ADHD: ziekte of niet

adhd bij volwassenen ziekteAfgelopen zondag, Eerste Paasdag, kwam op tv een uitzending van ‘In de Apotheek’ voorbij. In deze serie wordt het wel en wee van de apotheek en haar bezoekers in beeld gebracht. Er werd deze keer aandacht besteed aan een gezin met een moeder en zoon met ADHD. Zij bezochten de apotheek regelmatig om medicijnen op te halen. In het item dat vervolgens uitgewerkt werd, was ook een kinderarts te zien, die ging uitleggen wat ADHD is. Hij startte zijn verhaal met de uitspraak: “ADHD is een ziekte, …”.

Bij het horen van deze woorden voelde ik een sterk gevoel van onrechtvaardigheid in mij naar boven komen. Ik wist niet wat ik hoorde! Met moeite heb ik de rest van het verhaal afgekeken. Het enige wat ik wilde doen, was een tweet plaatsen om mijn gevoel van verbazing over deze uitspraak te verspreiden.

Sinds wanneer is ADHD bij volwassenen of kinderen een ziekte? Kan iemand mij daarop antwoord geven? Uit de informatie die ik de afgelopen jaren verzameld, doorgespit en professioneel toegepast heb, kunnen ik en mijn collega (para)medici niet herleiden dat ADHD een ziekte is. Geen enkel wetenschappelijk onderzoek toont aan dat het een ziekte is, hooguit iets wat je een syndroom kunt noemen. En een syndroom is ook niet meer dan een lijstje met symptomen die in een bepaalde mate gecombineerd aanwezig zijn. Echter is deze hantering bij ADHD ook nog voor velerlei uitleg vatbaar.

Een van de eerste reacties op mijn getwitter was: ‘Fijn te weten dat het een ziekte is. Vond en vind het accepteren al moeilijk genoeg.’ Blijkbaar helpt het etiket ‘ziekte’ mensen om hun gedrag beter te kunnen accepteren en ontstaat een bepaalde mate van rust in het hoofd. Dit kan natuurlijk een goede zaak zijn. Ware het niet dat ik nog steeds met mijn sterke gevoel van onrechtvaardigheid zit.

Ik beantwoordde de reactie van de twitteraar met, zij het ongevraagd en goedbedoeld, advies in drie stappen:  1. Acceptatie van ‘ik met ADHD’ kan ook zonder het etiket ‘ziekte’, 2. Acceptatie van ‘ik met mijn gedrag’ kan ook zonder het etiket ‘ADHD’, 3. Acceptatie van ‘mijzelf’ kan ook zonder etiketten en negatieve oordelen op gedrag. De diagnose ADHD lijkt vooral een spiegel van jouw gedragsuitingen die meestal heel functioneel ingezet kunnen worden en waarvan je soms in de valkuilen stapt. Dan zit het je in de weg. Daarnaast vertrouw ik op het principe dat die valkuilen je juist iets willen vertellen.

De impulsiviteit die sommige ADHD-ers ervaren, kan ook gezien worden als het leersysteem. Wanneer overdracht van kennis niet optimaal verloopt, omdat er geen concentratie is en de aandacht gewoon ergens anders is, hoe moet iemand met ADHD dan leren hoe ‘het leven’ werkt? Door impulsen te volgen en via de soms harde leerschool de consequenties hiervan te ervaren! Leren door te doorleven. Impulsen volgen leidt tot het opdoen van inzicht, zoals ik de bovengenoemde inzichten opdeed door eerst te twitteren over mijn verbazing en vervolgens tijdens het hardlopen de gedachtes in mijn hoofd te ontvangen. Zo groeit het verder, zo volgt iedere gebeurtenis zich op, zo leidt ieder moment tot nieuwe gedragingen en inzichten, zo ontstaat de multikracht van ADHD.

De uitzending van ‘In de Apotheek’ is hier terug te zien.

