Zwarte (pieten) humor

adhdEr moet mij deze week iets van het hart. Sinds kort associeer ik zwarte pieten met negroïde mensen en andersom. Ik heb dit nog nooit van mijn leven aan elkaar verbonden, maar sinds de discussie is opgelaaid is die goede knecht voor mij nooit meer die mysterieuze persoon die zwart was als roet, omdat hij letterlijk zwart was van het roet in de schoorsteen. Nooit zag ik de zwarte piet als slaaf, ik vond ze altijd erg indrukwekkend en zelfs ontzagwekkend. Ook zag ik de zwarte piet niet als stereotypering van alle mensen met een donkere huid. Het stond compleet los van elkaar.

In het begin vond ik de hele discussie totale onzin. Sinterklaas is immers juist een symbool tegen de slavernij, historisch gezien is hier niets tegen in te brengen. Ook de stereotypering van mensen met een donkere huid vond ik onzin, want kinderen associëren zwarte piet toch totaal niet met die mensen? Maar laatst sprak ik een moeder die tevens zelf schoolhoofd is en zij vertelde dat het tegenwoordig – en ook al ver voor de zwarte pieten discussie – daadwerkelijk voorkomt dat blanke kinderen donkere kinderen ‘uitschelden’ voor zwarte piet.

Kinderen zijn hard. Als ze iets ‘anders’ zien waar ze elkaar op kunnen pakken maken ze daar gebruik van. En dus ook huidskleur. Racisme, wellicht. Jantje die wordt geschopt omdat hij een bril heeft loopt tegen hetzelfde aan, maar daar wordt geen landelijke ophef over gemaakt. Brillen worden niet afgeschaft. Iedereen is het er over eens: pesten mag niet. Het probleem ligt in mijn opinie ook niet bij de zwarte piet, maar bij het feit dat Nederland onder de oppervlakte zo intolerant is ten opzichte van ‘anders’. En dat maakt de discussie toch minder onzinnig, want je moet ergens beginnen. Dat gezegd hebbende ben ik ook van mening dat de pijn bij de groep die zich gediscrimineerd voelt groter is dan de pijn bij de groep die het jammer zou vinden als de traditie verandert. Die tweede pijn lijkt mij meer een angst en een onwil om (mee) te veranderen.

Nu de associatie is gemaakt en er allerlei nieuwe gevoeligheden op tafel liggen nu de Nederlandse maatschappij meer multicultureel is dan toen ik klein was loop ik tegen iets aan bij mezelf waarvan ik vaak vind dat het eigenlijk niet door de beugel kan. Zwarte humor. Ik kan mijn gedachten niet remmen, of ik het er nou mee eens ben of niet. Mijn hoofd schiet alle kanten op en de meest ongepaste en vreemde ideeën passeren de revue. Als ik nu een donker persoon met een paars petje op zie floept het er zo maar uit: “He kijk, een zwarte piet!”. En dat is nog een heel mild grapje vergeleken met wat ik soms opeens uitkraam. En ik lach ook hè, hardop. Terwijl het niet oké is, of misschien juist daarom wel. Waar een spanningsveld hangt zijn ADHD-ers immers steengoed in het maken van ongenuanceerde en ongepaste grapjes. Gewoon omdat de situatie er om lijkt te smeken.

De zwarte piet is bevlekt geraakt, de onschuld is er af. En je schijnt te moeten kiezen: wie voor zwarte piet kiest is een ongevoelige racist, wie tegen kiest is een cultuurbarbaar en een gevaar voor de Nederlandse samenleving. Ik zeg, zullen we lief spelen en een ieder de erkenning geven die zijn of haar situatie verdient? Tradities zijn er niet zomaar, maar hetzelfde geldt voor verandering. Gooi er eens een donkere Sinterklaas tegenaan. En verschillende kleurtjes pieten, voor mijn part met roetvegen hier en daar, zal de kinderen niet deren. En de traditie evenmin.

Een hele fijne Sinterklaas avond allemaal!

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*