Stemmingswisselingen

stemmingswisselingenEen tijdje geleden stond er hier op de website een erg interessant artikel met de titel ADHD is geen ziekte. Het sluit erg aan bij hoe ik tegen AD(H)D aan kijk deze dagen.

Mensen met AD(H)D schijnen informatie op een andere manier te verwerken. Je kan het vergelijken met hoe een trechter werkt. Al die prikkels en informatie stromen als het ware de trechter in, maar om dit alles te verwerken moet het door dat smalle mondje. Op een bepaald moment zit de trechter vol. Als er nog meer binnenkomt loopt het er gewoon aan de bovenkant weer uit.
Het kan zijn dat ik meer prikkels binnen krijg of dat ik het langzaam verwerk dan anderen. Punt is dat ik het ene moment pijlsnel kan denken en andere momenten super traag. Mijn brein is altijd bezig.

Ik heb altijd sterk het gevoel dat ik anders denk dan anderen, op een ander niveau of andere manier. Niet dat ik slimmer ben dan anderen, ik bekijk en analyseer het domweg op een andere manier. De wijze waarop ik informatie onthoud en verwerk lijkt significant af te wijken van mensen zonder ADHD. Het kan ook zo zijn dat dit niets ADHD te maken heeft, maar enkel met mijn brein. Dus ik ben nieuwsgierig in hoeverre dit mensen bekend voorkomt (of niet).

Toen de ADD 8 jaar geleden bij mij werd gediagnosticeerd lag de nadruk vooral op gebrekkige concentratie, aandacht en onrust in mijn lijf. Vooral mijn aandacht spreiden en een focus houden op het langere termijn vind ik lastig. Toch zijn er genoeg zaken waar ik mij prima voor kan concentreren. Ik ben dit steeds minder als ‘probleem’ gaan ervaren.

Mijn kijk op ADHD is hierdoor de afgelopen jaren veranderd. Ik ben van mening dat ik vooral veel problemen heb met de energie- en stemmingswisselingen. Het ene moment ben ik rustig, zeker en vol energie, maar dit kan binnen 10 minuten omslaan in een ter neergeslagen en lusteloos gevoel.
Met het idee over dopamine in mijn achterhoofd kan ik dit, denk ik, steeds beter verklaren. Het lijkt wel alsof de dopamine dan op is. Het rustige relaxte gevoel verdwijnt en er blijft een soort moedeloos en rusteloos gevoel over, het liefst kruip ik dan weg. Ik kan er maar moeilijk mee omgaan.

Hoewel dit een zijspoor is wil ik toch ook graag iets zeggen over Ritalin. Ik gebruik het nu ruim 8 jaar en kan me blijven verbazen over hoe goed Ritalin voor mij werkt. Bij echte onrust voel ik: de onrust in mijn maag, m’n handen voelen gespannen en tintelen, tientallen gedachten razen naast en door elkaar door mijn hoofd, bewegingen worden ongecontroleerd, ik sta te wiebelen en frunniken en mijn emoties liggen vlak aan de oppervlakte. Op dat moment lijkt het weleens alsof ik geen controle meer heb, een heel naar gevoel.
Wanneer ik dan een Ritalin inneem zakt dit gevoel en de onrust langzaam weg. Verbazingwekkend en lastig te verklaren, maar het werkt en dat is voor mij ruim voldoende.

Terwijl ik dit aan het opschrijven ben besef ik dat ik ben veranderd. Mijn kijk op mijn problemen en hoe ik hier mee om ga is veranderd. Ik ben ouder en volwassener geworden. Ik ben klaar en bereid stappen te nemen die ik voorheen niet kon nemen.
Volgende week ga ik dit met mijn huisarts bespreken om een nieuwe doorverwijzing voor behandeling te krijgen. Het wordt tijd dat ik leer omgaan met mijn energie en stemmingswisselingen.


Andere recente blogs van Robert

Plannen, projecten en ambities.
Eerste blog van Robert

Terug naar de blog van Robert
Over Robert

Hallo, ik ben Robert. Ik ben 31 jaar oud en heb ADD waar ik hier met regelmaat een stukje over zal schrijven. Soms misschien een hele persoonlijke ervaring, soms gewoon iets grappigs of iets waar ik me aan stoor. De onderwerpen zullen enorm uiteenlopen en lang niet alles zal specifiek over ADD gaan, want de tijd dat ik dacht dat ADD maakte wie ik was is voorbij. Tegenwoordig heb ik gewoon ADD en ben ik er gelukkig weinig meer mee bezig, hoewel ik voor deze column een uitzondering zal maken.

