKS OVER OORZAKEN, maar beschrijft alleen gedrag. Let op, professionals ontkekken dit niet! Veel psychiaters (niet alle!) veronderstellen WEL dat er helder aanwijsbare oorzaken zijn in de hersens, maar kunnen daar alleen op basis van ‘circumstantial evidence’ op wijzen (gemiddeld zijn bepaalde hersendelen van ‘ADHD-ers’ -gemeten bij vaak zware gevallen- kleiner)… maar voor de meesten binnen die groep is dat hersenstukje dus normaal of groter dan gemiddeld! En andersom zijn er ‘niet ADHD-ers’ voor wie dat hersenstukje wel kleiner is dan gemiddeld! En: voor individuele gevallen is er GEEN ENKEL bloedtestje/scan waaruit blijkt dat iemand ADHD heeft of dat ‘bepaalde hersendelen kleiner zijn dan gemiddeld/ neurotransmitters niet voldoende aanwezig zijn’, enzovoorts.
En toch, de folder bij de apotheek, over mij, jou, jouw kind, mijn kind: ‘hersenaandoening’. ADHD, in een adem met Giles de la Tourette, toe maar.. vol stelligheid en zekerheid. Maar hoe zeker zijn die bewijzen? Helaas (of juist gelukkig??) zijn de bewijzen niet zo sterk. Daar lees je veel over in Batstra’s boek.
Onzekerheid… wie heeft er geen last van, al doen we het graag anders voorkomen. Onzekerheid over wat we wel en niet weten, over wie we zijn. Niet leuk om toe te geven, maar wel eerlijk. Batstra spreekt de gevestigde orde in de geneeskunde en ons aan op die onzekerheid. Ze is duidelijk erg goed geinformeerd, scherp, confronterend en (heel soms te) direct. Maar duidelijk betrokken, al biedt ze geen pilletje. Op de langere termijn biedt ze wellicht juist veel meer voor de mensen waar het hier echt om gaat. Zij beweert niet dat er iets mis is met de hersenen van jou of je moeilijke kind. Dat KAN WEL, zegt ze, maar laten we bij problemen nou eerst –als maatschappij, in groepsverband, 1 op 1, al dan niet in therapeutische vorm, binnen, maar ook buiten ons zorgstelsel duidelijk en eerlijk met elkaar praten VOORDAT we zulke zware conclusies trekken over iemands hersens, iemands identiteit. Is dat nou zo slecht?? C’mon….
Het boek van mevrouw Batstra zal zeker niet slecht zijn, daar gaat het bij mij niet over, het ging mij over haar directe uitspraken. Die vond ik niet goed, en meerdere AD{H}Ders met mij. Je moet altijd eerst goed nadenken voor dat je wat zegt. Dat zij die uitspraak deed was niet correct ten opzichte van alle AD{H}Ders. Dat ver wacht je zeker niet van haar.
een moeder
Welke uitspraak bedoel je precies? De uitspraak ‘ADHD is een mooi excuus voor een mislukt leven’ is een keiharde uitspraak, en ik kan me voorstellen dat dat kwetsend is. Het zijn echter niet de woorden van Laura Batstra. Dat is wat de schrijfster van bovenstaande blog ervan maakt. Dat is ook waarom ik hier reageer. Er wordt heel veel over Batstra beweert, er worden haar van allerlei beweringen in de mond gelegd, en er worden zelfs boekrecensies geschreven over haar, (http://www.volkskrant.nl/wca_item/boeken_detail/453/240516/Hoe-voorkom-je-ADHD-Door-de-diagnose-niet-te-stellen.html). voordat het boek uit is. Ik vind haar in het boek heel eerlijk en erg goed op de hoogte. Maar er ontstaat zo nauwelijks goede inhoudelijke discussie.
Na het een en ander gelezen te hebben naar de bevindingen omtrent ADHD van mevrouw Batstra, voel ik de drang in mij opkomen om met haar in gesprek te gaan.
Weer een mening, weer een verwijzend vingertje, weer iemand die, schijnbaar?, wel precies weet wat er niet klopt en de grootste, uitgekouwde, onverassende clichés voor argumenten gebruikt die als enige wel zouden werken.
Ik ben zevenentwintig jaar oud en sinds een half jaar ben ik aan de medicatie, 3x concerta 54, met extra meth. wanneer nodig, de zgn. snelle verbrander. Ik weet dat ik nu niet zonder medicatie wil leven en deze keuze komt voort uit mijn eigen referentiekader. Mijn leven met medicijnen is niet minder ingewikkeld, maar maakt voor mij meer mogelijk.
De visie van Batstra en andere gelijkgestemden biedt heldere, duidelijke oplossingen die, naar mijn inziens, net zo haalbaar zijn als wereldvrede, maar ach, een oplossing is een oplossing toch?
Hoezo niet haalbaar?
In 58% van de ADHD gevallen, heeft 1 van de ouders ook ADHD. Ik denk, gekeken naar mijn thuissituatie tijdens mijn jeugd, van de vijf gezinsleden er drie ADHD hadden/hebben of in ieder geval voor de nodige onrust zorgden waar zij, naar mijn mening, op dat moment weinig aan konden doen. (ik mag natuurlijk geen diagnose stellen want ik ben geen specialist zoals mevr. Batstra). Dus eerst moet ik zelf tot de conclusie komen dat ik gezegend ben met een uitdaging, stoornis of het besef compleet gestoord te zijn en dan het liefst zo vroeg mogelijk.
Waarom zelf? niemand anders die er in mijn omgeving aan dacht, geen leerkrachten, geen directeuren, geen familieleden want ach ADHD?, weer iets nieuws, een excuus voor onzekere ouders, structuur!……discipline!!…..regels!!! (misschien heette die man ook wel Batstra?) dat is wat uw zoon nodig heeft!. Mijn vader beaamde dit, ik leek immers precies op hem en ook hij had de nodige problemen gehad op school en was er daarom ook maar op vroege leeftijd mee gestopt.
Dus eerst had ik zelf tot de conclusie moeten komen, daarna had ik mijn familie moeten helpen tot deze conclusie te komen, om daarna dan die rust te creëren en te zorgen voor structuur die mij, onder andere, hadden laten opbloeien tot een creatief, “out of the box” denkend, dynamisch persoon, die trots op zichzelf en zijn kwaliteiten is.
Creatief?
Ik ben creatief, ik kan zingen, tekenen, drummen, gitaar spelen, koken kortom “creëren” is mijn ding,
Ik werd toegelaten op het amsterdams conservatorium met hoofdvak gitaar, want ik was zo creatief en had het mij helemaal zelf aangeleerd, dit zou voor mij een appeltje eitje zijn, tot ik nergens de energie (lees energie, concentreren is doodvermoeiend!) kon vinden om mij zes uur per dag te storten op toonladders, die ik eindeloos moest herhalen. kortom, teleurstelling, droom kapot, maar gelukkig kon ik altijd nog het marktplein van Gouda onderkliederen met stoepkrijt of iets dergelijks.
Drugs, alcohol, overgewicht, onder gewicht, depressies, alles heb ik meegemaakt omdat ik, naar mijn inziens, (ik blijf dit zeggen, want ik ben geen specialist) geen mate wist te houden, iedere prikkeling even hard aankwam, mij niet kon beheersen en het vermogen miste om te kunnen relativeren.
Ik vertel dit niet omdat ik op zoek ben naar erkenning of gelijkgestemden met vergelijkbare ervaringen, ik wil ook geen medelijden en laat niemand mij, alsjeblieft, naar de mond praten (ik heb daar zo’n hekel aan). Het gaat juist hartstikke goed, ik zit lekker in mijn vel, ik sta gelukkig in mijn relatie en ik focus mij alleen op de goeie dingen.
Weer een mening, weer een verwijzend vingertje, weer iemand die, schijnbaar?, wel precies weet wat er niet klopt en de grootste, uitgekouwde, onverassende clichés voor argumenten gebruikt.
Ik ben zevenentwintig jaar oud en sinds een half jaar ben ik aan de medicatie, 3x concerta 54, met extra meth. wanneer nodig, de zgn. snelle verbrander. Ik weet dat ik nu niet zonder medicatie wil leven en deze keuze komt voort uit mijn eigen referentiekader. Mijn leven met medicijnen is niet minder ingewikkeld, maar maakt voor mij meer mogelijk.
