Pranayama en ADHD bij volwassenen

adhd bij volwassenen pranayamaOp zoek naar het ultieme zengevoel gaat de al yogaënde – en niet te vergeten ADHD-ende – Marleen deze keer een stapje verder. Te weten: pranayama.  Concreet: een uur – jawel – stilzitten. En ademhalen. Veel succes met je ADHD. 

Ik doe al een aantal jaren aan yoga. Yoga brengt mijn woelige brein in een staat van passieve bijstander, in plaats van de altijd aanwezige hardcore stroom van ideeën en gedachten. Voordat ik aan het yoga-avontuur begon, was ik me slechts zijdelings bewust van de aanwezigheid van mijn lichaam. Mijn gedachten stonden op de nummer één-positie.  Een monopoliepositie eigenlijk.

Natuurlijk voelde ik af en toe wel een kramp in mijn voet en dat deed pijn (au), of ik zat scheef in mijn stoel waardoor ik anders moest gaan zitten, of mijn benen werden moe van het hysterische heen en weer rennen. Veel verder ging mijn lichaamsbewustzijn niet. Tegenwoordig maak ik bewust uitstapjes naar mijn lichaam, met of zonder kramp.

Pranayama is de volgende stap na de yogahoudingen en een mooie manier om in je lichaam te komen. Zoals dat dan heet. Prāṇā is levenskracht en ayāma is beheersing. Het gaat hier om het reguleren van de ademhaling, waardoor je meer zuurstof in het bloed krijgt en de levenskracht toeneemt. Dit klinkt goed en ontspannend! Lekker allerlei ademhalingstechnieken doen waardoor je (nog) vitaler wordt. Heerlijk.

En dan komt de catch: deze ademhalingstechnieken doe je terwijl je een uur lang in kleermakerszit op de grond geplakt zit.

ZONDER TE BEWEGEN.

Dus. Toch maar proberen.

Na vijftien minuten zitten, viel mijn rechtervoet in slaap en een acute verkoudheid (echt, ik verzin het niet) zorgde ervoor dat ik snotterend (ja, probeer dan nog maar eens normaal adem te halen) in de kleermakerszit zat in een kamer vol met doodstille mensen.  Ik kan toch niet de enige zijn die helemaal gek word hier? Na dertig minuten was ik zo geïrriteerd dat ik in mijn hoofd allerlei vluchtplannen aan het uitdenken was. Mijn yogadocent zit bij de deur, misschien als ik heel stil
ben, kan ik langs hem lopen…

Toen het uur voorbij was liep ik – zwaar geïrriteerd, gefrustreerd en alles behalve zen – naar buiten. Eén sessie gehad, nog negen keer te gaan. Vraag me toch af of pranayama te combineren is met ADHD bij volwassenen.

Over Marleen Rövekamp

Reacties

  1. Hey Marleen, ik vond het wel een geestig verhaal om te lezen :)!
    Ik ben zelf net een weekje begonnen met mediteren, en de eerste keer begon ik als het ware in mn hoofd rondjes te rennen om de laatste 5 minuten van het kwartier te overleven…
    Maar goed, ik ben dus eigenlijk wel erg benieuwd hoe het met je andere 9 pranayama sessies is verlopen…

  2. Bij mij werkt het juist heel goed. Het lukt mij juist om rustig te blijven, door mij enkel te richten op mijn ademhaling en middenrif. Ook buiten de sessies maak ik gebruik van de geleerde technieken. Vooral bij het ‘tot 10 tellen’ werkt het verleggen van mijn aandacht naar de ademhaling erg goed.
    Stilzitten bij Pranayama lukt mij echter ook niet, en dat doe ik dan ook niet. Gelukkig vindt iedereen dit prima.
    Ik ervaar een dergelijke onrust zoals je hierboven beschrijft juist bij de reguliere vormen van yoga…

Laat wat van je horen

*