ADHD Volwassenen

Over ADHD en ADD zijn een aantal hardnekkige onwaarheden de wereld in geholpen. Een van die onwaarheden is dat ADHD en ADD alleen bij kinderen voorkomt. De afgelopen jaren is er gelukkig steeds meer wetenschappelijke kennis en begrip voor ADD en ADHD gekomen waardoor we nu weten dat kinderen niet over ADD en ADHD heen zullen groeien, ADD volwassenen en ADHD  volwassenen voorkomt en dat er voldoende volwassenen zijn die op latere leeftijd de diagnose ADD of ADHD volwassenen krijgen. Zorginstellingen en wetenschappers gaan er vanuit dat minimaal 5% van de mensen ADHD heeft en schattingen lopen op tot 300.000 ADD en ADHD volwassenen in Nederland.

Mensen met ADD en ADHD die pas op latere leeftijd de diagnose hebben gekregen zijn vaak al aardig ontwikkeld in het toepassen van trucjes en ezelsbruggetjes om “normaal” te kunnen functioneren. De diagnose ADD of ADHD volwassenen kan ervoor zorgen dat de puzzelstukjes op hun plek vallen; de moeite die het kost om normaal te kunnen functioneren, de mood swings en het gevoel anders te zijn dan de rest komt ergens door. Je bent niet gek, je hebt ADHD!

Wanneer er twijfels zijn of een volwassene ADHD of ADD heeft is het goed om te bedenken welke stappen je wil ondernemen en wat daar het doel van is. De diagnose ADD of ADHD bij een volwassene kan behoorlijk wat voeten in de aarde hebben en helaas is het niet ineens een wereld van verschil met de dag van gisteren. Volwassenen die te horen krijgen dat ze ADHD of ADD hebben ervaren vaak zowel een gevoel van opluchting als van wrok, want waarom komt die diagnose nu pas? Het kan een hoop goede en minder goede keuzes in het leven uitleggen, maar ook het gevoel geven dat meer had gekund wanneer de juiste hulp (eerder) was geboden. Daarnaast komt de vraag ‘wat nu’ aan de orde. Het label ‘ADHD’ is leuk, maar wat schiet ik er nu nog mee op?

Naast begrip voor de eigen situatie, acceptatie van het verleden en leren omgaan met lastige eigenschappen heeft ook de directe omgeving iets meer houvast om begrip en inzicht in ADHD te krijgen. Volwassenen met ADHD en ADD kunnen onder andere op het werk en in relaties tegen zaken aanlopen waar nadat de diagnose is gesteld aan gewerkt kan worden. Wanneer er sprake is van structurele moeilijkheden kan ervoor worden gekozen om hulp van een coach, psycholoog of psychiater in te roepen om het leven net even iets makkelijker te maken. Want een volwassene met ADHD of ADD kan prima functioneren volgens de geldende normen en waarden, alleen is een extra steuntje in de rug soms nodig.

Reacties

  1. Grietje Wanders zegt:

    Ik ben een vrouw van 62 jaar.heel druk en onrustig.In aug. 2012 kreeg ik hetvhelemaal te pakken.druk druk en druk in mijn hoofd.niets op regel ,een war boel.naar de huisarts daarna psygoloog.na veel te lezen “wat ik wel eens wil maar niet kan”onrust en geen gedachten bij houden ben ik ook gaan letten op voeding en heb een afspraak gemaakt bij de diëtiste
    .het wordt beter maar ben er nog niet.ook kan ik heel slecht over menes massa.
    Ik deed heel veel vrijwilligers werk en heel graag andere mensen helpen.
    Ik ben overal mee gestopt want ik werd alleen maar drukker.Waar ik moeite mee heb dat andere mensen je niet begrijpen.Want ik fiets en loop heel veel om mijn hoofd leeg te maken en te bewegen.he
    Dat is soms een war boel.ik ben het beste gevlast als ik in mijn huis alles op regel heb en er moeten geen bijzonder dingen gebeuren dan ben ik helemaal van slag.Dank zij mijn psygoloog en mij zelf ben ik nu weer wat ik ben.

  2. Hallo allemaal.
    Ik ben een getrouwde man en vader van 2 kinderen.
    Bij mij in het gezin zijn er twee met de diagnose ADHD en alle twee aan de medicatie.

