ADHD positief

Magazine-ADHD-positief-blog1ADHD positief….
tja adhd waarom ben je niet selectief
waarom niet alleen ik maar ook mijn kids in het bezit van jou,
Begrijp me niet verkeerd er zijn momenten dat ik van je hou,
Je geeft me doorzettings vermogen en kracht
En van jou heb ik vast ook mijn humor waarom iedereen lacht.
[Lees meer…]

De vanzelfsprekendheid van vriendschap

Ik was een onhandig kind. Niet onhandig in de zin dat ik struikelde, dingen stuk maakte of niet goed oplette in de klas. Ik was sociaal onhandig.kwetsbaarheid Ik kan me niet herinneren of ik dat altijd ben geweest. Als kleuter trok ik in elk geval al enorm naar de volwassenen toe, die begreep ik denk ik beter dan leeftijdsgenoten. De buurvrouw, mevrouw Zijlma, zit nog zo in mijn hart! Vriendjes of vriendinnetjes van mijn eigen leeftijd had ik eigenlijk niet. Ik miste dat niet echt maar als ik het wel gemist had, dan zou ik geen benul hebben gehad hoe ik vriendschappen zou moeten sluiten. Of hoe je moet vragen of je op het schoolplein mee mag spelen, of hoe je een speelafspraak maakt. Hoogst ingewikkelde zaken voor mijn ikje toen ik klein was.

Ik weet wel dat mijn moeder me op allerlei manieren probeerde in beweging te krijgen of op zijn minst van mijn kamer af. Net zoals ik ook wel eens bij mijn kinderen doe: ‘ga anders even bij die-en-die langs, dat is vast leuk’. Nou en dan ging ik bij die-en-die langs. Not! Ik fietste gewoon een rondje door de wijk en weer thuis loog ik: die-en-die was niet thuis.Soms kwam ik daar mee weg maar dit leugentje werd ook nog wel eens doorgeprikt.

Zo rond 4VWO ging het allemaal ineens vanzelf, kreeg ik een vast groepje van vriendinnen om me heen. Mensen die dezelfde interesses hadden als ik en dan kwam de klik vanzelf. Tijdens mijn studie idem dito, als er gemeenschappelijke interesses waren dan liep het gewoon vanzelf. Maar geloof me, hoe je dat proces een handje helpt als het niet vanzelf ging daar had ik beslist geen kaas van gegeten. Zo ben ik een keer van Groningen naar Leiden gereisd voor een afstudeerborrel van iemand waar ik verder niemand kende. Ik ben er 5 minuten geweest en heb mezelf daarna snel en stik-eenzaam weer op de trein terug gezet. Een praatje aanknopen? Geen idee.

Inmiddels ben ik er wel handig in geworden. Hoe? Doordat ik in mijn NLP-opleiding veel geleerd heb. Bijvoorbeeld over het onderwerp ‘rapport’, een onderwerp waarbij werd uitgelegd hoe je kunt leren om makkelijk contact te maken als je dat wil. En ook doordat ik nu beter begrijp waarom ik soms makkelijk contact maak en soms het liefst in de kelder wil verdwijnen. Nieuwe vriendschappen sluiten, contact maken, het gezellig hebben gaat me beter af. Contact en vriendschap is niet iets dat ik van nature altijd begreep en beheerste. Ik heb dat geleerd. En terwijl ik dit schrijf weet ik dat velen dit zullen herkennen en tegelijkertijd schaam ik me dat ik dit schrijf. Alsof ik een soort sociale kneus ben die op cursus moest om iets te leren wat de rest van de wereld vanzelf kan!

Onze oudste zit al drie weken ziek thuis. Er wordt zo af en toe geappt door klasgenoten hoe het met hem is. En hij antwoord niet. Omdat hij niet weet wat hij zou moeten zeggen, immers de dokter heeft geen verklaring voor zijn lamlendig ziek zijn. En dus haken de klasgenoten af, want ze horen niets van hem. Ik zeg hem: joh die jongens zijn ook onzeker. Willen ook bevestiging van jou dat je ze als vriend wil. Dat doe je niet door dat nadrukkelijk te zeggen, maar wel door te antwoorden. Door uit te reiken. Door hulp aan te nemen of te geven, ook als dat niet expliciet gecommuniceerd wordt.

En dus bedacht ik me: sommigen hebben hulp nodig bij rekenen of lezen. Anderen bij gymen en voetballen. En sommigen moet je de do’s en don’ts van het sociale verkeer iets explicieter uitleggen. En dus neem ik me voor om samen met hem naar de appjes te kijken en eens te bedenken wat goeie antwoorden zouden zijn. De dans van het opbouwen van vriendschappen dus. Want ik weet wat hij nog niet weet: minstens de helft van zijn klas vindt het net zo spannend om uit te reiken, kwetsbaar te zijn en echt contact te maken. Misschien niet eens de helft van zijn klas. Misschien wel de helft van de wereld!

