Broodje Aap versus ADHD

Over ADHD bestaan een hoop fabels en misverstanden. Hoewel er steeds meer kennis wordt opgedaan, blijven er veel verkeerde opvattingen ronddwalen. De meest voorkomende broodje aap-verhalen lees je hieronder.

 “Als ADHD een medische aandoening  is, ben ik een vliegtuig!”

ADHD en ADD wordt officieel erkend door de gezondheidsraad en elke arts is bevoegd om deze diagnose te stellen.

Kort gezegd wordt ADHD veroorzaakt door een afwijking van de opname van hormonen in de hersenen. Afwijking slaat in deze context op afwijkend ten opzichte van mensen zonder ADHD. Wetenschappelijke studies geven helaas nog geen uitsluitsel over hoe dit precies in z’n werk gaat en hoe er neurobiologisch een oorzaak kan worden aangewezen.

Het resultaat van deze afwijkende opname van hormonen in de hersenen is dus ADHD of ADD. Dit kan zich op verschillende manieren uiten. Mensen met ADHD of ADD ervaren vaak lichamelijke en mentale onrust, moeite met concentratie, beweeglijkheid en impulsiviteit. Vaak zijn mensen met ADHD en ADD zeer creatief, oplossingsgericht, kunnen snel schakelen en denken.

De ene persoon met ADHD of ADD zal meer tegen bepaalde zaken aanlopen dan een ander, niet alle symptomen zijn bij elke ADHD’er even sterk aanwezig. Het verschil tussen ADHD en ADD wat momenteel wordt gehandhaafd door het Psychologisch Handboek is dat mensen met ADHD de drukte meer fysiek uiten en mensen met ADD meer de drukte in hun hoofd hebben.

 

“ADHD is in de mode!”

Het is waar dat het lijkt dat er sprake is van een mode-verschijnsel, maar dat komt omdat we door onderzoek steeds meer weten over ADHD. Bovendien bestaat de diagnose ADHD nog niet zolang. Voorheen werden kinderen met dezelfde kenmerken bijvoorbeeld bestempeld als onhandelbaar en tot begin jaren ’90 werd de aandoening gediagnosticeerd als MBD (minimal brain damage/minimal brain dysfunction).

 

“ADHD, daar groei je vanzelf overheen!”

Van alle kinderen met ADHD behoudt vijftig procent deze aandoening als volwassene. Geschat wordt dat 6 procent van de volwassen bevolking ADHD heeft. Bij de meerderheid wordt echter nooit de diagnose gesteld en slechts een kleine groep zoekt daadwerkelijk hulp. Volwassenen met ADHD zijn erg kwetsbaar voor angstaanvallen, depressies en verslavingen. Zeker wanneer zij nooit gediagnostiseerd worden. Zij lopen daarom eerder tegen problemen aan, zowel op het werk (ontslag) als in de privésfeer (financiën, relaties).

 

“ADHD is alleen voor jongens!”

Het klopt dat de diagnose ADHD vaker wordt vastgesteld bij jongens, maar dat is waarschijnlijk te verklaren door het feit dat zij eerder de uitgesproken kenmerken tonen. Daar waar jongens dikwijls impulsief en hyperactief gedrag laten zien, zijn meisjes met ADHD bijvoorbeeld eerder vergeetachtig, leggen ze dingen op de verkeerde plaats en hebben ze slechte prestaties in het hoger onderwijs. Dit zijn vormen van uitingen die niet snel worden herkend (lees: erkend) als symptomen van ADHD, omdat ze minder uitgesproken zijn. Het onoplettende gedrag wordt makkelijker over het hoofd gezien dus ook niet gerelateerd met ADHD.
Kortom, meisjes hebben net zoveel kans op ADHD, maar door verkeerde beeldvorming hebben jongens meer kans gediagnosticeerd te worden.

“Een ADHD’er heeft gewoon een slechte opvoeding gehad!”

Wanneer een kind met ADHD in de klas niet stil kan zitten of blijft praten terwijl het niet gewenst is, kan hij zijn impulsen niet controleren. Het is dus niet dat hij dit nooit heeft geleerd. Het probleem zit geworteld in het brein en niet in de discipline van het kind. Sterker nog, een overdreven strenge opvoeding kan de symptomen verergeren. Bovendien wordt het kind bestraft voor gedrag hij niet onder controle heeft. Professionele hulp kan daarentegen wel gedragsverandering bewerkstelligen.

 

“ADHD’ers die medicatie gebruiken  worden uiteindelijk junks!”

Het tegendeel is waar. Wanneer ADHD niet wordt behandeld is het risico van drugs- en alcoholmisbruik groter. De juiste behandeling kan dit verminderen. De medicijnen zijn veilig en effectief in het verlichten van de symptomen van ADHD, maar kunnen de aandoening niet genezen.

 

“ADHD’ers zijn achterlijk en/of liever lui dan moe!”

Er bestaat een lijst van belangrijke ADHD’ers uit de wereldgeschiedenis.. Winston Churchill, Albert Einstein, Mozart en Pablo Picasso zijn slechts enkele namen waarvan we vermoeden dat ze ADHD hadden. Stuk voor stuk individuen die zich hebben onderscheiden met hun eigen talent.

Bovendien hebben recente onderzoeken aangetoond dat mensen met ADHD bovengemiddeld intelligent zijn en absoluut niet lui, want wie kent niet Bill Gates, Richard Branson en wijlen Steve Jobs? Drie voorbeelden van succesvolle bestuurders met ADHD.