De visie van Batstra en andere gelijkgestemden bieden heldere, duidelijke oplossingen die, naar mijn inziens, net zo haalbaar zijn als wereldvrede, maar ach, een oplossing is een oplossing toch?
Hoezo niet haalbaar?
In 58% van de mensen met ADHD, heeft 1 van de ouders ook ADHD. Ik denk, gekeken naar mijn thuissituatie tijdens mijn jeugd, van de vijf gezinsleden er drie ADHD hadden/hebben of in ieder geval voor de nodige onrust zorgden waar zij, naar mijn mening, op dat moment weinig aan konden doen. (ik mag natuurlijk geen diagnose stellen want ik ben geen specialist zoals mevr. Batstra). Dus eerst had ik zelf tot de conclusie moeten komen dat ik gezegend was met een uitdaging, stoornis of het besef compleet gestoord te zijn en dan het liefst zo vroeg mogelijk.
Waarom zelf? niemand anders die er in mijn omgeving aan dacht, geen leerkrachten, geen directeuren, geen familieleden want ach ADHD?, weer iets nieuws, een excuus voor onzekere ouders, structuur!……discipline!!…..regels!!! dat is wat uw zoon nodig heeft!. Mijn vader beaamde dit, ik leek immers precies op hem en ook hij had de nodige problemen gehad op school en was er daarom ook maar op vroege leeftijd mee gestopt.
Dus eerst had ik zelf tot de conclusie moeten komen, daarna had ik mijn familie moeten helpen tot deze conclusie te komen, om daarna dan die rust te creëren en te zorgen voor structuur die mij, onder andere, hadden laten opbloeien tot een creatief, “out of the box” denkend, dynamisch persoon, die trots op zichzelf was en zijn kwaliteiten, zich bewust was van zijn beperkingen of uitdagingen en zo met beide benen stevig in het leven zou staan.
Creatief?
Ik ben creatief, ik kan zingen, tekenen, drummen, gitaar spelen, koken kortom “creëren”, in de brede zin, is mijn ding.
Zo werd ik, zonder enige vooropleiding, (opleiding) toegelaten op het amsterdams conservatorium met als hoofdvak gitaar, want ik was zo creatief en had het mij helemaal zelf aangeleerd, dit zou voor mij een appeltje eitje zijn, tot ik thuis in mijn studentenkamer nergens de energie (lees energie, concentreren is doodvermoeiend!) kon vinden om mij zes uur per dag te storten op toonladders, die ik eindeloos moest herhalen. kortom, teleurstelling, droom kapot. Natuurlijk zou het van mij kort door de bocht zijn om dit volledig op ADHD te gooien, ik kwam er destijds achter dat ik staatsloos was, wat weer een gevolg was van antikraak wonen en je “vergeten” uit te schrijven. Mijn paspoort was verlopen en ik kon geen nieuwe aanvragen, ik had dus ook geen recht op studiefinaciëring en legaal werken ging ook niet, ook dit was mijn eigen schuld, alleen voelde alles als een verassing en kwam, voor mij, compleet onverwachts (overzicht creëren was één van de vele uitdagingen waar ik mee gezegend was/ben), maar gelukkig kon ik altijd nog het marktplein van Gouda onderkliederen met stoepkrijt of iets dergelijks.
Drugs, alcohol, overgewicht, onder gewicht, depressies, arrestaties die leidden tot afspraakjes in Den Haag, die weer de nodige afhandeling eiste, alles heb ik meegemaakt omdat ik, naar mijn inziens, (ik blijf dit zeggen want ik ben immers geen specialist) geen mate wist te houden, iedere prikkeling even hard aankwam, mij niet kon beheersen en het vermogen miste om te kunnen relativeren en altijd maar fluitend de afgrond in liep.
Ik vertel dit omdat ik (opzoek was naar afleiding) mij aangevallen en onbegrepen voel door de zelfverklaarde nederlands- nuchtere, down to earth, dichtgetikte, polderfiguren en Bartstra aanhangers die ik iedere dag weer tegen kom, mij iedere keer weer onderwijzend en alwetend vragen, na zevenentwintig jaar tobben, of ik er wel echt ‘achtersta’ of er echt in ‘geloof’ en soms kom ik er niet omheen en moet ik mij verantwoorden aan zo’n vervelend mens, naar persoon, wat dan net even die 200 bladzijden van Bartstra heeft gelezen en er van heilig van overtuigd is ‘bewust’ in het leven te staan.
Ik wil geen erkenning van gelijkgestemden met vergelijkbare ervaringen, ik wil ook geen medelijden en laat niemand mij, alsjeblieft, naar de mond praten (ik heb daar zo’n hekel aan). Het gaat juist goed, ik zit lekker in mijn vel, ik sta gelukkig in mijn relatie en ik focus mij alleen op de goeie dingen. Ik ben uitgenodigd om volgende week op sollicitatie gesprek te mogen komen voor een functie waar ik meer dan enthousiast voor ben, ik hoop alleen dat wanneer ik zeg dagelijks medicatie te slikken voor mijn mentale conditie, die meneer of mevrouw aan wie ik dit dan vertel niet zojuist Bartstra heeft gelezen………
Excuses voor de dubbele tekst……..lekker stom, maar ach, ADHD.
In eerste instantie gingen mijn haren overeind staan bij het lezen van het boekverslag.
Toch denk ik dat nuancering hier op zijn plaats is.
Ze claimt bijvoorbeeld nadrukkelijk dat ADHD geen ziekte is, maar “een subjectief oordeel over de mate waarin gedrag afwijkend is”. Elders schrijft ze: “ADHD is niets anders dan een label voor gedrag dat als een probleem wordt ervaren.”
Ikzelf denk dat ze daarin gelijk heeft. AD[H]D is geen ziekte en hoe gedrag wordt gezien is inderdaad subjectief.
Als een druk persoon in de omgeving is van mensen die daar geen last van hebben, dan kan die persoon nog steeds hyperactief zijn. Het wordt pas een probleem als de omgeving het gedrag als storend gaat ervaren.
Dat volwassenen hun gedrag als excuus gebruiken voor dingen die zijn misgegaan, vind ik wel heeeel erg
kort door de bocht.
Aan de andere kant is het een heel menselijke eigenschap om oorzaken te zoeken voor dingen die misgaan.
Ik ben het ook met haar eens dat AD[H]D wel erg veel gediagnostiseerd wordt, tegenwoordig.
Zoals dat met autisme en autistiforme aandoeningen jaren geleden het geval was.
Ik zal nooit het 4-jarig kereltje vergeten die in zichzelf was teruggetrokken.
Hij had al het labeltje autisme gekregen.
Ik ontmoette het kereltje en had geen probleem om (oog)contact met hem te maken.
Hij vertelde me van alles en nog wat en toen hij naar huis ging, kreeg ik een knuffel.
Het kereltje had wel een traumatische periode achter de rug met scheidende ouders die het over
zijn hoofdje heen uitvochten bij wie het kereltje mocht gaan wonen.
Dat hij zich dan in zichzelf terugtrok, leek me een vrij logisch gevolg.
Hij zal nu een jaar of 14 zijn en groeit op met het labeltje autisme, met wie weet hoeveel
gedragsveranderende therapie/medicijnen, die tijd ook voor hem hadden gedaan.
Ik heb zelf de diagnose ADD. En daar gaan we…de diagnose…alsof het om een ziekte gaat.
Ik zie het niet als een ziekte/aandoening, maar als een typering van mijn gedrag.
Ik heb 50 jaar geleefd, wetende dat mensen me heel vermoeidend vonden, maar dat was/ben ik.
Nu heet het opeens iets, heb ik er pillen voor geslikt en eindigde met een omgeving die mijn sliktijden
in te gaten hield, zodat ik maar weer gauw kalmeerde.
En behandelend arts en farmaceutische industrie zijn vermoedelijk blij met de hype in diagnoses.
Behandelaar met de commissie, farmaceutische industrie met omzet.