Over Marja van der Ende

Reacties

  1. Marja goedenavond,

    Zojuist heb ik met interesse de uitzending bekeken en vroeg me af, wat je afgezien van de stelling wat deze kinderarts aanneemt om het “ziekte” te noemen, vindt van zijn uitleg en verdere visie in het gesprek?

    gr. Dave

    • Hallo Dave,
      Bedankt voor je reactie op bovenstaand bericht!
      Het meeste van wat de kinderarts verder zegt in het filmpje, klinkt in theorie heel plausibel en past bij de visie die ik zelf heb en toepas in mijn eigen praktijk. Echter, uit praktijkvoorbeelden die ik hoor tijdens intakegesprekken, blijkt dat de aanpak van ADHD-centra vaak niet past bij de persoon of niet afdoende helpt. Meestal doordat een standaard protocol wordt gehanteerd.
      Deze arts ziet ADHD als een ziekte en heeft uiteindelijk als enige remedie medicatie. Hierin wijkt onze visie af, ik ben anders geïnformeerd en opgeleid.
      In theorie hebben deze arts en ik wel dezelfde visie over de stappen die gezet kunnen om het leven van de persoon prettiger te maken. Het uitgangspunt: ‘Heeft de persoon er last van’, is hetzelfde. De manier van aanpak wijkt echter totaal af. Ik werk meer aan het aanpakken van oorzaken en ontlading van stress, om te voorkomen dat de symptomen zich blijven voordoen. Uiteindelijk dus preventief in plaats van curatief. Heb ik je vraag zo voldoende beantwoord?
      Groet, Marja

  2. Hi Marja,
    Het eerste wat er bij mij boven komt is .. goh de uitspraak raakt een zere plek bij haar. Ik vind het altijd interessant hoe mensen met hun omstandigheden omgaan.
    Wat goed dat jij een manier gevonden hebt om er mee om te gaan, jammer dat ouders vaak standaard medicijnen krijgen van artsen op aandringen vaak vanuit school.
    Ik heb hopeloze ouders bij me gehad die niet wilden dat hun kinderen aan de medicijnen gingen, maar de druk van buiten niet aan konden. Je weet dat ik met magneten werk en vaak helpt het dragen van een magneetarmband om rustiger te worden en meer te kunnen concentreren. Ik weet niet precies wat er gebeurd, maar zelf denk ik dat je aard door het dragen van een magneetarmband en minder in je hoofd gaat zitten. Door de positieve verhalen van dankbare moeders wilde ik je dit toch vertellen. Niet iedereen heeft de kracht en het inzicht om zelf een manier te vinden om zoals jij zegt minder last te hebben van AHDH. Als je nog vragen hebt mail me dan.

  3. ADHD is een talent binnen het autistisch spectrum waar de maatschappij geen raad meer mee weet.
    Alles moet meetbaar zijn en daarin zijn mensen met een talent in het autistisch spectrum nu net niet geschikt voor. Juist hun out off the box denken is zeer belangrijk voor de samenleving.

    Groet, Ben.

  4. janneke zegt:

