…en dan heb je ADHD

Ik schrijf eigenlijk nooit over mijn gedachten en gevoelens online. Teveel negatief commentaar dat mij altijd erg aangrijpt en bezig houdt. Ik wil dit nu wel doen doordat ik door een aantal artikelen getriggerd werd. Zelfs op deze site kom ik regelmatig commentaar tegen over ADHD en of het nu wel of niet een aandoening is. Met goed eten gaat het wel weg. Daar groei je wel overheen. En altijd worden deze uitingen gedaan door mensen die, zo lijkt het, geen idee hebben waar zij het over hebben. Natuurlijk, subjectief kunnen zij goed bekijken en beargumenteren waarom DSM blablabla. Ik heb het idee dat de mensen die zich zo negatief over ADHD uitlaten zelf niets mankeren. En dat projecteren op mensen die, in hun ogen, alleen uit zijn op aandacht of gewoon geen pit hebben. Wanneer ik naar mijzelf kijk ligt de waarheid toch echt anders. Het interesseert mij namelijk niet, in de basis, wat een ander denkt over wat mij mankeert. Wat mij wel interesseert is dat een grote groep mensen wordt weggezet als aanstellers. Vandaar mijn ‘artikeltje’.

Maar hoe is het nu eigenlijk om ADHD te hebben? Ik ben zelf ook altijd erg sceptisch geweest over vermeende aandoeningen. Dat heb ik meegekregen in mijn jeugd, mijn grootste verzorgster was mijn moeder. Zij heeft in haar vroege leven, waarschijnlijk omdat zij ook ADHD heeft, in een tehuis voor meisjes gezeten. Omdat zij thuis niet te handhaven was in een naoorlogs gezin met nog zes broers en zussen. In dat tehuis werd er zeer streng gehandeld en opgevoed. Dat is dus de enige opvoeding die zij kende en zij heeft mij en mijn zus ook streng (doch rechtvaardig) opgevoed. Niet gek dat mijn denkbeelden de hare zijn, althans in eerste instantie. Die bodem is gelegd, vanuit dat punt redeneer ik onbewust toch snel verder. Dat lag uiteraard ook aan mijzelf: teruggetrokken, vaak alleen uit eigen overtuiging, zelden echt opletten en erbij horen. Dromerig, werd er dan gezegd. Nou prima hoor, het leek voor mij prima te werken.

Bij de start van mijn middelbare schoolopleiding begon het wat lastiger te worden: nauwelijks kunnen opletten, veel energie kwijt aan alleen al op school komen en blijven, alle indrukken verwerken, kapot bij thuiskomst en dat al op dertien jarige leeftijd. Maar vanuit thuis kreeg ik mee, zet je schouders eronder, wees toch niet zo lui, doe nu eens je best. Terwijl ik echt mijn best wel deed! En zo modderde ik maar wat verder, bleef een keer zitten, uiteindelijk toch op gymnasium niveau tot de examens gekomen. Met een achterstand van heb-ik-jou-daar (door het niet opletten in de klas en maar zelden huiswerk doen) van school gegaan. Geen zin meer. Zelfvertrouwen in het putje weggespoeld, begin van een depressief leven. Maar nog steeds: met jou is niets mis, je hebt gewoon geen ‘pit’. Wederom: zet je schouders er nou eens onder!

Nou, dat heb ik dan maar gedaan! Mijn eigen zelf overstemd met een overmatig gevoel van eigenwaarde, tomeloze arrogantie. Als schild. Als manier om met een situatie om te gaan waarvan ik niet wist wat ik er mee moest. Goede baan gevonden, detachering, ICT, relatie stuk, verhuizen. Ach, iedereen heeft weleens wat. Gewoon doorgaan. Burn out nummer 1 op 23 jarige leeftijd. Beetje te hard gewerkt, zei desgevraagd mijn huisarts. Eerste keer psychologische ondersteuning, lekker cognitieve therapie, dan komt het wel goed. Burn out 2 rond 30, nummer 3 rond 35. Nieuwe relatie, kindje, drukdrukdruk, nergens toe komen. Ik denk dat het voor iedereen wel bekend voorkomt.