Reacties

  1. Ronald A. zegt:

    Ooit wel eens gehoord van de lichaams_eigen stof ‘Dopamine’ ? Neen…? Dat dacht ik al ! Dopamine…is de ‘schakelaar’ tussen Adrenaline en…NorAdrenaline ! Mensen met ADHD…hebben daar, in meer of mindere mate…tekort aan ! Ritalin…bevat 0,0025 % codeïne, een opiaat ! Sommigen hebben er baat bij, maar ik ben mijn gehele leven al voor 100% medicijn vrij, en ik vaar er zeer wel bij ! How about that?

  2. “Het resultaat van deze afwijkende opname van hormonen in de hersenen is dus ADHD of ADD”
    Graag wil ik even op bovenstaande passage reageren.
    Juist het feit dat er geen enkele biologische oorzaak aan ADHD, ASS ed. gekoppeld kan worden maakt dat er geen wetenschappelijke basis voor hun bestaan is. Vergelijk de diagnose van ADHD met iemand die naar de dokter gaat met klachten van buikpijn. In vergelijking met een ADHD diagnose zal de dokter, zomaar, zonder verder onderzoek, concluderen dat jdeze persoon bv darmkanker heeft. Bloedonderoek, urineonderzoek, MRI, CT ed kunnen nl. niet gebruikt worden om de diagnose ADHD te stellen. De diagnose berust dus slechts op het beoordelen van symptomen.
    Dus momenteel weet niemand of de aandoeningen werkelijk bestaan, ook al mag iedere dokter de diagnose stellen. Zo gek kan het dus zijn in de wereld van de psychiatrie. Het enige wat we over dergelijke kinderen kunnen zeggen is dat ze gedrag vertonen waar de omgeving problemen mee heeft. Op deze manier zijn niet eenzijdig de kinderen een probleem maar zeker ook ook de omgeving (ouders, school).

    • janneke zegt:

      Beste Kees,

      Wat moeten we dan met een diagnose als depressie?
      Ook daarvan kun je geen rontgenfoto’s maken, bloedonderzoek en urineonderzoek doen etc.
      En ook een depressie wordt door een huisarts vermoed, eventueel behandeld met medicatie en/of de patient wordt doorverwezen naar hulpverlenende instanties.
      Hetzelfde dus.
      Toch zet niemand zijn vraagtekens bij depressie. Terwijl je toch ook alleen kunt afgaan op wat je ziet/ waarneemt.
      Ik vind dat als er een vermoeden is dat iemand geestelijk en/of sociaal niet goed (meer) functioneert, daar gedegen onderzoek naar moet worden gedaan door mensen die zich op dat terrein hebben gespecialiseerd. Dus in het geval van mogelijk ADHD een deskundige op dat gebied.
      En die zijn er! Zowel psychologen als psychiaters die zich daarin verdiept hebben en daarin bijgeschoold zijn.
      En een goede (huis-)arts met een vermoeden, maar onvoldoende kennis, hoort een patient daarnaar te verwijzen. Vind ik.
      Daarbij kan je je afvragen of ADHD niet al van alle tijden is, maar nu meer problemen veroorzaakt door onze hectische maatschappij….
      Mijn man (aandachtsstoornis, impulsiviteit en hyperactiviteit, uiteindelijk na 52 jr vastgelopen, kampt met zware depressie en relatieproblemen met mij door alle voorgaande zaken) zei een tijdje geleden:
      als ik een boerenzoon was geweest, die dagelijks hard moest werken op het land, met weinig prikkels om me heen en weinig kans op afleiding, alleen maar harde lichamelijke inspanning, zou ik dan ook op de duur als ADHD-er gediagnosticeerd zijn?
      Tja, dat zullen we dus nooit weten…..

      groetjes, Janneke

      • Klopt helemaal Janneke. Voor psychiatrische aandoeningen zijn er vrijwel nooit biomarkers aanwezig terwijl er zeker ernstige problemen aanwezig kunnen zijn die met medicatie behandeld dienen te worden.
        Het grote probleem is de ADHD test. Deze test heeft geen wetenschappelijke onderbouwing en wijst grote aantallen mensen aanwijzen als ADHD patient maar feitelijk niets mankeren. Er wordt over percentages van 80-90% overdiagnose (ofwel misdiagnose) gesproken. Binnen de grote groep die met deze zogenaamde test als ADHDer aangemerkt wordt is er dus ca 10% die echt behandeling nodig heeft en de grote meerderheid dus niet.
        Het grote probleem is dus de test. Ik denk dat je ook niet blij zou zijn als de arts je op basis van het symptoom buikpijn een chemokuur voor zou schrijven omdat je misschien wel darmkanker hebt…..

    • Tegenwoordig wordt er (als het goed is) enkel nog door psychiaters de diagnose ‘ADHD’ gesteld. Daarbij worden de helft van de diagnoses van somatische aandoeningen ook enkel gebaseerd op symptomen. Denk daarbij aan bijvoorbeeld mensen met migraine, deze diagnose wordt ook gesteld zonder verder onderzoek. Veel ziektes worden vastgesteld zonder bloed- of urineonderzoek en scans e.d. waarna doktoren gaan kijken of medicatie de symptomen kan verlichten, hetzelfde als bij ADHD gebeurt.

      Daarbij vind ik het oppervlakkig dat u suggereert dat de omgeving van het kind een probleem is. Ontzettend vaak komt er in gezinnen in hoge sociaal-economische klassen voor dat de ouders meerdere kinderen hebben, waarvan er 1 kind is dat gedragsproblemen heeft (zoals ADHD). Je kunt aan de andere kinderen zien dat dit niet enkel te maken heeft met opvoeding of school.

      Ik denk dat zolang de personen die ontzettend veel last ervaren van dergelijke symptomen geholpen zijn met een diagnose en medicatie, we hier blij om mogen zijn. Zoals u in uw artikel aangeeft, ervaart de omgeving van mensen met ADHD soms overlast door deze persoon, dit is op deze manier snel verholpen.