    Graag wil ik jullie attent maken op het blad Psychologie-magazine van deze maand (juni 2013) waarin 16 pagina’s gewijd worden aan ADHD.
    Vooral het stuk van dhr Barkley (toponderzoeker in Amerika op het gebied van ADHD, gelauwerd en geprezen) heeft mij zeer getroffen omdat het zo de kern raakt van de problematiek.
    Deze psycholoog, kinder- en adolescentenpsycholoog en neuropsycholoog doet sinds de jaren zeventig onderzoek naar ADHD bij kinderen en is later begonnen met het onderzoek bij volwassenen.
    Hij stelt dat ADHD een (ontwikkelings-) stoornis is op het gebied van zelfcontrole, met secundair de bekende ADHD-symptomen als aandachts-en concentratieproblemen en hyperactiviteit.
    Mijn man is 54 jaar, heeft twee jaar geleden de diagnose ADHD gekregen (aandachtsstoornis/ hyperactiviteit en impulsiviteit) ten gevolge van het feit dat hij is doorgedraaid na een periode van jaren waarin alles steeds meer escaleerde op het gebied van werk, administriatie, financieen, studie,
    en relatie.
    De diagnose heeft onze relatie gered. Als ze hadden gezegd dat hij volkomen normaal functioneerde als mens had ik mijn koffers gepakt, hoe zwaar me dat ook gevallen zou zijn.
    De puzzelstukjes zijn op zijn plek gevallen, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn man, onze kinderen, schoonkinderen en wederzijdse familie.
    We weten nu wat er aan de hand is. En kennis geeft macht.
    Ik denk dat ik me best ervaringsdeskundige mag noemen voor wat betreft het leven met een partner met ADHD.
    We zijn 36 jaar samen, waarvan 34 jaar getrouwd.

    Janneke

  5. [DOC]De gevaren van psychiatrische drugs – Nederlands Comite voor de …
    http://www.ncrm.nl/rapp.%20gevaren%20van%20psychiatrische%20drugs.doc
    Thomas Moore, schrijver van Prescriptions for Disaster, stelde dat het hedendaagse gebruik van psychiatrische middelen zoals Ritalin “walgelijke risico’s” …

  6. evangeline zegt:

    Eerlijk is eerlijk nu stoot mij dit weer tegen de borst. een ziekte kun je genezen. dus check eens dat kan bij ad(h)d niet. ik zelf ben een adder die vooral geniet van het leven. maar een add ben ik. ik heb veel met mensen gesproken die boos waren en vol onbegri over het etiketje wat ze vaak als kind opgeprikt hadden gekregen. bij mij ging het anders. ik was zelf op mijn 17de die schreeuwde om hulp en terwijl mijn leraren dachten dat ik psygisch goed gestoort moest zijn wouden mijn ouders mij zover mogelijk van alle bemoeienissen vandaan halen. het was een strijd tussen drie partijen waarvan ik het met beide niet eens was. ja ik liep tegen dingen aan waar ik zoveel erengie aan kwijt was dat eens in de 4 maand overspannen thuis zat. ik ging na 2 dagen ”ziek” zijn wel weer naar school en het was ook zeker niet schooltje ziek zijn. ik ben gek op leren nog steeds had leuke vrienden en het altijd naar mijn zin maar soms was het echt allemaal te veel. ik heb mijn add zoals het nu genoemd is echt altijd als een hadicap ervaren. iets waar ik mijn vinger niet opleggen kon wat ik niet uit kon leggen. tot een leraar met add aan kwam zetten. voor mij viel alles op zijn plek. ik gebruik geen ritalin. dat wil ik ook niet. en ik ervaar het nog steeds als een handicap hoewel ik mezelf ook heel mooi vind zoals ik ben. ik heb er echt last van, en het kost me echt heel veel moeite om het enigzids minder op te laten vallen. nu heb ik een goede carriere op kunnen bouwen door mijn eigenheid en door mijn sociale inteligentie. allemaal niks mee. maar mensen die zeggen dat het niet bestaat. daar kan ik boos om worden. het zijn niet mijn gedragingen. er zijn zat dingen in mij die daar wel onder vallen en ik zie daar absoluut een verschil in. in gewoontes, leerprossesen en mijn add zit verschil. en of het nou echt add is of niet. en hoewel ik het er nooit met iemand over heb. ben ik blij dat ik het zelf wel weet. dat het gevoel er klopt iets niet terecht is. en dat geeft niet. maar kloppen doet het gewoon niet. dus geen ziekte, maar voor mij absoluut een handicap.

Trackbacks

  1. […] arts de uitspraak doet: “ADHD is een ziekte, …”. Om de hele blog te lezen, klik hier. ← Anders […]

Laat wat van je horen

*