    Ooit hebben wij een curcus gevolgd mbt handvaten en het leren hoe te handelen bij een kind met ADHD.
    Op die curcus kwamen mijn vrouw en ik erachter dat we hier niet alleen maar zaten voor mijn zoon,maar ook voor mijn vrouw die vorig jaar de diagnose ADHD heeft gehad.

    Mijn vrouw is in een therapie gegaan en heeft daar veel geleerd over zichzelf en ADHD.
    Daarbij is ook Ritalin voorgeschreven.

    Nu mijn vraag:
    Ik sta af en toe hulpeloos te kijken naar de gedachtengangen van mijn vrouw en zoon.
    Sommige dingen begrijp ik,sommige dingen niet.

    Waar ik de meeste moeite mee heb is het soms wat gestreste gedrag en het niet luisteren van mijn zoon.

    Ik word dan weleens boos en ga vooral met mijn vrouw in discussie als er weer eens een stress moment is en ik dan niet begrijp waarom er stress is.(zag ik het maar eens vanuit hun perspectief)

    Mijn zoon en vrouw worden naar mijn mening gevormd hoe de maatschappij hun het liefste ziet en ik vind dat zo niet fair.

    Waarom zijn er zoveel curcussen en therapieen voor mensen met ADHD en niet voor de mensen zonder?

    Ik moet meer gaan leren om een discussie uit de weg te gaan en niet de boel aan te blijven wakkeren met de vraag:”wat zit je nou te stressen joh”.

    Ik zoek dan ook iets waar ik iets aan mijzelf kan veranderen en niet weer mijn zoon of vrouw.

    Opties en meningen zijn meer dan welkom.

    Mvg,
    Ramon
    Dit vind ik niet eerlijk

    • desiree zegt:

      Ik begrijp dit helemaal. Mijn man zit met hetzelfde en is ook nog militair en is recht lijn g. Prima zou je denken mar helaas niet helemaal. Ik heb adhd, mijn dochter adhd-nos, mijn zoon waarschijnlijk adhd en onze jongste zoon is afwachten. Wat denk je wat het voor hem moet zijn. Maar ook voor mij die zelf adhd net weet en nog niet mee om kan gaan en dan de kids ook nog. Soms giga drama hier thuis

    • Jij bent een topvader Ramon, dat je je vrouw en zoon zo wilt helpen!

  3. t vaartjes zegt:
  4. Maartje zegt:

    Ik heb sinds kort ook de diagnose gecombineerde ADHD gekregen. . Ben nu 36 en heb het nooit geweten alleen toen ons dochtertje vorig jaar getest werd en het verslag van haar onder mijn neus kwam wist ik meteen dat ze het niet van een vreemde had… Dus om eerlijk tegenover mijn gezin te zijn heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb me laten testen … Maar nu slik ik methylfenidaat maar merk eerlijk gezegd weinig van wat ik neem ik heb 4x 5mg per dag voorgeschreven gekregen
    Mag je dat zelf omhoog doen of mag alleen de arts dat bepalen ?
    Ik ga Door een diep dal omdat ik niet kan verwerken dat ik het niet eerder heb geweten en ik al veel kapot heb gemaakt aan contacten en banen( niet te tellen heb gehad) voor mij en mijn man en dochter allemaal boeken aangeschaft Hoe we het beste ermee om kunnen gaan …Zijn er mensen die dit ook zo ervaren en hebben jullie misschien tips ?

    • Hoi Maartje,

      Ik las je verhaal en wilde je even vertellen dat je het sowieso niet eerder had kunnen weten. Ik kwam er ook pas heel laat achter dat ik ADHD heb. Je hebt talenten en gebreken. Dat je dingen kapt hebt gemaakt is vast uit zelfbescherming of je onbegrepen voelen. Nu je dat allemaal weet heb je een hele mooie toekomst voor je. Maak gebruik van je talenten en ADHD-gave. Wees alert op je valkuilen en pak die mooie toekomst!

      Heel veel succes,

      Peter

      • Maartje zegt:

        Super bedankt voor je reactie Peter..
        Fijn om te zien dat je toch niet de enige ben en wat fijn om een steuntje in de rug te krijgen
        Ik heb afgelopen vrijdag contact gehad met de arts en ben opgehoogd naar 10mg per keer
        Het gaat nu stukken beter en voel me gelukkig ook beter

        Vooral toen ik dit opende en het berichtje las 😀

        Nogmaals bedankt !!!

    • desiree zegt:

      Wij en vooral ik, kennen je verhaal helemaal. Hier hetzelfde

      • Maartje zegt:

        Oke..