      Wees niet te snel met oordelen over anderen.

      • Eefje: het is niet goed tegenwoordig (zoals jij meent) want: de meeste diagnoses bij de GGZ zoals PsyQ worden door psychiatrisch verpleegkundigen afgenomen, onder verantwoordelijkheid van een psychiater die misschien de patiënt niet ziet, of pas later als er lastige dingen ontstaan. Bij vermoeden van ADHD is er geen somatisch onderzoek, alleen een vragenlijst, dus wat je schrijft klopt niet.

        Om na te gaan of de omgeving invloed heeft,, wordt de vraag gesteld: hebt u dit in andere omgevingen ook. Als het antwoord ja is, dan lijkt het alsof de omgeving geen invloed heeft. Bij kinderen is echter de school meestal de belangrijkste bron van klachten en dat kan de andere omgevingen (het gezin, de vrije tijd) sterk beïnvloeden.

        Als een persoon en diens omgeving veel last hebben van gedrag dat ADHD-achtig is, dan zou het kunnen zijn dat die persoon in een andere omgeving, veel minder last heeft als dat gedrag daar juist wenselijk is en de omgeving gewend is aan het gedrag. Als het om onderwijs gaat, dan kunnen we die omgeving (zoals een basisschool of vo-school) niet representatief noemen voor veel beroepen. Zo ken ik iemand die in het vo als ADHD-er werd gebrandmerkt, maar op de politieopleiding daarna precies met die kwaliteiten op de goede plek zat.

        Studeer verder op de lange termijneffecten van Ritalin en je leert dat de korte termijnwinst soms in een ramp later verandert. Dat probeert onderzoek betaald door de industrie geheim te houden en tegen te spreken. En intussen zijn er veel universitaire onderzoekers ook afhankelijk geworden van deze gelden: het onderzoeksbeleid in NL heeft daar voor gezorgd.

        • Lindaaatje zegt:

          Ik wil graag even reageren op het bericht van Frank:

          Ik persoonlijk denk dat het niet uitmaakt of een psychiatrisch verpleegkundige of de psychiater je een test afneemt. Als ik een examen moet maken op school maakt het ook niet uit of de test wordt afgenomen door de leraar, de schooldirecteur of de stagiaire.
          Waar het om gaat is wat men met de testresultaten doet en wie hier naar kijkt en om bij Spq te blijven worden deze resultaten besproken in multidisciplinaire teams. Op basis van 1 test wordt geen diagnose gegeven. Er wordt uitvoerig meermaals met de cliënt, zijn of haar familie en zijn of haar partner gesproken. Ook wordt er zo vaak gezegd dat er zoveel mensen worden over overgediagnosticeerd ben wel erg benieuw op basis waarvan en door wie dit dan geconcludeerd wordt.

          Ik kan mij er zo aan irriteren dat mensen denken dat je ff snel een diagnose adhd krijgt en zware pillen. Hier gaat echt wel een traject aan vooraf.

          Maar goed benook geen adhd er ben gewoon chaotisch en een sprankelende persoonlijkheid dus wat weet ik nou 😛

          • @lindaatje
            Je neemt aan dat het gaat om een papieren test zoals een examen. Maar zo’n test is het niet. Er is niet echt een oorzaak te vinden alleen een syndroom wat een steeds wisselende verzameling gedragingen is die werd afgesproken door psychiaters; alleen de gedragingen worden verzameld en dat bepaalt het label adhd; en adhd-ers blijken onderling sterk te verschillen. Psychiaters vinden dat ze een vragenlijst en hun eigen totaalindruk (klinische blik) nodig hebben om tot een diagnose te komen, en daarnaast zijn gegevens van anderen nodig over de persoon. Als dat nu een verpleegkundige is die bij PsyQ is opgeleid die alleen de vragenlijst invult (wat daar gebeurt), krijg je een diagnose die heel zwak is.

            De vragenlijst is zeer twijfelachtig als test omdat die antwoorden in de mond legt. De procedure is twijfelachtig omdat de betrokkene door voorkennis vaak weet welke antwoorden bij adhd verwacht worden en dan onbewust gaat zoeken naar bevestiging (als dat misschien op een voordeel gaat lijken, zoals een verklaring met minder de schuld krijgen). Veel diagnoses die door verschillende psychiaters worden afgenomen komen tot verschillende conclusies.

            Dat laat onverlet dat mensen die zo’n procedure ondergaan ook problemen kunnen hebben waarvoor oplossingen zijn (al dat maar hoeft dat niet Ritalin te zijn). Je kunt maandag op debalie.nl/de-balie-tv vanaf 20:30 een debat volgen over het failliet van de biologische psychiatrie waarin het recent boek van Gotszche besproken wordt.

  3. In het startartikel lijken mythes te staan maar:
    “ADHD en ADD: elke arts is bevoegd om deze diagnose te stellen……
    ” Klopt dit wel? We vonden in Medisch Contact (voorjaar 2011) een artikel van psychiaters voor huisartsen waarin hen nadrukkelijk werd aanbevolen niet zelf een diagnose te stellen, maar hun patiënten te scannen met enkele vragen en bij bepaalde antwoorden hen door te sturen naar de GGZ.
    Dat druk zijn: “Heeft u dat vaak? Voelt u zich doorgaans onrustig? Heeft u de neiging om meestal eerst te doen en dan pas te denken? Heeft u vaak concentratieproblemen? Heeft u dit altijd gehad, ook als kind?”
    Die vragen zijn natuurlijk nog geen diagnose, maar ze brengen je wel op een spoor; dat betekent dat je steeds meer aandacht aan die nare situaties kunt gaan geven en vervolgens ook goed weet, wat je moet beantwoorden bij de echte diagnose.