Ik kan het met de schrijfster eens zijn dan veel kan worden gedaan met structuur in dagindeling.
Ik merk hoe ik dat zelf nodig heb en kinderen hebben dat van nature al nodig.
Ik ben het met de auteur eens dat met de juiste structuur voor een kind, het kan opgroeien zonder
pillen, labeltjes en uitzondering zijn.
Als laatste ga ik nog even terug naar een definitie van de auteur van het boek…gedrag is een heel
subjectief gegeven, zoals alle persoonlijke eigenschappen.
Als we pillen moeten gaan verstrekken voor hyperactief gedrag omdat het als ongewenst wordt ervaren
door de leefomgeving (want hoevel mensen met AD[H]D hebben ZELF last van hun gedrag?), waar is dan
het eind?
“Goede” en “Slechte” eigenschappen zijn subjectieve typeringen. Zo ook hyperactief gedrag?
Misschien zou het helpen als mensen elkaar wat meer konden accepteren zoals ze zijn, in plaats van
in vakjes onderbrengen.
Ontkenning much?
Geen ziekte?
Het was is toch medisch aangetoond dat het een stoornis in de hersenen is?
@Arthur,
Er is (nog) geen bewijs dat het om een stoornis in de hersenen gaat.
Er zijn stromingen die dat denken en anderen die het daar niet mee eens zijn.
Bewezen is er nog niets.
Dat is allang bewezen, meerdere malen zelfs. De awijkingen aan de hersenen van adhdkinderen die niet behandeld worden, worden zelfs ernstiger vanwege onderstimulering tijdens de pubertijd! Er zijn altijd risicos bij medicijngebruik, zeker bij kinderen, maar in dit geval zijn de gevolgen van geen medicatie vele malen ernstiger. Om maar niet te spreken van een vergalde jeugd. Kindermishandeling op alle fronten, wat sommige ouders zichzelf ook proberen wijs te maken. Want toegeven dat je kind iets mankeert? Hemeltjelief, nee! Wat zullen de buren wel niet denken!
Wat een fantasie of onjuiste informatie wordt hier gegeven. ADHD is geen ziekte maar een gedragsvariant. Het is slechts een andere benaming voor gedrag wat al eeuwen bestaat maar door het een andere naam te geven en met een ziektebeeld – dat overigens nooit objectief wetenscahppelijk is vastgesteld – te noemen bij mensen de gedachte oproept dat hier een oplossing voor is. Noem de wetenschappelijke onderzoeken en de onafhankelijke onderzoekers waarin en door wie bewezen is dat adhd een neurobiologische afwijking is en vermijd algemene en vage referenties.
Als pedagoog beweer ik dat adhd geen ziekte is omdat alle feitelijke medische gegevens door middel van CT-scans of MRI-scans of door andere fotografische onderzoeken ontbreken.
ADHD is een verzonnen ziektebeeld waarbij wordt nadrukkelijk en net zo lang wordt gezocht naar situaties en feiten waarin een kind of volwassene disfunctioneert en voldoet aan de subjectieve normen van adhd. Ook de patiëntenvereniging ZitStil in België geeft instructies hoe dit te doen. Waarom kan ik als pedagoog het gedrag van een zogenaamd adhd kind zodanig veranderen dat het niet meer aan de diagnose adhd voldoet terwijl dit met pillen niet lukt ?
Aan alle adhd promotors het volgende devies:
Uw behandelingsdrang met pillen leidt tot uw eigen gevulde portemonnee en uiteindelijk tot een onbetaalbare zorg waarbij de zgn. patiënten nooit volledig worden genezen omdat de eenmaal gestelde diagnose levenslang in stand moet blijven om de geldstroom te continueren.
De reactie van gvb bewijst maar weer dat er nog lang geen duidelijkheid is over AD[H]D.
Ziekte of eigenschap? Aantoonbaar of niet?
Het lijkt mij, persoonlijk, wat ver gaan om te zeggen dat het om een verzonnen ziektebeeld gaat.
Overigens om te stellen dat het om een verzonnen ziektebeeld gaat, moet het eerst als ziekte(beeld) erkend zijn. Iets wat gvb in de reactie ontkent.
Een verzameling van gedragingen zijn gekoppeld en hebben een naam gekregen.
Voortschrijding van kennis van de menselijke psyche of portemonee leger?
Ik denk dat het toch iets genuanceerder ligt dan gvb stelt.
Allen waar zijn de wetenschappelijke onderzoeken die specifieke kenmerken van ADHD aantonen en waarmee kan worden bepaald dat ADHD een ziekte is. Het handig ontwijken van een antwoord op deze vraag geeft aan hoe men commercieel handig munt slaat uit de onwetendheid van anderen.
Niet vergeten moet worden dat de chemische structuur van adhd-medicatie een variant is op amphetamine of cocaïne.
ADHD-medicatie valt onder de opium-wet en dat zegt eigenlijk al genoeg.
Verder toont het onderzoek van J.D. Gray et al, “Methylphenidate Admnistration to Juvenile Rats Alters Brain Areas Involved in Cognition, Motivated Behaviors, Apetite, and Stress, Journal of Neuroscience 27:27 (2007): 7196-7207, aan dat Ritalin schadelijk voor de gezondheid is.
Graag hoor ik van de geachte voorstanders c.q. promotors van adhd-medicatie wat de werking precies is van Ritalin en in welke onderzoeken dit is vastgesteld.
Theoriën en/of meningen zonder onderbouwing helpen de discussie en het inzicht niet verder en zijn niet relevant en ongenuanceerd.
@gvb
Vanwaar de sarcastische toonzetting van jouw reacties?
Persoonlijke ervaringen hoeven, in deze discussies, niet noodzakelijkerwijze onderbouwd te worden met wetenschappelijk onderzoek en verwijzingen hiernaar.
Het kan een waardevolle bijdrage vormen om (onderbouwde) twijfel over de effectiviteit van methylfenidaathydrochloride te reflecteren in een discussie.
Het is niet de bedoeling van enige discussie op dit forum om een mening, gevormd door persoonlijke ervaring, te moeten onderbouwen met wetenschappelijk onderzoek naar de juistheid van deze persoonlijke ervaring.
Het ligt in de keuzemogelijkheid van de respondent om al of niet deel te nemen aan een discussie, die is opgebouwd vanuit ervaring in plaats van wetenschappelijke studies over de discussie.
inderdaad ADHD medicatie is n variant van amphetamine…gelukkig slik ik mijn medicatie en snuif het niet..scheelt de helft…
Ik ben zelf ADHD’er en mijn oudste zoon ws ook. Ik heb er altijd vraagtekens bij gehad. Het gevoel dat het meer een type mens is dat niet meer mee kan komen in deze drukke veeleisende maatschappij. Niet op de manier die van je wordt verwacht. Ik heb het boek gelezen en ben het volledig met haar eens. Ondanks dat ik het op het moment niet makkelijk heb denk ik ook nog steeds dat ADHD geen ziekte is. Jammer dat haar boek door zoveel mensen verkeerd wordt geïnterpreteerd.
W aþ ik nog zou willen toevoegen aan mijn reacties is dat ik van de adhd-vereniging Zitstil instructie heb gekregen dat nadrukkelijk gezocht moet worden naar adhd-gedrag. ER werd verteld dat dit gedrag in interressante en uitdagende situaties vrijwel niet zichtbaar is en daarom moet worden gewacht tot zich een situatie voordoet waarin het kind of de volwassene kenmerken van adhd-gedrag vertoont en dit incidentele gedrag documenteren en rapporteren als ware het voortdurend gedrag.
de patientenvereniging Zitstil is een vereniging die ondersteund wordt door de farmaceuten.
Zo wordt uw kind met hyperactief gedrag niet als eerste geholpen met een niet-medicatieve therapie maar als eerste door middel van medicijnen gedrogeerd met alle gevolgen van dien op langere termijn.
Ik zou graag willen dat alle voorstanders van adhd-medicatie een openlijke en onderbouwde discussie aan willen gaan over de werking van de adhd-medicatie. Dit is iets wat zij steeds maar weer ontwijken.