Cathelijne

Ik diagnosticeer mezelf met..

brainWat zijn jouw dromen? Wat ga je morgen doen? Zal ik vandaag die spijkerbroek aan doen of toch een jurkje? Heb je ook dat je 6 keer dezelfde bladzijde kan lezen maar uiteindelijk niet weet wat je hebt gelezen? Wel weet je dan dat je twee verschillende sokken aan hebt, dat je vanavond pasta gaat eten en dat die persoon naast je in de trein heel leuk is. [Lees meer…]

Labels

labelmakerOudste leest niet makkelijk. Als het aan oudste zou liggen leest hij níet. Dat dit enigszins problematisch is, hebben we ook wel gezien. Immers school bestaat voor een groot deel uit hiërogliefen ontcijferen. We hebben hem daar gebalanceerd doorheen willen helpen. Niet teveel pushen, focussen op zijn sterke kanten en er vooral geen ‘ding’ van maken.
Onlangs kreeg hij een schooladvies dat hem en ons tegen viel en eigenlijk stomverbaasd achterover liet vallen. Hadden wij dan altijd verkeerd tegen hem aangekeken? Zagen wij zijn cognitieve prestaties door een roze bril? We dachten van niet. En we willen het joch ook geen overachieverige academische ouders aandoen die er uit willen persen wat er uit te persen valt. We denken niet dat we dat zijn hoor, maar toch. Wie weet hebben wij toch deze blinde vlek.
[Lees meer…]

#ADHDD – een huis aan en onder water

http://www.dreamstime.com/royalty-free-stock-photography-housing-crisis-image22806177Vandaag, een heerlijke zomermiddag, ben ik thuis aan het werk. Wat een zaligheid!! Zit ik achter het antieke bureau van mijn grootvader en kijk uit op het kleine haventje waar ik aan woon. De bootjes genieten van het zonnetje en het voelt alsof ik droom…. Dit prachtige huis aan het water is waar ik woon en waar ik in de afgelopen jaren zoveel mooie momenten heb beleefd. Als vrouw, als ondernemer. Als Doriene. #dankbaar [Lees meer…]

Ik ga op reis en neem mee… ADHD

djamila atlaouiBloggerdeblog! Nog niet zo lang geleden werden wij als redactie blij verrast door een mooie ingezonden blog geschreven door Djamila Atlaoui. Nog blijer zijn wij te mogen mededelen dat Djamila voor AD(H)DITION Magazine wil bloggen! Hierbij haar nieuwste blog! Mocht je de smaak te pakken hebben en meer willen lezen van Djamila dan kun je haar ook volgen op haar eigen website www.reismeisje.wordpress.com! Veel leesplezier!
[Lees meer…]

Beste ADHD

ADHD

Brenda en Djamila

Dit mooie blogje kregen wij doorgespeeld van Brenda Oosenbrug een vriendin van de schrijfster ervan Djamila Atloui. We vinden het zo mooi en herkenbaar geschreven dat we het met jullie moeten delen! Dus hierbij! Op www.reismeisje.wordpress.com kun je meer verhalen van Djamila lezen. Zeker een aanrader!
[Lees meer…]

Van binnenuit en voorwaarts

kirsten4Dit is voorlopig mijn laatste blogbericht. Niet omdat ik het niet meer leuk vind, maar omdat ik binnenkort niet meer de luxe heb om onder werktijd aan mijn eigen teksten te werken. Per 1 mei begin ik met een fulltime baan als redacteur en social media coördinator. Al een hele poos doe ik op mijn huidige werk achter de receptiebalie de helft van de tijd precies waar ik zin in heb. Ik lees artikelen, schrijf blogs, onderwijs mezelf, kijk af en toe zelfs een filmpje en ik heb het afgelopen jaar veel gesolliciteerd (wat gaat daar veel tijd in zitten!). Hoewel dit natuurlijk allemaal prima in je vrije tijd kan, weet ik dat ik de komende tijd mijn vrije tijd daadwerkelijk vrij moet houden. Voor echte ontspanning moet ik echt mijn best doen, en takenlijstjes buiten het werk om gaan me daar niet bij helpen. Op de nieuwe werkplek zal ik
-eindelijk!- uitgedaagd worden in mijn talenten en zal ik gehoor moeten geven aan de ver-
wachtingen die horen bij een dergelijke functie.
[Lees meer…]

ADHDvrouw – een vrouwelijke ondernemer mèt

adhdvrouw

vlnr: Monique van Zwieten en Danitsja Koster
Foto: merlijnscharn.com
Visagie: lipsandlashes.nl

Op zaterdag 7 maart 2015 werd in de Jaarbeurs in Utrecht het allereerste ADHDvrouw symposium gehouden. Geïnitieerd en georganiseerd door een aantal heerlijke powervrouwen. Monique van Zwieten en Danitsja Koster werden door andere ADHDvrouwen ondersteund. Toch wel rétestoer om dit te doen. Wat een Tweet wel niet teweeg kan brengen! Ik kan me zo voorstellen dat er wel het een en ander aan vooraf gegaan is. [Lees meer…]

Het leven is een hysterische musical

unnamed (2)Soms zie ik mijzelf vanuit een helikopterview en weet ik precies wat voor muziek en belichting toepasselijk zou zijn als ik op dat moment in een musical zou zitten. Als er op de gekste momenten opeens een groep mensen achter mij aan zouden dansen en in gezang zouden uitbarsten bij alles wat ik deed, zou het mij eerlijk gezegd niks verbazen. Het leven voelt voor mij iedere dag immers als een theater. Als een muzikale achtbaan met vele pieken, dalen en onverwachte wendingen. En dan vooral in mijn eigen hoofd. Sommige dagen voelen meer als een tergend langzame sleur, waarop ik maar zit te wachten en te zoeken naar de volgende kick. Om vervolgens in het diepe gegooid te worden van de volgende impuls, met de wind in mijn haren en meeslepende muziek op de achtergrond. [Lees meer…]