    Als vervolgens de diagnose als gewenste verlossing komt, dan kunnen we ook spreken van een zekere bijdrage aan een “hype”. 85% van de ADHD-ers kan ook geholpen worden zonder de diagnose en kan na coaching en oefening onder de grens komen te liggen van het vereiste aantal symptomen. Sommigen noemen dat genezen, anderen zeggen: ik moet er steeds moeite voor doen,maar het komt op hetzelfde neer.

  4. janneke zegt:

    Beste Frank,

    Ik ben van mening dat je adhd of add niet kan genezen.
    Wel dat je het leven minder ingewikkeld en overzichtelijker kan maken met behulp van therapie en medicatie:
    – impulsbeheersing
    – delegeren van zaken die je misschien wel zou kunnen, maar in werkelijkheid niet doet;
    – meer aandacht kunnen geven aan zaken waar je interesse niet ligt
    – dingen af kunnen maken;
    – minder kort lontje;
    – minder verdwalen in zaken waar je wel interesse voor hebt,
    – minder hooi op je vork nemen (wat ten koste gaat van jezelf en je naaste omgeving), waardoor vervolgens minder kans op depressie en burnout ontstaat
    – minder kans op het mislopen van relaties.

    De therapie zorgt voor herkenning en erkenning van alles wat niet goed loopt in je leven en je leert anders in je leven te staan waardoor alles beheersbaarder wordt.
    (En ja, daar moet je wel aan willen werken, maar dat is met alles zo in het leven!
    Als je niet voor verandering open staat, als je niet wil zien dat het niet goed gaat, tja, dan merk je vanzelf wel wat de gevolgen zijn. Deal ermee of niet.)

    De medicatie zorgt voor een rustiger hoofd, waardoor dit alles mogelijk wordt.
    Waar een wil is, is een weg, zal ik maar zeggen.

    Als mijn man (adhd, 55 jaar, sinds twee jaar gediagnosticeerd als zodanig, samen met een ernstige depressie, na een volledig uit de hand lopen van alles) geen medicatie slikt (een keer een weekend niet ingenomen, vergeten mee te nemen), valt hij terug in oude patronen. Na een dag al!
    Met dit verschil met vroeger: hij merkt het zelf op, benoemt het en loopt er daarna constant tegen aan (net als ik): kort lontje, komt afspraken niet na door verdwalen in zaken die zijn aandacht trekken, luistert slecht door constant afgeleid zijn, etc)
    Een ding weet hij zeker: hij wil niet meer terug in hoe het was, al kan dat inhouden dat hij heel zijn leven medicatie moet slikken.
    Naast de medicatie heeft hij nog steeds therapie (nu sinds twee jaar) en die is nog steeds hard nodig. Verder is ons leven nog nooit zo overzichtelijk geweest en dat geeft een rustig gevoel voor iedereen in ons gezin.

    groetjes,
    Janneke

  5. janneke zegt:

    Ik ben het trouwens helemaal met je eens dat een huisarts niet de aangewezen persoon is om dit soort diagnoses te stellen.
    Een huisarts krijgt een eerste indruk van iemand die met een klacht bij hem komt, op welk gebied dan ook en hij verwijst die patient door naar de instantie waar de klacht thuis hoort als deze buiten zijn werkterrein komt.
    De huisarts is de poortwachter van de gezondheidszorg.
    Een huisarts weet veel, maar maar een beetje van alles, hij is geen specialist.
    Ik vind dit soort diagnoses, waar zorgvuldig naar gekeken moet worden en mee moet worden omgegaan, een taak van iemand die zich hierin heeft gespecialiseerd.
    Je bent er niet met een pilletje!
    Bij kinderen moet er m.i. namelijk ook aandacht worden besteed aan hun leefomgeving, thuis en op school; geestelijke begeleiding in hoe het reilt en zeilt in het dagelijks leven.
    Bekijken waar het kind en de ouders eventueel tegenaan lopen of extra ondersteuning bij nodig hebben.
    Vaak heeft een van de ouders ook adhd of add en gaan ze dat pas beseffen als hun kind het traject ingaat.
    Wat voor die ouder ook weer een heel verwerkingsproces is: jee, dit heb ik ook! Ga ik er iets mee doen, of doe ik het niet? Tenslotte heb ik al de leeftijd die ik heb zonder dat iemand het ooit geweten heeft….
    Ook moet er gekeken worden naar eventuele co-morbiditeiten die vaak samen gaan met adhd.
    Daar is een huisarts niet capabel toe, hij moet zijn grenzen daarin beseffen.
    Bij volwassenen is deze ondersteuning nodig omdat vaak al heel veel volkomen geescaleerd is en onleefbaar geworden, voor de persoon zelf en voor zijn omgeving.
    De meeste adhd-volwassenen hebben tig verbroken relaties, hebben moeite met scholing (geen opleiding of zeer moeizame zaak geweest), kunnen zich niet handhaven op het werk, zijn verslavingsgevoelig, aandachtsproblemen, springen als een kikker van hot naar her, maken niets af en zijn snel afgeleid van zaken die aandacht behoeven maar hun aandacht niet hebben, (slechte gesprekspartners!), hebben een kort lontje, een slecht werkend geheugen, nemen veel risico’s (bijv. in het verkeer) om daarvoor als beloning van hun lichaam een extra shot dopamine te krijgen (kick) soms met alle gevolgen van dien voor henzelf en/of anderen, enz enz.
    En daarbij is er bij escalatie in de meeste gevallen ook nog sprake van een depressie of burnout.
    Al met al kan je dit toch moeilijk geringe problemen noemen……

    Janneke

  6. Ik word zo misselijk van al die mensen die een negatieve mening ventileren
    Over ADHD/ADD,en dan bovenal die personen die menen te weten dat adhd
    Niet zou bestaan,verzonnen zou zijn!
    Kon men maar eens een dag of week in mijn lichaam/geest plaatsnemen,dan
    Praten we nog wel eens!
    Bah!

