Recovery

RecoverymodelDoor collega en promovendus bij de VU Sam Schrevel kreeg ik per mail een artikel over het Recovery Model toegestuurd. Nu houd ik niet van wetenschap en mijn Engels verdient niet de schoonheidsprijs. Het lezen van Engels dat op wetenschap gestoeld is, wordt dan wel erg veel. Maar goed, volgens Sam was het de moeite waard om te lezen.

En ik word al meteen uitgedaagd. Hoe vertaal je recovery model? Ik googelen: herstellen, terugwinnen, terugveren. Maar terecht zeggen de beschrijvers van dit model: recovery is not necessarily a return to ‘normal’ health and functioning. Healing has two components: defining a self part from ilness and control!

Ja maar….je kunt bij ADHD dan toch niet spreken van recovery? Want daar kun je niet van herstellen toch? Ik hoor het mezelf denken, niet omdat ik zelf zo denk maar omdat ik het gemakshalve maar vast voor anderen denk. Dit is ook het stukje waar ik zo moe van wordt, al je ADHD hebt gaat het dus noooooooit meer over. Dus dan nog maar een keer hoe ik denk:
Als ADHD al een aangeboren biologische afwijking is en een probleem vormt dan is vaak het probleem om het probleem groter dan het probleem zelf. Mensen met ADHD die enorm hun best doen gedrag te vertonen dat wenselijk is, ouders die zich schamen voor hun kind en het proberen te temmen. Vierkante doosjes onder ronde dekseltjes proberen te draaien: dat werkt niet!

Ik hoor u denken: moeten we al die ADHD’ers dan maar als apen door de klas laten rennen? NEE! Maar door ze te temmen, maak je het probleem alleen maar groter. Door de frustratie, de onmacht, het verdriet en vaak op de langere termijn het vervreemden van jezelf. Want dat is wat veel volwassenen gebeurt, soms zelfs zo dat ze het zelf niet eens meer door hebben dat ze zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt. Mensen met ADHD hebben ook recht op zichzelf zijn, meer nog dan recht op structuur.

Het recovery-model gaat over het terugvinden van je welbevinden, ondanks wat er allemaal loos zou kunnen zijn. Dus ten ik over het recovery-model las werd ik toch een beetje blij. Er is dus een wetenschappelijk geaccepteerd model voor datgene dat we doen…namelijk mensen weer bij hun mogelijkheden brengen zodanig dat ze zichzelf niet meer als ziek zien. Dat er dan wellicht nog wat symptomen over blijven (geef ze de kost die nog wel eens te laat komen en deadlines missen. Maar he, gelukkig te laat komen is winst!), so be it. Soms frustreert het me dat je de diagnose ADHD krijgt als je last hebt van je symptomen. Maar als jij en je omgeving geen last meer hebben, zie dan nog maar eens van de diagnose af te komen. Volgens sommigen kan ADHD niet overgaan. Misschien niet, misschien ook wel. Want ik zie hier heel wat gelukkigere, evenwichtigere mensen de deur uit gaan die een stuk meer tevreden zijn met zichzelf. Mooi vak toch?

Cathelijne Wildervanck


Andere recente blogs van Cathelijne

ADHD: hoe haal je het uit je hoofd?
De vanzelfsprekendheid van vriendschap
Labels
Amsterdam
Sympathie en empathie

Terug naar de blog van Cathelijne
Over Cathelijne

Cathelijne is de motor achter ADHD-centrum Nederland en schrijver van oa het boek ADHD: hoe haal je het uit je hoofd. Ook voor ons blogt ze geregeld over wat ze in haar werk en prive meemaakt. Cathelijne is geheel niet onbekend met het fenomeen, Snel Overprikkeld Brein. Aangezien ook het Snel Verveelde Brein haar goed omschrijft, zijn haar belevenissen om daar balans in te houden altijd interessant!

Laat wat van je horen

*