Reacties

  1. ik herken dit wel, ik kan veel te veel energie in 1 keer verbruiken en dan later is het helemaal op, bij mij helpt tai chi en dru yoga erg goed, en proberen het te leren herkennen dat ik teveel doe. Ritalin helpt bij mij ook erg goed maar ik probeer het alleen op het werk of als ik naar het centrum/supermarkt (of iets anders met veel prikkels ga) te gebruiken, zodat ik ook kan kijken of ik het zonder er beter mee leer omgaan. Erg lastig met huishouden e.d. haha

  2. Stom hé, ben mijn inlogcode kwijt. Moet ik het zeker opnieuw aanvragen?

  3. Heel herkenbaar….
    Maar de vraag is inderdaad, hoe controleer je de energie en stemmingswisselingen?
    Robert, als je dat weet…. Deel het! 😉

  4. ja vraag ik me ook af ??? robert

  5. Ik kan mij goed herkennen in je verhaal… Zelf heb ik hier ook dagelijks mee te maken. Het is best wel ingewikkeld om je stemmingen en energie goed te regelen. In mijn geval zie ik altijd wel een verband tussen het aantal prikkels die ik moet ‘verwerken’ en mijn stemming/energie. Als ik zie dat het druk wordt (meestal op mijn werk), dan probeer ik daar meestal mijn medicijngebruik op af te stemmen en hele concrete prioriteiten te stellen. Soms lukt het om op die manier wat minder energie te verspillen. Toch moet ik ook toegeven dat het vaak gewoon niet te regelen valt. Het is heel ingewikkeld om te voorspellen wat je energie gaat beïnvloeden, soms kunnen dat zulke onbenullige dingen zijn.

  6. ik kon het niet meer, na 11 jaar heb ik de relatie verbroken.zovaak geprobeerd te praten, wat altijd eindigd in ruzie afschuwelijke ruzie.soms met geweld, soms met ordinair schelden.ben zo verdrietig.
    na de laatste ruzie in bijzijn van de kinderen ben ik er klaar mee.
    mijn grens is bereikt, snap niet dat mensen nog durven te beweren dat mensen met adhd niet ziek zijn, maar ze moeten wel aan de
    medicijnen.na 11 jaar kan ik zeggen adhd is een ziekte die diep binnen dringt in je gezin en de boel verkloot.

  7. Hier Jan en 53 jaar. Zeer recent is adhd vastgesteld en eindelijk kreeg het een naam.
    Mijn anders denken, snel analytisch vermogen, complexe vraagstukken oplossend, regelmatig geen emotie tonend, bikkelhard in ruzie met mijn partner en anders tegenover de buitenwereld enz. is nu verklaarbaar.
    Werk in een controle-team van de Overheid waarbij ik mijn teamgenoten achter me laat voor wat betreft inzicht, gespreksvermogen en ‘meer en andere’ dingen zie tijdens de controles.
    Een bovengemiddeld denk- en analytisch vermogen weerhoudt me niet om mijn partner af en toe op enig moment tot wanhoop te brengen en pijn te doen. Ik zie het niet.

    • Hai Jan Het is net ofg ik mij zelf lees. Ik heb over 2 weken een intake om te kijken of ik ADD of ADHD of PDNOS heb. Ik loop zelf enorm vast in negatieve emotie en sla compleet door. Kan inderdaad bikkel hard zijn en vind het lastig om mijn emotie emmer te legen. Je staat hier niet alleen in heb ik heel vaak gehoord maar voelt wel zo. Dankje voor het delen Frank

      • ja hier ook
        negatieve dingen doen me helemaal doorslaan
        dan loop ik ervan weg
        vreselijk gewoon
        adhd heb ik ja
        maar die emoties pfff daar kan ik niet mee om

  8. Ik las het en schrok me te pletter, hoe kan jij dit nu schrijven je kent me niet maar het het is precies mijn laatste 39 jaar zoeken naar waarom en hoe….
    Mijn vrouw las het, haar reactie Quote> Dit verhaal gaat exact over jouw zoals ik je mee maak.

    Dank hiervoor dit kan ik weer meenemen in mijn traject, zelf vertellen is een
    grote war boel te gedetailleerd, en ik wil mezelf nogal beter neer zetten dan het gaat. Proberen te overleven ..

