Ontspannen is mogen vergeten

adhdOnrust en stress zijn twee verschillende dingen. Ze beïnvloeden elkaar, maken ruimte voor elkaar en kunnen elkaar versterken. Onrust kan een goede motivator zijn om in beweging te komen maar het kan ook ervaren worden als vermoeiend of belemmerend. Stress voelt vaak meer als een verkramping of een gejaagdheid waarbij je altijd achter de feiten aanloopt. Ik ervaar veel onrust in mijn hoofd. Waar ik echter stress van krijg, is wanneer de perfectionist in mij opstaat en totale controle over de chaos wil. Dat gevoel van constant achter alle feiten aanlopen en geen overzicht hebben is dan net een gezwel wat agressief bestreden moet worden. Alsof een deel van mij het andere deel wil verstoten. Of op zijn minst compenseren.

Dan sorteer ik alle boeken in mijn boekenkast op genre, onderwerp en formaat. Dan orden ik nogmaals mijn kledingkast om voor de zoveelste keer een zak met impulsief gekochte en nooit gedragen kleding te vullen voor een kledingruil. Dan maak ik overal reminderlijstjes van, in mijn Google drive, op post-it’s, in mijn agenda. Dan check ik wel dertig keer op een dag hoeveel geld er op mijn rekening staat, hoe het ervoor staat met het verbruik van mijn belbundel of ik verdiep mij opeens grondig – uren lang dus – in hoe ik mijn dekbedden weer stralend wit kan krijgen, want dat moest ook nog.

In zo’n bui kan ik mijzelf veroordelen voor het feit dat ik mensen zo lang niet heb gezien en gesproken omdat ik er in de dagelijkse wirwar van mijn eigen functioneren letterlijk niet aan toe kom om dat te plannen. Ik ben er van overtuigd dat ik regelmatig ongeïnteresseerd overkom, en soms klopt dat, maar vaak niet. Het is geen onwil, en het is zelfs niet een kwestie van prioriteiten stellen.

Afgezien van het feit dat plannen maken überhaupt spannend kan zijn als je niet weet hoe je pet zal staan op die betreffende dag (dat weet niemand, maar bij ADHD zijn de uitersten extreem en als er ruimte nodig is is die ECHT nodig)… en afgezien van het feit dat afspraken juist stress kunnen veroorzaken omdat ze voelen als een soort dwangbuis in de agenda, een niet meer aan te passen geblokkeerd tijdsframe waar geen ontsnappen aan is (ook al wordt het waarschijnlijk gewoon gezellig, het voelt vaak als een kooi van verwachtingen)… afgezien van dat allemaal, wordt het plannen zelf vaak oprecht vergeten. Hoe vaak ik niet in mijn telefoon kijk en onbeantwoorde whatsappjes en sms’jes teruglees waarvan ik toch echt dacht dat ik ze beantwoord had… en gek genoeg gaat de meest soepele en succesvolle communicatie met die personen die dat begrijpen, geen verwachtingen bijhouden, het niet op zichzelf betrekken en zelf ook wel eens opeens afhaken midden in een gesprek over de zin van het leven omdat ze gewoon even iets anders gaan doen. Dat abrupte schakelen is fijn, en de vrijheid daarvoor nog fijner.

Voor mij betekent gestrest zijn dat ik er alles aan doe om niet te vergeten, geen enkel detail over het hoofd te zien en niet achter te lopen. Als ik ontspan en de controle los laat gaat dat wel gebeuren. Ook als ik alles in mijn agenda bij hou. Ook als ik boodschappenlijstjes maak. Ook als ik post-it’s voor mijzelf achterlaat. En dat mag! Want ontspannen is niet dat je er zeker van bent dat je alles voor elkaar hebt, ontspannen is dat dat niet (altijd) hoeft. Echte vrienden accepteren dat en de wereld vergaat niet als ik vergeet de eieren mee te nemen die toch echt op het boodschappenlijstje stonden. Perfectionisme is een ziekte, ADHD is mijn therapie.

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*