Een puddingbroodje of een paprika

blogkGezond eten vind ik belangrijk. Dagelijks neem ik gesneden tomaat, paprika, komkommer, wortels en/of een appel mee naar mijn werk. Samen met een bakje tonijnsalade of een spinazie omelet voor de lunch. Soms neem ik glutenvrije sneetjes brood met amandelpasta of avocado mee. Niet omdat ik antigluten ben, maar omdat die fijner voelen in mijn buik. In de ochtend eet ik meestal vetvrije Griekse yoghurt met een combinatie van zonnebloempitten, chiazaadjes, gebroken lijnzaad, rauwe cacao en/of stukjes fruit. s’ Avonds kook ik zo veel mogelijk met verse ingrediënten, zonder pakjes met allerlei toevoegingen. Ook slik ik regelmatig een paar vitaminen en supplementen erbij.

Het kost me weinig moeite om zo te eten, het zit in mijn systeem en ik voel me er goed bij. Sterker nog, mijn lichaam reageert zo sterk op bijvoorbeeld suiker en bepaalde E-nummers of bewerkte producten dat ik gemotiveerd genoeg ben om ze te laten staan. Als ik bij het ontbijt al begin met pannenkoeken met stroop is mijn bloedsuikerspiegel voor de rest van de dag heen en weer aan het schieten waardoor ik de rest van de dag last heb van crashes en cravings. Dus doe ik dat doorgaans niet. Tenzij ik er onmogelijk veel zin in heb. Maar ik zal dit bekennen: in mijn hoofd ben ik veel met eten bezig. Heel veel. En er is een reden dat ik zoveel knaagvoer meeneem naar mijn werk.

Voeding is, in het kader van ADHD, wat je zou kunnen noemen mijn rustpunt en mijn achtbaan – zonder rem. Zowel in het streven naar gezond eten als de bezigheid van comfort-vreten, gezelligheids-snacken en vervelings-schransen heb ik van nature geen rem. Voeding heeft mijn oprechte interesse maar het is ook een fixatie, een strijd, en het is bovendien vaak mijn toevluchtsoord geweest te midden van allerlei situaties en emoties. Positief of negatief. Het is de prikkel waar ik mee vier, geniet, verdoof, troost… waar ik verveling en onrust mee tegenga. Waar ik een kick uit haal. Nu ik me daar bewust van ben probeer ik dat om te buigen van regelmatig opeens een zak chips, een pak koekjes of zes croissants gedachteloos naar binnen werken, naar zorgen dat ik gezonde alternatieven om me heen heb en meer nadenken bij waarom ik ergens zin in heb. Zit er iets onder deze onrust? Of heb ik simpelweg enorm veel zin in dat puddingbroodje omdat ik dat lekker vind? In dat geval wil ik er keihard van genieten. De grens tussen behoefte hebben aan een kick en iets gewoon heel lekker vinden is voor mij overigens nog erg vaag.

Met het streven naar een gezond voedingspatroon werkt het trouwens net zo: ik kan doorslaan in perfectionisme en daar mijn kick, mijn rust of mijn eigen goedkeuring uit proberen te halen. Ik probeer in plaats van hollen of stilstaan een balans te vinden waarin gedachteloos schransen noch schuldgevoel een plek hebben. Een balans waarin ik lief kan zijn voor mijzelf, en mijzelf dus zowel een gezond lijf als een lekkere snack gun. En nee, ik vind een suikervrije glutenvrije zuivelvrije chiazaad lolly met dadels en gepofte quinoa geen lekkere snack. Ik wil donuts zien. Vet, suiker en koolhydraten van het slechtste soort, het liefst een combinatie van.

Ik ben nooit te dun geweest en ik heb ook nooit overgewicht gehad. Ik ben wel smal gebouwd. Mensen hebben wel eens gezegd dat ik wat meer moet eten, of dat ik dat stukje taart ‘wel kan hebben’. Wat ik een belachelijke opmerking vind. Je zegt tegen mensen met overgewicht ook niet zo maar dat ze minder moeten eten, of dat ze beter een salade kunnen nemen in plaats van dat bord pasta met kaas. Je denkt het wel, maar je zegt het niet. Iemands relatie met zijn of haar lichaam is privé, tenzij diegene erover wil praten. Maar ik dwaal af…

Mijn lichaam is kerngezond. Mijn relatie met voeding, en de strijd daarmee, is totaal mentaal. Maar er is één ding wat ik niet kan, en dat is niet eten op het moment dat ik daar (om wat voor reden dan ook) echt behoefte aan heb. Diegenen met ADHD snappen wat ik bedoel als ik zeg dat de rem op die impuls van nature gewoon niet bestaat. Dus probeer ik de behoefte aan de bezigheid eten om te draaien naar iets gezonds. Om die reden ben ik onder andere op mijn werk gewapend tegen ongezond onrust-schransen met bakjes rauwkost. Dat neemt niet weg dat ik regelmatig zwicht voor een hot dog met cola of een zak chips bij de film. Soms wil je geen vervanging maar precies dat, en dat mag. Ik geloof namelijk heilig dat mijn lichaam die troep prima kan verwerken als mijn dagelijkse voedingspatroon gezond is. Nu nog leren om echt te genieten en te ontspannen in plaats van dingen tegen elkaar af te strepen. Work in progress!

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Zonnevlecht en anus ingetrokken
Het hardloop gezinnetje

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*