De meneer van de decoupeerzaag

adhd bij volwassenen antonIedereen heeft wel eens zo’n leraar gehad. Zo een die geen orde kon houden. Mijn leraar geschiedenis, Verhoeven heette hij, was er zo een. De man kon prachtig vertellen. Als hij vertelde over de strijd van de Watergeuzen tegen de Spaanse terror Alva hoorde je de hellebaarden kletteren en gierde de adrenaline die de geuzen gevoeld moeten hebben toen ze de poorten van de stad bestormden bij je door de keel.

Hij had één probleem. Hij wilde graag populair zijn onder de leerlingen en zo gebeurde het dat we hem in de eerste les van het schooljaar al zo gek kregen dat hij de radslag deed tussen de bankjes door. Elke daaropvolgende les kreeg hij ons niet eerder stil voordat hij zijn stropdas had afgedaan en als een Russische turnster waar een paar ribben bij waren weggehaald door het lokaal was geklapwiekt.

Altijd eindigde de doldwaze turnshow van onze meesterverteller in dezelfde pose. Ietwat voorover gebogen landden zijn handen op exact dezelfde plaats en de afdruk van zijn handen was dan ook zichtbaar op de gipswanden van het door en door rotte bijgebouw waar wij geschiedenis kregen. Aan de andere kant van dat wandje was het technieklokaal. En ook een decoupeerzaag. Je begrijpt de rest wel.

Gniffelend en giechelend kwamen we op de laatste schooldag en bij onze allerlaatste les van Verhoeven – hij zou met pensioen gaan – het lokaal in stommelen bij ons acrobaatje Adriaantje. Hoewel we probeerden zo ‘normaal’ mogelijk te doen leek hij toch onraad te ruiken. Het duurde dan ook wat langer dan normaal, maar na een paar minuten stoelen omgooien, tafeltjes verschuiven, het bord onder kalken en trekrotjes aan zijn bureauladen vastbinden ging hij toch overstag. De radslag.

Ik zat op de achterste rij. Prima uitzicht op de plek des onheils. Verhoeven nam een flinke aanloop, viel op zijn handen, het lange lichaam zwiepte omhoog. Hij landde keurig met zijn voeten op zo’n anderhalve meter van dé muur. Hij boog voorover. De handen vooruit. Ik piste bijna in m’n broek.

Ineens stopte hij. Draaide een halve slag en zette zijn enorme handen op mijn tafeltje. “Vriend,” zei hij dreigend. “Als je nu een geintje met me uit wil halen, zorg dan wel dat je de zaag ook opruimt.”

Ik werd een week geschorst.

Net, een uur geleden, ging ik hier op een camping in Luxemburg de afwas doen. Naast me stond een oude grijze man. Ook met de afwas. Toen hij wegliep groette hij me.

“Dag mijnheer van de decoupeerzaag.”

Anton Kuijntjes. Die zo bij een oude grijze mijnheer is uitgenodigd in de caravan om nog eens verhalen op te halen van vroeger.

Over Anton Kuijntjes

Reacties

  1. Manjo zegt:

    Ge-wel-dig! Niemand hier snapt waarom ik zo zit te schateren. Zie het helemaal voor me.
    Hoop dat jullie een gezellige reünie hebben gehad.

  2. Wat een geweldig verhaal! Leuk ook dat hij je nog onmiddellijk herkende, kan me zo voorstellen dat jullie een heel gezellige avond hebben gehad 🙂

Laat wat van je horen

*