Ik zou graag willen dat alle voorstanders van adhd-medicatie een openlijke en onderbouwde discussie aan willen gaan over de werking van de adhd-medicatie. Dit is iets wat zij steeds maar weer ontwijken.
Misschien is een onderbouwde discussie meer toegankelijk als de uitnodiging in een minder sarcastische toon wordt gedaan?
Conquistador het gaat om de inhoud maar als u of anderen dit in een bepaalde verwijtende context willen plaatsen of zich op die manier op hun verantwoordelijkheid jegens kinderen aangesproken voelen dan zij dat zo. Ik heb het in ieder geval niet sarcastisch gezegd maar uw gevoel wat tot stand komt in uw referentiekader kan ik niet veranderen.
Toch wil ik u nog een keer vragen om aan te geven welk werkingsmechanisme Ritalin en/of Concerta hebben en als u dat niet kunt of wilt of u het eens bent met het volgende:
1. Methylphenidate reduces brain cell density, Gray et al 2007). In genoemd onderzoek werden post-mortem de volgende veranderingen bij gebruik van reitalin vastgesteld:
medial prefrontal cortex 40% decrease in norepinephrine fibers (based upon staining for NET);
hippocampus 51% decrease in nrepinephrine fibers (based upon staining for NET);
striatum 21% decrease in dopamine fibers (21% lower in staining for tyrosine hydroxylase and DAT)
2. Metthylohenidate Kills Brain Cells (Basal Ganglia), Husson et al (2004)
3. Mthylphenidate Damages the Hippocampus, Lagace et al (2006)
4. Amphetamine Damages the Basal Ganglia, Ricaute et al (2005)
Onderzoekers brengen de schade aan de hersenen in kaart met behulp van MRI-scans (coronal section), tissue classification en lobar parcellation (zie Drug-induced ementia, Grace E. Jackson, MD, 2009, p 294-295).
Het ontkennen van de schadelijke werking van adhd-medicatie is vergelijkbaar met het ontkennen dat de aarde rond is.
Misschien dat deze kennis meer de realiteit m.b.t. de gevolgen van adhd-medicatie is.
Voor allen die niettemin toch blijven geloven in adhd-medicatie het volgende:
“Wat u niet wilt dat uw eigen kinderen geschiedt, doet dat ook de kinderen van een ander niet”.
Beste gvb,
Ik ben 12 jaar verslaafd geweest aan amphetamine (speed)..inmiddels al weer jaren gestopt…van speed werd ik rustig, kon goed plannen en organiseren en het was “rustig” in mijn hoofd..aangezien ik na het stoppen wilde weten of er iets beschadigd was in mijn brein (ook omdat ik na het stoppen weer bepaalde klachten kreeg) heb ik mezelf laten testen bij psycholoog en hebben ze ook in het ziekenhuis een scan gemaakt..en wat bleek?…hoog IQ, maar geen beschadigingen…vreemd he? Ik heb pas therapie voor depressie afgerond..mijn therapeut had na n aantal gesprekken het vermoeden dat ik wel eens ADHD zou kunnen hebben…getest..en ja…ik zou ADHD-hebben..ik ben niet bang voor Ritalin of Concerta..kom maar op..altijd nog beter dan snuiven…
Drug-induced Dementia, Grace E. Jackson, MD, 2009, p 294-295.
Hahahaha jaaaa hoor mevrouw Batstra, dit is nou precies waar wij ADHD’ers zou kwaad om worden.
Met gekromde tenen lees ik dit stuk tekst over uw belachelijke boek.
ADHD is wel degelijk een ziekte, mijn ouders hebben mij heel goed opgevoed en toch heb ik ADHD.
U wilt ouders niet als slechte opvoeders betichten maar toch stipt u het wel even aan.
Ik heb werkelijk nog nooit gehoord dat iemand mijn ouders slechte opvoeders vinden omdat ik zo reuze druk was.
U begrijpt het totaal niet en slaat behoorlijk de plank mis met uw boek. ADHD is geen mooi excuus om voor dingen die in je verleden gebeurd zijn recht te praten, wanneer het gediagnostiseerd is weet je EINDELIJK waar het vandaan komt en geeft dit een gigantische opluchting omdat je dan pas snapt hoe je enigszins in elkaar steekt.
Jammer dat je niet even met iemand anders hoofd kunt ruilen, ik weet zeker dat u dan wel terugkrabbelt….
Dit bedoel ik dus met mensen die het boek verkeerd interpreten. Wat in de tekst staat is niet waar het boek over gaat. Het wordt hier heel negatief neergezet. Als je het niet hebt gelezen kun je er in feite niets over zeggen. Ze geeft aan dat veel gedragingen bij een kind horen maar dat de omgeving iets anders wil zien (logisch want dat hoort bij onze huidige maatschappij). En voor volwassenen kunnen er ook tal van redenen zijn waardoor je vastloop. Ze zegt NIET in haar boek dat dit een mooi excuus is voor een mislukt leven. Ze hamert erop dat ADHD een naam is voor een aantal gedragingen waarvan nog steeds niet duidelijk is of deze bij een ‘ziekte’ of ‘stoornis’ horen en dat daar ook veel andere oorzaken voor kunnen zijn. Dat daar weinig tot geen aandacht aan besteed wordt en dat medicijngebruik niet altijd helpt en niet ongevaarlijk is. Ik voldoe aan de criteria van ADHD. Ben vastgelopen in mijn leven en heb ritalin geslikt waar ik alleen maar depressief van werd. Ik weet dat het voor sommigen wel helpt maar ik wilde vooraf liever duidelijke informatie hebben en liever kijken naar de andere mogelijkheden. Uiteindelijk toch vrij snel overstag gegaan. Tja, kinderen gebruiken het ook dacht ik. Ik neem mijn psychiater niets kwalijk, heb er toch zelf voor gekozen. maar nu moet er wel naar andere mogelijkheden worden gekeken. En het viel me op dat er bij de behandeling vanuit gegaan werd dat je medicijnen slikt. Ik heb er veel over gelezen en ik kreeg steeds meer vraagtekens. En die worden alleen maar groter…
svp het volgende artikel lezen
http://www.nimh.nih.gov/health/publications/attention-deficit-hyperactivity-disorder/how-is-adhd-diagnosed.shtml
Speciale aandacht voor het volgende:
“…The specialist pays close attention to the child’s behavior during different situations. Some situations are highly structured, some have less structure. Others would require the child to keep paying attention. Most children with ADHD are better able to control their behaviors in situations where they are getting individual attention and when they are free to focus on enjoyable activities. These types of situations are less important in the assessment. …”
Dus de siutaties waarin het kind met boeiende aandacht en/of op basis van individuele aandacht normaal functioneert zijn niet van belang want men is specifiek op zoek naar situaties met afwijkend gedrag. Dit afwijkend gedrag komt echter ook voor als gevolg van andere ziektes en/of aandoeningen.
Er zijn in de huidige maatschappij steeds minder boeiende zaken die in het bereik liggen van kinderen
en ook de nodige individuele aandacht kan niet altijd worden opgebracht. Om kinderen op te krijgen en op te voeden zijn geen duidelijke opvoedingscriteria gesteld. De voeding is vaak verziekt met toeveoegingsmiddelen die bij een kwetsbaar kind ongewenste gevolgen kunnen hebben.
Maar simpel een adhd-diagnose geven en behandelen met adhd-medicatie die kan leiden tot hersenschade is op korte termijn de gemakkelijkste en financieel gunstigste weg.
Vanaf 1980 is het gebruik van adhd-medicatie explosief gestegen. Alsof er een epidemie is waarbij
elke griep-variant verbleekt. Zo iets is niet mogelijk zonder medische feiten, dus wordt er gemanipuleerd.
Maar aan medicatie worden miljarden euro’s verdiend.
Best gvb.
Bij mij is sinds twee jaar de diagnose ADHD gesteld. Ik ben 45 jaar. Ik was behoorlijk vastgelopen, in mijn leven. Ik heb hulp gezocht en merkte dat aangeboden therapien, mijn gevoel van onmacht en eenzaamheid nog groter maakte. Uiteindelijk bij een psychiater hulp gekregen d.m.v methylfenedaat. Dit middel helpt mij bij het ordenen van mijn gedachten.