  9. Potverdikke, het lijkt mijn verhaal wel! Ook van je eerste blok over wat je collega zei, dit heb ik ook precies zo meegemaakt! Ik denk ook overal over na en stop niet eerder dan dat ik er alles over weet

  10. Update van 17 december 2014… Nu enkele jaren verder. Nu medicatie Ritalin en in verband hiermede bloeddrukverlagende tabletten. De ritalin werkt goed.
    ‘Vroeger’ sneller denken en vooruitziend dan praten, was dus soms onnavolgbaar en in schaakzetten. Nu meer gestructureerd en rustiger. Het meteen erin hakken op wat ik dacht en denk in de relatiesfeer en onredelijkheid is minder. Echter het bikkelharde is er nog wel, emotieregulering is er niet ondanks het volgen van de zogenaamde GRIP. Heb nog altijd ernstig de neiging om actief en per direct ergens op te reageren maar onderdruk dit letterlijk (wat overigens energie kost). Heb nog altijd een diep onbestemd gevoel van verdriet en het hiermee niet om kunnen gaan. Wat zich uit in af en toe een korte diepe snede in de achterkant van mijn onderarm. Uitgekiend dat niemand het ziet of zichtbaar is en voor mij ‘gevoelbevrijdend’. Het zij zo, ik wil eindelijk rust ondanks altijd wanneer ik de oogjes open en al een heel plan van de dag in mijn hoofd heb.

  11. Heel herkenbaar je verhaal Robbert!

  12. Kristel van Werd zegt:

    Wat zijn jullie allemaal al zo ver en wat doen jullie het ontzettend goed! Ik zou op andere, heldere, positieve energie moeten wachten maar steek nu m’n hand even uit. Even contact….
    46 jaar en de kluts kwijt. Ik: wazig kind met dyslexie, dat alles op een andere manier wilde doen. Op m’n 23ste de diagnose ME. En dat ik hier op aarde als Marsvrouwtje rond liep was al duidelijk. Proberen aan te passen en mezelf volledig kwijt geraakt. 40: rock bottem en langzaam weer de hoofdrol in mijn eigen leven. Op m’n 43 steeds in de overgang en de logica werd al snel minder. Begin dit jaar zei iemand:”hoe lang weet je al dat je ADD hebt?” Huh?…pardon?! Gaan lezen over ADD: tranen met tuiten. Wtf?! Ik geloof dat ik ADD heb! Omg! Ik ben niet gek!! Oh gelukkig, ik ben niet gek. Inmiddels, door bijvoorbeeld jullie verhalen te lezen, vallen er steeds weer meer puzzelstukjes op hun plek. Dat is aan de ene kant heel fijn en aan de andere kant wordt het steeds duidelijker hoe vreemd ik me voel en dat ik moet vechten om een beetje grip te houden. Energie gaat redelijk. Lang niet optimaal: van lamlendig plat liggen naar krachtexplosies maar daar kan ik mee leven. Maar het emotionele vlak is vergaarbak van werkelijk álle kleuren en vormen door elkaar, met begeleidende geluidseffecten en een vleugje rookmachine. Serieus, de gehele signalering van Rijkswaterstaat in combi met de lichtshow van Armin van Buuren staat te knipperen! En het zit in mij. Hoe krachtig ik ook optreedt om het te corrigeren, het zet z’n eigen koers. Blijkbaar al mijn leven lang. En in mijn zoektocht waarom, heb ik het aan zo veel andere dingen gekoppeld. Niemand de schuld gegeven, het puur bij mezelf gezocht (en geplaatst door vele “deskundigen”, familie en andere omstanders) maar inmiddels was er een elle-lange lijst aan vreemde gedragingen en situaties ontstaan. Als al die emoties, die elkaar razend snel af kunnen wisselen, nu eens bij me horen. Deel van mij uitmaken en mij niet door zwakte overvallen….. Dat voelt zo bizar. Ook zo ontspannen. Wit vlindertje op m’n knie, leuk
    Dit is zo veel groter dan ik ooit had kunnen denken…. Ik was van mening dat, als ik zo ver gekomen was (lees: 46 jaar) dat diagnose en behandeling geen zin had maar twijfel er inmiddels hard aan. Misschien is zacht zijn ook een vorm van kracht. En stop ik even met mezelf door het leven te sleuren om hulp te accepteren. Ben alleen bang voor wie ik dan tegen kom als ik in de spiegel kijk. Wie is Kris met ADD nou eigenlijk? Heb ik eigenlijk wel ME? Speeddate rondje met mezelf… Is dat raar? Vast. Maar ‘raar’ is my middle name!
    Er hoeft niemand te reageren, hoor. Voelt gewoon al prettig om iets te schrijven. Dus dank je wel voor de mogelijkheid en voor een ieder: een prettige, leefbare dag.