    • Helemaal gelijk Ronnie, ik heb er ook genoeg van. Veel mensen doen alsof ze deskundig zijn. Jammer, idd kom even in mijn hoofd zitten, voel de faalangsten, voel de paniek als ik iets op de computer moet doen, voel de vermoeidheid als ik “gezellig” op een feestje zit. Maar wel de huisarts afkraken wat natuurlijk onzin is, die van mij stuurde me netjes door naar een specialist, nee, geen verpleegkundige heeft de diagnose gesteld maar iemand die er een opleiding voor heeft gehad. Met 64 jaren vallen en opstaan, niet snappen waarom ik met een iq van 138 niet kon slagen in de maatschappij. hoe voelt dat. ik ga nu Conserta slikken, kijken of ik er wat aan heb. ik hoop van wel, eindelijk rust in mijn hoofd.

  7. De discussie over: je hebt het wel-of-niet lijkt me onzin: het gaat om de mate waarin, en om andere eigenschappen die je hebt (waardoor je het al dan niet kunt compenseren), en de context waarin je leeft en werkt.
    Iedereen die in de afgelopen 20 jaar het label ADHD kreeg, zou opnieuw een diagnose moeten ondergaan met de vraag: hoe ernstig is het! Een eis van de nieuwe DSM-5.

    De markante voorbeelden hierboven gaan over de 10-15% erge gevallen, terwijl de rest hier niet mee te vergelijken is. Het TV-programma van gisterenavond laat dat goed zien: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1360821

    Ik schreef dat de procedure (via huisarts en vervolgens naar de psych. verpleegkundige van de GGZ , de zelftest en de vragenlijst je voorbereidt op het selectief kijken naar je negatieve ervaringen, en die zeer sterk benadrukt.
    Dat levert een slechte diagnose, mogelijk een misdiagnose.

    Geloof je psychiater niet zomaar, als die op grond van jouw antwoorden komt tot de diagnose ADHD! Let erop dat je je ervaringen op een heel bepaalde manier hebt geherinterpreteerd;

    Wil een diagnose betrouwbaar en valide zijn, dan moet je niet aan de vragen kunnen horen, wat het goede antwoord voor de diagnose is. Je kunt (onbewust) toewerken naar het goede antwoord, omdat je je daardoor begrepen voelt, en voor de korte termijn hoopt op steun en op een verklaring voor je gedrag, dat anderen je misschien verwijten.

    En de diagnose heeft ook last van de bevestigingsbias: onze neiging om eerder ja dan nee te zeggen tegen een vraag.

    De diagnose, met en zonder vragenlijst, levert een verzameling uitspraken over jouw gedrag, die je zelf ook hebt opgevangen in je omgeving als reactie van anderen. In een andere omgeving, zou je iets anders kunnen horen, en dus iets anders zeggen als reactie op de vragen van je psychiater.

    Bedenk dat de psychiater geen gedragswetenschapper is, en vooral naar je klachten vraagt, waardoor je ervaringen vertekend worden. Je hoort terug hoe deze psychiater naar je kijkt, en een andere psychiater, met iets andere vragen, zal tot een andere conclusie kunnen komen: dat is onderzocht.

    Je zou eigenlijk ook controle vragen moeten krijgen over de voordelen van jouw gedrag in andere situaties, van de mate en de situaties waarin je het probleemgedrag kunt bijsturen, of waarin het niet erg is, waarin je misschien zelfs spontaan en creatief genoemd wordt, in plaats van gelabeld met ADHD.

  8. Ja,blijf adhd’ers maar fijn onzeker maken over hun diagnose.
    Ik weet persoonlijk wat het bij mij doet,en dat is mijn referentiekader
    Niet suggestieve reakties van derden.
    Of voelen en ervaren zij mij?

  9. Spontaan en creatief ben ik,maar ook een hoop ellende.

  10. Beste Frank,

    Bedankt voor de verwijzing naar de uitzending.
    Ik heb hem zo juist bekeken. Wat mij met name opvalt in deze uitzending:
    de mensen die erin voorkomen hebben ooit, vroeg of laat, een label gekregen naar aanleiding van het feit dat ze als kind opvielen op school, of als gezin niet goed functioneerden, of als volwassene vastliepen.
    Volwassenen die als volwassen een label krijgen, krijgen dit nadat ze (steeds meer) vastgelopen zijn/ van alles in hun leven zijn kwijtgeraakt.
    De volwassenen die zich laten onderzoeken zijn over het algemeen blij uiteindelijk meer grip op hun leven te krijgen/ te hebben gekregen/ te snappen waar de problemen zitten en daar nu wat mee te kunnen.
    Kinderen die een label krijgen lopen vast op school doordat ze niet meekomen met leren of in de groep zichzelf niet staande kunnen houden.
    Stuk voor stuk geeft iedereen in de uitzending toe dat er dingen niet goed gaan of zijn gegaan.
    Of dat ze anders functioneren dan wat anderen “normaal” vinden. (Normaal is relatief; net zoals een van de mensen in de uitzending zei: als 80% van de mensheid adhd had, was 20% gelabeld met afwijkend zijn)
    Het merendeel van de mensen heeft, door dit label, hun leven beter op de rails gekregen: meer rust/ regelmaat, manieren gevonden van betere planning.
    Wat mij met name trof was het feit dat labels met name door particuliere verzekeringen en bepaalde scholen worden gebruikt om mensen uit te sluiten.
    Dat zegt meer over die verzekeringen en scholen dan over de mensen met een label.
    Scholen die weigeren zeggen in feite: wij kunnen jou niet bieden wat wij denken dat jij nodig hebt. Punt.
    In ieder bedrijf waar je aangenomen wordt, geldt een proefperiode waarin je jezelf neer kan zetten/ bewijzen. Waarom kan dit op scholen niet?
    De jongen in deze uitzending had geluk: de school waar hij naar toe wilde weigerde hem, een bedrijf dat hem in de uitzending zag, bood hem tijdens de uitzending een stageplek.
    Denk eens aan bijv. de toneelschool: hoeveel afgewezen mensen zijn niet, ondanks dat afgewezen zijn, uitstekende acteurs geworden? Afgewezen worden zegt niks over je capaciteiten.
    Ik denk dat die jongen uitstekend op zijn plek zal komen, juist doordat hij capaciteiten heeft die andere mensen missen; de aanvulling op het geheel.
    Over particuliere verzekeringen: winst maak je het meest als je alles uitsluit wat winst in de weg staat. Punt. Je bent als verzekernemer daar (voor alle partijen) het best op je plek als je netjes je premie betaald en er geen gebruik van maakt.