Gelijk bij het eerste pilletje constateerde ik: “He, er komt een kadertje rondom mijn gedachten”. Hierdoor lopen mijn gedachte niet in elkaar over. vb. Ik fietste langs het gemeentehuis en constateerde dit. Gedachte die hier aan vastgekoppeld zaten zoals: “Ik heb een paspoort nodig voor mij dochter en daarvoor moet ik nog ????????.etc doen” kon ik gelijk loslaten. Ik kon wel huilen van geluk. Dit effect is aan blijven houden.
Ik ben nu twee jaar verder. Ik heb mijn leven weer op de rit. Nog steeds kan ik me verbazen over hoe groot de invloed is op mijn zelfbeeld, door de medicatie.
De diagnose ADHD heeft mij geholpen, mezelf te helpen. Die betekenis heeft de diagnose dan ook voor mij. Ik heb voor de buitenwereld amper kenmerken, omdat ik heel goed geleerd heb, hoe ik me aan kan passen. De last van mijn ADHD brein draag ik zelf, en daar draag ik zelf verantwoording voor. Anderen kunnen mij alleen helpen als ze mij ondersteunen mijn eigen oplossingen te zoeken. (Waarbij ik overigens heel sterk de wens heb om aangepast te kunnen functioneren.) Alle andere hulp, is geen hulp voor mij, maar hulp voor de samenleving, die vindt dat iedereen in zijn structuur moet passen. Ik screen mensen die ik inschakel bij hulp, nu veel zorgvuldiger.
Geachte Brigitte,
goed te horen dat u baat heeft bij uw behandeling van ADHD.
Dat u hiervoor medicatie nodig heeft is jammer omdat Methylphenidate zoals gesteld in de door mij genoemde wetenschappelijke onderzoeken de hersencellen op langere termijn kan aantasten die dan in hersenscans als ameloyd zichtbaar zijn. Zoals u zelf kunt nagaan valt de medicatie onder de Opiumwet, wat een waarschuwing zou moeten zijn.
Ik wens u veel sterkte
@Brigitte, ik zou het niet beter onder woorden kunnen brengen dan dat jij nu gedaan hebt. Hier zo ongeveer dezelfde situatie. En @GVB, jij weet toch wel dat vrijwel alle medicatie schadelijk is,dus het afwegen van twee kwaden. Chemotherapie bijvoorbeeld, maakt ook heel veel stuk in je lichaam. Welnu, het is een simpel rekensommetje… Denk jij nou echt dat verstandige, mondige, volwassenen blindelings ‘zomaar’ een amphetamine-preparaat naar binnen zouden werken als daar niet een positief resultaat tegenover stond?
Er zullen altijd voor en tegenstanders zijn. En dat mag natuurlijk ook, maar het is aan ieder aan zich om een keuze te maken wat voor het het beste werkt. Dat MOETEN overtuigen van jouw gelijk, werkt eigenlijk gewoon averechts dus. Niet doen dus…;-)
hallo Anita,
ik ben geen voorstander of tegenstander van medicatie en wil mij ook niet in een hokje laten drukken.
In gevallen waarin er geen enkel aternatief voor behandeling is kan er medicatie nodig zijn. Maar inderdaad zoals je al zelf zegt is deze schadelijk.
Jij weet natuurlijk ook dat er in Amsterdam onlangs een kliniek voor jong dementerende volwassenen is geopend en dat is niet voor niets. Het zijn juist die mensen die op jonge leeftijd en na jarenlang drugsgebruik dement zijn of worden.
Geen prettig vooruitzicht dus en daarvoor kan niet genoeg worden gewaarschuuwd.
Meestal wordt er vanuit een bepaalde hoek fel gereageerd op elk mogelijke vermindering van de omzet of subsidie.
Ik hoop dat dit voor jou niet het geval is.
@GVB…
Net zoals jij, wil ik me ook niet in een hokje laten drukken en zeker niet door iemand met een nogal belerende toon. Dan gaan namelijk al;le haartjes in mijn nekje overeind staan en ben ik weer gedwongen te reageren. Je zegt geen voor- of tegenstander te zijn van medicatie. Dus ik mag aannemen dat jouw kritiek voornamelijk tegen Methylphenidaat gericht is? Misschien moet je even je vraag omdraaien. Waarmee zijn mensen meer gebaat? De meeste mensen die ik heb leren kennen met adhd hebben vaak al een redelijk onstuimig leven achter de rug. Voelen dat je anders bent, niet weten waarom, last van het impulsgedrag, last van een hoofd dat nooit stil staat. Opleidingen niet afgemaakt, banen niet kunnen houden, niet aan verwachtingen kunnen voldoen, het gevoel van falen wat doorwerkt in alles wat men doet.
Wie ben jij dan eigenlijk om te mogen oordelen? Heb je zelf adhd of heb je je er gewoon in verdiept en je eigen nogal ‘narrow-minded’ conclusies getrokken? Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik begin hier echt moe van te worden, deze hele discussie eigenlijk. Adhd is in mijn ogen geen ziekte, maar zeker wel een aandoening. En op het moment dat er eindelijk, vaak na jaren van onbegrepen worden, een diagnose wordt gesteld is de opluchting voor die persoon vaak onbeschrijvelijk.
Wie meent het recht te hebben daar over te oordelen, daarvoor heb ik maar één zin:
Just walk a mile in my shoes….
Oh, nog wel even dit… Ik maak zeker verschil tussen volwassen en kinderen in deze. Sommige mensen moeten namelijk gewoon leren opvoeden.
Anita je zit op de verkeerd track. ADHD is een verzameling van symptomen die door de Amerikaanse Verening voor Psychiaters (APA) gemakshalve zo is genoemd en bij hand op steken goedgekeurd als een vorm van afwijkend gedrag. Er is geen enkele medische grondslag voor. Deze symptomen kunnen ook voorkomen bij of het gevolg zijn van andere ziektebeelden. Daarbij noem ik de onderbouwing die door niemand wordt bestreden.
Ook niet door jou. Nu kun je je afvragen wat meer telt: de subjectieve beleving dat je iets hebt dat door anderen met adhd wordt aangeduid en na 1980 als afwijkend gedrag meer dan 10x zo veel voorkomt. Waar komt dat vandaan ? Toch zeker niet uit erfelijkheid of genen want het bevolkingsaantal krimpt dus zouden het juist minder mensen moeten zijn, niet waar ?
Bovendien zijn er weinig of geen bejaarde mensen met ADHD omdat het in hun generatie niet of nauwelijks voorkwam sterker nog het bestond in die vorm niet eens !!!
Och ja, voor de goede orde ik ben al 34 jaar pedagoog /onderwijskundige met jarenlange ervaring met gezonde mensen in school en werksituaties maar ook met mensen met beperkingen die in een verpleeg-instelling verblijven. Ik heb therapie en begeleiding gegeven met succesvolle resultaten. Maar welke expertise heb jij zelf eigenlijk en welke therapie heb je gehad ?
Ik zou bij voortzetting van deze discussie een meer inhoudelijke discussie willen over de werking van adhd-medicatie en als gevolg daarvan de risico’s op dementie en/of Alzheimer.
Ik heb geen banden met de farmaceutische industrie of andere belanhebbenden bij de verstrekking van adhd-medicatie. Ik geef mijn onafhankelijke mening.
Mijn expertise is enkel en alleen mijn ervaring. ik weet wat en hoe ik me voel mét en zonder medicatie. En geloof me, het verschil is duidelijk merkbaar. Mijn vraag aan jou is of jij weet hoe dat voelt? Want ongeacht al je ervaring, kun je het niet weten als je het niet voelt….
Kijk, dat krijg ik nou altijd als ik te snel lees… Dan schieten me daarna nóg 100 dingen te binnen…. *zucht*
Subjectieve mening zeg je? Daaruit concludeer ik dat jij denkt dat ik mij aan heb laten praten dat ik een niet bestaande aandoening heb? Dat vind ik stuitend. gelukkig heb ik niet de neiging om me tegen zulk soort domheid te verdedigen, anders was ik nog lang niet uit gepraat.
