Eerste blog van Robert

Robert
Bloggerdeblog! Wij hebben een nieuwe blogger en daar zijn we blij mee! Zijn naam is Robert en hier kunnen jullie zijn allereerste blog voor AD(H)DITION Magazine lezen waarin hij zich zelf aan jullie voorstelt. Lees mee met Robert en neem een duik in zijn verhalen over zijn leven en wat er zoal in zijn hoofd omgaat.

Tijdens een discussie met een collega zei deze ineens tegen mij: “Jij hebt ook altijd overal wel wat over te zeggen. Hoe kan het in hemelsnaam dat je altijd overal wel een mening, een idee, antwoord of een opmerking op en over hebt?”
Het antwoord was vrij simpel: “Tja ik denk domweg over alles na, ik interesseer me nu eenmaal in enorm veel zaken. Ik ben altijd bezig met nadenken, mijn hoofd stopt gewoon niet”. Hij schudde zijn hoofd en vertelde me dat hij er gek van zou worden.

Om de één of andere reden lopen bij mij de zaken vaak net een beetje anders. Het lukt mij zowel om de zaken op miraculeuze wijze te laten slagen, als ze te laten mislukken.

Einde studie
Ik studeerde aan de lerarenopleiding geschiedenis. Voor mijn stage moest ik een les op film zetten. Aan de hand van deze video zou een belangrijke beoordeling plaatsvinden. Mijn laatste kans om na velen jaren studievertraging de studie alsnog af te kunnen ronden.
Alles was geregeld: ik had een camera, de les was goed voorbereid, ik was op tijd opgestaan zodat ik ruim op tijd in het les lokaal zou zijn. Vandaag zou het allemaal gaan gebeuren, ik had hier lang naar toegeleefd.
Ik sta te wachten op de metro en doe een onbewuste automatische check of ik niets vergeten ben en wordt door de bliksem getroffen. Het gevoel dat mij toen overmande kan ik onmogelijk beschrijven: ik was de camera vergeten!!!
Het was niet of de grond domweg onder mijn voeten wegzakte, maar alsof ik van mijn planeet afdonderde, de veldslag was verloren, mijn veldslag. Op dat moment gaf ik het op, het was klaar.
De les werd helemaal niets. Ik kwam veel te laat en was volkomen van de wereld. Het was de allerlaatste druppel. Twee maanden later ben ik gestopt met mijn studie.

Werk vinden
Wekenlang verstuurde ik mijn steeds verder geperfectioneerde, met hulp van een vriendin en vader opgestelde, sollicitatiebrief en uitgekookte CV. Het werd een tijd van afwijzing na afwijzing, man wat was ik gefrustreerd.
Tot ik op een dag een klein, lullig vacaturebericht zag. Een fotozaak was opzoek naar mensen wegens uitbreiding. Ik nam niet eens de moeite een officiële sollicitatiebrief te schrijven. Ik stuurde ze een email waarin ik zelf al had vastgesteld dat ik toch niet was wie ze zochten. Maar een paar uur later werd ik gebeld, de volgende dag was ik aan het solliciteren en ben letterlijk nooit meer vertrokken. Na drie jaar werk ik er nog steeds en heb inmiddels veel geleerd over fotografie. Ik heb zowaar van mijn werk mijn hobby gemaakt.

Hallo, ik ben Robert. Ik ben 31 jaar oud en heb ADD waar ik hier met regelmaat een stukje over zal schrijven. Soms misschien een hele persoonlijke ervaring, soms gewoon iets grappigs of iets waar ik me aan stoor. De onderwerpen zullen enorm uiteenlopen en lang niet alles zal specifiek over ADD gaan, want de tijd dat ik dacht dat ADD maakte wie ik was is voorbij. Tegenwoordig heb ik gewoon ADD en ben ik er gelukkig weinig meer mee bezig, hoewel ik voor deze column een uitzondering zal maken.


Andere recente blogs van Robert

Stemmingswisselingen
Plannen, projecten en ambities.

Terug naar de blog van Robert
Over Robert

Hallo, ik ben Robert. Ik ben 31 jaar oud en heb ADD waar ik hier met regelmaat een stukje over zal schrijven. Soms misschien een hele persoonlijke ervaring, soms gewoon iets grappigs of iets waar ik me aan stoor. De onderwerpen zullen enorm uiteenlopen en lang niet alles zal specifiek over ADD gaan, want de tijd dat ik dacht dat ADD maakte wie ik was is voorbij. Tegenwoordig heb ik gewoon ADD en ben ik er gelukkig weinig meer mee bezig, hoewel ik voor deze column een uitzondering zal maken.