Ergens rond mijn 40e kreeg ons kind de diagnose ADHD en autisme. Dat was een grote shock. Ik heb mij daar ook tegen verzet. Welnee, hij is gewoon uitzonderlijk. Ik ging daarin voorbij aan wat mijn zoon nodig heeft. En herhaalde de zetten van mijn eigen opvoeding. Een torenhoog IQ en dan toch zo’n fout maken…achteraf vind ik het haast onvoorstelbaar. Enfin, veel verdieping gezocht, alle zorg voor onze zoon geregeld en ik zag hem opbloeien..en zag steeds vaker mijzelf in hem terug. Dat was voor mij de klik. Ik kon de klik haast horen zo sterk was het gevoel. Dat is nu een jaar geleden.

Gisteren was ik eindelijk aan de beurt voor mijn dag ADHD onderzoek bij ADHD Centraal. Een objectieve test, aangevuld met subjectieve vragenlijsten. De QB-test. 20 minuten concentreren en stil zitten, waarbij de bewegingen geregistreerd worden, tegelijk op een knop drukken wanneer dat de bedoeling is. Vreselijk, ik was kapot toen de test om was. Gesprek met de psychiater, uitleg over het gebrek aan dopamine, uitleg dat echt wel duidelijk is dat ADHD geen psychologische aandoening is maar een fysiologische (dat was voor mij dan even nieuw!). Vervolgens methylfenidaat, anderhalf uur laten inwerken en nog een keer de QB-test. Geen enkel probleem. 20 minuten concentreren, stil zitten, het ging perfect. De eerste keer scoorde ik slecht, 30 foute clicks, zeer veel bewegingen. Voor degenen die het interessant vinden, bij een standaard deviatie hoger dan 1,5 is er sprake van ADHD. Ik scoorde 1,9 zonder medicatie. 97e percentiel. Per honderd personen zijn er dus 2 die slechter scoren (en dus meer last hebben van hun fysiologische aandoening). Met medicatie scoorde ik -0,2 tov de standaard deviatie. En had ik geen enkele fout gemaakt….. wat een bizar verschil!

Ik neem nu dus methylfenidaat. Ik hoop dat de werking aanhoudt, want man oh man wat een verschil. Ik functioneer! Ik ben blij! Ik kom tot werk waar ik normaal mijn hoofd nog geen vijf minuten bij kan houden. En het allerbelangrijkste: ik weet nu dat ik niet gefaald heb omdat ik lui ben, of niet goed op heb gelet uit desinteresse. Ik heb eindelijk de genoegdoening dat het niet aan mijn houding of mijn psyche ligt, het is nooit een falen geweest vanwege een ‘slecht karakter’ of een ‘gebrek aan pit’. Nooit meer zal het mij iets doen wanneer iemand zegt ‘ze hadden jou in het leger wel wat pit kunnen bijbrengen’. En dat, beste niet ADHD-ers, is waar het om draait. Niet of het wel of niet psychisch of fysiologisch is, niet hoe je er vanaf komt (want dat kan niet), niet hoe je meer je schouders eronder kunt zetten (want dat doen we al!), niet lekker afgeven over ‘modeverschijnsel’ of  ‘iedereen heeft ineens ADHD’. Het gaat, aan het eind van de dag, over kwaliteit van leven. Hoe je dat ook wilt bereiken wanneer je ADHD hebt, of je nu wel of niet gelooft in medicatie.

Is dit nu een positief verhaal geworden? Ja, uiteindelijk wel. Voor mij althans wel. Ik heb er zin in, mijn leven vanaf nu. Ik heb nu eindelijk de focus om toch weer terug naar school te gaan, wellicht. Toch nog die masteropleiding te doen, wanneer mijn aandacht scherp blijft door medicatie. En wat een prachtig leven ga ik dan tegemoet!

 


Andere recente blogs van Redactie

Typisch weer zo’n AD(H)D-moment!
Letterlijk
Een leven met AD(H)D
ADHD, wat moet je ermee – Een doodnormale simpele ochtend.
Egoïstisch uit mezelf of door mijn ADHD?

Terug naar de blog van Redactie
Over Redactie ADHDITION Magazine

Speak Your Mind

*