Ode aan de liefde

cupidoNatuurlijk krijg ik jeuk van al die foeilelijke schreeuwerige kaartjes bij de Bruna en prik ik door de commerciële Valentijns-rompslomp heen zoals het een opstandig individu betaamt. Je kan niemand opleggen om speciaal iets voor een dierbare te doen omdat dat er nou eenmaal de datum voor is. Als het goed is hou je iedere dag van bepaalde mensen en doe je ook wel eens iets liefs voor ze zonder dat de reclameblaadjes je daar aan herinneren. En als het je al ontzettend veel moeite kost om je dagelijkse leven een beetje op orde te hebben zit je niet te wachten op de zoveelste gelegenheid waarvoor je iets moet regelen. Toch bekruipt mij ieder jaar weer het gevoel dat ik van de gelegenheid gebruik wil maken om de liefde te vieren. Om er een moment van aandacht aan te geven. Mensen zeggen wel eens dat ze Valentijn onzin vinden omdat je op alle andere dagen in het jaar net zo goed bloemen voor je geliefde of een andere dierbare kan kopen. Maar in de realiteit gebeurt dat volgens mij veel te weinig. Mensen hebben het druk, zijn soms geneigd elkaar voor lief te nemen en de tijd vliegt. Morgen is het alweer Valentijnsdag 2015.

Valentijnsdag gaat volgens sommigen over de onthoofdingsdatum van priester Valentijn, die in het geheim stelletjes liet trouwens toen de keizer dat verboden had. Anderen hebben het over een Romeins vruchtbaarheidsfeest waarbij de mannen met leren riemen uithaalden naar de vrouwen, die als ze geraakt werden zwanger zouden raken. Het zou ook gaan over de paartijd van de vogeltjes die rond 14 februari begint. Of over de anonieme liefdesverklaringen die in de 19e eeuw massaal toenamen wegens de Victoriaanse kuisheid en de goedkoper geworden brievenpost. Voor veel bedrijven betekent Valentijnsdag ieder jaar weer een piek in de omzet door alle verkochte kaartjes, rozen, bonbons, sieraden, etentjes en sauna-arrangementen. Voor mij is Valentijnsdag vergelijkbaar met kerst. Rationeel gezien is er geen hol aan, en ik kan begrijpen dat mensen zich er tegen afzetten in verband met allergie voor verplichte gezelligheid. Maar stiekem vind ik het dus echt ontzettend gezellig, word ik week van binnen bij ieder kaarsje wat aan gaat en wil ik eigenlijk de hele dag aan een grote feesttafel zitten met iedereen van wie ik hou, waarmee ik dan alleen maar lieve woorden uitwissel.

Maar dat is het ding met een vastgestelde datum; mensen vinden het hypocriet om op zo’n dag opeens extra lief en geïnteresseerd te doen. Dat kan toch niet oprecht zijn? Laten we het eens omdraaien. Stel dat we één dag in het jaar erop oefenen om alleen maar lieve dingen tegen elkaar zeggen, juist omdat we de rest van het jaar al genoeg kritiek op elkaar hebben, groot en klein wrok naar elkaar toe koesteren of elkaar simpelweg vergeten. Stel dat we één dag in het jaar, zonder ‘maar…’, elkaar bemoedigen met positiviteit. Met liefde. Daar is heel veel moed voor nodig. Moed om het ego plaats te laten maken voor kwetsbaarheid. Want liefde doet niet aan het eindeloos aanrekenen van iemands fouten. Liefde wil niet vasthouden aan gekwetstheid. Liefde hoeft haar gelijk of zelfs haar recht niet altijd te halen. Liefde focust niet op iemands zwakheden om zichzelf sterker te voelen. Liefde streeft niet naar perfectie en heeft geen behoefte om kritiek te geven. Zij vergelijkt niet. Noch zoekt zij naar bevestiging om er te mogen zijn. Liefde houdt geen muren omhoog van koppigheid of zelfbescherming. Net zoals velen van ons is de liefde ongeremd en altijd in beweging. Maar liefde neemt ook de tijd om met aandacht te kijken, te luisteren en te zeggen. Wat kunnen wij veel leren van de liefde.

Dus wat als we bij wijze van oefening één dag in het jaar extra hard ons best doen om het goede in elkaar te zien en daar aandacht aan te geven? Het gaat natuurlijk niet over die ene datum, het gaat over de welwillendheid van ons kleine kwetsbare ik om zich te openen voor het beoefenen van de liefde. Dat kan iedere dag, maar soms hebben we daar nou eenmaal een duwtje bij nodig. Fijne Valentijnsdag!

Opgedragen aan mijn liefste Bas. Je hebt mijn hart.

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken
Het hardloop gezinnetje

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Reacties

  1. En jij die van mij

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*