        Klinkt misschien raar maar ergens vind ik het een fijn gevoel dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben en je het kan en mag delen zodat je er ook met iemand over kan hebben die je begrijpt … Niet dat ik altijd onbegrepen ben hoor maar toch is het anders

        Bedankt voor je berichtje 😀

  5. Wat ik hier allemaal lees klinkt zo herkenbaar. Jaren geleden is er ook bij op 20 jarige leeftijd ADHD gediagnostiseerd. Een korte periode heb ik geexpirimenteerd met medicatie maar toch besloten om hiermee te stoppen aangezien ik niet van pillen afhankelijk wil zijn. Na met veel moeite een mbo en hbo opleiding goed afgerond en inmiddels vier jaar aan het werk. Inmiddels ben ik 29 en voel mij op dit moment eigenlijk in 1 woord vreselijk. Ik woon in de hoofdstad waar het voor mij eigenlijk veel te druk is, daarnaast heb ik geen relatie maar zou dit wel graag willen maar kom op de 1 of andere manier geen leuke vent tegen. Terwijl al mijn vrienden en familie altijd zeggen dat ik juist een leuk meisje ben en hier niet voor open sta. Voel mij erg alleen en heb de hele dag door eindeloos veel gedachten. Ik ben erg onzeker en hebveel stemmingswisselingen. Zou zo graag mijn leven weer op de rit hebben. Sinds augustus dit jaar zit ik overspannen thuis en inmiddels alweer 50% aan het werk. Het vervelende is dat ik werk in een sector en een bedrijf waar ik mij niet op mijn plek voel, totaal verveeld maar toch overprikkeld. Dus ben al jaren opzoek naar ander werk in een andere branche maar kan hierin geen keuze maken.
    Inmiddels loop ik sinds drie weken bij een goede psycholoog. En heb ik met hulp van mijn ouders een huis in een rustigere stad gekocht.
    Ben al jaren zo hard aan het vechten om alles op de rit te krijgen maar dit lukt mij toch niet! Ben dus zoals je wel kunt begrijpen erg ten einde raad. Van veel mensen krijg ik het advies om aan de medicatie te gaan maar op de 1 of andere wijze wil ik het zelf oplossen wat dus eigenlijk niet lukt.

    • net adhd ontdekt.. nog niet klaar op te verwoorden hoe ik me voel…. naar het doet wel goed.om te.weten dat hier mensen zitten die het proces.begrijpen. tot latera. Jirka

  6. Eline, Blijf vooral hoop houden en knokken om alles weer op een rijtje te krijgen.
    Met goede hulp moet het lukken.
    Ik ben nieuw op dit forum maar wil je bedanken voor je bericht.
    Blijf vooral hier uitschrijven wat je meemaakt.
    In het begin was ik ook scepties over ritalin.
    Na diep onderzoek wat adhd in je je hoofd doet en hoe ritalin daar een positieve rol in bij kan dragen ben ik daar alleen maar enthousiast over.
    Praat erover met je psycholoog/psychiater.
    evt wil ik dit later ook toelichten.

    groetjes Willem

  7. Beste Willem,

    Bedankt voor de reactie! Dit geeft zeker weer “hoop”. Heb je zelf dus ook ervaring met ritalin?
    Ik loop sinds kort dus bij een psycholoog en ga binnenkort toch met een psychiater vrijblijvend praten om te kijken wat voor mogelijkheden er zijn en wat eventueel bij mij zal passen.
    Want misschien is het wel de moeite waard om dit weer een periode te proberen. Alleen is erg iets in mij dat een groot tegenstander van medicatie is.

  8. Peter zegt:

    Mooie en herkenbare verhalen allemaal. Ik ben 42 en weet sinds een paar dagen dat ik gecombineerde ADHD heb. Nou ja, ik denk dat ik het jaren weet en mijn omgeving ook maar nu vindt de psycholoog dat ook. Het voelt nog heel raar om ineens zo een label te hebben. Ik heb prachtige kinderen, een schat van een partner en heb een directiefunctie bij een groot bedrijf. Ik heb er wel altijd heel erg hard voor moeten werken en met mezelf moeten vechten om te komen waar ik nu ben. Ergens in mijn achterhoofd zit wel het idee dat het makkelijker was geweest als ik dit eerder had geweten maar het is wat het is. Relevanter vind ik om te bedenken wat ik er nu mee moet. Ik ervaar de meeste problemen met goed plannen, concentratie en aandacht voor details. Ik herken de hyperfocus ook heel maar dat vind ik eigenlijk zalig. Dan ben ik op mijn best. Als ik er zo over nadenk, maakt de ADHD ook een heel mooi deel van mij uit. Humor, veel dingen tegelijk doen. Creatief ook al heb ik een technisch vakgebied. Enfin. Wat nu? De psycholoog adviseert mij de medicinale weg te te bewandelen maar ik lees daar zo veel negatiefs over. Ik denk zelf meet aan cognitieve gedragstherapie gericht op de belemmeringen die ik ervaar. Wie wil wat van zijn of haar ervaringen met mij delen?
    Peter