    Mijn mening is dat we als mensenmaatschappij een grote machine zijn , die draaiend gehouden wordt door de capaciteiten van het individu in het grote geheel. En iedereen heeft daarin net zo veel waarde, op zijn eigen wijze, op zijn eigen manier.
    Laten we ons bewust zijn van elkaars verschillen en gebruik maken van de kracht die dat met zich meebrengt.

    groetjes,
    Janneke

  11. De discussie aan het begin tussen Janneke en Kees over het wetenschappelijk gehalte van diagnoses zoals ADHD en Depressie mist iets: het gaat bij psychische stoornissen niet om objectivering door lichamelijk onderzoek die de somatische arts kan doen;
    het blijft bij psychische stoornissen gaan om uitspraken van mensen; die uitspraken worden serieus genomen, maar dienen ook onderzocht te worden op hun geldigheid binnen de afgesproken kaders van de psychiatrie. Het merendeel van de mensen die zich aandienen, kunnen veel grensgevallen zijn. In de discussie onder ADHD-ers gaat het meestal om de ernstige gevallen, niet om de grensgevallen. Dat vertekent het beeld.
    Onder psychologen verwacht men dat 85% genoeg heeft aan adviezen, en geen ritalin hoeft te slikken. Maar de psychiater is geneigd om eerst ritalin voor te schrijven, en pas als dat niet werkt, naar adviezen of cognitieve therapie te grijpen.

  12. Ik ben van mening dat mensen die zich aandienen bij een psycholoog en/of psychiater dat niet doen omdat ze die dag even niets beters te doen hadden.
    Ze zullen dusdanige klachten ondervinden in bepaalde delen of alle delen van hun leven, op een dusdanige manier, dat ze vastgelopen zijn of dreigen vast te lopen.
    Dus wat heet een grensgeval?
    Ieder mens heeft wel trekjes van iets, want wat is normaal?
    De taak van de psycholoog/ psychiater lijkt mij het in kaart brengen van de klachten en de ernst daarvan inschatten. Aan de hand daarvan kan een traject starten waarin gekeken en beoordeeld wordt hoe het beste gehandeld en behandeld kan worden. En dit natuurlijk in samenspraak met degene die zich aangediend heeft. Want als je niet achter hetgeen staat wat je aangeboden wordt, of je mist het inzicht van het waarom, is alles waarschijnlijk gedoemd te mislukken.
    Het kan best zo zijn dat de ene persoon gebaat is bij psychische ondersteuning en/of gedragstherapie en een andere persoon medicatie krijgt i.c.m. psychische ondersteuning/ gedragstherapie.
    Dat zal dus afhangen van de ernst van de klachten en de ernst van de situatie.
    Adhd-specialist psycholoog Barkley (Amerika) gaat ervan uit dat een combinatie van medicatie en psychische ondersteuning/ gedragstherapie de voorkeur heeft als bij iemand adhd wordt geconstateerd. Hij acht een pilletje alleen niet afdoende. Medicatie kan meer rust in het hoofd brengen, waarna het makkelijker wordt veranderingen in het dagelijks leefpatroon aan te brengen.
    Er zal gekeken moeten worden waar de probleemgebieden liggen,
    En aan de hand daarvan kijken of en hoe dit aangepakt kan worden, waarbij de persoon waarom het gaat zich goed voelt in die veranderde situatie en daarmee beter uit de voeten kan dan voorheen.
    Als psychologen verwachten dat 85% genoeg heeft aan adviezen, hoop ik dat ze dit na verloop van tijd met hun client evalueren om te kijken hoe waar die gedachte is.
    Dat de psychiater eerst ritalin voorschrijft, kan ik me wel voorstellen. Als de chaos erg groot is bij iemand, is het handig eerst wat rust in het geheel te krijgen via medicatie en daarna te starten met de psychische ondersteuning/ gedragstherapie.
    Als iemand met een bepaalde hoeveelheid rust al beter functioneert, tja, dan is het aan de arts en zijn patient om te bepalen of dit afdoende is.

    Vanuit mijn eigen situatie: als mijn man slechts pilletjes voorgeschreven had gekregen, weet ik niet of hij nu nog geleefd had.
    De psychische ondersteuning naast de medicatie was van essentieel belang ( voor ons beiden).