Maar misschien even een klein tipje voor jou. Dit is een site voor mensen die (volgens jou in de veronderstelling leven dat ze) adhd hebben. Ik denk dat de bezoekers een andere mening zijn toegedaan, Jouw gelijk ga je hier niet halen en dat is wat je graag wilt. Gelukkig voor jou reageren adhd’rs op impuls, dus zul je wel de discussie gaande kunnen houden. Wellicht dat je echt beter op je plaats bent, daar waar ze je wel waarderen?
Ik ben uitgepraat met je, klein mens.
Duidelijk weer iemand die geen adhd heeft.. Niet naar bedoelt maar je zou je moeten laten bijscholen.
Waarom er voor 1980 weinig mensen met adhd waren?
Natuurlijk waren er wel veel mensen met adhd, hoogst waarschijnlijk hetzelfde aantal als op dit moment, er was toen nog geen diagnose.. Adhd kan WEL erfelijk zijn, wederom weet wat je zegt!.. adhd is niet zomaar een greep van “mankementen” die deze persoon heeft, alles hangt juist samen met elkaar. Niet voor niets heeft men ooit adhd “bedacht”.
Bij de 1 helpen medicijnen, bij de ander niet. Laat iedereen lekker zijn eigen mening en keuze hebben, de mensen die tegen medicatie zijn hebben zich waarschijnlijk er niet goed genoeg over ingelezen of hebben er geen goede ervaringen mee gehad. Prima! Ik heb er enorm veel baat bij en vele mensen lees ik hier ook, alleen maar super toch dat je je veel rustiger voelt, tot dingen kunt komen die je eerder niet lukten met grote frustraties en teleurstellingen van dien. Ik ben er enorm blij mee zowel met de diagnose als met de hulp en medicatie die ik heb gekregen. Mensen die geen adhd hebben zullen nooit snappen hoe wij ons voelen, geeft niet maar oordeel alsjeblieft niet eerst, loop mee met iemand die het traject doorloopt bijvoorbeeld om een rieeel beeld te vormen in plaats van een mening te hebben.die op je eigen gebaseerd is.
@ Amber:
Anita EN Amber,
je voelt je zoals je je voelt, maar daarom hoef je nog geen beperking c.q. aandoening te hebben die met medicatie moet worden “geholpen”. Genezen doe je in ieder geval niet met adhd-medicatie !
Verder kunnen mensen met impulsiviteit en die snel afgeleid zijn of druk zijn ook zonder medicatie uit de voeten. Zie bijvoorbeeld het artikel over Greg Lemond, een oud-wielrenner, in de Telegraaf van dit weekend en hij is niet de enige.
Overigens denk ik dat je behandelaar ook wel geen adhd zal hebben maar toch meent te weten wat goed voor je is zoals medicatie terwijl hij nog nooit heeft onderzocht (lab, scans etc) of je methylfenidaat tekort komt. Waarom dan toedienen ?
Jullie reacties op mijn visie en commentaar worden heftiger zoals dat meestal is bij mensen die zich in hun geloof of hun politiek voelen aangevallen. Het is het patroon van aanvallen en kapot proberen te maken als je een discussie die feitelijk en wetenschappelijk onderbouwd is niet kunt winnen.
Uiteindelijk zullen de feiten en ontwikkelingen op termijn uitwijzen wat de realiteit is.
Ik wens jullie veel sterkte met of zonder adhd en hoop dat de gevolgen van de medicatie je bespaard zullen blijven.
Ik vind jou ook wel een beetje een Jehova-getuige… Daar zal het wel door komen…:p
Sterker nog, weet je hoe ik er uiteindelijk op ben gekomen dat ik wellicht adhd had? Omdat ik in mijn jonge jaren tijdens het stappen wel eens wat Speed heb genomen en in tegenstelling tot mijn vrienden, die dan de hele nacht bleven dansen, ik als een blok in slaap viel in de auto. Leg mij dan eens uit waarom ik van amfetamine rustig wordt en elk ander hyper? Zou dat héél misschien iets te maken kunnen maken met dopamine-aanmaak? Natuurlijk heb ik niet jouw ervaring,maar zou het graag uitgelegd zien… Oh nee, laat ook maar. ik ben een Atheïst!
Hoi Anita…ik ben zelf 12 jaar verslaafd geweest aan speed…ik had net als jij een averechtse werking ervan..werd r rustig van in mijn hoofd en doen en laten…lang leve Ritalin…dat slik ik en snuif het niet, haha..
Beste gvb,
Onze samenleving is na 1980 behoorlijk verandert.
Automatiseren, de illusie van de maakbaarheid, emancipatie van de vrouw en rolonduidelijkheid, het verkleinen van de wereld door snellere communicatie middelen etc etc etc.
Ik verbaas me er altijd over dat mensen dit allemaal over zich heen kunnen laten komen en daar amper koud of warm van worden. Schijnbaar kunnen veel mensen daar midden in zitten en dat toch op de een of andere manier filteren???????
Ik kan dat niet!
Voor mij werkt het het beste als ik me kan terugtrekken (letterlijk) , van datgene waar ik niet direct invloed op uit kan oefenen. Helaas is dit niet altijd mogelijk. Een bedrijf moeten bellen om een klacht te melden en vervolgens een heel scala van keuze menus doorwerken, om vervolgens een apatische medewerker aan de telefoon te krijgen, is een voorbeeld van een situatie die voor mij ontzettend veel meer is, als alleen maar irritant. Ik moet daar echt mijn momenten voor uitkiezen. Zelfs nu met behulp van medicatie.
En dat is nu ook gelijk mijn probleem. Ik heb met deze samenleving te dealen, ik heb mezelf, mijn brein en mijn verantwoordelijkheden. Handreikingen voor ADHDers zijn vaak erg simplistisch. Met een beetje gezond verstand kun je heel veel zelf bedenken en toepassen.
Zou u mij kunnen vertellen, wat een redelijk alternatief zou kunnen zijn voor ritalin, wat mij kan helpen bij het dragen van mijn dagelijkse verantwoordelijkheden? Ik hou me heel erg aanbevolen, want voor mij is medicatie de minst slechte keuze, van alle slechte keuzes die ik kan bedenken.
Ja, de samenleving is veranderd en bepaalde mensen (daar hoef je geen beperking voor te hebben) kunnen daar niet meer in mee. Zoals ik bijvoorbeeld. Ik ben er gewoon het type niet voor. Steeds meer mensen kunnen het niet aan. En dat wordt dan ADHD genoemd……Dat wij dus afwijkend gedrag vertonen terwijl dat wel eens heel goed aan onze omgeving, de huidige veeleisende samenleving kan liggen. Daar duid mevr. Batstra op en jij, gvb, ws ook nietwaar? Daar moeten wij dus, of wij voelen ons min of meer gedwongen daar medicijnen voor te slikken. Die bij alle mensen voor betere concentratie zou zorgen. Daar ga ik me wel even van achter mijn oren krabben. Maar het probleem is….hoe verander je de samenleving….Verder is het ook nog zo dat men nog niet heeft kunnen aantonen dat ADHD een afwijking in de hersenen is.
Anita je aannames zijn onjuist en je conclusie ook. Tekorten in de dopamine-aanmaak kun je niet bewijzen en daarom is het stellen dat als je in slaap valt van amphetamine ook nog geen bewijs voor adhd. Als ik 15 glazen bier drink dan val ik ook als een blok in slaap en wordt met een kater wakker maar daarom heb ik geen adhd en ben ook geen poes.
Verder hoop ik dat je je verantwoordelijk neemt en geen kinderen moet opvoeden want die zouden wel eens erfelijke eigenschappen kunnen hebben en aangeleerd gedrag kunnen vertonen.
Is dit hard, ja maar zo ben jezelf ook niet waar ?
Brigitte, ik waardeer je openheid m.b.t. je klachten-patroon. Volgens het Trimbos instituut dat richtlijnen voor behandeling van adhd geeft (http://www.ggzrichtlijnen.nl/index.php?pagina=/richtlijn/item/pagina.php&id=210&richtlijn_id=29) is er psychosociale educatie en medicatie.