    • Dag Peter,
      Ik herken me in jouw verhaal, heb mijn leven ook goed op de rit en heb daar ook hard voor moeten werken. Het meeste last heb ik van concentratieproblemen en plannen. Sinds kort ben ik me gaan verdiepen in ADHD maar ben nog niet gediagnostiseerd. Welk pad heb jij daarin gelopen? Eerst naar de huisarts en toen?
      Karin

  9. Ik ben 65 jaar ,na jaren lang onrust en piekeren ,en depressie ,zijn ze er nu achter dat ik ADHD heb
    Ik zit in een proefperiode van medicatie om te kijken wat het beste bij mij past
    Nu lees ik veel op internet ,dat wietolie meer rust brengt dat de chemische pillen die wij voorgeschreven krijgen .nu is mijn vraag als je wietolie gaat gebruiken ,wordt daardoor toch geen dopamine aangemaakt ,dat bij ons te weinig wordt aangemaakt ,dus het is alleen om rustiger te worden

  10. Ineke zegt:

    Hallo allemaal. Ik lees dit, en het geedft me een gevoel van dat ik niet de enige ben. Ik ben een vrouw van inmiddels 72 jaar. In 1988 is er bij mij een depressie ontstaan, die later chronisch werd en werd mij gezegd dat ik dit zo zou houden. Heel veel opnames gehad, dan weer 8 maand in gedragskliniek, dan weer 3maanden, herstellingsoord, dan weer paazafdeling van ziekenhuis, psychiatrisch ziekenhuis, jaar in jaar uit. Ben 12 X geshockt geweest in Groningen. Ik heb 14 soorten antidepressiva gehad, maar had alleen maar last van bijwerkingen. Ongeveer 10 jaar geleden kreeg ik ambulante hulp thuis wat er voor zorgde dat ik geen opnames meer had, dat was heel fijn, maar depressie ging niet over. En ondertussen

    Sorry, ik heb mijn verhaal hier verder geschreven, maar het is weg, hoe kan dit?ineke

    de

    maar medicatie uitproberen. Zelf ben ik op zoek gegaan naar andere hulp enkele jaren terug, want ik

    voelde dat er iets was, maar wist niet wat. Maar moest bij de instantie waar ik onder behandeling was
    weg i.v.m. met de verzekering. Maar ook dat hielp niet. Dus ik weer terug naar mijn oude instantie, maar
    kwam nu bij ouderenafdeling terecht. De nieuwe psychiater had bij het eerste gesprek in de gaten dat er
    veel meer speelde en ben ik getest op bordeline, ADHD/ADD, autisme. Bordeline was het niet.
    Uiteindelijk is er ADHD/ADD gecombineerd vastesteld , en waarschijnlijk een stukje autisme ( waar later
    naar zal worden gekeken als alles in rustiger vaarwater is gekomen ). De psychiater waar ik de eerste keer
    mee sprak zei nog, wat jammer dat ze hier niet eeder achter zijn gekomen, u zou een heel ander en
    prettiger leven kunnen hebben gehad.. in eerste instantie was ik blij dat ik gelijk had met mijn gevoel dat
    er meer of iets anders aan de hand was. Ook ben ik high sensetive ( hsp ). Ben aan de Ritalin geweest,
    veel bijverschijnselen. Nu slik ik dexamfetamine, wat heel langzaam opgebouwd is naar nu 5X 21/5 mg
    per dag. Ik krijg het gevoel/idee dat dat mijn ADHD/ADD heel erg versterkte en dacht dus
    bijverschijnselen. Weer aan het afbouwen gegaan om te kijken of dat ook zo was. Maar door veel te lezen
    over alles , ben ik mij bewuster van het feit dat er zoveel stukjes op de plek vallen over als ik lees wat
    ADHD/ADD allemaal inhoudt. Ik heb het heel erg onderschat en loop nu tegen alles aan , wat eigenlijk
    mijn hele leven al wel speelt. Maar nu heb ik het gevoel/idee dat het nu ik dexamfetamine slik het mij pas
    echt duidelijk wordt wat het allemaal inhoudt. Het is net of ik een opgeblazen ballon ben met confetti er
    in en dat dat knapt, zo’n heftig gevoel. Depressie is practisch over, stemmingswisselingen zijn erg
    aanwezig ( schijnt er ook bij te horen ) . En het onbegrip van de omgeving vind ik erg moeilijk om mee
    om te gaan. Hoe leg je iets uit wat je zelf niet snapt dat je dit hoort op je 72ste jaar. Het huishouden en alles wat daar bij hoort, wordt al jaren gedaan door mijn man, waar ik niet blij mee ben, omdat ik dat zelf wil/moet kunnen .En die 30 jaar depressie? 30 jaar van mijn leven waarin im GEleefd heb, maar niet BEleefd heb. Ik heb