    Janneke

  13. Hoi Janneke,

    Kloppen je redeneringen wel? Je haalt als bewijs steeds aan: de meerderheid…. maar dan gaat het over deze uitzending. Je hebt selectief zitten kijken. Dit was een heel bijzondere groep waarin nu juist ook evenveel mensen zaten die geen moeilijkheden hadden maar wel het stempel ADHD hebben kunnen krijgen.
    Ga alsjeblieft niet steeds uit van je eigen situatie en ervaring als bewijs……

    Je doet het verder voorkomen, alsof de gemiddelde psychiater goed kan oordelen over wel of geen psychische stoornis, en dat die hulp kan verschaffen bij problemen in het leven. Dat is juist wat ik onderzocht: psychiaters spreken elkaar heel vaak tegen, ze controleren elkaars diagnose niet, ze hebben andere grenzen, en verschillende manieren om de diagnose te stellen. Ze maken bij die diagnose veel interpretatie-fouten (bias), die ze (nog) niet herkennen, de gehanteerde instrumenten (zoals de DIVA) zijn niet valide en niet betrouwbaar en ze onderzoeken hun misdiagnoses niet. Ik vond geen zorgvuldige evaluaties van ADHD-behandelingen. Er vinden waarschijnlijk geen genezingen plaats!

    Als reactie op chaos: ook als de chaos niet groot is, grijpen psychiaters eerst naar pillen bij ADHD en dat blijkt natuurlijk niet zo maar te werken.

    Vaak is een psychiatrische diagnose eerst een korte termijn-oplossing en daarna een stigma, waarmee je moet leren leven. Intussen heeft je zelfbeeld die diagnose opgenomen en kun je veel van je gedrag verklaren met die diagnose. Dat geldt nu volgens de psychiaters en psychologen die ik bestudeerde bij 85% van de ADHD gevallen: die zijn te vroeg van het label ADHD voorzien, en hadden ook hulp (zelfs betere) kunnen krijgen zonder dit label.

    Wist je dat de grens verlaagd is voor volwassenen?? Zonder argumenten? We krijgen er ineens meer, en dat zonder argumenten. En ze hoeven niet meer vanaf 7 jaar problemen te hebben gehad,maar vanaf 12 jaar: weer een verhoging van het aantal: minstens 100.000 volwassen ADHD-ers per jaar komen er dit jaar bij, en is dat terecht?

    Nee zeggen Van Os, Batstra en Frances. En ook Barkley en Hallowell zijn hier terughoudend. Er is verder geen enkel bewijs voor een neurologische oorzaak; wel voor enige, beperkte statistische samenhang. Lees bij Frances over het belang van de de DSM en de farmaceutische industrie en je gaat twijfelen aan de zorgvuldigheid van de diagnose, waar jij zo lovend over bent.
    Er is wel aangetoond dat verdraaiing van research gegevens door Biederman plaatsvond, waar Sandra Kooij (van de DIVA) sterk op leunt.

    Bedenk verder dat de start van deze discussie, waarin veel onzin staat, geschreven in de toon van de club ADHD-verdedigers, overtuigd van de hersenoorzaken, en de oplossing met pillen, die zich fel verdedigen tegen alle tegengeluiden, blind vertrouwen op psychiatrie; die Batstra al veroordelen voor ze haar boekje hadden gelezen en waar verder geen dialoog mee te voeren is; overtuigd van hun gelijk, en het is alsof je hen van hun geloof wil bekeren. Meestal niet psychologisch onderlegd.

  14. Beste Frank,

    Je geeft me het gevoel me in een mijnenveld begeven te hebben.
    Misschien moet niet uit het oog verloren worden waar mensen op deze side naar op zoek zijn:
    lotgenoten, mensen die tegen zaken in hun leven aanlopen die ze niet goed kunnen hanteren, of waarbij ze in mindere of meerdere mate al de grip verloren hebben.
    Ieder op zichzelf, voor zichzelf, mensen die erkenning en herkenning zoeken.
    Mensen die medicijnen zijn gaan slikken in de hoop daardoor beter te gaan functioneren als persoon/ partner en/of werknemer.
    Die willen weten hoe anderen met de overeenkomende problematiek en /of medicijnen omgaan en de ervaringen daarmee willen uitwisselen.
    Mensen die dreigen vast te lopen of vastgelopen zijn in het leven, hun relaties en zoeken naar het waarom.
    Mensen die bereidt zijn naar zichzelf te kijken en aan zichzelf te werken om zo hun omstandigheden en kansen te verbeteren.
    Dat is “klein”. Mensen die hier reageren, reageren vanuit hun eigen situatie en niet vanuit een groter geheel. Maar ze zoeken wel aansluiting bij een groter geheel, want herkenning en erkenning op een moment in je leven waarin je alles niet meer ziet zitten en alles je lijkt te ontglippen, kan cruciaal zijn.
    Beslissingen die worden genomen door de som van de grote getallen, de procenten, de onderzoeken en de statistieken moeten genomen worden om een maatschappij leefbaar en betaalbaar te houden.
    Maar neemt niet weg dat het individu daarbij neergesabeld wordt.
    Die mag, als de stofwolken zijn gaan liggen, zichzelf weer omhoog hijsen en zich een weg banen door het nieuwe oerwoud dat is ontstaan aan wetten, inzichten en aannames.

    Ik heb geen bewijzen, ik ben geen psycholoog, psychiater, ik ben geen onderzoeker.
    Ik kan alleen maar vanuit mezelf praten, als mens, als vrouw over de dingen die mij overkomen, die mij opvallen, die ik zie, die ik ervaar en meemaak. En ja, die worden gekleurd door wie en wat ik ben. Net zoals dat voor ieder van ons geldt.
    Dat er misdiagnoses zullen zijn, dat wil ik best geloven.
    Ook dat medicatie in bepaalde gevallen te snel of makkelijk of alleen maar voorgeschreven wordt, dat zal best zo kunnen zijn. Iedere arts heeft zijn eigen kerkhof, zullen we maar zeggen.
    Dat er waarschijnlijk geen genezingen hebben plaatsgevonden (ik voel me nu net of ik het over de bijbel heb…)….. ik denk niet dat je in dit kader kan denken aan “genezing”, of bestaat er ook genezing voor bijv. autisme of dyslexie/dyscalculie? Dan heb ik even wat gemist.

