Het hardloop gezinnetje

unnamed (2)Laatst fietste ik ergens na etenstijd in het donker naar huis. Het was stervenskoud en de regen waaide hardnekkig in mijn gezicht. Soms vind ik dat soort weer heel verfrissend, maar vaak genoeg zit ik vloekend en tierend op de fiets. Met name als het flink waait, zo ook nu.

Tijdens deze fietstocht zag ik een bijzonder tafereel terwijl ik tussen mijn wimpers door de regen in gluurde. In de regen was een stel aan het hardlopen, en hun twee jonge kinderen reden mee op een fietsje en in een buggy. Het stel in een hardloopoutfit, de kids beschermd tegen de regen door plastic poncho’s en allemaal beplakt met een dozijn ledlampjes. De man duwde de buggy voort en de vrouw rende achter het kind op het fietsje. Het zag er onwaarschijnlijk succesvol georganiseerd uit, en ik voelde een mix van minachting enerzijds en jaloezie anderzijds. Dat je op een stormachtige avond opeens zin hebt om buiten rondjes te rennen, daar kan ik nog wel inkomen. Maar dat je het voor elkaar krijgt om als stel, laat staan als gezin, met alle benodigde gear door de regen te rennen omdat dat nu eenmaal is wat je iedere dinsdagavond doet, daar krijg ik het benauwd van.

Misschien zag ik het verkeerd en was dit één van de welgeteld drie pogingen van de man of vrouw om iets meer beweging te krijgen in een gezin wat anders achter de TV leeft. Misschien gingen na die avond de hardloopleggings, poncho’s, ledlampjes en goede voornemens weer de prullenbak in. Hoe dan ook herinnerde het led gezinnetje mij aan een beangstigend feit: als je echt voor je lichaam wil zorgen is er geen ruimte voor excuses. Als een stel met twee kleine kinderen het voor elkaar krijgt om door weer en wind met zijn allen aan lichaamsbeweging te doen, waarom krijg ik het dan niet voor elkaar om een trainingsschema aan te houden dat ik ook nog binnenshuis kan uitvoeren?

Het antwoord is in drie thema’s samen te vatten: verveling, lange termijn doelen en perfectionisme. Om de dag drie keer tien tot vijftien keer dezelfde bewegingen uitvoeren per oefening is hemeltergend saai. Het zou nog motiverend kunnen zijn als je dan meteen resultaat ziet, aangezien het al ontzettend veel discipline vraagt van een ADHD-er om zoiets een week vol te houden. Maar nee, pas na een paar maanden ga je echt verschil zien, en dat is veel te ver weg. Een resultaat wat zo ver weg is, en dus niet tastbaar, brengt mij weinig motivatie voor het hier en nu. En dan is er nog het perfectionisme, waar ik het in mijn vorige blogbericht ook over had. In mijn hoofd ben ik namelijk tien stappen verder, en heb ik al bedacht dat het hoogst mogelijke de norm is terwijl ik ook meteen weet dat de kans zeer klein is dat ik dat ga halen, want daar is immers discipline en lange termijn focus voor nodig. Dus begin ik er maar niet aan.

Onzin natuurlijk. Perfectionisme is vaak een excuus om dan maar helemaal niets te doen, en dat kan niet goed zijn. Met iets meer flexibiliteit wordt het hoe wat en waarom rondom lichaamsbeweging vrij simpel, en ook leuker. Hoe word ik fitter? Door te bewegen. Wat ga ik dan doen? Waar ik op die dag zin in heb! Rennen, traplopen, opdrukken, yoga, touwtje springen.. als ik maar een boost krijg. Waarom? Niet om een lat te bereiken die ik zelf veel te hoog heb gelegd, maar om mij lekker in mijn vel te voelen, uit mijn hoofd te komen en mijn lijf de doorbloeding te geven die het nodig heeft om goed te functioneren. En dat zijn tastbare directe resultaten, de beste die er zijn!

Kirsten.


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Reacties

  1. Och wat herken ik mij in jou blog!
    En het herinnert mij aan conclusies die ik alweer vergeten was.
    Blijf lekker bloggen, ik geniet er van en jij zelf denk ik ook. Dankje 🙂

  2. Dat klinkt als een doorsnee alledaagse dag in mijn afgelopen eh…. 38 + jaar 🙂
    alleen dan betreft het andere onderwerpen, trouwens de rest is de afgelopen tijd in sneltrein vaart buitengewoon exraordinary absurd met spoed en ook snel compleet omgegooid of met d?

    , ik dacht waarom zoek ik er niet eens iets over op… en voila ik heb wat gevonden, ik ga zeker nog
    vaker hier lezen…… mits ik t terug vind dat spreekt voor zich.

    🙂

Trackbacks

  1. […] Ook te lezen op AD(H)D Magazine. […]

Laat wat van je horen

*