    mijn leven gespeeld zoals ik dacht dat ik zou zijn als ik niet depressief zou zijn. Niet terugkijken zeggen ze dan, maar het zijn wel 30 hele belangrijke jaren geweest en als ik toen had geweten van dat ik dit allemaal had was mijn leven zo anders verlopen. Ook naar mijn man , kinderen en inmiddels kleinkinderen toe. Hoeveel ellende was me bespaart gebleven. Ik weet wel dat men ADHD/ADD voor volwassenen/ouderen daar nog niet zo heel lang mee bezig zijn en veel hulpverleners er nog niet zoveel van af weten, maar toch……….
    Ik dacht eerst zo van nu weet ik het en ga ik met mezelf aan het werk. Was het maar zo simpel. Inmiddels ben ik er achter dat er zoveel verwerkt moet worden voor je uberhaupt aan jezelf kunt werken. Dag/nachtritme ben ik al een jaar mee bezig en dan wat er nog komen gaat. Je eigen waarde, schuldgevoel naar iedereen , omdat je woorden ( ruzie ) hebt gehad door je onmacht. Achteraf is alles te begrijpen waarom ik zo dacht, deed , voelde, en was zoals ik niet wilde zijn. Die ADHD/ADD en wat er nog meer speelt dat dat overkoepelt of zich heeft geuit in een depressie met alle gevolgen van dien. Ik wist niet dat ADHD/ADD zoveel inhield. Begrijpen doe ik het nog steeds niet, veel verdriet heb ik wel dat het nu pas ontdekt is. Voor dat alles weer een beetje op de rit is ben ik heeeeeeeeeel veel tijd verder. Maar ik blijf hoop houden dat het goed komt, in ieder geval beter dan dat het nu is. Stapje voor stapje , hele kleine stapjes , te klein naar mijn zin. Maar zo zal het wel moeten. Ik wil nog 20 jaar leven, mij bewijzen dat ik dat kan. Alleen ik kan het niet alleen zoals ik er nu in of voor sta. Ik heb goede professionele begeleiding en hoop op steun, hulp , eb een beetje begrip van de omgeveing.
    Hier laat ik het bij, het is een lang verhaal geworden, sorry daar voor, maar zo is mijn leven met de diagnose ADHD/ADD gecombineerd en zeer complex en tegenstrijdigheden sinds een poos.

  11. Ineke zegt:

    Daar ben ik weer even terug. Ik zag dat mijn verhaal wel helemaal over geko en was, maar het ging zo raar, zoals te zien is. Ik wil er alleen even aan toevoegen dat ik positief blijf , ook al is dat moeilijk vaak, maar sinds mijn depressie weg is, en ik denk door de dexamfetamine wordt alles weer helderder in mijn hoofd zodat ik weet en ga weten hoe ik verder wil, althans probeer en met mijn begeleidsters daarin. Maar ik ga er voor, wij allemaal toch? Die stempel of label nemen we op de koop toe en zorgen dat ons leven leefbaar wordt. En we hopen met zijn allen denk ik voor meer begrip voor alle psychische aandoeningen/ziektes .
    Bedankt dat jullie mijn verhaal hebben gelezen en er mensen zullen reageren , of herkennen in mijn verhaal , of toevoegingen, advies, alles is goed.Dankjewel

    groetjes Ineke

Laat wat van je horen

*