De verheerlijking van ADHD bij volwassenen en kinderen

adhd bij volwassenen boekSuzan Otten-Pablos bundelde haar eerder op de site van het ADHD Netwerk gepubliceerde columns. Het zijn soms vlammende, soms lieflijke stukjes tekst over het leven en werken met ADHD bij volwassenen en kinderen. Alleen: jammer van die kritiekloze houding als het gaat om de eigen soort, Ritalin en diagnoses. Soms op het verheerlijkende af. Een recensie.

ADHD-ers zijn gevoelsmensen, behept met een forse dosis rechtvaardigheidsgevoel “en kunnen met alle lagen van de bevolking door één deur”. Lees ik in het boekje ‘ADHD?!’ van ADHD- en ADD-coach Suzan Otten-Pablos. Ze heeft zelf ook die eigenschappen, voegt ze er trots aan toe. Soms lastig. “Want ik snap soms niets van mensen die anders in het leven staan.”

Euh?

Maar ik las toch net… Afijn.

Otten-Pablos lijkt soms wat te schaamteloos de ADHD-soort te verheerlijken in haar columns. Niets mis mee – wij zijn leuke mensen – maar om nu in de zaak Mauro op te merken dat “natuurlijk niet alleen mensen met ADHD loyaal zijn naar andere mensen” lijkt toch wat te ver gaan. Daarnaast is ze ietwat ongenuanceerd gekant tegen mensen die vraagtekens hebben bij de hoeveelheid ADHD-diagnoses van tegenwoordig. En bijbehorende medicatie. Ze schaart het onder “bemoeizucht van leken”. Terwijl recentelijk nog is aangetoond dat doktoren stuiterende kinderen tegenwoordig veel te snel een ADHD-sticker opplakken. Duits onderzoek meen ik, dus dat moet kloppen.

Zo hekelt Otten-Pablos in één van haar columns staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner die zich afvraagt of stickers als PDD-NOS, dyscalculie en ADHD tegenwoordig niet te snel op zich anders gedragende kinderen geplakt worden. En dat de overheid niet meer klakkeloos gaat betalen voor al die rugzakjes. De dame wil “ontproblematiseren” en legt veel verantwoordelijkheid in het gezin neer. Ze is dan ook van het CDA, dus dat hoort dan ook een beetje. Otten-Pablos – zelf moeder van twee kinderen met ADHD – reageert als een ietwat te vals doorgeslagen leeuwin wiens welpen aangevallen worden. Heeft het over “kwetsende borrelpraat” van de staatssecretaris en verheft het tot een “ordinaire verdwijntruc van disfunctionerende kinderen en een idiote redenering door grove onwetendheid”. Ze besluit daarom haar abonnement op de Volkskrant op te zeggen om deze “tendentieuze berichtgeving” voortaan te mijden. Dat klinkt inderdaad als een waterdichte methode om met deze discussiepunten om te gaan.

Ze verzet zich ook tegen iemand als Lidy Pelsser. Die eind vorig jaar promoveerde bij de Radboud Universiteit in Nijmegen op een studie die een verband aantoont tussen voeding en ADHD. Pelsser heeft aangetoond dat het volgen van een streng, door haar ontwikkeld dieet bij meer dan de helft van de kinderen met ADHD hetzelfde effect heeft als een medicijn als Ritalin. Ze publiceerde samen met collega-onderzoekers over hetzelfde onderwerp in het internationaal toonaangevende medische tijdschrift The Lancet. En Suzan Otten-Pablos zet haar weg als iemand “niet echt begrijpt hoe de ADHD-vork in de steel zit”.

Waarom: omdat Pelsser ouders van ADHD-ende kinderen wijst op hun verantwoordelijkheid te letten op wat de koters naar binnen schuiven. Otten-Pablos werpt verontwaardigd tegen dat ouders van kinderen met ADHD vaak zelf ook te maken hebben met ADHD bij volwassenen. En dat een gestructureerd dieet volgen daarom een lastige opgave is. Ze schrijft: “Daarbij zijn het juist supergetalenteerde opvoeders.” Wat toch een beetje een subjectieve aanname lijkt. Otten-Pablos is zelf een Ritalin-aanhanger, getuige het einde van deze specifieke column waarin ze ouders op het hart drukt niet teveel te geloven in het dieet van Pelsser. “Er bestaat namelijk ook nog altijd een wonderpil.”

Sommige columns zijn raak, recht in het hart. Zoals het eerlijke relaas van haar eigen schoolcarrière. Dat ze door leraren als aandachtvragend, ongedurig en nonchalant werd gezien. Dat ze zich vaak slimmer voelde dan haar klasgenootjes, maar daar niet naar wist te presteren. En dat ze zich vooral eenzaam voelde. Hier lijkt ze op haar best. Als ze als ADHD-moeder naar haar kinderen kijkt en terugdenkt aan haar eigen jeugd, haar eigen problemen. En ziet hoe haar twee hummels tegen soms dezelfde, soms nieuwe muren oplopen. Van een begripvolle schooldirecteur die met haar weer uit de klas gestuurde zoon in zijn werkkamer gaat springen om hem stoom te laten afblazen. En de voor ADHD-ers zo bekende hyperfocus die haar uiteindelijk een diploma opleverde. Advies aan Susan Otten-Pablos: waag je niet aan politiek, daar ben je veel te veel moeder voor.

Het boek ‘ADHD?!’ is voor 14,95 euro in de boekwinkels te verkrijgen.

Over Danitsja Koster

Reacties

  1. Thalia zegt:

    Goddank dat er nog mensen zijn die zich niet gedongen voelen rekening te houden met niet-bestaande controversen die zijn verzonnen en de wereld in geholpen door de scientologykerk en hun waanzinnige ooglog tegen de psychiatrie. Ik hoop maar dat ze niet dood in een kofferbak eindigd. Deze cult is knettergek.

Laat wat van je horen

*