Reacties

  1. nou ben echt wel benieuwd robert.
    had je trouwens de school niet kunnen bellen terwijl je onder weg was, uit leggen dat het even iets langer duurde. even een zijweg.
    maar mooi dat je van je werk een hobby hebt gemaakt

    gr ruud

  2. Ruudino Eglefino zegt:

    Als reactie op tekst van Robert “Bloggerdeblog”
    Het is een prettige ervaring als je 31 jaar oud bent en met je aandoening (indien het je enige is) houd je niet zo bezig. Ik ben 2x jou leeftijd en heb als ADD-er uit eigen ervaring ontdekt, dat hoe ouder je wordt hoe meer (aangeboren) aandoeningen er verergeren [m.a.w. zich extremer gaan uiten]. Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft voordat bij jou ADD werd geconstateerd, maar bij mij gebeurde dat in 2008 met een jaar daarvoor een aandoening die qua gedrag er mijnsinziens veel op lijkt ‘het Klinefelter syndroom’. KS komt enkel bij jongens/mannen voor en houdt in dat je één of meerdere vrouwelijke sexchromosomen teveel hebt, de meeste KS-ers hebben XXY en ik ook. Ikzelf vond dat mijn ‘wereldje’ instortte toen ik deze medische uitslagen ontving. M.a.w. al de ervaring die ik heb opgedaan in mijn hele leven [zeg maar in de ca. 45-jaar achter mij], op vooral het psychologisch|emotionele vlak… je weet wel hoe dat gaat, je helpt iemand die in de problemen zit, je praat onder vier ogen of met meerdere, soms met een alcoholische versnapering erbij [al is dat vaak niet erg handig, dus met mate…. voor de ontspanning].
    Zo terugkijkend naar mijn leven heb ik met heel wat mensen nagetafeld of gesproken [of hoe je ’t invult] en als ik dan hoor dat ik o.a. twee aangeboren aandoeningen bezit, dacht ik gelijk aan mijn constateringen vanuit mijn voorbije levensfase. Ik vul dat zo in, niet dat iedereen massaal van het Hilton is gesprongen, zeg ik zo met een dosis humor, maar het voelde beslist niet lekker, ik voelde een dosis pijn en vond dat ik eigenlijk met een ongezonde lichaam en geest anderen raad had gegeven, waarbij het voelde alsof ik anderen belazerd had….!
    Het heeft ook heel lang geduurd voordat ik deze aandoeningen emotioneel aanvaarde, het duurde minstens een jaar eer ik mijn kwaadheid kwijt was. Medisch gezien kan je met ADD niet veel, je kan niet genezen, in mijn ogen is ’t ook een beetje natte vinger werk… een mix van ongrijpbare aandoeningen. ADHD heeft namelijk 18 kenmerken waaraan je moet voldoen las ik ergens, terwijl in de nieuwe DSM-5 jonge [hyper] kinderen van 7-jaar 6 en ouder dan 17-jaar 5 kenmerken moeten bezitten om onderzocht te mogen worden. Het nieuwe DSM-5 gaat met ADD nog een stapje verder, zie deze link: http://tinyurl.com/pws4tfw [sorry de echte link heeft 97 tekens].

    By the way: dit heet een adhd-magazine, indien dit ooit gedrukt gaat worden in een oplage en verkocht, dan wil ik deze tekst niet geplaatst hebben in dat blad. Alleen on-line in deze vorm op deze website vind ik oké.

    P.S.:
    Sinds 2006, het jaar dat ik bedlegerig ben geworden, hebben wij onze levensstijl aangepast aan deze zelf gemaakte slogan. Wij hebben een aantal personen uit onze kennissenkring|familie radicaal de rug toegekeerd, omdat zij [al dan niet in ons bijzijn] het prettig vonden anderen te beliegen, over hen te roddelen of hen zelfs te bedriegen. Dit vormt geen basis om elkaar te respecteren, daarom willen wij ook verder geen omgang met dat soort mensen. Om anderen duidelijk te maken waarvoor wij staan, plaats ik in elk bericht die ik schrijf, deze paar regels ter verduidelijking; onze slogan is:
    Ik ben open, eerlijk en oprecht naar mijzelf, naar mijn partner en met enige terughoudendheid ook naar vreemden toe….!

Laat wat van je horen

*