    • Hallo Christel
      Ik wil heel graag reageren op wat je geschreven hebt. Ook dit is zo herkenbaar, net als alle andere verhalen die ik hier van iedereen lees. Misschie ben je me al eens tegengekomen op een ander blok waar ik op gereageerd of geschreven heb. Ik kom uit een depressie van 30 jaar, wat dus achteraf ADHD/ADD gecombineerd bleek te zijn. Dat was de reden van mijn depressie of verborgen onder de depressie, ik weet het zelf niet meer. Maar wel 30 jaar GEleefd maar niet BEleefd. Alleen maar opname na opname , dan weer hier, dan weer daar, dan weer 3 maand dan weer 8 maand dan weer 6 weken en weer
      3mand. Zelfs 12X geshockt. Zo jammer dat dit niet eerder ontdekt is. Had gekund , ja achteraf kan alles.
      Maar het schijnt nog niet zo lang bekend te zijn dat volwassenen deze diagnose ook kunnen krijgen. Et
      leven van mijn gezin is gewoon doorgegaan, maar ik ben blijven stilstaan op een bepaalde manier. Mijn
      man doet de hele huishouding met alles wat daar bij hoort. Ik ben ook high sensetive , dwangmatig enz.enz., maar ook dat schijnt er bij te kunnen horen. Toen de diagnose gesteld werd reageerde ik
      hetzelfde als jij, ik ben niet gek, er gebeurt iets met me waar ik geen grip op heb, althans in de eerste
      instantie niet. Depressie slobberde weg, wat fijn was, maar toen kwam er los wat er jaaaaaaren en voor
      de depressie al onder heeft gezeten. Het lijke een opgeblazen ballon vol met confetti die elke keer weer
      onieuw knapt en opgeblazen wordt met een nieuwe lading confetti. Stemmingswisselingen bij een
      depressie zkunnen heftig zij , maar de stemmingswisselingen die ik nu ervaar gaan zo hoog en zo diep,
      bijna niet te doen. Maar wetend dat het weer minder gaat worden maakt veel goed, maar niet
      gemakkelijk. En de puzzelstukjes die op de plek vallen, ik ben elke keer verbaasd, boos, verdrietig en wat
      kun je nog meer zijn, dat dit niet eerder geconstateerd is, ik heb het aangegeven, benoemd, maar
      niemand kon er wat mee. Ik was negaief door de depressie en het volgende antidepressiva werd
      voorgeschreven. Ik heb er een stuk of 16 geprobeerd, geen wonder dat er alleen maar bijwerkingen
      waren. Het was elke keer van de regen in de drup komen. Chronische depressie, dat was de conclusie
      . Uiteindelijk zelf gestopt met antidepressiva. Ambulante hulp gekregen, wat heel fijn was en ik geen

