Het leven is een hysterische musical

unnamed (2)Soms zie ik mijzelf vanuit een helikopterview en weet ik precies wat voor muziek en belichting toepasselijk zou zijn als ik op dat moment in een musical zou zitten. Als er op de gekste momenten opeens een groep mensen achter mij aan zouden dansen en in gezang zouden uitbarsten bij alles wat ik deed, zou het mij eerlijk gezegd niks verbazen. Het leven voelt voor mij iedere dag immers als een theater. Als een muzikale achtbaan met vele pieken, dalen en onverwachte wendingen. En dan vooral in mijn eigen hoofd. Sommige dagen voelen meer als een tergend langzame sleur, waarop ik maar zit te wachten en te zoeken naar de volgende kick. Om vervolgens in het diepe gegooid te worden van de volgende impuls, met de wind in mijn haren en meeslepende muziek op de achtergrond.

Achtbanen maken me altijd blij. Zenuwachtig, misselijk en moe, maar blij. Met musicals heb ik een haatliefde verhouding. Ik haat The Sound of Music bijvoorbeeld. Oh no she didn’t. Dus wel. Maar bij een tekenfilm musical als The Lion King wordt ik helemaal week van binnen. Ik luister ook regelmatig naar die soundtrack overigens. Belle en het Beest zet ik ook nog wel eens op. En meezingen ook, reken maar. Misschien is dat gewoon het Disney-effect, wat naar mijn bescheiden mening het enige goede excuus is om van musicals te houden.

Wat ik aan zoveel musicals zo verschrikkelijk irritant vind is het neppe, opdringerige en chaotische temperament waarmee ze je vaak om de oren slaan. Creatief? Heus wel. Origineel? Oh ja, ongetwijfeld. Muzikaal hoogstandje? Dat hoor ik. Maar als er zo veel gebeurt met een dusdanige intensiteit en volume dat ik geen tijd krijgt om het echt te ervaren, haak ik af. Ik ben in de pauze van een opera over Marilyn Monroe wel eens compleet overprikkeld naar huis gegaan. Er zat geen curve in, geen afwisseling, geen ademruimte. Misschien ervaart de gemiddelde mens een dergelijk spektakel gewoon als indrukwekkend en imposant. Net zoals schreeuwerige en felgekleurde expressionistische kunst indrukwekkend en imposant kan zijn. Wat dus ook nooit mijn huis binnenkomt. Met mijn nooit stoppende hoofd en hyperactieve voelsprieten is dat niet het soort prikkel waar ik van geniet. Stop mij dan liever in een achtbaan.

Er is echter wel een boeiend aspect aan musicals wat ik niet kan ontkennen, en dat is dat ik mijn leven met regelmaat dus precies zo ervaar als hoe die zingende dansers het op het doek of op de planken uitbeelden. Totaal in your face. Zonder ook maar een splintertje emotie niet aan te raken. Het echte leven is nou eenmaal vaak opdringerig, meestal intens en altijd chaotisch. Het schreeuwt om expressie, met alle emotionele kleuren die er zijn.

Toen ik laatst in de auto zat op weg naar een sollicitatie schoten er ongeveer vijftig mogelijke scenario’s door mijn hoofd. Ondanks dat ik zeker ben van mijn capaciteiten werd de onrust groter en groter. Opeens herinnerde ik me fragment uit een artikel waarin werd gezegd dat zingen helpt tegen stress, omdat het bijna onmogelijk is om met aandacht te zingen en tegelijkertijd in je hoofd te zitten. Dus ging ik ervoor. Geluid, licht, actie. En ik ging niet zomaar een liedje zingen. Ik improviseerde een heel Disney-compatibel prachtig lied waarin ik dingen bezong waar ik goed in ben. In mijn hoofd begeleidde een koor mijn lied. Eerst voelde het nep, maar al gauw werkte het en wenste ik bijna dat ik daadwerkelijk opgenomen werd, zo’n mooi moment was het. Maar misschien werkte het juist wel omdat ik alleen was en dit moment alleen met mijzelf deelde. Echt zijn met jezelf en in contact staan met je gevoel kan lastig zijn als je niet weet hoe je die confrontatie aan moet gaan. Bij deze mijn tip: zing er doorheen. Het leven is soms gewoon een hysterische musical.

Kirsten


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken
Het hardloop gezinnetje

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*