    Over bewijs: ik heb alleen bewijs over wat voor ons (mijn man, mij, onze relatie) werkt.
    De medicijnen, de therapie, onze eigen volledige inzet, de hulp van familie, kinderen, schoonkinderen, vrienden, het werkt! De diagnose adhd was behoorlijk slikken voor mijn man na 52 jaar ploeteren, tegelijk is daar de opluchting.
    Het heeft hem lucht gegeven te kunnen en durven zijn die hij is. Hij mag loslaten, hoeft niet alle ballen meer in zijn eentje hoog te houden, hij mag zichzelf zijn. En ja, dat met pillen. Omdat die hem het leven makkelijker maken en hem zich prettiger en rustiger laten voelen.
    Dat werkt voor hem, voor ons en voor iedereen die met hem/ons te maken heeft.
    Als ik met mijn ervaringen ook maar een ander iemand kan helpen, bereik ik alles wat mogelijk is als mens tot mens. En daar gaat het mij om.

    met vriendelijke groet,
    Janneke

  15. Ik heb nog wel een vraagje aan je Frank:
    waarom gaat dit onderwerp je zo aan het hart?
    Heb je zelf ooit de diagnose gekregen en heeft het je in de weg gezeten in je weg naar volwassenheid of in je volwassen zijn?

  16. anonem zegt:

    Ik wilde wat weten en meschien kan iemamd me helpen mijn vriend heeft adhd alleen hij zegt zelf van niet hij zegt er overheen gegroeit tezijn hij is vorg jaar gestopt en hij is nu 25 jaar alleen hij is nu heel snel boos en agressief ik denk zelf dat hij nog steeds adhd heeft hij heeft ook drug gebruikt en weet niet wat ik nu met hem aan moet hij is gestopt met drugs gebruiken alleeen zijn agresie zit ik heeel erg mee

  17. anonem
    Je vraag heb je zelf al beantwoord.Het gaat niet over adhd maar over zijn agressie waar jou niets tegen kan doen. Zorg dat je uit de buurt blijft,en vertel hem waarom. En dat je verwacht dat hij daar niets aan doet, dus voor jou een gevaar is. Vertel hem dat hij niet over omgaan met zijn agressie is heen gegroeid. Dat hij misschien minder agressief is met pillen, en dat je het alleen dan met hem wilt proberen. Dat hij dan ook drugs moet opgeven, omdat je anders hem niet kunt vertrouwen.
    Verlaat die man als die hier niet op reageert: er is nog een leven zonder hem, dat je veel gelukkiger maakt

  18. https://www.youtube.com/watch?v=SCAGc-rkIfo

    Ik heb veel geleerd van deze man… Hij legt het super goed uit..

  19. Ik ( 44 jaar) twijfel sinds een paar jaar of ik ADHD heb. Ik heb welgeteld 1 gesprek gehad met een GGZ psychiater ( waar mijn moeder bij aanwezig was ) en waar in 1 gesprek ‘besloten’ werd dat ik geen ADHD heb….. Ik heb nog steeds het gevoel dat de rol van mijn moeder (te?) groot was; zij vond mij een rustig kind( meisje). Ik speelde graag alleen ( en ben nog graag alleen ) Op de basisschool waren er ook geen problemen. Ik heb benadrukt dat mijn oudste broer een drugsverleden heeft en heeel erg druk was ,dat mijn vader een zware depressie heeft gehad ( en veel ADHD kenmerken ) en dat mijn jongste broer ook op latere leeftijd vastliep,waardoor het ook kan lijken dat ik niet zo druk was…. Ook heb ik benoemd dat ik op de middelbare school een onderzoek heb gehad(school twijfelde aan capaciteiten volgens mijn moeder ) en als jong kind logopedie omdat ik ratelde wanneer ik sprak. Tijdens de pubertijd werd ik pas impulsiever ( volgens mijn moeder ). Vervolgens zijn er veel gesprekken met een systeemtherapeut ( ook GGZ) geweest ( op advies huisarts) Hij dacht nl ook niet aan ADHD ( omdat ik alle zorg; PGB,ziekenhuisopnames,therapieen ,controles etc rondom zoon geregeld kreeg) maar aan relatieproblemen in een complexe thuissituatie na geboorte van zoon ( hij heeft een zeldzaam syndroom; vooral de eerste twee jaar na zijn geboorte waren erg zwaar ) en ik was zelf ook ziek na zijn geboorte. Daardoor duurde ‘de nasleep’ lang . Uiteindelijk heeft mijn relatie het niet gered ( na relatietherapie en gesprekken met systeemtherapeut twee jaar geleden ook het advies gekregen om met de relatie te stoppen) Nu ik alleen voor mijn zoon zorg loop ik tegen dezelfde dingen aan en zie ik ook ADHD kenmerken bij hem. Ik schrijf dit omdat ik mijn verhaal kwijt wil aan andere mensen dan familie en vrienden…….
    Soms bekruipt mij het gevoel dat mijn relatie wel te redden was geweest als ik een juiste diagnose had gekregen……. Ruime tijd na de geboorte ben ik eerst zelf naar een psycholoog gegaan en heb ik EMDR gehad. Zij adviseerde ook relatietherapie die we ook gedaan hebben (maar wat totaal geen zoden aan de dijk zette) Ik heb haar laatst gemaild om weer eens een afspraak te maken ,maar de wachttijd is erg lang………groetjes illy

Laat wat van je horen

*