Alles voor het ventje

adhd volwassenen Anton Kuijntjes“Ik heb een speelhuisje gekocht.” Het leek heel onschuldig. Dat was het niet. Maar: alles voor het ventje.

Het ging zo. Mijn vrouw bood 75 euro voor een houten speelhuisje. Iemand anders bood 80. Vrouwlief 82. Toen was het huisje van ons.

We vroegen om het telefoonnummer. Hetwas makkelijk om een afspraak te maken. We kregen een woonplaats. Het werd een stuk minder onschuldig. Drie kwartier rijden. Maar: alles voor het ventje.

Is het ding te tillen, mailde mijn vrouw. “Mijn man helpt uw man wel met tillen,” mailde de andere vrouw samenzweerderig. Ik werd ineens onderdeel van de transactie. Door een vrouw die van mijn bestaan niet op de hoogte was. Maar: alles voor het ventje.

We vroegen nog eens om het telefoonnummer. “Graag sms-en. Vanwege doofheid,” mailde ze terug. Waar naartoe was nog even niet duidelijk. “Sms-en is geen probleem, maar mogen we dan wel uw telefoonnummer,” vroeg mijn vrouw in de mail die daarop volgde. Het mocht. We kregen het telefoonnummer. Dertien sms-jes waren er voor nodig om te weten dat ze in de Klipperstraat woonden. Wij zeven, zij zes. Ik stond om half elf op de stoep. Volgens afspraak. Met een kar waar de verlichting het niet van deed, zonder rijbewijs. “Daar kijk je normaal ook niet naar,” zo luidde het klinkende argument van het thuisfront, toen ik nog had geprobeerd er onderuit te komen. Je begrijpt: alles voor het ventje.

Ik had niet veel bij. 82 euro (gepast betalen, stond er in de mail) en twee spanbandjes voor een huisje van 1,20m x 1,20m x 1,30m. De man hielp – volgens afspraak – met tillen. Ik rekende af. “Tachtig euro was het toch?” vroeg ik, nauwelijks hoorbaar, aan de man. “Nee. De afspraak was 82 euro,” klonk vanaf het terras. “Mijn vrouw,” zei de man, terwijl hij over zijn schouder wees.

Ik knikte begrijpend. Aha. De dove vrouw.

Over Anton Kuijntjes

Laat wat van je horen

*