Van binnenuit en voorwaarts

kirsten4Dit is voorlopig mijn laatste blogbericht. Niet omdat ik het niet meer leuk vind, maar omdat ik binnenkort niet meer de luxe heb om onder werktijd aan mijn eigen teksten te werken. Per 1 mei begin ik met een fulltime baan als redacteur en social media coördinator. Al een hele poos doe ik op mijn huidige werk achter de receptiebalie de helft van de tijd precies waar ik zin in heb. Ik lees artikelen, schrijf blogs, onderwijs mezelf, kijk af en toe zelfs een filmpje en ik heb het afgelopen jaar veel gesolliciteerd (wat gaat daar veel tijd in zitten!). Hoewel dit natuurlijk allemaal prima in je vrije tijd kan, weet ik dat ik de komende tijd mijn vrije tijd daadwerkelijk vrij moet houden. Voor echte ontspanning moet ik echt mijn best doen, en takenlijstjes buiten het werk om gaan me daar niet bij helpen. Op de nieuwe werkplek zal ik
-eindelijk!- uitgedaagd worden in mijn talenten en zal ik gehoor moeten geven aan de ver-
wachtingen die horen bij een dergelijke functie.

Een heel eng woord is dat: verwachtingen. Een onzichtbare externe (en meestal zelfbedachte) kracht die bij voorbaat al voelt als oordeel en kritiek. Een norm waar je voor je gevoel alleen met een grandioos perfectionisme aan kan tippen. En als je gevoelig bent voor dergelijke externe prikkels is dat heel verlammend. Ik weet er alles van. Ik heb zoals zovelen die zich ‘anders’ voelen haarscherp leren aanvoelen wat de buitenwereld van mij wil, zodat ik me kan aanpassen en zonder al te veel botsen en stoten kan functioneren tot ieders tevredenheid. Alleen dat stukje van ‘zonder al te veel botsen en stoten’ is een illusie, want wie zich constant aanpast met als doel het ontwijken van botsen en stoten, doet zichzelf uiteindelijk grote schade aan.
Blijven hangen in wat anderen van je verwachten, of dat nu veel of weinig is, maakt je een afhankelijk persoon die niet in staat is om eigen ruimte in te nemen. En eigen ruimte kunnen innemen is een must voor ontspannen connecties met anderen en een happy gevoel in jezelf.
Maar hoeveel mensen zijn er wel niet opgegroeid zonder veilige omgeving waarin ze helemaal zichzelf konden zijn? Hoeveel mensen hebben, om wat voor reden dan ook, als kind al geleerd om alert te zijn op externe signalen in plaats van interne signalen, puur als overlevingsstrategie? Hoeveel mensen krijgen nog steeds te horen dat ze te veel zijn? Of juist te weinig? Dat ze te veel praten? Te weinig initiatief nemen? Te veel naar buiten staren? Te weinig vragen stellen? Of juist te veel? Te stil zijn? Te onrustig? Te chaotisch? Te gevoelig? Te onaangepast? Teveel op de achtergrond? Teveel op de voorgrond? We nemen die informatie vaak onbewust mee in onze rugzak, waardoor we steeds minder onszelf zijn en stil komen te staan in onze persoonlijke ontwikkeling.
Iemand die veranderingen niet overziet door een warrig hoofd is trouwens wel heel wat anders dan iemand die niet tegen veranderingen kan omdat hij/zij geen veilig gevoel in zichzelf heeft ontwikkeld. En iemand die zich prettig voelt op de achtergrond of graag de kat uit de boom kijkt voordat hij/zij zichzelf meer laat zien, is ook heel wat anders dan iemand die zijn/haar eigen ruimte niet kan innemen en daarmee afwacht of hij/zij die ruimte van anderen toebedeeld krijgt. Dit is voor niemand een ontspannen dynamiek en het kan relaties erg ongelijkwaardig maken, hetzij thuis, op het werk of elders.

In een eerder stukje schreef ik: Perfectionisme is mijn ziekte, ADHD de therapie. Ze botsen tegen elkaar op en vullen elkaar aan, ze gaan hand in hand en hebben beide hun extreme kanten. Nu ik binnenkort een bos in wandel van nieuwe uitdagingen, taken, informatie en verwachtingen, voelen deze onderdelen van mijn persoonlijkheid als een extra uitdaging. Toen ik mijn functieomschrijving voor de eerste keer zag voelde ik mij overweldigd, maar er is iets veranderd in mij wat uiteindelijk zwaarder weegt dan die externe kracht: mijn interne anker van veiligheid, zelf-erkenning, zelfwaardering en zelfcompassie. Deze begint sterker te worden en zwaarder te wegen dan dat wat er van buitenaf op mij afkomt. Sterker dan al de kritiek die ik ooit heb gehad en sterker dan alle verwachtingen die mensen van mij kunnen hebben.
Als je niemand meer nodig hebt om jouw veiligheid te garanderen – het soort veiligheid waar je als volwassen persoon zelf verantwoordelijk voor bent – verandert er heel veel. Het verandert mijn relaties, behoeftes en zelfs mijn smaak op meerdere manieren. Het beïnvloedt mijn keuzes. Waar ik voorheen moeite had met verandering, kan ik mij nu steeds beter schikken en ook verheugen in de vloeibaarheid van het leven. Een soort gevoel van: Hoera, ik heb geen controle!
Wanneer je niet verkrampt in een poging toch controle te hebben en je weet en voelt dat controle een illusie is en dat je je dus beter ergens anders op kan focussen… dan gaat er een hele nieuwe wereld open. Dan heb je geen behoefte meer om allerlei spulletjes te bewaren voor het geval je ze ooit nog een keer nodig hebt. Dan heb je geen behoefte meer om alleen voedsel te eten waardoor je je getroost voelt, of om geen voedsel meer te eten zodat je je machtiger voelt. Dan heb je geen behoefte meer om alleen nog kleding te dragen waardoor je je geknuffeld, gewild, onzichtbaar of extra zichtbaar voelt. Je bent dan niet meer zo bang om te falen of om anderen voor het hoofd te stoten met je succes. En je krijgt juist behoefte aan uitdaging, vernieuwing en verrijking.
Ik heb door dit nieuwe gevoel de afgelopen weken een onbedwingbare behoefte gekregen aan verandering, en heb me mede hierdoor laten verleiden om de halve H&M webshop leeg te kopen en een deel van mijn garderobe weg te doen. Oeps. Er is niks mis met de kleding die ik weg heb gedaan. Maar daar gaat het niet om. Het is een tijd van groei. Van binnenuit en voorwaarts. Een beter moment voor die nieuwe baan had ik niet kunnen bedenken!

Voor wie het leuk vindt om mij te volgen: ik zal op mijn eigen website www.mulieres.nl af en toe blogjes en artikeltjes blijven plaatsen.

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken
Het hardloop gezinnetje

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Reacties

  1. wendy de langen zegt:

    ik wil graag een blog plaatsen over het leven met een partner die adhd heeft.

  2. wendy de langen zegt:
  3. Als je het leuk vind kijk dan even op mijn blog

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*