Ik geef duidelijk de voorkeur aan eerst alle niet-medicatie behandelingen en als dat niet helpt pas medicatie (alhoewel medicatie pas echt noodzakelijk is als er een opname-indicatie is).
De psychosociale educatie omvat uitdagende aktiviteiten met individuele aandacht in een natuurlijke setting. Niet dus zoals in een consult van 30-345 minuten in een spreekkamer bij een klinisch psycholoog of psychiater, maar buiten in de natuur. het zijn aktiviteiten met directe feedback, gebaseerd op ervaringsleren en de non-directieve psychologie van Carl Rogers. Bij de door de cliënt genoemde problemen wordt een aktiviteit gekozen waarvoor door hem/haarzelf een oplossing wordt gevonden. Dit werkt altijd omdat er sprake is van doorleefde ervaring en kleine successtappen.
Heleen, ook jou commentaar is heel herkenbaar en juist. Onder druk wordt alles vloeibaar.
Mensen zonder adhd maar met bijvoorbeeld niet-aangeboren hersenletsel (NAH) reageren vaak ook imsulsief en zijn afgeleid. Zij zijn heel druk omdat de prikkelgeleiding in hun hersenen door het lesel anders gaat lopen. Dat kost veel energie en tijd.
Door het gebruik van drugs zoals amphetamine (waarom is het slecht als je het in een discotheek gebruikt en niet bij medicatie) worden de hersenen angetast, men heeft een andere belevuing van de werkelijkheid want dat is het kenmerk van drugs. Bij langdurig gebruik treden blijvende veranderingen op.
Ja de maatschappij stelt eisen waaraan een groot gedeelte van de bevolking niet aan kan voldoen.
Daar is de steeds wisselende politiek ook debet aan. De maatschappij is de laatse 40 jaar oneindig ingewikkeld geworden en niemand kan alles overzien. Er moet telkens opnieuw worden bijgeschoold en als je dat niet kan dan verlies je de controle over de werkelijkheid van alle dag.
Wie kent alle wetten, wie kent alle regelingen en procedures ? Niemand toch !
Het geheel maakt dat mensen de steeds groter wordende onmacht voelen, onrustig worden en in verzet proberen te komen. Maar voor vele mensen helpt dit niet. Wij moeten terug naar de basis en meer organisch gaan leven. Denk daarbij aan het leven binnen de eigen familie, de eigen vrienden- en kennissenkring. Doe alleen die aktiviteiten die je zelf kunt en probeer niet over je grenzen heen te gaan. Accepteer je situatie maar ook die van anderen tenzij de veiligheid in geding komt.
Ik heb ook mensen met NAH bij reintegratie begeleid terwijl de diagnose was dat zij blijvend invalide zouden zijn. Zij zijn toch weer 100% terug in hun vroegere werk. Dit kost 18 – 24 maanden individuele begeleiding op 24/7 basis.
Maar volgens de Wet geneeskundige Behandelings Overeenkomst (WGBO) kan iedereen mits ingelicht over de voor- en nadelen van een behandeling hier zelf een keuze in maken.
Dit is mijn laatste commentaar omdat ik vind dat ik alles gezegd hebt wat ik belangrijk vind.
Ik ben ook voor in eerste instantie behandeling zonder medicatie. Alleen in uiterste gevallen. Mijn standpunt is dat ADHD eerder een vorm van persoonlijkheid is dan een stoornis en dat het beeld dat het een stoornis zou zijn tot stand is gekomen doordat de samenleving zo gecompliceerd is geworden. De verwachtingen zijn te hoog. Er zullen vast mensen met ADHD-gedragingen zijn die veroorzaakt worden door iets in de hersenen of juist een andere stoornis of bijvoorbeeld hoogbegaafdheid zoals bij mijn zoon. Maar naar mijn mening is dat dus niet de ‘ziekte ‘of ‘stoornis’ ADHD of ADD. Ik vind dat er oog moet zijn voor het feit dat veel mensen in de problemen komen door alles wat er van hen verwacht wordt. En dat je dus géén ADHD zou hoeven hebben om hulp te krijgen. Er moet duidelijk iets veranderen op de manier waarop we naar ‘uitvallers’ kijken. Daarom heeft Batstra naar mijn mening een hele goede stap gezet met dit boek. Ik ben het volledig met haar eens. Als mensen mij ADD of ADHDer willen noemen, prima, ik snap waarom mensen dat beeld hebben. Maar naar mijn mening is het voor ons allemaal beter dat dit veranderd ook al zal dat niet op de korte termijn zo zijn positieve effecten hebben. Maar ik ga ervoor!
@gvb het demoniseren van medicatie door hulpverleners die gedragstherapie in de verkoop hebben, riekt net zo goed naar eigen belang, als de farmaceutische indrustrie. Daarbij vind ik het belang van de farmaceutische industrie veel minder dubbelzinnig. Ik had dan ook niet verwacht dat u een antwoord zou hebben, op mijn vraag voor een goed alternatief voor medicatie……en die had u ook niet!
Brigitte, je slaat de plank wat mij betreft volledig mis want ik heb niet een cent verdiend aan gedragstherapie of andere behandelingen. Het heeft alleen maar geld gekost.
Bovendien heb ik genoeg gegarandeerde inkomsten buiten de ggz. Ik heb het niet nodig om geld van anderen te vragen.
Verder lijkt het of je de linken met artikelen en onderzoeken die ik noemde niet hebt gelezen en niet toegankelijk bent voor andere meningen.
Dus richt je pijlen maar op diegene die je pilllen geven. De gemakkelijke weg maar ook een zeer gevaarlijke.
Hierna zal ik op geen enkele reactie meer reageren ! Verloren tijd verloren moeite.
Volgens mij zie je dat verkeerd Brigitte. De meeste hulp word geboden bij de verschillende GGZ-instellingen. Die moeten zich wel aan bepaalde protocollen of een bepaald limiet aan behandelingen houden. Dan is het makkelijker medicijnen te geven want dat zorgt voor een snel resultaat. Maar dan wel resultaat op de korte termijn. Andere behandelingen die net zo effectief zijn hebben meer tijd nodig en je ziet misschien minder snel resultaat, maar werken wel op de lange termijn en hebben geen vervelende bijwerkingen zoals bij medicatie. Daarbij is het zo dat het nog steeds niet zeker is wat de effecten zijn na langdurig gebruik, Alhoewel het natuurlijk al wel vrij lang gebruikt wordt. maar mijn mening is dat als het niet nodig is je geen medicijnen zou moeten slikken en zeker bij kinderen. En daar zeker niet als eerste naar grijpen. eerst kijken wat er verder mogelijk is. ik slik zelf nog wel paroxetine voor dwang en angsklachten. Die zijn behoorlijk hevig geweest en ik ben daar in eerste instantie voor behandeld zonder medicatie met gedragstherapie. Daar heb ik veel van geleerd, nu slik ik medicijnen, maar ik heb gemerkt dat ik daar weinig van léér. Het gaat te gemakkelijk. Ik wil er graag vanaf, last van bijwerkingen, maar daar heb je wel tijd en energie voor nodig. Met twee kinderen die ook behoorlijk pittig zijn is dat lastig. Maar toch kan ik nu een lage dosis slikken en worden de klachten lang niet meer zo erg als ze geweest zijn. Nu is dwang en angst weer heel wat anders en een echt goed aantoonbare stoornis maar ik begrijp heel goed dat mensen in het geval van ADHD-kenmerken medicatie slikken, maar zo zou het niet moeten zijn. we zouden de mogelijkheid moeten kunnen krijgen ons rustig met behandeling bezig te kunnen houden. Maar zo, nogmaals zeg ik dat, is de huidige maatschappij niet. we moeten heel veel en dan is er geen ruimte voor ‘niet mee kunnen komen’, anders leren, anders zijn. Voor zover ik weet hebben de therapeuten die zich sterk maken voor een ommekeer in de kijk op ADHD hier geen eigen belang bij in de vorm van meer geld verdienen zal ik maar zeggen. In haar boek zegt Batstra dat beginnende psychologen de tijd moeten krijgen goed opgeleid te worden en begeleiding moeten krijgen. Dat er minder in tijdslimieten gewerkt moet worden en waar nodig van het protocol afgeweken moet worden omdat iedereen en elke situatie nu eenmaal anders is. Zij had daar zelf ook geen eigenbelang bij om weg te gaan bij de instelling waar ze werkte. Dat was uit principe. ik vind dat er veel van ons verwacht wordt en dat wij ons aan steeds meer regels moeten houden waardoor veel dingen in het leven niet meer op de ‘normale’manier kunnen gaan. zoals ‘spelen’ en ‘eten’. Men lijkt daar nu van terug te komen gelukkig. maar zo bestaat er blijkbaar ook een beeld van het ‘ideale’ kind of de ‘ideale’ mens. Waar niemand aan kan voldoen en als er iemand uitvalt, niet mee kan komen moet je toch wel wat hebben. Logisch ook dat je dan zoekt naar wat er aan de hand is en je een diagnose wilt, dan krijg je begrip en hulp….anders niet. Zo ging dat bij mij in het geval van ADHD/ADD ook. nu ben ik er klaar mee. Ik gedraag me als een ADDer maar ik héb het niet. Zo bén ik. Ik zal met veel moeite mijn leven zo in moeten richten dat ik het aan kan. Dat betekend in mijn geval tijdelijk minder verdienen en niet aan alles mee kunnen doen. Maar het gaat beter op deze manier. Mét behandeling waar ik veel aan heb. Veel beter dan met medicatie, ook in de tijd dat ie nog wel werkte.
