Alles in capslock

Vanmorgen ging ik lopend naar mijn werk. Ik word blij van de opkomende zon die weerkaatst in de slootjes waar ik langs loop. Ik heb dan het gevoel dat ik samen met de zwanen en de meerkoetjes aan het wakker worden ben. Dat zachte schemerlicht is zo mooi om rustig bij te ontwaken, heel uitnodigend. Ook aan het einde van de dag geniet ik het meest van de schemering, het heeft iets kalmerends.
Dit klinkt heel zen en als hooggevoelig persoon lijk ik soms helemaal niet de onrustige ADHD-er die ik óók ben. Het is dubbel. Waar ik bijvoorbeeld de ene dag dansend sta te stofzuigen met Die Antwoord keihard aan, wil ik de andere dag nadat ik gewerkt, gesport en/of gesocialiseerd heb, alleen nog maar in het donker in stilte onder de douche zitten.

adhd

(C) Dirks Big Bunny Blog

Stel je eens voor dat je probeert een boek te lezen terwijl elk detail uit je omgeving in je oor wordt geschreeuwd. DE LAMP IS STOFFIG! JE BENT OP BLADZIJDE 5! IEMAND IN HET FLATGEBOUW LOOPT OP HAKKEN!! HET KUSSEN IN JE RUG ZIT EEN BEETJE SCHEEF! JE MOET NOG BOODSCHAPPEN DOEN! MORGEN KOMT JE MOEDER ETEN! DE VERWARMING TIKT! KINDEREN GILLEN BUITEN! KLOTE-KINDEREN!! JE BENT NOG STEEDS OP BLADZIJDE 5! HET IS WARM! JE BUIK KNORT! DAT SCHILDERIJ STAAT DAAR ECHT MOOI!! HET LABELTJE VAN JE SHIRT PRIKT! NOG ALTIJD OP BLADZIJDE 5!! HET STOFJE VAN DE STOEL SCHUURT OP JE HUID!! HET ZONLICHT WEERKAATST OP DE LAK VAN DE KOZIJNEN!! BUITEN WORDT VUILNIS OPGEHAALD! ER ZIT EEN VLEKJE OP BLADZIJDE 5!!! En dat is ongeveer een halve minuut.

Zo komen details mijn hoofd en vele andere ADHD-hoofden binnen. Alles met capslock. Je kan je voorstellen dat het op die manier lastig is om te studeren, je hoofd bij je werk te houden of zelfs maar een simpel gesprek te voeren. Je kan je misschien ook voorstellen dat ADHD-ers rust ervaren bij heftige prikkels die die capslock-stroom enigszins kunnen overschreeuwen zoals harde muziek, heftige films of drugs-gebruik (voor de politieke correctheid: ik moedig drugs-gebruik hier niet (echt) aan).

Nou ervaar ik alle prikkels die ik binnen krijg ook nog eens als erg intens, positief of negatief. Ik heb als het ware uit de kluiten gewassen voelsprieten. Hooggevoelige mensen zijn neurologisch zo ‘bedraad’ dat ze een zeer gedetailleerde en intense waarneming van alle soorten prikkels hebben en een diepgaand emotioneel en mentaal verwerkingsproces erop nahouden. Ze hebben ‘ontprikkeltijd’ nodig om bij te tanken. Hooggevoeligheid intensiveert onder andere in welke mate iemand anderen aanvoelt en empathie, emoties, stress, geluk, liefde, onrecht maar bijvoorbeeld ook fysieke pijn en zintuiglijke gevoeligheid.

Fysiek ben ik erg reactief ten opzichte van chemische stofjes of bijvoorbeeld sigarettenrook en alle zintuigen doen flink mee. Bepaalde geluiden zoals die van gillende kinderen kunnen me echt agressief maken. Bepaalde parfums maken mij acuut misselijk. Ik knip de labels uit mijn kleren. Soms doe ik ‘s avonds in de auto een zonnebril op omdat alle koplampen anders zo fel zijn. Felle kleuren in mijn interieur trek ik niet. In de zomer voel ik mij minder prettig dan in andere seizoenen, omdat het vele felle licht, de warmte en de geluiden van ieders buitenleven me sterk beïnvloeden. De prikkels waar ik extra gevoelig voor ben en die ik niet fijn vind komen immers ook gewoon binnen met capslock.