      opnames meer. Maar de conclusie : chronissche depressie bleef.
      Ik kreeg door omstandigheden een andere psychiater en hij zei: hier is heel wat anders aan de hand. Ik ben toen getest op bordeline, ADHD , ADD, autisme.
      En daar kwam dus uit dat ik geen bordeline had, maar ADHD/ADD gecombineerd , en waarschijnlijk een lichtere vorm van autisme. Dus ik meteen aan de medicijnen. Ik heb het heel erg onderschat, ik dacht medicijnen, weer dag/nachtritme (want die had ik niet meer, of nooit gehad ), structuur en met een schema werken en ik ben er. MOOI NIET!!!!!!!!!!! Wat kwam ik mezelf tegen in alles. Al die stukjes die op de plek vielen. Depressie weg, mijn wereld was helder, zo dubbel, ik snapte mezelf niet meer en nu een half jaar later nog niet. Ik moet weer leren leven. Lijkt wel of ik nu pas volwassen aan het worden ben, zo anders is alles. En het onbegrip van mensen me me heen, wat ik me trouwens heel goed voor kan stellen, ik begrijp het zelf niet eens. Kort geleden kwam ik tot de ontdekking dat ik eigenlijk van de ene diagnose in de andere ben gekomen en dat is een hele rare aparte gewaarwording. Maar ook meteen medicijnen. En dat zette me aan het denken. Ik wou graag weten hoe ik alle zou ervaren zonder
      medicatie. Dus in overleg afbouwen. Heb ik gedaan. Afgelopen woensdag stond ik op 0 medicatie. Ik
      merkte en dat had ik al eerder opgemerkt dat het medicijn wel wat deed met me. Ik voelde me totaal niet goed, alles was er weer in hevige mate, dechaos, niet kunnen denken of teveel denken, vreselijke irritatie werkelijk aan bijna alles, dit kon niet zo. Wij zijn ook nog op vakantie, mijn psychiater en mijn begeleidster ( spvster ) ook op vakantie. Dus donderdag en vrijdag weer 3X 1 tablet dexamfetamine en vandaag verhoogd naar 3X2 dexamfetamine van 2 1/5 mg per dag.
      En ja hoor, ik merk nu al weer verschil. Hier blijf ik even opstaan, op deze dosering, hoelang weet ik niet,1 week misschen 2weken, hangt er van af. Maar er begint verandering weer te komen in mij. De stemmingswisselingen zullen blijven, maar als je weet dat het niet blijvend is, maakt het makkelijker. Met de depressie zijn ze minder heftig maar constant aanwezig. Alleen nu komen ze onverwachts, dat zal moeilijk zijn, maar niet onmogelijk probeer ik dan te denken. Maar al met al kan ik me heel goed in jouw verhaal vinden en verplaatsen. Het kost ook heel veel energie. Ik slaap wel , maar mijn dag gaat inmijn droom verder op een niet fijne manier. Ach, en zo moet je overal mee leren omgaan, wat makkelijk lijkt, maar oh zo moeilijk is. De mensen om je heen zeggen, oh at moet je zooen en dat moet je doen. Goed bedoeld, ben ik van overtuigd, maar ik krijg er een groter schuldgevoel van omdat ik er niet aan kan voldoen wat dan weer in andermans ogen op gemakzucht lijkt. Of je krijgt te horen waarom kun je dit niet en dat wel, is toch hetzelfde. En luister dan niet naar dat lawaai. Één keer zei iemamd tegen mij, jij geeft jezelf die stempel. Daar ben ik verdrietig en nog bozer door. Ik geef mezelf geen
      stempel, het komt naar mij toe. Ik sta er dan alleen in en voel me eenzaam en in de steek gelaten. Niet zielig, maar door deze opmerkingen. Mijn man wil me zo graag begrijpen, maar kan het niet, maar steunt me en laat me mijn vrijheid als ik die nodig heb. Voor onze kinderen is het ook moeilijk , ik begrijp dat zo goed, maar ik heb er niet om gevraagd, het komt op mijn pad net als bij iedereen. Maar ik was 42 jaar toen ik in de depressie gleed en nu dus 72 jaar en deze diagnose. Dat is eigenlijk toch ook

      van de zotte. Maar het is gewoon zo en ik wil nog wat van mijn leven maken. Moet kunnen toch? Liever niet nog meer m3dicatie, want ik slik ook voor andere kwalen medicatie. In totaal 14 soorten, dat is
      genoeg lijkt mij. Gelukkig ben ik positief van aard ( maar kan natuurlijk ook hevig tekeer gaan, daar weet mijn man alles van, hij is de zondebok ),Maar ook dat zal herkenbaar zijn voor iedereen die die leest. Mij is niks meer vreemd, komt ook doordat ik veel opgenomen ben geweest in de tijd van de depressie. Echt, je weet niet wat er allemaal in dat brein, die grijze massa kan gebeuren. Ik sta nergens meer van te kijken. Maar Christel, het is een hele lange reactie geworden. Ik hoop dat je het een beetje begrijpt en dat ik me net zo verloren als dat jij je zult voelen. Ik weet niet of jij een man of/en kinderen hebt. Ik heb een man, 2 kinderen, 2 schoonkinderen en 4 kleinkinderen en daar knok ik voor. Ik heb gezegd dat ik minimaal 92 jaar wil worden, maar dan op een prettiger manier dan afgelopen 30 jaar. Natuurlijk is het niet allemaal kommer en kwel, maar moeilijk is het wel en soms heeeeeeeeel erg moeilijk. Ik ben blij met deze site, je weet dat je niet de enige bent en hier erkenning en herkenning vindt. Ik wou dat ik lotgenoten in de buurt had waarmee je oplossingen kunt horen en geven en elkaar tot steun kunt zijn. Wie weet komt dat nog. Of dit een echte reactie is waar jij op zit te wachten , ik weet het niet, ik hoop van wel. En ik hoop dat er meer mensen zijn die dit lezen en willen reageren of hoe zij er mee omgaan. Ik ben dan wel 72 jaar, maar er mogen zeker ook jongeren reageren, want ik voel me heel vaak veel jonger. Hier laat ik het nu echt bij, anders vindt je me misschien een oude teut, wat zeer zeker niet mijn bedoeling is.
      Houdt de moed er in, alles komt goed
      lieve groetj3s Ineke

      • Kristel van Werd zegt:

        Hoi Ineke,

        Jemig wat een verhaal! En wat een sterke vrouw ben je.
        Ik doe gewoon lekker mee ouwe teuten, hoor
        En ik ga door, hoe dan ook.

        Groetjes,
        Kristel

Laat wat van je horen

*