@Hoi Heleen,
Ik kan me herkennen en vinden in heel veel van wat je schrijft. Mijn eerdere reacties waren met name gericht op de toonzetting van de discussie. Ik vindt het de omgekeerde wereld dat je je als ADHDer moet verdedigen over de therapie waar je voor kiest. En dat je je moet verdedigen of verantwoorden over wat en of je iets als last ervaart. Zeker nu marktwerking in de zorg de boventoon voert en zeker als je goed functioneert. (Hoe moeilijk dan ook) Zolang het een feit is dat veel mensen nog veel therapien uit moeten proberen, heeft er dus nog niemand gelijk gekregen.
Ook Batstra niet.
Volgens mij zouden ADHDers erg gebaat zijn bij het ondersteunen en sterk maken van het verwoorden van datgene wat ondersteunend en helpend is. En met name als we kinderen die in aanleg een ADHD brein hebben, op willen laten groeien tot volwassenen met een goed gevoel over zichzelf en hun positie in de samenleving.
Hi Brigitte, Daar ben ik het mee eens. Maar ik ben wel, door veel te hebben gelezen nu toch vooral tegen medicatie. ik heb nu het gevoel niet goed te zijn voorgelicht door alle pro-medicatie sites en bijeenkomsten. dat vind ik een slechte zaak. Als je goed de voor en nadelen kunt afwegen kun je voor de toekomst een goede keuze maken voor welke behandeling je kiest. En ik ken ook gevallen waarin het nu eenmaal haast niet anders kan. Ik begrijp de voors en tegens. Maar volgens mij is het belangrijk dat je vooral zélf die keuze kunt maken waarbij er dus niet vanuit gegaan word dat je medicatie zult slikken. Net wat je aangeeft, wat ons daadwerkelijk helpt. Of dat nu langdurige therapie is of medicatie. Als volwassene moet je daar zelf voor kunnen kiezen. En kunnen aangeven wat voor jouw nodig is. dus niet meteen in een standaard behandelprogramma. Daarvoor zijn de verschillen tussen ADHDers denk ik te groot.
Vind ik ook, Heleen!
Maar dat zelf een keuze maken, vind ik nu ook eigenlijk ook een dooddoener. Soms worden mooie woorden, ook maar te pas en te onpas gebruikt. Zo langzamerhand, worden de keuze mogelijkheden steeds meer bepaald, door belangen die helemaal niet gericht zijn op het individu. Inderdaad bij een hulpvraag moet je passen in een protocol en een kortdurend behandelaanbod, dat omschrijf je heel erg mooi, vind ik.
Ik heb het boek van Batstra niet gelezen, maar wel de discussies gevolgd in de volkskrant tussen haar en van Hintum, waarbij ik toch duidelijk meer sympathiseer met de mening van van Hintum. De intenties van Batstra zullen ongetwijfeld goed zijn, maar ik vind de manier waarop ze die formuleert stigmatiserend.
Oplossingen van haar, lijken gericht op wantrouwen van het goede ouderschap van (sommige) ouders, incompetenties van anders denkende hulpverleners, en het oplossend vermogen van volwassenen, die vastlopen, door problemen die verzoorzaakt worden door een brein wat snel overprikkeld raakt.
Er zijn ouders, die thuis vrolijke drukke kinderen hebben (met een pittig temperament), die hun kinderen zien veranderen in hyperdepiep of faalangstige kinderen, zo gauw de samenleving, een meer bepalende invloed gaat hebben.
Als scholen dan volgens goede protocollen en richtlijnen werken en hulpverleners ook, dan ligt het dus aan jouw als ouder, als het “probleem” niet wezenlijk opgelost wordt.
Heb je een probleem waar je echt helemaal alleen voor staat, wordt je ook nog eens gestigmatiseerd als slechte ouder!
Ik vind het uitgangspunt van Batstra heel erg goed. Ik vind het jammer, dat ze daar niet op voorborduurt. Ik weet niet hoe andere volwassen ADHDers hun schooltijd hebben ervaren???? maar ik ben blij dat ik niet in deze tijd school hoef te volgen.
Ik was toenertijd een vrolijk, druk, spontaan kind, wat niet goed kon leren. (Wat overigens niet waar blijkt te zijn, want ik heb in mijn eigen tijd op mijn eigen manier een HBO diploma gehaald) maar ik zou nu een tegendraads of hypernerveus, faalangstig kind zijn geweest.
Kan ik ook toelichten, (en misschien heel veel andere volwassen ADHDers ook??????) maar zolang ik mezelf moet gaan lopen verdedigen, is het praten tegen dovenmansoren!!!
Dus samengevat, volgens mij heeft de toevoeging aan de discussie van Batstra (en gvb voor dit discussie forum) het volgende effect:
ADHDers met problemen, worden niet serieus genomen, omdat ze eerst maar eens hun “klachtenpatroon” moeten oplossen. En ADHDers zonder problemen, zullen niet snel vanuit een diagnose discussieren, omdat niemand op het stempel “gestoord” zit te wachten!!!
waardoor de discussie zich blijft richten op symptoom bestrijding…en niet op de oorzaak!!!
Ik bedoel dus ook dat het niet zo gek is dat veel mensen om wat voor reden dan ook niet aan de verwachtingen kunnen voldoen. De lat niet zo hoog kunnen leggen. En dat ligt niet aan hen en mij. Dat ligt aan die hoge lat. Het zou wat meer algemeen geaccepteerd mogen zijn om minder in alles mee te gaan. In mijn omgeving is dat wel meer zo, maar aan de andere kant van Nederland veel minder denken ik. Ik denk dat veel kinderen/mensen anders leren. Net zoals jij zelf eigenlijk zegt. Dat was ook bij mij het probleem. Ik kon uiteindelijk Niet De opleiding volgen die ik wilde. En nu mis ik de uitdaging in mijn werk. En kan niet te veel werken. Ik kan tal van redenen opnoemen waardoor ik vastgelopen ben, maar het moet een naam hebben. Bij het een word ik behandeld voor ADD bij het ander voor dwang. Het is te gericht, heel lastig allemaal. Je zit vast, kom er maar eens uit met al die regeltjes. Het ligt niet aan ons maar aan het feit dat we niet in het schoolsysteem pasten.
Ja ook! Je creeert een zelfbeeld, door hoe anderen op je reageren! Vervelend als je steeds de boodschap krijgt, dat je het niet goed doet!
Uiteindelijk maakt het niet uit, wat voor naam een ander er aan geeft, maar is het belangrijk te zoeken naar dat- of diegene, die jouw helpt “je kracht” te zoeken en die te ontwikkelen.
Want uiteindelijk moet je het, hoe dan ook zelf doen, denk ik dan!
http://www.naturalnews.com/z036485_Dr_Drew_GlaxoSmithKline_bribery.html