Ik voel mij wel eens als de Hulk die vijf vrachtwagens door de lucht wil smijten als dat ene geluidje mijn emmer doet overlopen. Minder gezellig voor mijn vriend, die mij dan wel eens vragend aankijkt en zich waarschijnlijk afvraagt welke handleiding vandaag nou weer van toepassing is. Ontprikkeltijd is dan ook echt een must en het ontwijken van prikkels die veel energie kosten hebben een hoge prioriteit. Evenals het opzoeken van prikkels waar ik energie van krijg, want wat kan ik in de zomer ‘s avonds laat genieten van de afkoelende lucht, het gedimde licht en de terugkerende rust op straat! Dat genieten komt gelukkig ook gewoon binnen in capslock, zoals vanmorgen. MOOI OCHTENDLICHT!! VOGELTJES!! WEERSPIEGELING OP HET WATER!! NOG MEER VOGELTJES!!! Iets in mij gaat dan kriebelen van geluk. Die prikkels zorgen ervoor dat ik een balans kan vinden in een leven vol schreeuwende hemeltergende en wonderschone details.


Andere recente blogs van Kirsten

Van binnenuit en voorwaarts
Het leven is een hysterische musical
Ode aan de liefde
Een puddingbroodje of een paprika
Zonnevlecht en anus ingetrokken

Terug naar de blog van Kirsten
Over Kirsten

Ik ben Kirsten, een hoogsensitieve vrouw met een goed en stormachtig stel hersens. Ik verdiep me graag in (interieur-) design, architectuur, kunst, voeding, natuur, psychologie en ik hou van schrijven. Op dit blog zal ik regelmatig mijn gedachten delen over de uitdagingen, pieken, dalen en bijzondere momenten die ADHD met zich mee brengt.

Reacties

  1. Marie-José Westerveld zegt:

    Hallo Kisten
    Wat herkenbaar (bijna) allemaal. Ik ben een vrouw van 55 en bij mij is in juni bevestigd dat ik Adhd heb
    Dat ik hypersensitief dacht ik al. Maar dat je het beiden kan hebben en of zijn is met jouw blog wel heel duidelijk geworden. En ik ben daar heel blij om, eindelijk iets wat ik mijn naasten kan laten lezen, waardoor het misschien iets duidelijker is voor hen, eea een beetje te begrijpen wat ik voel en ervaar.
    Helaas heb ik nog geen medicijnen gevonden die helpen maar de arts en ik geven nog niet op.
    Bedankt en ik ga je volgen. Vr Gr Marie-jose

  2. Hey Marie-Jose,
    dankjewel voor je bericht, wat fijn dat je dit verhaal kan gebruiken om je omgeving iets meer inzicht te geven in wat jij elke dag ervaart. ADHD en hoogsensitiviteit gaan zeker wel samen, ook al spreken ze elkaar in veel dingen tegen. Ze overlappen elkaar ook; als alle prikkels heel intens binnen komen zijn ze immers ook sneller een afleidende factor. Het voelt soms een beetje schitzofreen 😉 als je behoeftes van het ene op het andere moment zo ver uit elkaar kunnen liggen.. het is een beetje zoeken. Ik heb er lang over gedaan om dit voor mijzelf te kunnen begrijpen en benoemen zoals het is.
    Grappig dat je begint over medicatie trouwens, ik ga zonder medicatie door het leven omdat ik de bijwerkingen veel te sterk vind. Okee, met concerta/ritalin/dexamfetamine krijg ik wel meer focus/werkgeheugen, maar mijn halve karakter en spontaniteit lijkt weg te vallen of ik ga me nerveus voelen (droge mond, klamme handen, hoge hartslag). Tijdens mijn studie heb ik soms wel medicatie nodig gehad om dingen gedaan te krijgen of om lange artikelen te lezen, maar als het eventueel zonder kan… zou ik het echt zonder doen. Ik weet jouw situatie niet, maar medicatie is in mijn opinie echt het laatste middel waar je naar moet grijpen bij ADHD, absoluut niet het eerste. De troep die je in je lijf stopt is het niet waard, of misschien alleen als je anders echt niet functioneert op een manier waar jij gelukkig van wordt!

Laat wat van je horen

*