Zonnevlecht en anus ingetrokken

blogkirstenTijdens een yoga les kan je bijna altijd wel voor zorgen dat je ergens je aandacht op richt, ook als ADHD-er. Als je gedachten heen en weer razen en je van diepe aandacht naar jezelf steeds terugschiet naar een helikopterview waar je je opeens ongemakkelijk bij voelt, kan je ervoor kiezen om dat gewoon te laten zijn en terug te gaan naar jezelf, naar je ademhaling. Als de geur van je buurvrouw je stoort, het gehoest van de buurman je uit je concentratie haalt of iemand in de zaal de Ujjayi ademhaling dusdanig enthousiast uitvoert dat het klinkt alsof er een varken ligt de snurken in de hoek van de zaal… ook dan kan je ervoor kiezen om dat te laten zijn.

Soms voel ik me een vluchtdier. Vanuit mijn innerlijke onrust vind ik het van nature al lastig om lichamelijk, mentaal of emotioneel lang op een plek te blijven. Ook in mooie momenten, laat staan als ik daar gewoon niet wil zijn. Ik heb moeten leren om, als een situatie of een gevoel mij niet zint, niet weg te rennen naar iets anders maar om daar op die plek te kunnen zijn en het te ervaren voor wat het is. Ik heb, zoals iedereen, situaties meegemaakt waarbij ik de haren uit mijn hoofd kon trekken van frustratie. Situaties waarvan ik dacht, elke vezel in mijn lichaam wil dit uit alle macht NIET. Ik wil hier niet zijn. Ik kan dit niet. Ik wil dit niet. Ik verdien dit niet. Lichamelijk, mentaal of emotioneel, iedereen kent deze momenten. Van het zakken voor een tentamen tot het verliezen van een dierbare. Momenten waarop je met je hele wezen tegen een spanning aanloopt. Omdat jou iets overkomt of omdat je zelf de verkeerde keuzes hebt gemaakt. In beide gevallen is het een uitdaging om het te kunnen ervaren voor wat het is, en om daar niet voor weg te rennen. De enige manier om door zulke momenten heen te komen is immers, letterlijk, door er doorheen te gaan.

Yoga leert mij onder andere om met meer ontspanning door momenten van weerstand heen te gaan. Toen de instructeur zei dat we onze adem moesten inhouden terwijl we zestien keer onze zonnevlecht en anus moesten intrekken waarna we verder gingen met de vuur ademhaling terwijl we met onze benen in de lucht en onze handen in de zij op de grond lagen, riep mijn ego dat dat er ontzettend achterlijk uitzag. Ik wilde om mij heen kijken, lachen, en ik wilde zo snel mogelijk op Facebook iets lulligs over de les zeggen waardoor mensen mij grappig zouden vinden. In plaats van het te doen kon ik die gevoelens waarnemen, accepteren en laten voor wat ze waren. Meteen voelde ik motivatie om me weer te openen en mijn best te doen op de oefening.

Aan het einde van de les lagen we in stilte onder dekentjes. Een moment van rust, van naar binnen keren. Alle ruimte voor een lekkere hersenstorm. Ik vind het lastig om rust te ervaren zonder een prikkel als anker om vast te houden, maar ook dat mag. Ik zag mijn gedachtes heen en weer schieten naar een verjaardag waar ik nog een goede outfit voor zoek, naar eten bij mijn schoonouders dit weekend, naar die geleende jas van een vriendin die ik nog steeds kwijt ben, naar de lijst vrienden waar ik nog steeds weer eens mee moet afspreken, naar de twijfel of ik een tienlessenkaart zal kopen voor yoga of dat ik dat een te grote uitgave vind voor iets wat heel goed voor me is maar wat ook een commitment is waar ik niet altijd evenveel zin in heb… enzovoorts. Het gaat er voor mij niet (meer) om dat ik mijn hersenen stil krijg, maar dat ik er naar kan kijken en ontspanning vind in wat is. Met enige twijfel heb ik dus wel die tienlessenkaart gekocht. Met een ingetrokken zonnevlecht en anus.

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Het hardloop gezinnetje

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*